vrijdag 31 oktober 2014



Rustig aan, wordt met de dag rustiger, minder van buiten naar binnen laten komen. Gewoon zijn met mezelf, de alledaagse dingen en ja hoor, ook achterstallige werkjes. Genieten van de natuur, van buiten zijn, de mooie kleuren en vooral heel veel rust. Mijn hoofdje leeg, mijn gevoel... ach soms verteld het wat, soms is het ook daar nu stil. Alsof een rustpauze opnieuw aan het verbinden is, dieper, intenser. En dan aan het eind van de dag weer dankbaar te zijn voor al die mooie wondertjes, zomaar onverwachts en uit het Menselijk Hart!

donderdag 30 oktober 2014

Tekorten...: we worden overspoeld door berichten over tekorten, hier en daar, maar als je om je heen kijkt, nergens zie je een tekort, overvloedig ligt alles uitgesteld. We hebben een dak boven het hoofd, we hebben eten in huis en als men kijkt naar overgewicht, een overvloed aan voedsel al of niet gemanipuleerd. We hebben warmte, licht, we hebben zoveel en toch klagen en jammeren we over wat niet meer is. Tekort in het denken, tekort in rekenen, tekort aan liefde om te beginnen bij jezelf. Overvloed, we keken naar anderen en niet naar onszelf, we wilden van alles om enkel mee te doen, we verwaarloosde onze eigen liefde, liefde voor ons kind, liefde in relaties en liefde in de relatie dat alles 1 is. Vandaag gaf ik mezelf een geschenk, gewoon mezelf verwennen, toe te laten wat de dag mij brengen zou en ik heb zo mogen ontvangen. Mooie momenten, mooie woorden alsof men was ontwaakt; doe normaal, we hebben zoveel, en ieder had zijn eigen verhaal. Ik straalde van binnen en buiten, zonder strijden, zonder bewijzen, gewoon enkel door jezelf te zijn. Het duister en licht wisselde elkaar af en ook ik had van die momenten; kom op mens, kijk niet terug, je hebt zoveel gehad maar het belangrijkste is de overvloed aan liefde en niet in tekort. Pluk de mens kaal, neem hem zijn geld af en zie wat er ontstaat; de mens zonder kracht, zonder energie, zonder liefde... Duister en somber, het leven ontnomen. Geef de mens geld en zie wat er gebeurd, energie gaat stromen, kracht wordt gebruikt en liefde zal overvloedig stromen. Einde aan al die ellende die is ontstaan en dat enkel omdat men aan de mens kon verdienen, een hele economie draaiende om de Mens zijn bestaan ontnomen. Wat een bijzondere dag vandaag, zoveel Licht!



woensdag 29 oktober 2014

Wat een onrust...; daar zat ik, ik ga ervoor. Ik vind het leuk, het tempo werd wel heel snel opgevoerd. Mijn gedachten erbij, ik genoot maar werd wel verstoord. Kom op, ik kan het, ik geniet, ik vind het leuk. Bederf niet mijn pret, ik geniet, ik mag genieten, het is me gegeven en ik zal genieten. Maar bij thuiskomst, wat een pijn alsof mijn lichaam de energie niet meer een uitweg vindt, het knalt tegen mijn hersenpan. 1 remedie, rust, de tijd nemen om te ontladen en het werkt, ik ben er weer bij. Ik voel weer dat verdriet, diep binnen mij en een stem zegt; niet huilen, laat je tranen niet gaan en ik ga weer naar beneden, dankbaar in mijn huisje te zijn. Mensen zijn onwetend, vol met angst, vol met onzekerheden, willen ook niet horen en schuiven van zich af, de politiek, de gemeente oh oh... dringt het tot niemand door, laat staan al die mooie beloften die worden gemaakt om de zogenaamde zekerheden te doen geven. Ja, er ging heel wat door me heen. Mens, koop je scheel, eet je rond en leen je blauw, velen waren toch niet anders gewend. Heb je pijn, de arts staat wel voor je klaar, pil hier en pil daar o jee en werkt het niet en weer een kwaal de psychiater staat al klaar. Hoeveel mensen en vooral kinderen zijn niet bij een psychiater, psycholoog of 1 of andere praatgroep. Praat je suf, lees je krom, uiteindelijk is het brein wel aan het overgeven, je bent niets meer dan een robot. Komt dat mooi uit, de nieuwste technologie is in opmars, de robots en wie moeten die bedienen? juist de robot mens, druk op de knop, dag in en dag uit, geen gevoel, geen blijdschap alleen onderdrukking, blij gemaakt worden met een dode muis. Men weet niet beter, maar men weet vooral niet wat gelukkig zijn is.Deze maatschappij is ziek, ernstig ziek, we moeten niet langer kijken naar het verleden, als we werkelijk kijken zien we dat het elke x mis ging. Kijk vooruit, kijk naar de toekomst, kijk naar onze volgende generatie, ze worden nu al uitgemolken, ze kunnen geen kant op. Is het dan zo vreemd dat zovele al jong aan de medicatie zitten en het zelfmoordpercentage heel hoog is. Ik geniet van mijn leven, elke dag meer maar ik voel ook dat diepe verdriet; mens, we hebben zoveel en het deerde ons niet, te gemakkelijk, te lui en we onze jeugd, gemakshalve propte we die ook nog er even mee vol. Is het dan een mirakel dat het steeds donkerder wordt of is het tijd om te ontwaken; mens, wat is de Aarde mooi en wat hebben we er veel van genomen zonder daar dankbaar voor te zijn. Een ikke ikke staatje in onze eigen gevangenis... Breek uit!


 

dinsdag 28 oktober 2014

Wat doen we met ons Leven..: Goede vraag, de laatste dagen viel me hoeveel mensen niet lezen, niet luisteren. Alleen bezig met vechten, strijden en steeds meer wordt afgebroken. Kijk om je heen, velen kunnen met moeite lachen ondanks het mooie weer. En als mijn spiegeltje met een donderwolk binnenkomt, ga ik even apart. Ik zet een pot thee, kaarsje aan en roep haar erbij, even een gezellig samenzijn. En ze begint te praten, dit wil ze niet voor haar toekomst, dit is niet wat ze had verwacht en het put haar uit. Het inzicht viel, we zijn zo bezig met overleven, met vechten, met strijden, met hebzucht, de kleine dingen zijn verdwenen ook in ons eigen huis. Elke dag hetzelfde ritme, elke dag op de klok en elke dag bekaf en tussendoor het ook over de grenzen gaan om jezelf weer op de rem te trappen, stop dit is niet wat leven inhoudt. En zo stond ik op met de woorden; weten we eigenlijk wel wat leven is? kijk is wat we hebben gedaan, alles draait om de buitenwereld, niet om ons innerlijk. Zoveel woorden, zoveel emoties en men ziet werkelijk door het bomen het bos niet weer. Misschien kunnen we hier eens even stil bij staan, kijk eens om je heen, voorwerpen zijn meer dood dan levend, we zien het niet meer. We zijn het gewend, maar het raakt ons niet meer. Kijk naar onze kinderen, zoveel licht, zoveel energie en we onderdrukken het. We blijven maar bezig in termen van energie te spreken, maar tot ons door laten dringen doen we niet. Alles is Energie, wat zal dat inhouden als de mens gewoon naar binnen keert? Als de energie in de mens zit, waarom dan vasthoudend blijven aan zogenaamde duurzame energie buiten ons... Mijn beeld wordt steeds helder, wat wil ik, wat wil ik uitdragen maar het allerbelangrijkste is, ik wil leven, bewust leven, mijn aandacht in het NU. Ik wil proeven, dansen, lachen en energie laten stromen. Hoe lang is het geleden dat ik een appeltaart bakte, bepaald serviesgoed uit de kast haalde, het was er niet van gekomen en ook ik kijk, het is dode energie, het was te gemakkelijk er werd voor ons gezorgd, we werden in hoog tempo gecondioneerd door Buiten. Aan het oude moet beslist een eind komen_ maar het oude zit binnen je, niet buiten je!



vrijdag 24 oktober 2014

Dansklooster








































Doet me weer even terugbrengen bij het afgelopen weekend, het bos prachtig verlicht in warme kleurenpracht. Langzaam vordert het pad omhoog, daar waar een klein kapelletje staat, midden in het bos. Gedachten door me heen, deed ik er wel goed aan of niet, zal het zo zijn zoals ik het voel al die tijd en net als de bladeren die vallen, laten mijn gedachte ook los. Een bijzondere ontmoeting vindt plaats, we kennen elkaar al jaren, niet in persoonlijk levens maar in de energie die verbindt. Een dansweekend vindt plaatst en eenmaal binnen laten alle gedachte los, de dans neemt toe, weerstand gevoeld en weer meegenomen en losgelaten door de dans. Woorden doen er niet aan toe, enkel de stilte, de energie die vrij beweegt, die je hoger en hoger neemt, weerstanden doorbreekt. Mooie mensen, mooie delingen, allen in verbinding met de energie die verbindt. En bij het weggaan, een dankbaar gevoel, respect en ook een antwoord op een diepe vraag. Ontmoeten en opgaan in de dans, helemaal in jezelf en toch niet alleen. Jonge mensen die hun hart volgen en het neerzetten, gewoon simpel in de dans. Geen woorden, geen uitleg, enkel de dans. Al dans je je helemaal uit het dak, bij het afscheid wakkere blikken en de voeten op de grond. Afscheid nemen daar in het kapelletje waar men voor een weekend verbonden was in Energie en vervolgens de deur uitloopt om terug te gaan Huis. Dank allen, elke dag een klein moment van herinnering, me even afstemmen en wandel ik door de vallende bladeren met mijn hoofd leeg en verfrist en vervolg ik mijn dag! Jonge mensen met hun energie, laat het stromen, geef het door, verbinding die Verlicht! @Dansklooster Yeah Dank Michael en Mathilda voor deze mooie ontmoeting en aan alle andere aanwezige natuurlijk met een lach!
In het licht van de stilte.. wakkert de passie van het loslaten.. en jee.. Dan is er direct verbinding die weer verlicht brandt..



Dansklooster Yeah
In het licht van de stilte.. wakkert de passie van het loslaten.. en jee.. Dan is er direct verbinding die weer verlicht brandt..






Even eruit, voor de inwendige maag moet worden gezorgd. Doggy blij, want elke x wordt die weer verwend. Mooi hoe de mens en dier daar zo staan. Een klein gebaar, een aai over het bolletje en een verwennerij. Regen valt neer, bladeren dwarrelen, een vriendelijk woord hier en daar en dan snel naar huis toe. Felgekleurde hei in de bak staat te pronken, het huis warm en veilig en lieve berichtjes, in energie elkaar gevonden. En ik hoor nog na de woorden; Ga door! Ik accepteer, ik kijk, ik voel... men kan niet met iedereen door 1 deur. Sommige stukken zijn vasthoudend, ondanks de vele spiegels die ik niet heb genegeerd. Laat het Oude maar gaan en doet het pijn? Alleen maar juist, want door te voelen, doorvoelen laat het los en ben je weer hier, in het Nu, in het Licht en ben je Dankbaar voor al die mooie spiegels, al doen ze pijn, al zijn ze hard, maar ze spiegelen je toch maar mooi op al die stukken die nu weg mogen, niet van deze tijd!



donderdag 23 oktober 2014



Gericht...: We zijn teveel gericht op het was, we blijven maar herhalen, we blijven maar rondspartelen. Chaos ontstaat, frustratie, boosheid en haat. Waar gaat dit allemaal naar toe. Het is net alsof velen een blinde hoek hebben, het niet kunnen zien, een stukje ontbreekt letterlijk uit het zicht. Het is ook verwonderlijk dat men blijft draaien, wentelen in woorden en het steeds maar weer herhaald. We zitten in een gevangenis en de cel wordt steeds kleiner naar het lijkt. Met handen en voeten gebonden en nergens een straal licht, ojee, het wordt steeds meer donker, waar is het licht? En dan een woord, een draai wordt gegeven, het wordt herkend en verbaast klinkt dan; zo heb ik het nooit bekeken, niemand die ons daar op wees. Glunderende ogen, een gevoel van ontsnapping... niets volgen, niet vastketenen ook het systeem heeft zijn gaten, maar we zagen ze niet, te druk bezig met het bestaande en het blijven herhalen. Wees stil, alle antwoorden zitten in hetzelf. Wees niet bang, wees een individu, wat maakt die buitenwereld eigenlijk nog uit? Hoe stiller men wordt, hoe meer men de taal verstaat die van tussen de woorden, in symbolen of zomaar een uitgesproken woord. Mooi mens, je kunt zoveel meer dan alleen daar in het kooitje zitten, terwijl de deur wijd open staat!

dinsdag 21 oktober 2014

Moed...: We worden gevormd door de Maatschappij, voor de maatschappij is alleen belangrijk ons gedrag, goed gedrag, volgend gedrag, dan tellen we mee in de maatschappij. Als baby worden we geboren, een baby is afhankelijk van zijn moeder, van zijn eten en drinken, verschonen, slapen, knuffelen. Het is heel natuurlijk, zijn wereldje wordt groter en afhankelijk van meerdere, zijn vader, zijn familieleden en later school, vriendjes en het wordt gevormd naar de Maatschappij. Nee zeggen wordt niet getolereerd, braaf Ja, Nee en Amen, dan tel je mee in de Maatschappij en wordt je beloont op zijn Tijd voor je brave buitenkant; zeg maar Ja. Dan breekt de leeftijd aan dat we gaan schoppen, gaan schreeuwen en daar blijft het bij voor velen om vervolgens weer braaf terug te keren naar het veilige afhankelijk zijn. Immers, je bent gegroeid, je bent volwassen al zegt de leeftijd veelal anders, maar daar kijkt men niet naar. Een enkeling die de diepte in durft te gaan, de pijnen voelt en zich konkelt naar het Licht, gevuld met pijn om een dag te ontwaken; he, dit is Leven, dit ben ik, ik overstijg de Maatschappij, ik vlieg uit en ik heb het zelf gedaan. Afhankelijk en onafhankelijkheid horen bij het leven, maar op een moment in ieders leven behoort het zo te zijn, net als een vogel zijn jongen verlaat; kom op, vlieg maar uit, val maar op je snater, schreeuw nog maar wat rond en dan heel verbaast zijn vleugeltjes uitspreid en de Nieuwe wereld betreed. Heb de Moed om je gevoel niet langer te negeren, heb de moed om dat te doen wat al zolang in je leeft, doe wat, geniet en zelfs van de kleinste dingen, heb de moed om gewoon jezelf te Zijn!



maandag 20 oktober 2014

Vrijheid...: Innerlijk vrijheid houd in verantwoordelijk te zijn. Regels, wetten zijn ooit ontstaan om de mens veiligheid te geven. Het is uit balans, de mens is niet veilig meer, onveilig en leeft in een gevangenis. De mens die vrijheid wil, dient verantwoordelijkheid te nemen en daar passen veel mensen voor. Waarom? het is zo makkelijk, er wordt voor ons gezorgd, we hoeven niet op te letten. We hoeven alleen maar te schreeuwen en zie ons bedje is gespreid, wat bazel je nu over vrijheid. We vinden het wel best, we lenen van onze toekomst, we onderdrukken onze pijn, we stoppen ons vol uit verveling en gebrek aan liefde, we hoeven niets te doen, er wordt voor ons gezorgd. Wie kent niet de verhalen over gevangenen die na jaren werden ontslagen en zich zo onveilig voelde binnen de maatschappij, dat ze naar huis, hun cel terug wilde. Dat was hun wereld, daar was het veilig, liever gevangen en onverantwoordelijk dan vrijheid en verantwoordelijkheid nemen. Ik hoor het steeds meer om me heen, mensen die beginnen te delen, ze zijn het geschreeuw zat. Er moet wat gebeuren en niet het vasthouden van. Het is al jaren aan de gang en velen gingen er bijna aan onderdoor, de waarheid mocht niet worden verteld, de hardste schreeuwers werden gehoord en hun wensen vervuld. Innerlijke vrijheid is verantwoordelijkheid dragen voor jouw leven, het leven en daar is dan geen onveiligheid. Individu zijn, blanco van labels, blanco van verlangens, blanco van afhankelijkheid zijn. Zo voelt het voor mij en voor anderen, die steeds meer en duidelijker hun eigen taal verstaan en spreken en nog mooier; zwijgen op het juiste moment. Voelbaar om ons heen, de strijd die is losgebarsten, mensen zijn onveilig en schreeuwen erop los, smijten met leuzen en stoppen zich vol met termen. Wees stil, luister naar je eigen woorden, hoor je wel wat het je vertellen wil? 



zondag 19 oktober 2014

Geraakt...; Als een wonder werd het geraakt, het kwam binnen, zoveel mogen ontvangen, zoveel mogen voelen. Niet alleen dit weekend, maar ook de voorliggende dagen. Mensen die zich lieten raken, mensen die zich lieten Zien in hun kwetsbaarheid en ook hun kracht. Een verbondenheid en toch ieder op zich. Geen goed of kwaad, acceptatie, verwarring en zich toch lieten dragen. Zoveel woorden en verhalen gaan door me heen, dwarrelt, spelend door de lucht vallen ze uiteindelijk gewoon op de Aarde neer. In alle rust, in alle stilte na het spelen in de lucht. Gedragen door de wind, spelend met elkaar en men vindt elkaar uiteindelijk in alle rust, allen op de grond Moeder Aarde! Geraakt, zoveel beantwoord, zoveel mogen ontvangen, ook geraakt in emotie. Een traan, een brok in de keel en daarna verdwenen. Mens, wat ben je Mooi... keer naar binnen, voel het maar en draag het Uit!



vrijdag 17 oktober 2014

Droom..: op de valreep wordt ik verblijd door een bericht, mijn Droom is uitgekomen! Wat is een droom, het heeft niets met verlangens te maken, niets met hoop het heeft te maken met wat in jou zit. Van kinds af aan had ik de droom, maar de droom kwam niet uit, het leven was zo donker, zo negatief, de mensen waren zo hard. Keek niemand daardoor heen. De weg was lang, maar de kracht, de moed die bleef aanwezig. Mijn droom loog niet, kijk dan het Licht, de Liefde die is in ieder aanwezig! Maar ook voor mij kwam het zoveelste punt dat ik brak, mijn droom zou ik niet kunnen waarmaken en ik maakte de keuze uit 2 telefoonnummers, ik begon te vragen om hulp die voor werd beantwoord in de taal die ik zo goed versta. De droom begon vormen aan te nemen, maar het duister was nog aanwezig, waar was ik aan begonnen? Ik begon me thuis voelen, ik begon te veranderen, het begon te stromen. Ik leerde weer meer vertrouwen op mijn eigen gevoel, mijn eigen waarheid en ik kwam steeds meer in het Nu. Ieder mens heeft een Hart, ieder mens heeft gevoel, ieder mens heeft daarbinnen een warme straal, een gloed licht en vaak verduisterd men het, het mag niet, duisternis is goed. We mogen niet vieren, niet dansen, niet lachen dan tellen we niet mee. We mogen niet houden van en we mogen zeker niet naast elkaar staan. Ieder mens is gelijk ongeacht kleur, ongeacht geslacht of wat dan ook. Sta naast elkaar, niet voor of achter elkaar. Mijn droom is met een simpel Ja uitgekomen, we staan Naast elkaar!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

donderdag 16 oktober 2014

Kop koffie....; een pot koffie is snel gezet, bij ons wordt niet gekeken op een kopje meer of minder, altijd zo geweest. De jongens schuiven aan en gelijk barst het los. Mooi, hoe we gewoon aan tafel de wereld zien en erover praten. Geen coachtaal, geen moeilijke woorden, gewoon de praktijk daar leert men van, voelen en zelf ervaren. Zo dacht ik vanochtend, geen idee hoe en wat, met vertrouwen laat ik het over aan hen die er ervaren in zijn. Zo moet het ook, ieder heeft zijn talent, zijn gave maar het zijn wij die daar zo vasthoudend in zijn en een ikke, ikke, ikke mentaliteit hebben aangemeten. Een slachtofferrol, we zijn zo zielig, er wordt niet naar ons gekeken, we worden steeds meer de hoek in gedrukt, we voelen ons steeds eenzamer en onveiliger en trekken daarbij een mooi jasje aan om ons gevoel te verbergen. Gewoon een kop koffie aan de tafel, ik kan er zo van genieten, want de verandering komt niet van hogeraf maar van onderaf en gaat steeds een tree hoger, sneller en sneller!



woensdag 15 oktober 2014

Metamorfose...: Onwennig kijk mijn spiegelbeeld aan, ja hoor ik ben het echt. Ik ben nu te zien en onwennig te voelen wat er met me gebeurd. Braaf heb ik de raad van mijn puber opgevolgd tot en met de lipstick toe. Wow, wat een knaleffect en natuurlijk een heleboel verzinsels uit mijn mond; nee, dit is niets voor mij, ik lijk wel een... en dan roepen ze in koor lachend uit, 'dat ben je toch ook voor sommige! Mmmm.. daar kan ik het mee doen. Ik sta te wachten op mijn rijles en ik vindt het echt geweldig maar oh wat voel ik me onzeker en de instructeur maar zeggen; je doet het goed, je 1ste officiele les en we rijden naar Lochem. Langs het huis waar ik mijn 1ste rijles ooit nam, door de wijken heen, zig zag zig zag, en verhip de bekende straat hield op en daar was zomaar uit het niets een straat erbij. "We kunnen niet meer door de binnenstad, dus geen oud jeugdsentiment ophalen'. En voor ik het weet weer richting huis en om heel eerlijk te zijn, het voelt als thuis! De herinneringen zijn niet meer dan woorden, een verhaal. En mijn metamorfose... ohhhhhh... diep in mij voel ik me zo dankbaar, zo blij, want het leven is echt de moeite waard en als we maar loslaten gaat het leven steeds meer zonder moeite en het zijn juist wij zelf die met moeite het proberen vast te houden en de mooie dingen gaan aan ons voorbij!



maandag 13 oktober 2014

Relaties...: veel stukken binnen relaties komen nu naar boven om gezuiverd te worden. Het inzicht viel ineens dat deze hele samenleving heeft gedraaid op mannelijke energie, binnen relaties zijn de vrouwen vaak onderdrukt door de mannelijke energie en heel belangrijk voor mannen geldt heel vaak; de buitenkant is belangrijk. De binnenkant vaak verborgen, kwetsbaar, liefdevol, trouw om een paar gevoelens op te noemen. De vrouw zorgend, liefdevol en houdt het *Huis* op orde en de man werkt, zorgt voor inkomen het heeft allemaal met de buitenkant te maken. Het zijn rollen die de mensheid zijn opgelegd en die mogen worden los gelaten, de vrouw treed meer naar buiten toe en de man mag meer naar binnen keren, vrouwelijke energie. We hoeven het niet langer triest rond te lopen, lasten te dragen, het allemaal niet zo zwaar op de hand te nemen. We mogen meer lachen, meer de humor zien van het hele gebeuren en weet je wat, al die zwaarmoedigheid verdwijnt, als sneeuw voor de zon! Man en vrouw, het hoort bij elkaar, als de zon en de maan en Yin en Yang!



Martin,

ik merk dat wij echt niet zo verder kunnen. Hoe jij zaterdag heb gereageerd had nooit gemogen en het is ook niet recht te praten. Je doet het vaker, leven van je gezin in gevaar brengen en naar buiten toe de perfecte man zijn. Je wilt niet inzien, laat staan voelen hoe jij vooral mij behandeld. Alles draait om jou, alles draait om je negatieve nieuws en je pc. Je bent verslaafd aan dat apparaat. Ik kan er ook niet meer tegen, dat in mijn eigen huis er gewoon niet gepraat wordt, geen toekomst is en alles op de klok voor Jou gebeurd. Vertel anderen maar dat je alleen je gezin aan tafel ziet, vlug de koffie naar binnengiet, alles binnen 20 minuten en vertrekt naar boven om rond half 10 beneden te komen en alleen maar zit te staren of je mobiel pakt. Als jij dat leven vindt oke, maar dat je nergens dankbaar voor bent en laat blijken, dat je nergens trots op kunt zijn en meehelpt dat kun je anderen niet aan doen en vooral mij niet. Ik ging naar mijn ouders met een prachtig gevoel om hun te bedanken en mijn eigen partner geeft elke keer zo'n gemene, en ook in gevaar brengende emotie om vervolgens het bij anderen neer te leggen. Ik denk dat jij hulp moet zoeken, ik weet het zeker. Mijn hoofdpijnaanvallen komen echt wel van binnenuit, dus ook uit mijn eigen Huis. Het vreet energie om zo behandeld te worden x op x. (na de sessie heb je me alleen zo behandeld, waarom????)

Jacky


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

zondag 12 oktober 2014

Licht...: Een grote bos bloemen in herfstkleuren had ik uitgekozen om te schenken, verrast was ik door enkele anekdotes van personen. Aha, dat was het dus en ik wist zelf nergens van. De reis verliep niet vlekkeloos, maar bij aankomst het blijde gezicht van een persoon verzachtte de emoties. Al ging het bij anderen nog even verder, tot ik riep om orde. Hoe is mogelijk om zo respectloos te gedragen, om iets als vanzelfsprekend te ontvangen zonder een gevoel van respect, van Liefde en op dat moment zag ik ook hoe we dat zo vaak doen uit gewoonte. Even de stad in, ik had nog wat nodig. Mijn dochter was helemaal verrast; 'ma, heb je gezien hoeveel ze jou gaven aan kleine geschenkjes?" Ik was nog beduusd van alles want op laatst stond ik voor een stelling en de verkoopster begon een praatje en ineens richtte ze zich tot mij; en U, wat zocht u, zit er iets bij?" Nou nee, ik zocht naar mijn geurtje maar het is al zo lang geleden en ik ik zie hem niet staan. Ik noemde de naam en ze begon te lachen. 'Hij staat hier, ergens verstopt en het is er maar 1". Ze schoof wat verpakkingen weg en ja hoor, verbijsterend kijk ik ernaar, het flesje, helemaal gevuld. Ik kom nog wel terug binnenkort en bij het omdraaien denk ik, O nee, dit is niet zomaar toeval en ik neem het flesje over. Verbijsterend kijk ik later naar de aankopen, wat ik niet had gekocht hadden ze aangevuld als geschenkjes. Alsof er iets of wat dan ook voor me werd gezorgd. Na het eten nemen we afscheid, mijn lampen gaan mee en dan komt hij met doos vol gloeilampen; 'neem ze maar mee, ik heb ze niet nodig'. Bij thuiskomst zien we ons huis verlicht, een lief berichtje op de mail en ik denk terug aan de doos vol met Licht. Licht schijnt volop in en om me heen, mijn lichaam laat me weten en voelen dat het de enorme licht toevoer niet 1, 2 3 kan hanteren en vandaag ook de rust, van het huis, van buiten en ja hoor, ook van goede vrienden. Het licht straalt volop, laat maar stralen, laat maar schijnen, laat het verwarmen!



vrijdag 10 oktober 2014

Groei...; van geluk naar ellende voelt shit, van ellende naar geluk voelt, tja voelt ook pijnlijk. Een gevoel van niet wakker zijn, het niet kunnen verwerken, allemaal stukken die in de diepte aanwezig zijn. Ellende is comfort, blijven vechten, blijven strijden voor een waarheid en dan laat je het los, stroom je mee, accepteert maar negeert nimmer dat diepe innerlijke gevoel. Het Licht in de mens wat maar niet werd beantwoord. Geven gaat gemakkelijk, we blijven maar geven, we zijn het gewend. Ontvangen is minder bekend en voelt als een droom, maar het ontvangen in gevoel dat wordt beantwoord, het is even wennen, het Leven is een kans die je eenmaal wordt gegeven. Stap uit je comfort, stap uit je ellende, stroom rustig mee in acceptatie en op een dag wordt het Gevoel beantwoord in Liefde, met Liefde en de cirkel begint opnieuw!... Want een mooi geschenk als men het kan ontvangen; Leven, Liefde en ja hoor Lachen!



donderdag 9 oktober 2014

Gemakzuchtig...; Misschien ben ik ergens blijven steken in de tijd, voor mij gewoon spullen die stevig zijn, die meegaan in de tijd. Maar als de naaimachine de stof begint te eten en het bijna onmogelijk is om de stof te verwijderen omdat het allemaal plastic is, denk ik wat is belangrijker? kwaliteit of het gemak van even snel en snel zonder inspanning en voor het geld, ach het was te verwachten. Dan komt het volgende, de frituurpan heeft het weer begeven. Ik had hem nog gewaarschuwd, maar hij wilde zo graag. Met een zucht denk ik, zoek die oude pan maar weer op, ojee, die loopt ook alweer richting 40 jaar. Vroeger deed je een aankoop voor het leven, voelbaar in het knippie maar het leverde zeker zijn investeringen op met de jaren. De Economie maakte misbruik en de consumptie maatschappij was geboren en met de consumptie ook de gemakzucht, we werden verwend, we werden beloont, we waren snel verveeld en wilde meer en meer. Nu smijten we met termen als Duurzaamheid en ik ben verbaasd. Duurzaam begint juist in de mens en niet daar buiten. Duurzame energie is niet opnieuw gebruik maken van het uitputten van Moeder Aarde. Nee, het is juist het opwekken van de Energie in de Mens, en eenmaal opgewekt gaat het stromen en laat zich niet tegenhouden. Het ging te gemakkelijk, we werden lui en we bleven geloven, onze wensen werden wel vervuld. Maar leefde we in liefde, hielden we van onszelf, houden we van de Natuur? Je kunt pas van de Natuur, van dieren, van kinderen houden als je om jezelf geeft. Ach ja, dan maar een antiek geval, ik ga maar eens op zoek naar mijn oude frituurpan. 
 

woensdag 8 oktober 2014

Onveiligheid...; Ik kreeg een hele preek om mijn oren, uitleg, waarom en ineens zei ik; moet dit nu,' ik heb jou gekozen omdat het voor mij goed voelt. Ik hoef alleen maar antwoorden en geen uitleg waarom zus en zo.' Ik zie het wel vaker, wat een gezeur, wat een gezever, heb gewoon meer vertrouwen in jezelf en ook in de ander. Met al die negatieve gevoelens maken we het nog erger. En zeg nu eerlijk; 'het is al chaotisch genoeg'. De hele mensheid is in oorlog, ieder leeft in onzekerheid, velen ervaren een gevoel van onveiligheid en we laten ons nog hoopvol toedekken door een deken van coachtaal en krachttermen. Doe normaal, spreek normaal in begrijpelijke taal. Ook ik was vandaag onzeker, heel voelbaar, alsof ik werd geconfronteerd met al die regels en mensen die zelf de regels maar veranderen, een ikke, ikke staat. Geen wonder dat het allemaal doordraait, te veel regels, te veel onveiligheid, mens zoek het lekker uit en laten velen dat nu net niet gewend te zijn. Leer te houden van jezelf, te accepteren, respecteren en je zult zien dat je daarmee ook de ander in zijn waarde laat, accepteert en en respecteert. In liefde groeien we, in Liefde lost haat en oorlog op, gewoon door mens te zijn met de voeten op de grond en het hoofd naar boven.



dinsdag 7 oktober 2014

Dankbaar...; de laatste dagen, weken wordt ik ondergedompeld in geschenken, in vertrouwen, in liefde. Mooie open delingen, handreikingen maar ook daden. Misschien dat daar onbewust die hoofdpijnen vandaan komen. Al wat er nog lag wordt spontaan opgehelderd, het gebeurd of het wordt beantwoord. Het is een komen en gaan van zuiveringen, bij mij maar ook me heen. Het komt op, het lost zich op en er is rust. Soms gloeit mijn Hart spontaan, branden tranen achter mijn ogen, van hoe mooi de mens werkelijk is. Liefde is het allerhoogste en dankbaar ontvang ik Liefde en ja hoor ik geef het gewoon door! Breinaalden, bloemetjesstof het zal allemaal wel niet voor niets zijn, om gewoon stil te zijn.



maandag 6 oktober 2014

Lachen...; lachen is gezond en een medicijn. Valt het niet op hoe velen het lachen zijn verleerd of alleen lachen in gezelschap als het moet. Maar gewoon lachen om een goede mop is er niet bij. Lachen in tijd van crisis, van zorgen, geeft juist verlichting, je maakt contact met je diepste zelf en het lucht op daarna ben je kwik en doorzie je het spel en lig je dubbel van het spel. Dansen, echt dansen vanuit gevoel is hetzelfde, je bent weg uit je denken, je bent 1 met je lichaam en daarna ben je kwik en fit. Lachen en dansen geeft juist energie om door te gaan. Ook ik had tijde en weet je; ik was bezorgt of de humor, mijn lach voorgoed verdwenen was. Lachen en huilen horen bij elkaar, wie oprecht kan lachen kan ook oprecht huilen, vanuit het Hart!



zondag 5 oktober 2014

Agressie betekent elkander de dood te bieden, 
als noodzaak om voor zichzelf het leven op te eisen. 
Want als wij agressie plegen, 
draaien wij een handvat om 
dat maakt dat het monster zich in beweging zet, 
onherroepelijk chaos en vernietiging veroorzakend. 
Dan zal het ons dit als een feit voor de voeten werpen.
Staande tegenover dit fatale feit is de enige manier 
die wij hebben om de wereld te redden, 
het leven veilig te maken voor de mens. 
En tenslotte zullen de wapens voor oorlog en dood uit zichzelf verroesten.
In de loop van deze jaren, waarin wij leven, 
gaan we óf naar onze ondergang, 
óf wij komen tot vrede. 
Wij komen dan nog niet in een paradijs, 
maar tenminste tot vrede.

Koningin Juliana 
in een toespraak voor de Veiligheidsraad te New York op 8 april 1951




zaterdag 4 oktober 2014

Tekort...: ook dit woord kennen we, we denken en handelen te vaak uit tekort, we doen het liever voor een ander, we houden ons te vaak bezig met de ander en voor velen heel herkenbaar; de schouderdruk, als het even kan nemen we het liefst de hele wereld op onze schouders. Maar wat geven we aan onszelf? Ook ik dacht dat ik al beter zorgde voor mezelf, maar afgelopen dagen lieten mij voelen hoe ik mezelf tekort had gedaan. Ik had er altijd een excuus voor, een uitvlucht, ontwijking maar in mijn Hart bleef het wel aanwezig. Deze dagen nam ik de kans met beide handen aan en wat heeft het mij een pijn gedaan. Maar dit x zette ik door, keurig bracht ik mijn fiets naar Lochem, al deed mijn Ego mij twijfelen; je zult wel onderweg stranden, jullie redden het niet, maar ik fietste door in rustig tempo en ja hoor zelfs de berg ging als vanouds en vertrouwd. De fiets afgeleverd, voelde vreemd en vertrouwd en vandaag haalde ik hem op. Ik pakte het stuur en tranen achter mijn ogen, ik werd me bewust dat ik mezelf tekort had gedaan, ik voelde het letterlijk en figuurlijk, ik had het zelf gedaan. Een proefritje op het zadel, wat een luxe en wat reed het soepel. De voetsteuntjes mee, mochten eraf na al die jaren. En op de terugweg voelde ik me zo dankbaar. We denken in tekort, het is ons aangeleerd, we zochten het overal terwijl we het gewoon bezitten, we hebben het al.De fiets staat symbool en ook hij gaat mee, zij het in een rustiger tempo, deze nieuwe tijd in. We kunnen niet verwachten dat veranderen of transformatie buiten ons geschied. Het gebeurd in ons en niet buiten ons. Er is geen tekort, het is een tekort in ons denken, een tekort doen aan onszelf!


 

woensdag 1 oktober 2014



Communicatie is een menselijk gebeuren #Berkelland #Rekken...: Wat dat betreft heeft Balkenende zijn voorliefde voor coachtaal resultaat opgeleverd. Resultaat, getrainde wolven in coachtaal en het Hart is afgesloten. Een avond in #Rekken, een voorlichtingsavond als zovele die worden gegeven. Alles loopt volgens schema, zelf goed ingedekt met woorden en getrainde communicatie. Handig wordt de afleiding van de werkelijke kern afgeleid. Mensen mogen aan het woord komen, maar de communicatie bepaald er wordt op de mensen ingepraat. Staat het niet aan, wordt het handig weer terug gereset naar waar ze voor kwamen. Ditmaal een asielzoekers opvang in de voormalige TBS kliniek. Er werd niet geluisterd naar de menselijke emotie, er werd niet naar gekeken, het werd afgewimpeld. Respect voor de inwoners van Rekken, zij hadden zich goed voorbereid. Maar het allerbelangrijkste mis ik in het hele verhaal. De bewoners zijn niet op de hoogte gebracht door de gemeente met een huis aan huis brief over dit gebeuren. Een gemeente dient dat wel te doen. Het 2de is de enorme spiegel die ons werd voorgehouden; wel hulp, medeleven naar asielzoekers toe maar de eigen burger wordt aan zijn lot over gelaten. Zoek het maar uit, maar je moet wel je inzetten om de asielzoekers te helpen. Er dient werk te komen, hoe kan men dat verwachten van een bevolking in een gebied waar dagelijks ontslagen vallen, waar jongeren niet worden opgevangen, waar deuren worden gesloten en als ik moet horen dat een pand gesloopt gaat worden voor het eind van het jaar omdat de gemeente daar geld voor vangt. Ja, in hoeverre draagt men Hart voor de mensen? Ik heb verschillende mensen gesproken, al die verhalen vertellen wel over de menselijkheid die aan hun lot worden overgelaten, niet nu al jaren. Politiek is een psychisch spel, er is geen gevoel voor de mensen aanwezig. In al die situaties die spelen of hebben gespeeld met het doordrukken van enorme projecten is de gemeente in gebreke, men dient de mensen schriftelijk, huis aan huis te informeren. Een avond zoals deze is een valkuil, als mensen zich berusten hebben ze straks letterlijk geen poot om op te staan. De gemeente heeft alles gedaan om de mens te informeren en te horen en het zal tegen hun worden gebruikt. De meerderheid is niet tegen de komst, maar 150, tot 200 is ruim voldoende. Maar daar staat tegenover dat de mens wordt gehoord, veiligheid, jeugd en zorg problematiek. Afgevaardigde van de politieke partijen hadden totaal geen gehoor voor wat er in de mensen leeft, dan hadden ze nl. niet gesproken over negativiteit. En als klap op de vuurpijl; de jeugdproblematiek, hoe kan men asielzoekers met verschillende achtergronden, culturen, andere gewoontes in een gebouw plaatsten waar al een jongereninstelling geplaatst is. Dit vraagt om problemen en heeft dus niets meer te maken met opvang in balans met de veiligheid van de burger. Let op de regels, men wordt afgeleid van de kern en als het zover is, heeft niemand meer een enkel recht van spreken of gehoord te worden, zo is de wet, en het rechtsysteem!

Respect...: Hoeveel respect hebben wij voor onszef, hoeveel respect hebben we voor onze naaste. Ik was er stil van deze dag, na gisteren waar zoveel gebeurde in de publiciteit voelde het alsof een oorlog uitbrak. Het is goed als we aandacht besteedde aan een zaak, een situatie maar alleen als we zelf weten, en niet aan onszelf voorbij gaan. Publiciteit brengt veel chaos en verwarring met zich mee en emotie. Men kan nimmer respect voelen voor de ander als men zichzelf niet respecteert Men kan niet zomaar iets vertellen zonder zich van eventuele gevolgen bewust te zijn. Rust, Regelmaat, Reinheid en Respect... de R's zijn terug in de maand, maar dat houdt niet in dat we ons respectloos gedragen. Om het oude vast te houden, houden we het nieuwe tegen. Het is een bizarre tijd, maar vindt de rust, regelmaat, reinheid en respect in het Leven, in jouw Leven!