dinsdag 10 juni 2014

Heling...; Daar liep ze door de regen, waar kon ze naar toe? Tranen welde op want ze werd zich bewust hoeveel ze had achtergelaten. Waarom tranen, nee hier had ze voor gekozen, dit was haar thuis waar voelen belangrijk was en vele geschenken al had gegeven. Ze wandelde terug naar haar huis. Die middag was ze bij de anderen, het deed haar zeer om te zien hoe men gevangen zat in een lichaam waar de geest nog volop aanwezig was. Men moest zoveel, al kon het lichaam niet meer. Resoluut stond ze op en kalmeerde de ander, ze gaf een paar tips en de kleur kwam terug, de ogen werden helder. Hoe is het mogelijk dat we onze ogen sluiten voor het leed wat we ons zelf hebben aan gedaan, hoe is het mogelijk dat hulp van buitenaf wordt gegeven en enkel om te verdienen, niet aan genezing maar aan het afhankelijk maken van. Tranen in de ogen vroeg ze; wat nu, wat moet ik hen zeggen? Met een glimlach, vertel maar niets, wat jou goed doet hoeven hen niet te weten en kort daarna verliet ze hen. Ieder mens heeft liefde nodig, ieder mens verdient het om menselijk behandeld te worden en niet als een robot of een slaaf. Geef, als je het voelt, door aan de ander. Genezing gaat niet zozeer om als een Jomanda op te staan uit de rolstoel om te kunnen lopen. Ware genezing is het doorgeven van energie in Liefde naar de ander en voor mij, is dit u wel het allerbelangrijkste; geef, geef en houd je niet blind met illusie en zogenaamde feiten. Alleen de ervaring spreekt, al of niet met woorden, maar de Liefde die stroomt en geeft Heling aan oude wonden en hereniging vindt plaatst