donderdag 31 december 2015

Oudejaarsdag...: we zijn moe, allemaal. Het is ook allemaal te snel gegaan, vooral als klap op de vuurpijl de een na laatste dag. Emoties die mogen stromen, emoties worden getransformeerd en dan is er rust. Oudejaarsdag, ook nog wonderlijke ontmoetingen, mensen wiens harten openen, knuffels, delingen, wat bijzonder om juist op deze dag zo voelbaar de transformerende energie van 2016 te voelen. Oudejaarsdag, de frituurpan wordt te voorschijn gehaald, ons pubertje wil zelf oliebollen bakken. Tijden veranderen, want de iphone verdwijnt niet uit het zicht, de sneeuw ontbrak maar de pan deed als vanouds zijn werk. Kwaliteit uit de oude tijd en ik ben er dan ook zuinig op. Oudejaarsavond, een pan eigen gemaakte soep, eigen gemaakte appelmoes. Het smaakt allemaal goed.

 Lieve allemaal, ik wens jullie allen een gezellige avond zonder opsmuk, wees jezelf en voor 2016, het jaar waar we ons licht laten schijnen, zonder pracht en praal, maar leren vanuit ons hart, transformeren naar een wereld waar we steeds meer onszelf zullen zijn! 



woensdag 30 december 2015

Je kunt de wereld niet veranderen, je kunt wel jezelf veranderen, je blik naar binnen richten. Het zicht veranderen. Het leven voltrok zich razendsnel voorbij, ik zag de beelden helder, het waren illusies, meer niet. Je werd geacht mee te draaien in de maatschappij. De vele pijnen, de straffen, de eenzaamheid, en altijd het gevoel; het niet gewenst te zijn, niet goed te zijn. De beelden veranderde vanuit het zicht naar binnen, de bergen en dalen die ik had meegemaakt, de strijd om te leven en echt in het leven krijg je elke les, elke situatie om te leren. Sommige zijn hard en mag je niet over spreken, maar ze bevatten belangrijke kennis... aan het eind van de film kwam het slot van het verleden; een gevoel van licht, liefde, vrede en vrijheid. Zoveel gedraaid naar het licht, tot elkaar nader zijn gekomen en dan de stap in het nieuwe; een donkere wolk, een angst die bovenkwam. Angsten zijn aangeleerd, bij de 1 het licht van binnen naar buiten, bij de ander bleef het binnen en een vlam in de pan. Beiden hebben elkaar nodig, worden geheeld met zachte hand naar 1 geheel. Ons"huis" is ons heilig, we worden geboren zonder te bezitten en we zullen sterven zonder bezit, maar de kennis in ieder van ons, laat die daar niet zitten. Zelf_kennis is onze grootste angst en onze grootste kracht en het weten vanuit kennis, het aangeleerde, heeft geen waarde, het verteld ons niets. Het houdt ons gevangen in ons Ego, afgesneden van ons Hart!
 "Ken uzelf, ken de ander. Verander jezelf en de wereld veranderd met je mee."



dinsdag 29 december 2015

Zelf_bewustworden is het allermoeilijkst wat er is, op zich is het niet moeilijk maar de angst dat men zichzelf ziet, dat alles wat je denkt een grote illusie is, wat je zelf hebt bedacht. Men kijkt liever niet in zichzelf, de grootste angst om de illusies te zien die men zelf heeft bedacht. De wereld bestaat uit 1 grote illusie en die spat nu uit elkaar. Men doet niet wat er innerlijk leeft, steeds meer mensen die niets meer te doen hebben. De helft van de bevolking is ziek, ziek is invulling van iets doen. Of het lichaam nu voelt of niet, Het Ego voed de pijn om verlangens te vervullen. In de zorg  zag ik dit terug, elke x wordt het ziek zijn gevoed, niets is goed, elke x weer iets nieuws wat juist tegendraads werkt. De verzorgende staan machteloos, maar het instituut draait volledig op nieuw, nieuw... of het nu werkt of niet, de energie raakt uitgeput. De mijne ook, eerlijk geschreven, hoe ver kan men gaan in de zorg, hoe ver gaat men om te blijven verdienen, om te blijven schreeuwen terwijl er zoveel ellende in de relaties die helpen ontstaan. Zelf bewust worden van je eigen pijn, je eigen illusies, je eigen zijn. Er is niets mis mee om te voelen, het schud je wakker, misschien niet altijd fijn. Maar wat is misschien een dag je niet prettig voelen, op een leven tot aan de dood in illusies? Ik kies voor het eerste, en wat ik voel, wat ik zie en wat ik hoor is niet altijd gemakkelijk. Maar ik voel mezelf en ik voel de ander, ik zie mezelf en ik zie de ander en als ik teveel geef, zal ik dat ook voelen en neem ik mijn eigen verantwoordelijkheid om mij te ontladen en op te laden. Ik weet niet hoe de toekomst eruit gaat zien, maar dat ik niet langer wil lopen over een kerkhof met dode mensen dat weet ik wel. Onze economie is ten einde, onze zorg, al willen velen het niet voelen, zien of horen, het heeft voor heel wat ellende gezorgd. Ziekte voed het Ego, het verlangen naar meer en meer, maar genezen doet het niet. We hebben een tekort aan Helers. Voor mezelf heb ik gevoel dat ik een lange strijd met oud zeer nu aan het helen ben, het doet pijn, maar ik doe het uit liefde. Al zal niet iedereen het accepteren. Ook ik heb soms het gevoel; hoe wonderlijk en mysterieus het Leven loopt en uiteindelijk zijn we allen verbonden. Een cirkel voltooid!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

zondag 27 december 2015

Verval...: ik had graag een rustige dag willen hebben, in eigen huis maar nee hoor, de plannen wijzigde. De 1 wilde naar de stad en de ander sloot zich aan. 'Zijn we er een keer uit, we zijn er in al meer dan een jaar niet geweest." Met zijn allen in de auto en naar de stad, goed humeur mee, zover ik het kon opbrengen. 1ste doel, auto wassen, we kregen het als cadeautje. Wat een luxe voor ons karretje, daar ging hij door de wasstraat; spuiten, wassen, boenen, drogen. Wij liepen door een gang ernaast naar buiten. Wat een schimmellucht, wat een bouwval, Nederland in verpaupering, ik had het al vaker gezien, maar nu stond ik er met de neus boven op, midden in. Oke, naar het centrum, de kids hun eigen weg en wij liepen daar. Ongelooflijk, de helft vrijwel verdwenen, schreeuwende advertenties over kortingen tot wel... ja ja... we hebben nog nooit zoveel zooi gezien, kwaliteit is ver te zoeken, de winkels met kwaliteit waren vrijwel allemaal verdwenen. Overal hetzelfde aanbod van goedkoop, prul en regelrecht na 1 x de prullenbak in. Ook waren er winkels die maar 1 prijssticker hanteerde, misschien te maken met de crisis; verschillende prijsstickers gebruiken te duur. Je weet het niet. Een paar gelegenheden deden het goed, de vele snacktenten, want gegeten dat wordt er, als het maar vet en snack is. Verveelde gezichten, veel mensen en echt veel jongeren met problemen aan de benen en bekken. Ook niet verwonderlijk, suikers, frisdranken tasten onze beenderen aan, moet je maar niet verder vertellen hoor. Verdwaasd stonden we in de promenade te kijken, we hadden het gehad, helemaal gehad, dit is voorbij... de boel is in verval en wordt niet meer opgebouwd. Ons pubertje sluit zich bij ons aan; mam, hier is niets aan, prul en duur.' De economie creert verlangen, we zijn gewend om onze verlangens door buiten ons te vervullen, we wilden meer en meer en de economie, het zakendoen maakte hier gebruik van. Elk jaar weer nieuwe mode, nieuwe auto's nieuwe huizen, nieuwe inrichtingen en onze verlangens werden gevoed. Hadden we het nodig? welnee, was een nieuwe beter, nou, het werd er in ieder geval niet beter op. Maar we wilden meedoen, want de buren hadden ook en je kon er over meepraten, men kon niet achterblijven. Nu is het in verval, de illusie valt uiteen, en velen hebben het niet door. Het menselijke brein is in verval, in ontbinding, er wordt geen nieuw aanbod verzonnen, geen nieuw verlangen gecreerd, maar de verlangens zitten nog gevangen in het menselijk ego! Ik hoef voorlopig geen dagje uit meer, we verzinnen wel iets anders maar het is ook goed om de realiteit te zien en te voelen!


 

zaterdag 26 december 2015

Het Hart klopt, het lichaam stroomt, een lichaam is leven en dat voel je. Het hart voelde doods, het lichaam gevoelloos, pijnloos, zwaar verdoofd. Ze gaf zich over onder de handen, ze voelde zich veilig en geborgen, enkel de aanraking. Het hart klopte niet op een natuurlijke manier en toch heeft het jaren het lichaam zogenaamd in leven gebracht. Een loslaten van, overgave en het werd rustig in het hoofd. Het hart van de andere klopte, uit liefde; een gevoel van machteloosheid en energie stroomde uit liefde, in stilte en ook uit het doorbreken van zwijgen. Een vorm van opluchting, want ieder verricht zijn werk om de ander te verlichten. Dagelijks wordt de last zwaarder, steeds machtelozer, we kunnen niets doen. Het vergt energie, het geeft emoties. Stil als ik hoor en voel hoe angsten opspelen en dan de verlossende zucht, de geeuw en het is goed. Kerstdagen waar zoveel zichtbaar en voelbaar was, waar de duistere, verborgen kant werden belicht. Mijn hart klopt, mijn liefde voelbaar en toch even die gedachten; lieve mensen, al wat ons is geleerd, aangeleerd, wat ons is gegeven door buitenaf, het werkt nu tegen ons op elk gebied. Lang heb ik een vraag bij me gedragen, vanuit een vraag een antwoord, die ik niet mocht uitspreken, laat staan door mijn gedachten mocht laten gaan. Maar deze Kerst is de vraag in realiteit beantwoord. Het lichaam is leven en in leven gaat men niet ingrijpen... onnatuurlijk en de gevolgen zijn nu zichtbaar, voelbaar. Leven moet stromen, een hart moet kloppen, zonder kloppend hart is er geen leven! En is het geen leven voor hen die lijden, maar ook anderen laten lijden in Duisternis!


 
Delen....: het leven is geven en nemen, niet vanuit onze gekrenkte Ego's maar uit het Licht van ons Hart. Het leven is je deur open houden voor hen die aan de deur kloppen. Ook bij ons werd aan de deur geklopt op 1ste Kerstdag en werd met open armen binnen gehaald. Onze maaltijd werd verdeeld en gedeeld uit liefde en zonder gedachten. Niets vermoedend na een zeer vroeg kerstontbijt, omdat onze gast moest werken, hoorde ik het andere relaas. We praten over Vrede, we praten over Liefde maar delen met elkaar is teveel gevraagd. We creeeren problemen vanuit onze Mind, we zijn meer met ons zelf bezig dan met elkaar. Ik kon mijn oren niet geloven en glimlachend antwoordde ik; " dan hebben we met zijn allen het Licht in ons eigen Huis gevierd!" Kerstmis is niet het feest van cadeau's, luxe eten, het is het feest van samen_zijn, elkaar Zien, elkaar Horen, het Licht verbonden tussen ieder van ons. Ons eten wordt verdeeld, er is nog iemand die zijn wensen uitsprak. De taart is verdeeld, de appelmoes is verdeeld en de soep staat klaar. Eenvoudig eten maar met liefde bereid en de ook vandaag, zal ik de ander zijn ogen zien stralen! Lieve mensen voed niet de ellende wat we elkaar hebben aangedaan, voed de liefde en denk niet na. Deel uw brood en wijn... men hoeft niet te bedelen voor een samen_zijn, in ons Harten zijn we verbonden, zijn we 1. 



donderdag 24 december 2015

Kleine gebaren van Licht geven zoveel licht bij de ander. Dankbaar ontvangen en rust, stilte alsof diepe wensen zijn gehoord, deuren zijn geopend en het liefdevol wordt aangevuld. Lieve gebaren, lieve kleine geschenken, dankbaar ontvangen en dan de tringggg de telefoon. Een bekende stem, hij vraagt om aandacht, hij verteld vanuit zijn eenzaamheid. Steeds meer los gelaten en het begint tot hem te komen. In gedachten, in energie zal hij vanavond aan onze tafel zitten, in energie meegenieten van onze huiselijke kring. We mogen dan machteloos staan, of in emoties blijven zwemmen. 1 woord is voldoende en het Licht schijnt van de een naar de ander. Ik wens iedereen deze dagen Liefde, Licht en hoop. Zoveel zijn van binnen eenzaam, op zoek naar warmte, liefde en een straaltje hoop! Kleine geschenken die gratis zijn, ze ontnemen geen energie, ze geven energie. Liefdevolle dagen gevuld met Licht allemaal!



woensdag 23 december 2015

Zwarte Nacht van de Ziel...: Kerstmis 13 jaar gelden, de zwarte Nacht van de Ziel, donker, half dood, het vuur vrijwel geblust door het psychische terreur van de Maatschappij. Ik herinner me de Kerstavond, weggevlucht op zoek naar een open deur. Met de knieen op de grond in het donkere bos. In de verte hoorde ik haar stem; 'mama kom naar Huis." Er was nergens een deur open, behalve van mijn huis. Die Kerst was het laatste in dat huis. Het was het begin van de puinhopen ruimen, verantwoordelijkheid nemen voor mijn volgzame gedrag.  Leraren op mijn pad en allen hadden dezelfde methode; met harde hand worden aangepakt, confronterend tot in de Ziel en het werkt, het transformeert. Moeizaam de strijd aan met het systeem door steeds meer bij jezelf te blijven, een niet makkelijke weg. Ik heb later weleens gezegd; die periode is de belangrijkste les en anderen zullen ons volgen door ooit in die situatie terecht te komen. De laatste dagen zie ik van binnen naar buiten, de vele valse maskers, de doodse blikken en toch een feest vieren om te voldaan aan de maatschappij. Goed zijn voor anderen, voor de bedelaars terwijl er zoveel zijn die buiten wal en schip zijn gevallen en krampachtig met hun Ego het feest van geboorte vieren, omdat het zo hoort. Kerstmis 13 jaar later, min of meer een herkenning maar van binnen voelt het rustig, buiten niet, alsof de laatste schilletjes worden afgepeld. De massa is een kudde schapen, volgzaam en in een kudde, afhankelijk van elkaar. Af en toe breekt er een zwart schaap uit, laat hem gaan, laat het ontsporen, daar groeit van af. Kijk naar de natuur, bomen staan onafhankelijk van elkaar, waarom moeten wij als schapen gewillig volgen, kunnen we niet zonder elkaar. Hebben we elkaar nodig om onze behoeften te blijven behouden. We moeten leren om op eigen benen te staan, letterlijk en figuurlijk, en kijk ik terug op de 13 jaar, vastgelopen in het systeem ben ik eruit gekrabbeld. Ik heb de deur gevonden en ben naar binnen gegaan. Met angst en beven dieper gegaan, maar dankbaar, heel dankbaar dat ik zoveel heb losgelaten, zoveel leraren op mijn pad heb gehad en sommige nog aanwezig. Wat nu collectief heerst is al die tijd aanwezig geweest, we hebben leraren die de Duisternis laten zien, de pijn en angsten laten voelen om ons wakker te schudden, het vuurtje in ons weer op te laaien, ons te verwarmen in ons eigen licht. Niet branden aan de haat van ingehouden energie gevoed door de buitenwereld. Energie moet stromen, geef in liefde aan jezelf, laat je emoties tot je komen en weer gaan. Tranen doven het vuur en wordt omgezet in haat, laat je energie stromen en er zullen Meesters op je pad komen. In kleine ontmoetingen, kleine gebaren, een menselijk Hart!
 

dinsdag 22 december 2015

Voorbij...: het voelt alsof het definitief voorbij is, alles loopt hoog tegen muren op. Waanzin als je alles hoort, mensen creeren huizenhoge problemen en hebben er totaal geen gehoor aan wat ze zelf nu uitspreken. Voorbij... erop of eronder. Het oude sterft af en wie vasthoudt krijgt het dubbel te verduren. Ik voel donkere wolken en ze komen steeds dichter bij. Nu is dat ook weer niet erg, het is al donker genoeg deze dagen. Voorbij... mijn huisje schoon, aan kant, licht en gezellig en samenzijn. Voorbij, men heeft het niet in de gaten, men blijft in het oude ronddraaien, de realiteit is hard als men wakker wordt. We schuiven de schuld af op anderen, we beslissen over de ander, we houden anderen gevangen, het zit erin gebakken in elke vorm van relatie. De oorzaak is diepe haat  gevoed door het systeem, door wetten, regels om maar te voldoen aan het ideaal plaatje van de maatschappij. Kijk maar eens in familie relaties, er zal er altijd wel 1 zijn die niet volgzaam is binnen de lijn. Deze wereld is voorbij en als het voorbij is, waarom dan nog vechten, waarom nog emoties, waarom nog krampachtig vasthouden, we hebben al zoveel vernietigd en we hebben het niet door, we zien het niet. We hoeven niet alles te begrijpen, te analyseren of te beredeneren, voelen is genoeg en als het onbehaaglijk wordt, het is maar een moment, het is niet definitief, het is als een storm die door het Huis heen raast!



maandag 21 december 2015

Het is niet gif wat de mond in gaat, maar het is gif wat de mond uit gaat...: Overspoeld worden we door de vele berichten van voedsel wat ongezond is, teveel suikers, teveel kleurstoffen, teveel dit en teveel dat. Feit is dat ons voedsel bomvol gif zitten en toch blijven slikken wat men schrijft of verteld. Eet gewoon, eet met liefde en dankbaarheid, eet matig en pak de kern aan, een paar simpele ingrepen zijn voldoende om het lichaam weer te laten functioneren in natuurlijke staat. De meeste weigeren want het wordt niet voorgekauwd, weigeren uit armoede denken, weigeren omdat men gewoon ellendig wil zijn. Het lichaam transformeert het gif, maar waar het om gaat is wat de mond uitgaat, de wereld in, en hoe vaak spugen we niet ons gif de maatschappij in? Eet met liefde, eet met dankbaarheid, pak de kern aan, heb respect voor dat geweldige voertuig, jouw lichaam,  waar velen zich niet bewust van zijn. Houd je niet bezig met de buitenkant, er is voldoende eten, ons lichaam werkt als een transformator om het gif om te zetten in Licht. Het gaat om je denken, om je vasthouden aan de buitenkant en ja, het lichaam wordt ziek, niet van het gif maar van het gif wat de mond uitgaat!


 

zondag 20 december 2015

Bedelen...; om goed te zijn dien je te delen, je geeft de ander omdat je voelt hoe arm hij is, hoe ellendig de ander er aan toe. Maar in feite ben je verantwoordelijk voor het in stand houden van de ellende in onze maatschappij. De ellende die je zelf voed door te blijven delen, te geven waar de ander om vraagt, anders tel je niet mee. Je helpt de ander niet, integendeel, de ander lacht in zijn vuistje; zo makkelijk is het om te krijgen en je eigen energie gaat onderuit. Sommige lessen zijn hardnekkig, ze slurpen je leeg... pfff... maar dan is uit liefde te handelen het enigste medicijn. De ander verliest zijn kracht, zijn macht, het wordt niet meer gevoed. Even dacht ik bij mezelf; ik laat het steeds meer los en anderen gaan het ervaren. Ooit werd ik genegeerd, ik moest me braaf gedragen, ik moest zogenaamd accepteren met mijn Ego en mijn gevoel laten varen. Bedelaars, min of meer zijn we allen verantwoordelijk voor het in stand houden van deze ellende, we creeeren arm en rijk door braaf te gedragen in de maatschappij!



zaterdag 19 december 2015

Schone schijn...: zolang als ik me herinner heb ik niets met Kerst. De lichtjes, de kerstboom vindt ik gezellig maar alles erom heen, het is een illusie. De laatste dagen keek ik steeds meer als een berg op tegen de feestdagen, waar ik ook kwam, de verhoudingen klopte niet meer, het gevoel benauwde me. Een feest van licht en we zijn bezig met de buitenkant. Het staat bol van dingen die men moet doen maar de eenzaamheid viert hoogtij. Voor mij geen schone schijn, geen opsmuk, geen dit en geen dat. Ik wil mijn eigen licht zien, mijn eigen warmte voelen, mijn hart volgen. 


 

donderdag 17 december 2015

Kunstmatige middelen...; met kunstmatige middelen wordt men in leven gehouden. De mens is afgesloten van  het lichaam. Het lichaam sterft af en wordt kunstmatig in leven gehouden. Een hartklep, hij blijft zijn werk maar doen, het lichaam sterft af, maar de klep blijft zijn werk doen. Het lichaam afgesloten van het hoofd, de hersenen. Geen idee wat er in de hersenen omgaat, dromen ze, slapen, blijft het maar kringetjes draaien in het oude. Afgesneden van leven, afgesneden van gevoel. Kun je de mens redden, nee, je mag er zijn, maar de mens redden kan niet. Zonder leven, zonder gevoel put het je uit je verliest je energie, al wil je nog zo graag.  Vandaag keek eens om me heen, ik las vluchtig de media; we lopen op het eind, zoveel woede, zoveel haat, de mensen opgezet tegen elkaar, niet zozeer het systeem, dat verliest steeds meer de aandacht. De haat die de mens tegen zichzelf heeft, het ontwijken van in de spiegels te kijken;ojee, wie zie je dan, wat voel je dan? Dan zijn we niet gewend, niet geleerd, we zijn goed onderwezen door goede leraren. Gifmengers, meer is niet. 
 De wetenschappers zijn er vrijwel goed in geslaagd door de mens het lichaam, het leven af te hebben gesloten van het hoofd.


 

dinsdag 15 december 2015

Voeding...: Verdwaasd, versuft, in de war dat zijn de woorden die me nu het beste omschrijven. Rust, stilte, mezelf aanzetten tot iets creatief met veel moeite alsof de wind om me heen joelt. Aandacht, hier en nu en tussendoor komt er uit mijn mond een woord. Ik heb het zo gehad, ik wil niet meer en toch rust er een enorme blokkade op. Het strijden om de zorg, een zorg die uit de hand is gelopen, een zorg die ervoor heeft gezorgd dat mensen dat mensen afhankelijk werden van een nieuw voedsel; de pillen industrie. Dood voedsel, dode lichamen, het gaat maar door en het wordt in leven gehouden. Ik heb er moeite mee, zoveel verdriet heerst er, zoveel ellende en de gedrogeerde krijgen voorrang. Er wordt niet gedacht aan de naaste, aan de verzorgende, er wordt enkel gedacht uit berekening en cijfers. We voeden ons met dood voedsel, dode materie en we slikken het letterlijk en figuurlijk. De tijd van nieuwe geneeskunde is in beweging. Mensen dienen te leren zichzelf te helen, niet de ander, een ander kan je misschien genezen, de pijn verzachten, maar de mens is in staat om zijn wonden te helen.  Dan is het tijdperk van een verzorgings_maatschappij definitief opgelost in een gemeenschap die in eenheid leeft met de Aarde, Heelheid!


 

maandag 14 december 2015

We zijn arme mensen, we bedelen, we verlangen, we willen meer en meer. Mijn gevoel is onbestemd, ik voel me verdrietig, het heeft geen zin, de ander het niet bereikt. We bedelen erop los, we verlangen meer en meer. De kleine dingen zien we niet meer, we volgen de media op de voet en geloven wat men ons verteld. Ik wordt er verdrietig van, woorden helpen niet. Waarom zou ik, vechten heeft geen zin en het gesprek krijgt een andere draai, van moedeloosheid, van moeheid en wanhoop, van een leven zoveel gebedeld, zoveel verlangens naar dat moment van even aandacht voor elkaar. Sommige dingen krijg ik niet over lippen, misschien een slot erop; het mag niet, je bent te hard en ik laat het maar. Armzalig van geest, bedelen, verlangen naar meer en meer en zien we nu niet wat het ons heeft gebracht? Dat maakt mij verdrietig, we halen de ander neer. "Hoe zie je het voor je als het zover is", vraagt hij aan mij. Hij is ongerust en ik antwoord ' iedereen gaat voelen, hoe pijnlijk het ook zal zijn, maar ik stel mijn grens. Liefde is de ander laten voelen wat diep in hen zit!



zondag 13 december 2015

Chaos...: hij neemt me mee naar een koopzondag. Gezellig, de kerstsfeer ontbrak, een lege draaimolen en een paar kinderen die wilde spelen werden door hun moeder ruw onderbroken om met haar mee te gaan. Grauwe, ontevreden gezichten. Winkels keurig verzorgd lagen er verlaten bij en anderen waren net magazijnen van groothandels met stuntprijzen en overvol assortiment. Hoe moet dit goed gaan, zoveel aanbod, men kan het aan de straatstenen niet kwijt. Ontevredenheid, ongezonde en slecht verzorgde mensen, de ogen enkel gericht op meer en meer en goedkoop, liefst gratis. Ik was gesloopt toen ik thuis kwam, dit wil ik niet meer, liever een wandeling in het bos en bij thuiskomst warme chocolade met slagroom. Het leven is wat men er van maakt, het leven is een chaos en de meeste zijn zich er niet bewust van. Het draait wel bij, al die illusies die worden verkondigt, leer erdoor heen te kijken. We hebben met de paplepel ingegoten dat we illusies moeten creeeren, denk met je hoofd al het overvloedige, denk met je hoofd dat je goed bent, denk met je hoofd dat je al het goede verdient. Een stevige basis voor een groot Ego. De enigste manier is om de chaos in jezelf aan te pakken,is te voelen, te transformeren, men noemt zoiets bewustworden. Ga de diepte in, wordt geconfronteerd met wat in je leeft, niet wat buiten jou leeft. In elke ervaring zit een les, en dankbaar zijn we als we gewoon thuis zijn, bij elkaar met de kerstboom en zijn fonkelende lichtjes, een kaarsje aan en een warme mok chocolade met versgeklopte slagroom!



vrijdag 11 december 2015

Patient...: velen komen niet om te leren, maar om te genezen van hun pijn, hun buitenkant. Het keer op keer aanpassen aan de maatschappij. Onze maatschappij is gericht op de buitenkant te herstellen, om mee te tellen in de maatschappij. Wie leert van het leven, neemt de sprong de diepte in, de verbinding te herstellen, de diepe wonden te helen en een buitenstaander in de maatschappij; je telt niet mee, je past je niet aan de maatschappij. Het doel van het leven is gelukkig te zijn, het doel van het leven is dat je nodig bent. Maar wetenschap, de technologie, de vele kennis heeft ons geluk ontnomen. Overal werd voor gezorgd, een hele maatschappij opgezet dat we steeds minder het gevoel van nodig zijn hebben. Computers nemen steeds meer over en er komt een moment dat mensen niet meer nodig zijn. Dan is er niets meer om het gevoel te ervaren dat je nodig bent, dat je hier bent op Aarde, dat je een gevoel hebt dat je er werkelijk aan doet, dat jij belangrijk bent in wat jij bijdraagt aan de maatschappij. Wees geen patient, kies om te leren, te blijven leren wat diep in jou leeft!

 

zondag 6 december 2015

Zorgverzekering...: verbaasd volg ik elke x de berichten over de Zorg. De kosten worden enorm, eigen risico niet meer op te hoesten, alsof de aandacht enkel gericht wordt om de zorg zoals we gewend zijn te behouden, we missen de kern. De zorg dient ervoor om mensen gezond te houden, dat is in ons land al heel lang niet het geval. Mensen die gezond zijn vallen buiten de boot, mensen die gezond willen worden gaan een zoektocht, maar veel zogenaamde hulpverleners behandelen de mens vanuit hun deskundigheid, niet vanuit hun hart naar de ander en zo houdt men slachtofferrollen, ziekten in stand. Ook ik betaal al jaren zorgpremie, en ook ik ervaar steeds meer dat ik betaal voor anderen en zelf er geen rechten op maak, kan maken, het eigen risico is te hoog. Mijn keuze, omdat ooit op mijn zoektocht ik koos voor zelfinvesteren in dat wat mijn lichaam en geest nodig heeft om te helen. We werden erop veroordeelt, want je bent gek als je zelf verantwoordelijkheid neemt voor belangrijke hulpmiddelen die je op dat moment nodig hebt. Ook bij de geboorte van mijn dochter werden we al geconfronteerd dat mensen steen en been klaagde over kosten die niet werden vergoed. Wij hebben alle kosten die zij nodig had zelf moeten betalen, geen zorg die dat vergoedde. Hoe verwend en afhankelijk zijn wij niet van ons zorgstelsel geworden, hoe goed hebben velen het gehad in hun onverantwoordelijkheid, want gezondheid was niet belangrijk, luxe was belangrijker, de buitenkant, de pracht en praal. De zorg moet de mens gezond houden. Zoals een auto elk jaar naar de garage gaat voor een APK zo moet er ook een vorm van APK voor de mensen zijn om te controleren hoe hun gezondheid is. Wordt men toch ziek dan dient de medici de kosten te betalen, immers hij wordt betaald om de mensen gezond te houden. Een zorgverzekering dient ook mensen die daadwerkelijk investeren in hun eigen gezondheid van lichaam en geest te belonen. Mensen die ongezond leven voelen daardoor hun eigen onverantwoordelijkheden die ze zelf nemen. Kijk eens om je heen hoe veel mensen veranderd zijn in hun lichaamsbouw, niet alleen enorm overgewicht maar ook goed lopen wordt steeds moeilijker door aantasting van de botten door ongezond voedsel, frisdranken, suikers en psychische benaderingen van gezondheidsproblemen. Onze dienstverleners zijn veelal gericht op het behandelen van de buitenkant van het lichaam, niet op de binnenkant, met gevolg dat de klacht terug komt of zich verspreid in het lichaam, de dienstverleners,behouden hun werk om mensen ziek en afhankelijk te houden. Praat niet recht wat krom is, en dat is wat mijn beeld naar buiten steeds meer ziet. De zorgverzekeringen, de hele zorg in zijn algemeen heeft al veel slachtoffers gemaakt. Een goede Zorg bestaat uit Liefde, oprechte Liefde en niet uit deskundigheid, niemand kan een diploma daarvoor aan een opleiding behalen, enkel daar kan leren voor deskundig zijn op een bepaald vakgebied. Wat ook heel zorgelijk en gevaarlijk is, is dat velen vooral, ondanks lichamelijke klachten psychisch worden behandeld, de energie naar het Hart wordt als ware afgesneden, de ziel opgesloten in het lichaam en het denken maakt overuren. Mensen die aan zelf_investeren doen staan in rechte lijn met een behandelaar die hun helpt, de energie stroomt, bijv. een arts kan zijn eigen werk doen en de persoon zijn stuk om te helen, samen gaan ze in elkaar op. Wie samen opgaat in eenheid Heelt, men vergeet de kennis, men vergeet alles wat hij weet en smelt samen. Voor mij is dat de nieuwe Zorg; geneesmiddelen van Licht". 



zaterdag 5 december 2015

Sinterklaas...: ach een feest wat bij ons niet echt werd gevierd en de laatste jaren al helemaal niet. Altijd die druk om cadeautjes, het gevoel dat het hele feest niet meer werd gevierd zoals het ooit werd gevierd. Groot, duur, veel en altijd weer die ontevredenheid, vooral de laatste jaren. Vandaag voelt het heel anders, geef je energie aan hen die het verdienen, geef een blijk van aandacht liefde aan hen die het echt nodig hebben. Want vaak zien we alleen de afgunst, zij hebben meer meer, zij hebben dit en dat. De realiteit is dat ondanks of men meer of minder te besteden hebben, de eenzaamheid en verdeeldheid blijft. Een vorm van discriminatie onderling. Vandaag kwamen mooie mensen toevallig op mijn pad, mensen waar we vaak niet van willen zien hoeveel licht zij in zich meedragen en uitdragen, maar zich inhouden uit angst, uit het verleden. Kijk eens om je heen, je ziet je eigen naaste niet staan, je hebt een oordeel, je beschouwt hem als buitenstaander. Heeft zo iemand kansen, welnee, maar het is in en in triest hoe mensen een dikkere muur om zich heen trekken om zich te beschermen omdat het systeem hen als uitschot behandeld. Ja mensen, er zijn velen die ver onder het bijstandsniveau leven, die geen hulp krijgen, waar ambtenaren hun een verbod opleggen om niet meer te komen. Er zijn mensen die misschien nog veel vergoed krijgen van de zorg aan verpleging, aan attributen om het aangenamer te maken. De realiteit is schijnend, zoveel geld wordt verspild, maar de eenzaamheid, de onmacht en het steeds verder een gevangenis induwen is geen leven. Liefde is gewoon zijn, elkaar verstaan van hart tot hart en langzaam begint het weer te stromen. Zoveel gevallen die alleen maar een woord van liefde nodig hebben. Sinterklaas avond, wees eens stil, kijk diep in jezelf en kijk naar de ander. Wie weet wat een groot geschenk je aan jezelf en die ander geeft!



vrijdag 4 december 2015

Een arm om me heen, een schouder om even uit te halen... het vertelde me genoeg; we leven in een tijd afzondering, gescheiden zijn. Men wil alleen horen wat het zelf wil horen, men ziet enkel wat men wil zien. Ons hele systeem  is verdeeldheid en toen werd het stil, heel stil. We hollen van therapeut naar therapeut, we volgen de ene na de andere gezondheidstip en velen blijven dat hun hele leven doen. Therapeut is iemand die ervoor heeft geleerd, hij behandelend de ander vanuit zijn kennis, niet vanuit het Hart en heeft het zelf moeilijk met zijn eigen leven, we willen niet voelen, niet zien, niet horen. Een arm om me heen, het is zolang geleden en toen werd het stil. Liefde vanuit het Hart naar het Hart is het belangrijkste medicijn voor Vrede in ons en onze Aarde. En een bijzonder moment was een gesprek, in emotie, in herkenning en stilte, waar woorden achterwege bleven. Kreeg ik zomaar die denkbeeldige arm om me heen, een schouder om even te mogen zijn en waar alle woorden, alle ellende die ons dagelijks bestaan onderhand regeren, waren verdwenen en liefde stroomde van hart tot hart. 
Laat ons de Harten openen, wie weet tref ook jij een Meester op je pad, want daar is een gebrek aan; oprecht Meesterschap, zij die hun leven transformeren door steeds meer hier en nu te zijn! 



donderdag 3 december 2015

Te_kortkomen...; elke dag word men overspoeld door tekortkomingen. Elke dag de onvrede van het gevoel dat het ons wordt ontnomen. Zelfs de krantenkoppen bij de supermarkt schreeuwen het je tegemoet en mijn maag draait een beetje ervan om. Het veleden herhaald zich in hoog tempo, we worden getest op ons vertrouwen, getest op het vertrouwen om nog meer los te laten. De vele mind_full trainingen hebben een rol gespeeld bij het versuffen van de hersenen en nu de volgende hype, cursus 'Klare taal'. We schieten in de lach en we roepen uit, we hebben onze zoveelste roeping misgelopen om te verdienen aan de ellende in stand houden van een menselijk brein. Zover ik terug kan herinneren heb ik me altijd tekort gedaan, ik heb de lessen geleerd die zich aandiende, ik ben genegeerd, uitgelachen en veel eenzaamheid gekend. Ik had moeite van jongs af aan met deze maatschappij waarin mensen elkaar zoveel pijn aandeden, waar liefde ontbrak en waar het materiele voorrang hadden. Ik heb geleerd dat ik mezelf tekort deed en die kwam hard binnen. Deze decembermaand kijk ik terug op het afgelopen jaar en nu kies ik ervoor om thuis te zijn, mijn lichaam rust te geven om te herstellen na periodes van intens lichamelijk loslaten. Dankbaar voor de lessen die ik heb getransformeerd en die me waardevolle momenten geven. Liefde is niet te koop, liefde moet men verdienen, moet men aan blijven werken. Er is moed voor nodig om door te gaan. Er is moed voor nodig om je eigen deur binnen te gaan en je eigen ruimte weer licht en warmte te geven. Tekortkomen is niet een tekort aan financiele middelen, het is de eeuwig zoektocht naar meer om meer om niet te voelen, het is de angst om los te laten al die zekerheden. Ik leef vandaag, morgen is er nog niet. Ik ben het gewoon even zat om elke keer geconfronteerd te worden met een zieke maatschappij, er is zoveel meer, in ons en wat in ons verborgen zit is ware Overvloed!


 

dinsdag 1 december 2015

Er is een andere weg...: en je hoeft helemaal niet links of rechts af te slaan, blijf gewoon op de weg en volg je eigen voeten. Decembermaand heeft altijd een lading voor mij en deze dagen besloot ik het verleden definitief achter me te laten. De decembermaand is altijd een sfeer van hoe groot de geestelijke armoede is om ons heen, in onszelf. We willen graag Vrede, Licht, Liefde maar het ontbreekt vele aan moed om los te laten. Confronterend veel berichten, pijn in  mijn Hart, herinneringen die voorbij kwamen en de kwartjes vielen. Geestelijke armoede heerst, December bestaat uit cadeaus, eten, verplichte uitjes maar in een tijd dat illusies oplossen en niet langer meer hanteerbaar zijn probeert men hardnekkig vast te houden aan een schone schijn. Geestelijke armoede, de spiegels dik onder eeuwenoud stof en heb de moed om je eigen deur te openen, want al die verhalen, gebaseerd op nog meer angst te zaaien, zijn simpel op te lossen als je de Moed in je hebt om te kiezen voor een Leven in Licht, Liefde, Vrede. Decembermaand, de lichtjes in huis gaan aan, deze maand is voor mij. Misschien nog te dienstbaar geweest, nog teveel gezwegen omdat ik de ander zou kwetsen. Mensen hebben hun hun eigen weg te bewandelen, hun eigen lessen te leren. Ik koos voor de andere weg, een weg van innerlijke vrede, Liefde, spiegels doorbreken. Ik koos ooit om stap voor stap steeds meer in het Hier_en_Nu te zijn! Leer tevreden te zijn in het moment met jezelf!


 

maandag 30 november 2015

Verdwaald...: wie leeft in het verleden, leeft in zijn eigen gevangenis. Wie leeft in zijn eigen emoties, leeft in een gevangenis. Hunkerend de hand uitsteken naar hen die zogenaamde kennis hebben om hen te genezen. Een mens is geen machine, een arts, therapeut, goeroe gebruikt niet zijn kennis vanuit het hoofd om de ander te repareren. Verdwaald in een land waar men zo afhankelijk is van anderen, buiten zich. Je telt niet mee als je vrij gezond leeft, je bent een buitenstaander als je niet alles braaf volgt maar je eigen weg bewandeld, in Duister of Licht. Verdwaasd hoor ik het aan, ik voel de enorme angst in mij in beweging komen; je moet lief zijn, je moet begripvol zijn, je moet dit en je moet dat want het is allemaal zo erg en heftig. Ik hoor de stem en zo hoorbaar, de ontevredenheid, het is niet goed en ik begrijp het niet; als je zoveel mag ontvangen. Let maar eens op, hoe vaak men oordeelt, hoe vaak men een discussie aangaat, een weerwoord... maar een discussie is altijd het hoofd. Een dialoog is een samensmelten van 2 naar 1, en nu verdwaal ik, want het is overal zo voel_hoor en zichtbaar om me heen dat ik weer de tijd neem om dieper in te dalen in mijn eigen Huis!



vrijdag 27 november 2015

Alert zijn...: alert zijn is aanwezig zijn, hier en nu, balans vinden in het verleden, de toekomst en de rust in jezelf elke x weer herstellen. Spiegels, overal, het kan je raken, je raakt uit balans. Je zit snel in je hoofd, wie alert is richt zijn aandacht naar binnen, naar zijn ademhaling; hoog of laag. Nee, ik voel me niet prettig, niet in mijn hoofd, wel de rust in mij. Ik wordt onrustig van prikkels maar ook de ervaringen die naar boven komen en die ik wel degelijk zie in de vele spiegels om me heen.  De decembermaand heeft me nooit getrokken, altijd die eenzaamheid, het niet geliefd zijn, niet welkom. Zo ver mijn herinneringen gaan was er een eenzaamheid, ik zag en voelde zo veel als ik alleen die dagen Kerst vierde. Nou ja, vierde, jaren van een fles goedkope wijn en brood was mijn feestmaaltijd. Vandaag kwam het gevoel extra in mij op en het vertelde mij iets; verbinden. Decembermaand staat voor velen als een gezellige maand met dure cadeau's, feestelijke en overvloedige maaltijden en na die dagen chagerijnig en vermoeid; al die verplichtingen! Voor mij zijn deze dagen niet het luxe, het verplichte maar de vele lichtjes die in mijn Huis voor rust zorgen. De liefde en respect voor elkaar en hoe wij deze maand al jaren vieren, gewoon met elkaar. Verbonden zijn met jezelf, verbonden met je diepste visie, verbonden zijn met de ander in energie. Al die prikkels, al die spiegels, zo belangrijk is het om je balans steeds weer te vinden in jezelf! 


 

donderdag 26 november 2015

Men creert problemen om het op te lossen om de innerlijke behoefte te blijven voldoen. Men vecht met woorden om hun recht te halen. Men blijft vasthouden aan hun bezittingen, hun huizen, hun denken. Het onrecht wat men denkt hun te worden aangedaan, loopt men vast in hun eigen denken. Problemen bezitten een geschenk, wie ze op positieve manier kan benaderen; vanuit stilte, vanuit voelen, vanuit loslaten. De gereedschappen die we hebben meegekregen, worden zichtbaar... waarom vechten, waarom een antwoord van buiten, als alles in ons aanwezig is. Loop niet vast in het woud van woorden. Weef niet je eigen web van woorden die je worden aangereikt om jou van binnen te raken. Luisteren is een kunst en niet vanuit hebzucht de woorden toepassen om je eigen illusie verder in te kleuren.


 

woensdag 25 november 2015

Zomaar...; een verkwikkende wandeling, het zonnetje verwarmt mijn gezicht, een toevallige ontmoeting met een jong meisje. Wat opviel was haar band met haar hond en een bepaalde wijsheid waar ze mee sprak. De aap kwam uit de mouw, ze had ADHD en nog iets, maar ach die termen onthoud ik niet meer. Een verdrukte creativiteit, een energie en een licht, tegengehouden door onze maatschappij en zijn pillen/ woorden industrie. Niets ADHD, mensen worden gevangen gezet in hun eigen energie. Zo binnen, zo buiten, want zeker in onze gemeente wordt doeltreffend overal gesloopt en mensen geweerd. De term 'nazi_staat" die iemand mij laatst vertelde, doet hier zijn eer aan. Ik loop verder maar bij de winkels aangekomen voelt het alweer in pillen_snoepjesland. Let maar eens op, gespreksstof bestaat uit slachtofferrollen, veel pillen, therapieen alsof de wereld niet bestaat zonder Licht. Verontrustend, want wie niet naar de stilte luistert, niet zijn eigen deur binnengaat, blijft afwezig, onwetend en onwetendheid is een groot gevaar. Zomaar een wandeling, een ontmoeting met Licht en Duisternis!



zaterdag 21 november 2015

Over_gave...: Ik gaf me over, gevangen de pijn in mijn lichaam, de energie die geen uitweg zag. De warmte die tegen mijn schedel aandrukte en me verlaagde in mijn energie, gevangen in pijn niet weer. Ik haalde alles uit de kast, midden in de nacht, ditmaal zou ik me overgeven. Concentratie op mijn ademhaling, rustig en bij elke pijnscheut en warmte ging door me heen;'buig de pijn af...' Het lichaam is sterker, het lichaam heeft de gereedschappen maar eenmaal gevangen verblijf je elders en ik haalde me terug, zonder vechten maar concentratie op mijn ademhaling. Over_gave bracht me bij diepe oude vastgezette emoties; schuld. Het woord alleen al had de afgelopen weken mij zo getriggerd en ik had het ontweken, ik wilde niet voelen, ik wilde niets, zelfs niet ontvangen. Zo diep zat deze emotie in mij vast. Schuld, altijd geleerd de schuld te dragen, te krijgen, maar als je diep van binnen je schuldig voelt kun je ook niet genieten, niet ontspannen, het lichaam zet zich vast. Dankbaar dat het lichaam lichter werd, dankbaar dat schuld niets meer is dan een vastgezette emotie die nu stroomt. Dankbaar voor de wijze mensen die mij toch de aanreikingen gaven die ik in deze nacht me weer herinnerden. Maar ook dankbaar voor  mijn intuitie die me altijd weer verder leid. Over_gave... neem de tijd voor een diepe ademhaling vanuit je onderbuik. We ademen in deze tijd gevuld met angst te oppervlakkig, we blijven in ons hoofd, we malen wat af en zoeken het altijd buiten ons. Healing zit in onszelf, het zijn onze vastgeroeste emoties die niet stromen en die we ook op ons afroepen om een les te leren. Lachend zei ik vanmiddag nog, dat heeft weer een besparing van 385 euro opgeleverd maar ik *weet* dat ik heel veel heb geinvesteerd de afgelopen jaren in  mezelf, in mijn gezin en dankbaar ben ik nu dat het zijn vruchten afwerpt. Een cadeautje van iemand die het nu ziet.


 

vrijdag 20 november 2015

Liefde...: In ons Hart zijn we allen op zoek naar Liefde en toch zijn velen eenzaam in hun Hart. Eenzaam creeert afgescheidenheid van het hart en jezelf en je relaties. We doen elkaar juist pijn, we wijzen naar de ander, we oordelen, we zijn jaloers, we zijn gekwetst diep in ons hart, dit is niet de wereld, ze is te hard. Als kind was ik eenzaam, misschien niet zo eenzaam met mezelf, ik kon het uitstekend met mezelf vinden, kon ook niet anders, ik groeide op in een gezin waar ieder op zich zelf was. We hadden geen relaties, geen echte vrienden, geen leuke kaartjes en familie, ach we werden opgevangen door anderen en dan genoot ik en diep verlangde ik ernaar dat het thuis ook zo was. Ik bleef in liefde geloven, al deden mensen elkaar zoveel pijn. Ik bleef vechten voor iets wat misschien ikzelf wel een beeld had gegeven maar de muur om mij werd hoger en hoger. Liefde is niet de buitenkant, liefde is niet het hebben van dit en dat, liefde is niet onderdrukking en het volgen. Liefde is Zijn... Ik heb moeite met deze wereld, omdat het er altijd was, de enorme chaos en afgescheidenheid, alsof het niet meer tegen te houden is net als mijn pijn, die ik mag loslaten, niet makkelijk want ik vindt niet altijd de knop. Maar ik weet, ik vertrouw, zodra je iets kan benoemen, stroomt het al, heeft het geen verdere uitleg nodig en voel je ook dat je echt een handje wordt geholpen. Liefde we zijn allen op zoek naar liefde, maar wees een momentje stil; hoeveel liefde voel je voor jezelf? Open je Hart!

donderdag 19 november 2015


Verbergen....: ogen gevuld met tranen, angst en onzekerheid. Door een simpele uitnodiging kwam het los. Mijn hart gevuld met pijn, wat een verhalen kunnen we maken, uit angst, onzekerheid, schaamte, gevoel van alleenzijn. Verbergen, ze liet me een oude wond zien en voelen, verbergen omdat je je eigen gang gaat, verbergen omdat je niet meedoet met het systeem, met de massa en inderdaad, je staat alleen. Al die opmerkingen die ik had gemaakt; mens wat doen we elkaar aan, we hebben nog zoveel en het is niet goed genoeg. We blijven oordelen, we blijven schreeuwen en meelopen met de de kudde. Verbergen, mijn wond doet pijn alsof het investeren in jezelf, in Liefde, in je gezondheid van lichaam en geest een grote misdaad is in onze maatschappij, niet nu maar al zo lang. Een gebroken been, een zichtbare klacht en mensen vullen elkaar met het leed. Ook in de zorg, het heeft mij vele lessen geleerd en zelfs tot de dag van vandaag wordt ook ik geconfronteerd met; heb je nu werkelijk nog niet genoeg. Ik troost mijn spiegeltje en glimlach zachtjes; ach spiegeltje, je geniet, je straalt, je bent intelligent en je hebt gevoel. Verberg je niet langer achter jezelf! We hebben misschien niet dat en dat gedaan en zijn onze wensen niet allemaal vervuld, maar in ons Hart zijn we moedig, we worden gesterkt door onze lessen en we hebben elkaar! In een maatschappij waar men zo schreeuwt om verbondenheid met elkaar begint het steeds meer te lijken op verbondenheid in intellect; woorden, lijden, angsten en afhankelijkheid voeren de boventoon. We missen het moment, we missen het leven, we missen oprechte liefde. Al die jaren, goh wat doet het soms pijn, omdat het verleden zich herhaalt en velen wanhopig blijven zoeken en graaien en hun ervaringen verbergen!


dinsdag 17 november 2015

Verstrikt...: verstrikt in de woorden. Men denkt de waarheid boven tafel te verwoorden, men heeft een waarheid en ieder moet in die waarheid delen. Nog even en ik raak verstrikt in mijn eigen woorden waar ik onderhand geen woorden meer voor heb. We denken te vaak dat we vanuit ons gevoel, ons innerlijk reageren; ha dat is de waarheid en verkondigen hem met veel woorden, anderen vullen het aan met nog meer woorden en voor men het weet zit men verstrikt in woorden waar men zichzelf gevangen in zet. En die muur is niet makkelijk af te breken. We worden meegesleurd door de stroom van woorden, we worden meegesleurd in onze emoties, we denken iets, iemand te zijn, we denken een ander tot hulp te zijn, de ander veranderen, de wereld te verbeteren maar we zitten zelf verstrikt in woorden. Verbeter de wereld, begin bij jezelf en al die woorden, ach wat doen die woorden er nog aan toe, een verhoogde bloeddruk, een wazig vervormd zicht, verdeeldheid en emoties... en dan roept men uit; ik verbeter de wereld, ik ben goed, ik ben liefde... Aiii... te veel woorden zeggen niets. Liefde is zwijgen en juist in het zwijgen vinden woorden hun weg!



zaterdag 14 november 2015

Tevredenheid...: zoek de vrede in je eigen Hart, in je eigen *Huis*. Zoveel zijn ontevreden terwijl we zoveel bezitten. Zoveel afgunst, hebzucht, verveling en een je gebrek aan Liefde. Alsof men niet zonder kan, welvaart en zorg heeft ons afhankelijk gemaakt, het heeft ons afgesneden van ons *Hart*. Er is zoveel en toch zijn we niet tevreden, we voelen geen liefde, we voelen ons niet verbonden. Vandaag zag ik de 2 verschillen; tevreden zijn en ontevreden. We waren bij onze Syrische kapper. Wat een rust, stilte en licht ervaar je in die ruimte. Met hoeveel toewijding en liefde het haar wordt geknipt. Zonder een vorm van verveling, geen mobiel, geen krantje en vooral geen negativiteit zaten we rustig te wachten tot het onze beurt was. Ik vind het altijd een geschenk als mijn wenkbrauwen worden gedaan door handen gevuld met licht. Ook in het kleine supermarktje, iets verderop is voelbaar de verbondenheid en met Hart de kwaliteiten aanbieden. Wij kunnen veel hiervan leren. Het volgend moment bevinden we ons in een Sinterklaas optocht, ik knijp mezelf nog extra of ik niet droom. Zoveel uitdrukkingsloze gezichten, het toneelspel wat wordt opgevoerd, kinderen die niet meer stralen. Moeders met hun mobiel in de hand. Zijn we echt zo diep gezakt, dat het feest voor kinderen niet meer voldoet aan onze eigen verwachtingen. Ontevreden over alles en nog wat. Ik zag 3 jonge buitenlandse kinderen, zo hoopvol maar ook schichtig. Ik wenkte een zwarte Piet die naar ze toe ging. Schuchter maar de ogen zo stralend om een zilverspatje wat op hun wangen werd gestipt. Dankbaar voor het zakje pepernoten en de oudste die keurig en beleefd weigerde. Laten we leren weer tevreden te zijn in ons eigen Hart, in ons eigen Huis. En niet ontevreden zijn over de gang van zaken, we hebben al genoeg genomen, laten we leren van elkaar. Want wat wij tekort denken te komen, vullen anderen ons aan! Laat Kinderogen weer stralen, waar ter wereld dan ook!

 

donderdag 12 november 2015

Beproevingen....; al wat er op je pad komt wil je iets leren, het verteld iets over jezelf. Maar dit zijn ware beproevingen en als ik terugkijk, bleef ik maar schipperen tussen goed en kwaad. Even ging de storm liggen, maar vandaag laaide het weer op, in volle kracht. Ik voelde hem al aankomen, ik voelde emoties; onzeker, minderwaardig, klein maar op het hoogtepunt viel het mij binnen, razendsnel al die beelden die voorbij trokken; ik liet het gebeuren, ik liet mezelf zo behandelen, ik deed hetzelf. En voor het eerst, diep uit mezelf, uit mijn Hart gaf ik straf; liefde is ver gaan maar het is geen liefde meer als je toelaat dat een ander kan binnendringen en stilzwijgend jouw leven probeert te vormen. Zoveel vragen rezen op en ik gaf geen antwoord, het hoeft ook niet, het vertelde iets over mij!
Te vaak kiezen we voor de ander, te vaak uit slachtofferrol, we vinden de ander zielig, we hebben medelijden met de ander en kiezen voor het hazenpad. Vluchten weg van onszelf, ons gevoel, we zijn bang om te verliezen, bang voor dit en dat tot het moment dat je wordt geraakt en nog even heeft het denken de macht en dan die kracht; ik ben zo veel meer dan dat dit en volgt een straf recht uit het Hart! Soms ben ik jaloers op de merel die zijn jongen volgroeid, 1 voor 1 het nest uit liet vliegen. Paps en mams waren uit zicht en de jongen moesten zich redden. Zijn wij dat niet min of meer ontleerd; op eigen benen leren staan!


dinsdag 10 november 2015

Bloem...: zoals een bloem haar blaadjes vouwt voor de nacht en ontvouwt bij een nieuwe dag, zo ook is de mens. Alleen de mens is gewend aan duister en houdt haar blaadjes gesloten, uit angst, uit prikkels, onderdrukking, men blijft in het duister leven. Een nieuwe dag, een helder inzicht en blaadjes ontvouwen zich; nee, het mag niet, de buitenwereld wil geen Liefde zien, geen stralende bloem en men begint de pijlen van gif weer af te vuren, de blaadjes gesloten, de duisternis valt in. Onze ervaringen zijn om te leren, om blaadje voor blaadje te openen, om het licht toe te laten, om te helen, te groeien, te delen. Maar velen leven als een plastic bloem, keurig en smetteloos in een decoratieve pot naar de nieuwste trend, het liefst in een eigen koophuis, betaald uit je eigen vrijheid in te leveren. We verdoen onze tijd met stilzitten, zwijgen en het opvolgen van de vele goeroe's. We leven niet, we verblijven in de Duisternis, angst om te spreken, angst om te dansen, zingen, stralen want men wil niet geraakt worden door de pijlen met gif op ons afgevuurd om definitief te verblijven in duisternis. Al onze ervaringen vertellen iets over ons, niet over de ander en mijn inzicht van vandaag kwam binnen als een bloem die haar blaadjes opent, het Licht en Liefde toelaat zonder verwachtingen, zonder verlangen, zonder oordelen... Dankbaar voor die wijze les, die zoveel pijn en duisternis gaf om de waarheid die ik voelde niet naar Buiten bracht. Onderdrukking, eenzaamheid, onzekerheid en angsten. Gevoel liegt niet, Mind wel, wat doen we elkaar een lijden aan om te verblijven in de Duisternis. Ontvouw je blaadjes, wees als een bloem, groei, bloei, deel.... lach, zing, huil, dans, Leef! 

 

maandag 9 november 2015

Wakker...: wakker worden in een wereld die een droom is. Langzamerhand begint het weer te stromen in mij en ook in de anderen. We worden wakker, ieder voor zich, we beginnen te spreken, ieder voor zich. We hoeven niet te bewijzen, niet te onderwijzen, ieder voor zich heeft zijn manier om te begrijpen, om zijn eigen waarheid te uiten. Er wordt weer geluisterd, er wordt weer begrepen en zelf ben ik een beetje daas van alles. Zoveel wordt er letterlijk en figuurlijk gesloopt, zoveel houden zich bezig met volgen maar eenmaal weer op zichzelf neemt het geloof het weer over, men wil bewijzen, men wil de beste zijn, men wil zelf op de troon zitten en men is weer in het verleden. Mijn gedachten vullen zich en legen zich weer, ik zie, ik voel, ik spreek en laat weer los. Ik ruim op, ik maak ruimte, ik zuiver en reinig en een beetje onwennig denk ik; wat nu? Een nieuwe wereld is in beweging, de laatste restjes worden geruimd en steeds meer worden we op onszelf aangewezen. Chaotisch, angstig, het wordt allemaal minder alsof diepe lessen zich hebben herhaald en definitief zijn getransformeerd. Lichaam en geest in balans komen, met een hapering en een tikkeltje ongeduld, soms nog terugblikken op het verleden; 'he wat vreemd, het is er leeg, er is niets.' Wakker worden in een wereld die een droom is, meer niet. Ogen die Zien, gevoel dat spreekt en de waarheid die wordt gedeeld.


 

vrijdag 6 november 2015

Beproevingen...: het vertrouwen wordt getest, je dient jezelf in de Ogen te kijken en eerlijk gezegd; ik schrok ervan. Dat ben ik niet en toch ben ik het al die tijd geweest alsof een laag pijn was afgepeld en het licht erop scheen. Zo nietig, zo klein, tranen vloeide rijkelijk om al die labels definitief te verwijderen. Wat doen we elkaar aan, wat zijn we hard tegenover elkaar. We dienen medelijden te hebben met alles en nog wat en zelf verbergen we ons. Deze beproeving is zwaar, het loslaten van de hand, het kiezen voor jezelf, al ben je zo de kluts kwijt dat je niet weet waar en hoe. Soms nog die vragen, soms het kritiek, het manipuleren en vooral je mag niet spreken, niet zijn, gebonden worden aan de ellende van de wereld, oke, dat waren we al, we zijn ons aan losmaken en toch, diep van binnen zegt mijn stem;'in ieder mens zit iets goeds, in iedere situatie, beproeving zit een geschenk... maar nee, soms worden ook die beproevingen mij net even te veel!



donderdag 5 november 2015

"Nee... ; riep ze uit, 'dit ben jij niet, dit heb je veel te ver laten komen'. Ja inderdaad, zover dat ik me laat verdrijven uit mijn eigen *Huis*.  Een 'nee" zeggen is niet makkelijk. Je komt stilzwijgend in situaties die je laat gebeuren, angst voor confrontaties, angst om niet lief gevonden te worden, angst, diepe diepe angst. Je huis wordt overgenomen door een vreemde met een negatieve energie, het gezin begint er onder te lijden, juist dit gezin in dit *Huis* waar licht, groei, energie bovenaan staan. Pijnscheuten, ondraaglijke pijnen verzwakken, je blijft een "ja"zeggen ondanks dat het gevoel, mijn intuitie de puzzelstukjes 1 voor 1 herkent en de puzzel langzaam in elkaar valt. 'Nee", ook ik moet nu door de zure appel heen bijten na de zoveelste aanreiking in zo'n korte tijd. Moe va uitputting, moe van het laten raken op grote afstand door de negativiteit, alsof mijn lichaam een groot lek is. Maar herkennen we dit niet allemaal in het diepst van ons hart? We moeten lief zijn voor de ander, doen we dat niet worden we afgeschilderd als boeman. De ander is zo zielig, de ander vlucht voor zijn problemen, nestelt als een parasiet in een ander huis. De lucht wordt zwaar, de prikkels te intens en de energie wordt letterlijk en figuurlijk weggezogen. Ik heb 'nee'gezegd, ik kan A niet overslaan, iedereen moet voelen, maar ik pas ervoor om alles te voelen van anderen... mijn Huis is me heilig, vooral dit Huis waar mijn hele bezit in zit. Kinderen zullen je altijd triggeren om je wakker te schudden, hoe hard en diep het ook zit. Ik zeg 'Nee"vanuit een diepe Liefde al is mijn angst groot, maar wat heb ik nog te verliezen?


 

maandag 2 november 2015

Oplossing...: er is geen kant en klare oplossing, niet met het Ego, niet met kennis, wel in liefde. Liefde voor hetzelf en liefde voor al dat is. De bom viel, harder dan ik had verwacht. Ik keek, ik voelde, mijn Hart deed zeer. Ik draaide me om en liep weg. Een opwelling van tranen, een gevoel van machteloosheid. Hier kun je niet tegen vechten, hier helpen geen woorden, in een zieke, duistere wereld waar liefde verborgen is in harten van velen. Het kwam binnen; men verloochent zichzelf, wie je bent, wat je doet, je enthousiasme, je Zien, het verkennen; er is meer dan alleen die donkere lucht. Als ze de kans kreeg nam ze elk visje met 1 oog mee naar huis om te redden van de wc pot. Nog steeds wil ze iedereen redden, iedereen zielig, iedereen heeft liefde nodig maar het zonnetje begon te doven. Verloochen niet je afkomst, verberg niet de weg die je hier in nu heeft gebracht. De moed, de kracht en de vele ontberingen. De lichtzijde, het enthousiasme, de stralende ogen en het gevoel dat je niet in de steek laat. De wereld is ziek, velen verbergen zich achter alles en nog wat. We worden omringt door pijn en eenzaamheid en gevoelens van woede, oordelen... maar verloochen het Kind niet in jezelf... wees wie je bent Nu. Oplossing is er niet, wie weet lost het op in Liefde!


 

woensdag 28 oktober 2015

Voorlichtingsavond...:  ik woon een voorlichtingsavond bij van de nieuwe fabriek in mijn oude buurt. Een voorlichtingsavond zoals zoveel worden gegeven, promotie voor zichzelf, een acteerwerk opgevoerd en een zinnig woord wordt niet verteld. Ik kijk om me heen, mensen zitten als schaapjes te luisteren, geen emotie, het dringt niet door. lsof het een avondje uit is met een kopje koffie en een borreltje na. Een promotie film over de fabriek #Campina, de woonzwijk zorgvuldig buiten beeld gelaten. 1 Glimp, wat ligt die buurt dicht op de fabriek. Mooie termen over duurzaamheid, het juweeltje te #Borculo noemde men het. Geen woord over de veiligheid en welzijn van de omwonende. Cijfers, rapporten, metingen... rekening moet worden gehouden met de toename van extra vrachtverkeer; nee het mag niet over niet langs de woonwijk. Ik vraag me af waar dan wel. En de tanks met bio olie denderen daar ook voorbij, nogal een gevaar als men daar woont! Niemand die erbij stil staat dat het vrachtverkeer ook achter de woningen gaat, afremmen, optrekken de hele dag en nacht door, man je doet geen dicht om te zwijgen van de uitstoot. De droogtoren die in gebruik wordt genomen binnen een half jaar, ach het is even proefdraaien, maar het geluid, natuurlijk binnen de normen, zal niet afnemen en de uitstoot zal zich vermenigvuldigen. De massale bomenkap zal doorgaan, biogas of olie is toch enorm duurzaam. Ik weet niet wie dat heeft verzonnen, maar goed, een aanslag op het #Milieu en op de mens. Vragen werden afgewimpeld; nee, dan moet men bij gemeente of provincie zijn. Nou moe, Campina heeft er zelf ook aan meebetaald. Een paar zwarte schapen, ze zijn er echt, maar wordt er naar hun geluisterd? Welnee, de bestaande fabriek wordt aan alle kanten uitgebouwd, vergunningen lezen we nergens terug, maar dat er uitgebouwd wordt aan alle kanten, dat kunnen we wel zien. Fijnstof is schadelijk voor de gezondheid, het is een mirakel dat dit doorgang heeft gevonden en nu na 4 jaar ook bekend, werkgelegenheid, het meeste wordt aangetrokken buiten de gemeente. Fijn he, en dat in een zogenaamd krimpgebied. De gezondheidsklachten in de wijk mogen wel in het licht worden gezet, de geluidshinderklachten mogen serieus worden genomen en ook de mensen die zijn bedreigd. Mensen die vechten en nergens terecht kunnen, hopend op een gelijk. Na al die jaren vroeg ik me af, waar zijn we mee bezig? al die voorlichingen, het is niet meer dan psychische mishandeling, economie gaat voor mensen. En in mijn ogen, in mijn Hart gaan mensen voor... leer naast elkaar te staan, al zit men nog in de fase van geloven, van emoties, van pijn. Leer te delen, want juist in delen met elkaar worden we gesterkt in ons innerlijke vertrouwen. En dan als beloning mogen ontvangen dat in de toekomst de vakken weer gevuld staan met melkpoeder... tja Campina, als men zo om gaat met de gezondheid van mensen en kinderen, wat doet die babymelkpoeder er dan nog aan toe, veevoeder voor een kalf misschien? Geloof niet, wees niet afhankelijk, in de kern van elke situatie worden we op onszelf teruggeworpen, we tellen niet mee. Ik heb het gehad met die ingestudeerde voorlichtingsavonden, het is allemaal 1 pot nat! Hoe minder je het voed, hoe minder grip ze op je hebben. Met een glimlach, inderdaad we leven in een veranderende samenleving, maar wel 1 waar de verandering van binnenuit komt. 



Begin bij A...; vaak zijn we geneigd om A, B, C over te slaan, vol van ideeen, vol van kennis en vol van onverwerkte emoties. Om maar niet te voelen, niet te leren slaan we vaak gemakshalve A, B, C maar over en nemen de sprint naar X, Y, Z om vervolgens uitgeblust, doorgedraaid en opgebrand bij het beginpunt aan te komen, waar niets is veranderd. Het leven komt elke x weer terug in een cyclus, je dient te leren of niet, maar het niet geleerde komt terug, vaak ook gepaard met lichamelijke ongemakken of felle emoties, als een bom die ontploft. Leren we te accepteren op diep niveau, zonder woorden eraan te geven, zonder invulling of iets ouds, verdwijnt het en komt niet terug. Opgelost in het niets... een transformatie vindt plaats. Situaties komen weer terug en je staat er anders in, in het NU... zo bijzonder, deze laatste dagen, zoveel rust, zoveel Licht ook bij ons. Onze auto staat altijd symbool, ook dat is voor ons spiegel en we hebben de lessen geleerd. Mooi dat de auto door de keuring ging op de voorlaatste dag van het Oude definitief afsluiten. Onze auto staat symbool voor het afsluiten van Oud, op de dag van vertrek uit onze oude woning reden wij met deze auto, totaal niet gepland, maar aangereikt in stilte, een gebaar van verbondenheid naar ons nieuwe stek. Een nieuw leven met nog een onbeantwoorde vraag, les. (er rolt een traan over mijn wangen) ik heb het definitief volbracht, zelfs die laatste brandende vraag van mensen die ik losliet, heb ik beantwoord. Mijn geschenk wat ik mag ontvangen; zo'n diepe verbondenheid in energie, angsten doorbroken en naast elkaar staan. We gaan een andere tijd in, voelbaar en zelfs zichtbaar, het diepste in ons Ziel wordt geraakt en in beweging gezet, Licht straalt en mijn Hart straalt bij het zien, het voelen van de kracht, de liefde die in de mens ontwaakt. En zijn we hier niet allemaal om bij te dragen de heling van de Aarde. Met een glimlach, heling begint door het aan onszelf te geven, onszelf te leren helen... Bijzondere dag, energie en een diepe Dankbaarheid voor hen en ook mezelf, we gaan een tree Hoger!



dinsdag 27 oktober 2015

een appel...: als klein meisje van nog geen 4 zat ik samen met anderen in de zandbak een appel te eten. De anderen veegde de appel af of ze aten er niet van omdat de appel geschild moest worden. Maar ik antwoordde zo jong als ik was; 'eet gewoon die appel, je bouwt alleen maar een afweersysteem op.' Achteraf werd ik mij bewust dat was ik niet, dat kleine meisje, dat was een Stem die sprak. Ik eet nog steeds mijn appel ongewassen op. Ik eet nog steeds mijn voedsel met liefde al is het vooral de laatste jaren in bereiding sterk veranderd. Als men zelf loslaat, lichter wordt, luistert men naar het lichaam en niet naar wat ons allemaal wordt verteld. Ons lichaam geeft de tekorten wel aan, voor de 1 is het anders dan de andere. Als ik de media hoor of lees wordt ik dol, zoals vandaag. We kunnen echt niets meer eten, naast wat mis is met de voeding is het ook mis met de pannen, met verpakkingsmateriaal en door me heen gaat zo'n visioen van  nog even en we zitten allemaal aan een genetisch synthetisch brok zogenaamd voedsel te knabbelen. Lucht is ook al zoiets, we ademen lucht in en uit, we worden ons iets bewust van dat onze lucht ernstig is vervuild terwijl aan de andere kant de massale bomenkap gewoon doorgaat. Dat klopt weer niet in het verhaal, niet alleen de massale bomenkap en minder gezonde lucht maar ook de wortels worden verwijderd en wat doet dat met de aarde. Stabiel zal het zeker niet worden, de aarde zal verzakken, het heeft geen stevigheid meer. Door die appel werd ik mij bewust dat wij mensen maar 1% en vooral de laatste jaren minder dan 1% van onze hersenen gebruiken terwijl er zoveel mogelijkheden nu open liggen. Ze worden dagelijks ons aangereikt en velen zien het niet, ze blijven krampachtig bedelen, ze wentelen zich suf in hun kringetje terwijl elk moment ons een kans wordt gegeven, de kans om los te laten en de kans om het te transformeren. Eet gerust je appel, een appel met liefde verkocht en gekocht werkt al transformerend. Volg niet alles op, je eigen lichaam geeft zelf aan wat voelt goed wat niet. Alles is een spiegel, van alles leren we, ook van de chaos die nu zijn hoogtepunt bereikt!



maandag 26 oktober 2015

Wat heb ik te schrijven, wat heb ik te vertellen, eigenlijk helemaal niets. Elk woord geschreven, uitgesproken het lijkt wel of ieder zijn eigen verhaal ervan maakt. Woorden zijn om duidelijk te maken, om te communiceren, maar veelal veroorzaakt het chaos, door ons ego zelf veroorzaakt. Woorden vanuit gevoel, vanuit iets uit het niets, raken. En eenmaal geraakt vindt een transformatie plaats. We keken naar een bijzondere film, even hadden we zoiets 'wat een vaag gebeuren' en toch keken we hem af.  De ontknoping kwam binnen maar natuurlijk ook weer de term, de label... ja ja... ik weet hem nu al; hooggevoeligheid, helderziend, heldervoelen, glazen bol. Nee, voelen is onze natuur, we voelen aan maar we zijn het ontleerd. Os lichaam is een instrument, heel fijn afgestemd, het voelt feilloos energie aan. We hebben daar geen kennis voor nodig, geen voorgekauwde prak. Voelen is Leven, zonder voelen geen transformatie.


 

zondag 25 oktober 2015

Trust...; mooie dag, de zon scheen en de bladeren kleuren en stralen in het Licht. Een dag van vertrouwen, van rust. Mijn lichaam voelt wrak, mijn spieren stram en mijn hoofd licht. Ik vertrouw, ik accepteer en even later het idee 'kom we gaan op de fiets.' Hoofd leeg, niets erin, alles mag weg. Genietend van de stilte, de kleuren, de lucht met zijn wolken, de vele eikels op de grond en het kleurend blad doet ons goed. Meer hebben we niet nodig of wel? op een terrasje in ons dorp gezeten en daarna naar huis toe. Later geniet ik nog van de ondergaande zon, de fluitende vogels en de avond kou. Mijn lichaam voelt als de natuur, loslaten, diep loslaten van oud zeer, dwarrelt valt het van me af. Alsof het lichaam zich vernieuwd, zo voelbaar, zo intens, maar onze hoofden zijn leeg, rustig, ontspannen en nagenietend van deze bijzondere dag!



vrijdag 23 oktober 2015

De weg vervolgt....; zeg nooit 'bommetje'en vooral ik niet. Bommetje slaat in. De weg vervolgt en beduusd ben ik. Blijde gezichten, energie die anderen bereikt, alles in beweging, woordeloos komt alles op je pad. Nieuwe mensen, nieuwe uitdagingen en in Stilte hoor je de aanwijzingen. De weg gaat verder, er is geen weg meer terug, beduusd handel ik alles nog even af en dan plof ik in elkaar. Lang wandelen met Doggy en vragen die ik me steeds stel, worden beantwoord en ik voel me dankbaar voor de beslissingen die mijn leven hebben veranderd. Ik geniet van de natuur, de kleuren en heb medelijden met een koe. Net als de mens, genummerd en nog erger met een ean_code erbij. We zijn allen nummers, we zijn allen gelabeld en als ik dan ook nog een hekwerk zie dan gaat door me heen; nog even en we bezichtigen de natuur als een dierentuin'. Zover mag het niet komen, zover gaat het ook niet komen. Er is beweging, het draait, er wordt actie ondernomen, men gaat herkennen, alles komt op je pad. De stilte doet me goed en eenmaal thuis, klaar voor de volgende stap; ons nou ja, pubertje zal ook haar vleugels uitslaan. Het leven gaat snel, het geeft ons alles wat we nodig hebben om het vervolgens maar even beduusd naast je neer te leggen. Men spreekt over Liefde, maar om Liefde te geven, in Liefde te stralen dien je te leren vergeven, te accepteren en los te laten. In Liefde kijk je niet meer terug, je kijkt niet vooruit, je blijft in het NU en met een glimlach; je verwonderd, je bent beduusd maar ook in vertrouwen gesterkt; het vertrouwen IN de mens!


 

donderdag 22 oktober 2015

Psychisch Spel...: wie goed luistert hoort de angst in veel stemmen. Men weet het niet meer, men is het uit zicht verloren. Zoveel termen, zoveel instellingen en men kan nergens terecht. Men blijft vechten, hopen, verwachten want de angst en de emoties blijven gevoed. We zijn allen psychisch gehersenspoeld, we blijven ronddraaien in een kringetje en we gaan naar beneden in angst. Pats, het Inzicht viel; DRAAI HET OM, draai alles om en onderneem aktie. Weg met al termen, weg met al die zogenaamde instanties die er voor ons burgers behoren te zijn. Helaas, de harde realiteit is, ze zijn er voor zichzelf, niet voor de mensen. Draai het om, en zo wonderlijk hoe snel het draait en wordt herkent, alsof men uit een diepe, diepe slaap wordt gewekt. 


 

dinsdag 20 oktober 2015

Vrij_williger...; een nieuwe hot term in onze samenleving en natuurlijk ook weer een misleiding van het woord. Vrijwilligers gezocht, voor dit en voor dat en het spreekt aan op een bepaalde groep mensen; je inzetten aan een gezondere samenleving en als je iets goeds doet voor de ander, streelt dat heel vaak het Ego. Vrijwilliger is al eeuwenoud, in elke relatie kom je de rol tegen, je zorgt eerst voor de ander en dan pas voor jezelf, als je eraan toekomt in dit leven. In de psychiatrie, zorg, maatschappelijke hulpverlening en ook het spirituele komt dit sterk naar voren. Men leert te geven aan een ander, maar leert niet te geven aan zichzelf. Geven, Delen wordt niet gewaardeerd, delen heeft ook met hartcommunicatie te maken. Geef je ervaringen door, spreek je waarheid uit! Oeps, dan worden veel het zwijgen opgelegd door de samenleving en door de angst. Vrijwillig kun je eruit stappen, vrijwilliger worden over je eigen Leven, dan pas kun je uitdragen, delen, geven en ontvangen. Men is volop bezig met het vluchtelingenprobleem, dat is een maar een stukje van de puzzel, we worden afgeleid.  Het is een herhaling van het verleden, velen hebben niets geleerd van het verleden. Wij allen kunnen bijdrage aan een oplossing, maar zoek die niet in het bekende, zoek die op de weg van zelf_bewust_worden. En deze tijd triggert ons op zelf_bewust_worden, ons allemaal!
Misschien, ooit, hebben we allen vrijwillig gekozen om in deze tijd hier te Zijn!


maandag 19 oktober 2015

Geloven....: moet ik echt alles geloven wat men verteld? Mooi niet, ik hoor de een na de andere kolder en in mijn eigen omgeving hoor en voel ik heel wat anders. De storm heeft goed huisgehouden en vandaag, eindelijk rust na een zeer lange periode. Zelfs de energie begin weer te stromen en opgewekt en volle moed begon ik maar te ruimen en te schrobben in mijn huisje. Licht was het enigste woord wat door me heen ging, bij elke duisternis, negativiteit alleen maar Licht en warempel het werd licht, er kwam rust, alsof zoveel in het Licht kwam te staan. Geloven, nee ik geloof niet, ik vertrouw, ik voel en in al die negativiteit, de chaos en het gestrooi met termen is er Licht wat steeds helderder schijnt. Geloven is een religie, geloof in de Bijbel, geloof in het geschreven woord en als ik er zo naar kijk, geloof de media met zijn geschreven woord. Een moderne uitvoering van onze zogenaamde bijbel. Geloven heeft altijd te maken met volgen en opvolgen van buitenaf. Het wil ons ook zeggen hoe weinig vertrouwen we in onszelf hebben, laat staan dat we de stilte inlassen om onszelf te ontladen en op te laden. Vertrouw in hetzelf en voor geloven, misschien toch maar oordopjes in en een oogmasker op!



zondag 18 oktober 2015

Ik werd wakker en zag de schijn, wat een pijn, zo diep ben ik nog niet eerder gegaan. De vele spiegels die ik zag, de vele woorden die werden gesproken, het gaf me de aanwijzers welke weg ik moest volgen. Ik werd tegengehouden door een diepe onverklaarbare angst; de angst van onderdrukking en die huist in ons allemaal. Niet bewust dat we onze kinderen tegenhouden, we zetten ze gevangen in onze eigen diepe onverwerkte emoties. Er werd tegen mij verteld; 'in het Westen wordt de vrouw onderdrukt!" 
Moet je niet zeggen, een golf van oordelen in woede barst los. Vrouwen worden ook hier onderdrukt, een van de ziekten die ons Geloof ons hebben gegeven. In elke relatie, elke verbintenis van buiten speelt onderdrukking een rol. Wat collectief ons wordt gespiegeld, zit in ieder van ons. Je kunt er tegen vechten, maar je voed het alleen, je kunt zijn, je kunt het toelaten die diepe pijn, je kunt niet verwachten, niet verlangen en niet invullen. Het leven geeft je altijd wat je nodig hebt en zonder je bewust te worden van de rol die jezelf speelt, blijf je in je eigen comfort zone. Ik werd wakker en zag de schijn, wat een pijn, maar ook een dank je wel voor de spiegels die me duidelijk maken welke weg ik moet vervolgen. Een huis niet belangrijk, we zijn allen vluchteling, op de vlucht voor het Leven... ons eigen Huis dragen we mee in onszelf!


zaterdag 17 oktober 2015

Sterven...: bij elke afsluiting van een hoofdstuk hoort een stuk sterven. Kun je wel zeggen, mijn gevoeligheid is toppie, extreem en bij het openen van mijn badkamerdeur leek het alsof ik een fles gif over me heen kreeg. Het gif beet in mij ogen, mijn hoofd en mijn rug. De lucht van hormoonzalf drong door tot in elke vezel van mijn lichaam. Sterven, wat een gif en aan hoeveel gif worden we allen wel niet blootgesteld. Toch proberen de buitenlucht in, frisse adem, andere gedachten, ontspanning. Een mooie ontmoeting met een ondernemer uit het buitenland, onder het kop koffie kwamen we aan de praat. We hebben allemaal onze vragen en hij stelde dezelfde vraag aan mij als een vriendin die deze ook aan mij vroeg; het vluchtelingenprobleem. Ik heb niets met vluchtelingen, ik heb juist dat wij van hen kunnen leren, wij in het Westen zijn ver verwijderd van onszelf, van onze Natuur, we zijn enorm afhankelijk en onverantwoordelijk en we willen steeds meer en meer. We klagen en jammeren steen en been, maar als ik heel eerlijk ben en om me heen kijk dan denk ik, nee, de groep wordt steeds groter en groter door teveel medicijn gebruik, te veel junkfood, daar kun je geen gezonde economie op bouwen. Onze kinderen worden geprogrammeerd al vanaf de geboorte, men moet presteren in de maatschappij, generatie na generatie en kijk nu; menselijkheid ontbreekt, prestatie is het doel. Bij elk pijntje, elke klacht moeten we een pil, een spray en dat in nog geen tijd van 15 jr. een enorme explosie van afhankelijkheid, een drugs, meer is het niet. Vluchtelingen hebben een andere cultuur, ze zijn nog meer gericht op hun eigen natuur, hun familie, er is nog niet zoveel verwijdering gecreeerd. Maar dat zal veranderen in onze zogenaamde Barmhartige opvang. COA heeft getrainde mensen, het heeft zijn eigen leveranciers, het laat de vluchtelingen niet in hun waarde, het zal ze hersenspoelen, hup in het gareel, klaargestoomd om te voldoen aan deze robotmaatschappij. Wij hebben daar ons niet mee te benoemen, wij kunnen alleen zijn, wij kunnen niet oordelen en hoeven zeker ook niet bang te zijn. Maar hoe men de vluchtelingen behandeld, en let op, het is niet meer dan verdienen aan menselijk leed zal onder de bevolking een enorme afscheiding worden gekweekt, we worden tegen elkaar opgezet, onze negatieve emoties worden juist gevoed. Terwijl, en dat weten we diep in ons allemaal, in ons Hart zijn we allemaal hetzelfde, ongeacht kleur, afkomst, taal. We kunnen veel van elkaar leren maar dan zullen we echt ons licht in ons eigen Hart moeten laten schijnen. Dat is ons enigste wapen om te helen, dat we als mens en niet als robot reageren. Een robot heeft geen gevoel, doet wat hem wordt opgedragen en bovenaan staan altijd zij die een enorme haat tegen zichzelf en het leven hebben, een minderwaardigheidscomplex, niet beseffen wat een gevaar zij voor zichzelf maar ook de mensheid en Aarde is. We zijn allemaal vluchteling, we zijn allen slaaf van het systeem, maar we zijn geen slaaf over ons eigen Licht, Liefde en al maken we fouten, veroordeel jezelf daar niet op. Fouten zijn om te leren, niet om te herhalen. De tips om weer bij te komen, warme muntthee en een heerlijk ontspannen munt_bad doet wonderen. Psssst... de met liefde gebakken oliebol ook!

We leven met zijn allen in een maatschappij met zoveel nationaliteiten, we leven naast elkaar. Neem niet alleen van anderen, maar leer te geven en te delen en voed niet langer politiek, want echt die hebben niets met mensen maar wel met geld!
 

vrijdag 16 oktober 2015

Stem #Berkelland ...: we hebben allen een Stem maar deze mag niet worden uitgesproken, niet worden gehoord. We mogen een Stem uitbrengen op onze politiek, maar de politiek is enkel gebaat bij hoe meer stemmen, hoe meer macht ze uit oefenen op ons als burger. We geven onze stem letterlijk uit handen, de strop om onze hals en de last op onze schouders wordt zwaarder en zwaarder. De laatste weken, eigenlijk dagelijks explosies van emoties, men loopt vast. De problemen lopen hoog op en als je er in meegaat een enorme verwijdering tussen elkaar. Ik begon me steeds vaker af te vragen; dit is geen leven, een leven zonder mensen is leeg, somber, duisternis. Ik kon niet geloven dat de mens zo vast zit in zijn eigen gevangenis. Ik bleef vertrouwen op dat ene, al werd het vertrouwen x op x op de proef gesteld. Maar als mensen kwetsbaar worden en ook hun vertrouwen ernstig wordt geschaad, dan raakt het mij dubbel hard, niemand is dit waard! Mijn Stem zal spreken maar oh oh, wat een controle, want eigenlijk je eigen stem wordt bij voorbaat al geleid en gecontroleerd. Vrije wil is uit den boze en 1 stap buiten de lijn en je wordt al op je plaats gezet. Mijn stem heeft gesproken in de Raadszaal; het spelletje moet een x worden doorbroken. We hebben met mensen te doen en politiek heeft niets met mensen, rechtspraak heeft niets met mensen, behalve voor de massa, maar het individu wordt het erg lastig gemaakt en de mens te binden aan de ketenen van het systeem. Politiek, Rechtsysteem is niet ter bescherming van hen die rechtvaardig zijn, ze zijn er voor de massa, ze zijn er voor het geld, niet voor ons mensen en dat houdt in allemaal. We worden steeds meer vluchteling in onze eigen samenleving. Onze huizen worden afgenomen door aanleg wegen, bouw fabrieken en zelfs een crematorium in een natuurgebied. Onze natuur wordt ons afgenomen en niemand binnen de politiek die ook maar iets van zijn masker laat vallen, want zeker het zal hun hard gaan treffen. Mensen hebben een Stem... laat hen spreken... Politiek en Rechtsysteem, het heeft geen zin om er tegen te vechten. Maar wij mensen hebben wel de kracht, de macht om te strijden voor ons recht;' het recht om te leven met een Stem, het recht om te leven in Vrede met elkaar en het recht om onze ervaringen definitief nu in te zetten voor een Toekomst van onze volgende generatie. Misschien zal ik het zelf niet mee maken, maar het zal mijn leven verrijken dat mensen hun stem laten klinken en hun aandeel bijdragen aan het herstel van deze zwaar zieke Aarde! Met een Knipoog.... euhhhh... YES Reken maar!

Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

woensdag 14 oktober 2015



"wanneer wij geen sympathie meer hebben voor de jeugd, dan is ons werk in deze wereld afgelopen." George MacDonald


Werk, het begint steeds meer te lijken dat mensen worden opgedreven als koeien. Men drijft elkaar naar de afgrond, waarom, waarvoor? Men werkt om hun bezittingen te behouden, men werkt om hun eigen Ego's te voeden, men komt om in lijden en men blijft het afschuiven op de ander. Dat de kwetsbare, de gemotiveerde juist het doelwit zijn, maakt hen niet uit. De kwetsbare zijn juist een bron van werkgelegenheid in de zogenaamde hulpverlening. Het heeft niets met menselijkheid te maken, maar het voeden van ellende en het voeden van hun eigen inkomsten. De wereld staat in brand en als ik stil ben en kijk, branden mijn ogen. Het verleden herhaalt zich als een tornado en het laat een slagveld achter. Werk moet anders, werk moet in dienst staan van de mens en niet tegen de mens. Wetenschappers moeten in dienst staan van en voor de mens en niet tegen de mens. Zoveel uitvindingen en het is gebruikt, ingezet voor de vernietiging van mens en Aarde. Het is bekend dat er tal van wetenschappelijke onderzoeken zijn die belangrijk zijn voor herstel van onze Aarde, het is ook bekend dat deze zijn afgekocht en opgeborgen omdat voor de politiek de uitbuiting van grondstoffen en oorlogvoering geld oplevert. Duurzaamheid is een mode woord, het heeft niets te maken met duurzaamheid, de mens is afhankelijk van zijn bezit, het is gewend zijn *Huis* met pracht en praal te behangen en wil het niet afstaan. We leven te oppervlakkig, we blijven veilig aan de kant, we protesteren, we vechten zonder stil te staan om onze eigen ervaringen te doorvoelen. m.n de Jongeren zijn uitgebuit door het systeem en tot op heden doen velen eraan mee, om hun eigen baan, hun bezit te houden. Wat is dat allemaal nog waard, een simpele blik op je uitgaven en je ziet dat alles keurig richting systeem gaat, waarom zou je aan de ander willen verdienen, we gaan allemaal onderuit. Einstein heeft de atoomenergie uit gevonden, het is ingezet door de politiek, onze Aarde kan met 1 knop door 1 of andere malloot worden vernietigd, 1 knop is voldoende en daarna is er niets meer, over en uit! Maar kijk naar het woord atoom_energie, een geweldige energie die op de juiste manier kan worden ingezet om de Aarde te helen, om haar niet langer uit te buiten. Wetenschappers zijn van groot belang om zich in te zetten voor de mens en Aarde. Wetenschappers dienen niet in dienst te staan van politiek. Politiek is niet gebaat bij mensen. Mijn Ogen doen pijn, zeker ook door wat binnen onze gemeente allemaal afspeelt en hoeveel letterlijk wordt verzwegen, afgeschoven en gesloopt. Je leven moet in dienst staan van de jongeren, dat ze een Toekomst kunnen bouwen op hun waardevolle gereedschappen die ze in zich meedragen. Een Toekomst waarin de geschiedenis zich niet herhaald, waar de Aarde niet in Duisternis is gehuld door Oorlog en strijden onderling met elkaar. Er zullen nieuwe methodes komen maar dan zal echt alles uit onze overvolle vuilnisvaten daarboven in ieder hoofd, geleegd worden. Mijn *Ogen* zijn moe van het Zien hoeveel de mens profiteert van de ander en in bijzonder op de werkvloeren. Op een dag wordt je bewust van wat je hebt gemist in het leven... laat dat niet te laat zijn!




dinsdag 13 oktober 2015

Stopwoorden...: ja, binnen ons gezin is het gebruikelijk om als er iets in beweging is het met stopwoorden aan te geven. Zoals 'val in je graf", val dood' ik herinner me er nog 1 maar die is een beetje te, want die sloeg op de onveiligheid in onze oude buurt. Maar nu riep de 1; deadline en ik zelf had het woord; 'pleuris'. Nou, die deadline hebben we gehaald en de pleuris brak uit. Zoveel emotie, zoveel angst en onrechtvaardigheid en je kunt niets doen. Ik kreeg een schema onder de neus, moeten ze bij niet doen. Ik vertrouw maar niet op schema's, we zijn geen maatschappelijk werkers, aan mijn neus. Ik vertrouw dat het ruimte geeft, dat we inzien dat we te ver zijn gegaan, stukken worden geheeld, oude pijn losgelaten en daarna bij komen, we hoeven het niet uit te spreken, we ondernemen actie. Mijn Hart deed pijn, de tranen waren niet te stoppen, ze bleven stromen om de pijn en het verdriet wat we onze kinderen aandoen. We lezen gretig de media, we voeden ons met angst, maar onze liefde voor de kinderen, onze inzet om hen doorgang te geven wordt ontnomen. Wij als ouder dienen zorg te dragen voor onze kinderen om te beginnen met al die oude stukken te zuiveren, los te laten zodat onze kinderen door kunnen gaan. We zijn als ouders niet afhankelijk van een vorm van onderwijs, het onderwijs vult zijn eigen zakken en het kind is er de dupe van. Een kind moet worden gestimuleerd in creativiteit, geinspireerd en heel belangrijk; laat een kind zichzelf ontwikkelen, laat het zelf de wereld verkennen. Ik ben moeder en ik heb mijn kind altijd geleid, ik heb altijd naar haar geluisterd en ik heb haar een veilig nest gegeven waarin zij belangrijk was in die zin, de ruimte om zichzelf te ontwikkelen. Ik ben dwars geweest van het schoolsysteem, van evt. hulpverlening en zorg. Ik ben degene die verantwoordelijk is voor haar leven te groeien in vrijheid. Ik ben niet de moeder geweest die haar alles uitlegde en voorkauwde, alles wat je als ouder doet kijkt een kind af. Je hoeft een kind niet alles te leren, het leert door het afkijken van handelingen. Het wordt geinspireerd door beelden, door muziek, door creativiteit. De 'pleuris'breekt uit, we komen onszelf allemaal tegen, we zijn allemaal verantwoordelijk voor deze crisis. Maar deze crisis is heel belangrijk, we leren te voelen, we worden aan onszelf gewezen en juist in die enorme leegte komen we thuis. Stop met het veroordelen en oordelen over anderen, stop met vasthouden van je eigen wereldje van comfort. Leer van je kinderen, leer van alle kinderen, want ze geven ons zoveel en vaak beseffen we het te laat!


zondag 11 oktober 2015

Ruimen...; de dagen worden korter, de avonden langer, tijd om de laatste resten die her en der waren blijven liggen, op te ruimen. Ruimte, leegte, rust en ik staar naar de boekenkast. Dode energie, oude energie, ik kan er niets meer mee. Het staat in mijn kast en het stoort me. Weg ermee, definitief oude herinneringen, oude geschiedenis mag weg. Ruimte voor nieuw, ruimte voor groei, de tijd voelt steeds korter en eigenlijk dwalen we her en der af, we verzinnen elke keer weer een uitvlucht en als ik kijk naar mijn boekenkast, ook ik. Het brengt weer rust, een ander licht. Met de gekozen beslissing voelt het als de energie weer stroomt. Ik kom uit bij dankbaar zijn; hoe dankbaar zijn we werkelijk voor al die geleerde lessen, hoe dankbaar zijn we hoe ver we zijn gekomen? Dankbaar is inzien dat je belangrijke lessen hebt geleerd, maar vaak blijven we steken in wrok, in af gewezen te zijn. Teleurstelling omdat je niet werd beloont wat men je doet denken dat men het jou vergoed. Waarheid kan niet worden vergoed in geld, geld zal je misschien een tijdje zoet houden, maar als jij stil blijft staan en niets doet, zal het geld verdwijnen en ben je weer terug bij af. Delen en blijven geven, gegeven uit je eigen geleerde lessen,  zonder verwachtingen, is de hoogste vorm van een bijdrage aan onze Aarde. Als de dozen zijn verzameld zal ik met goede moed en liefde de boeken inpakken en daarmee een stuk geschiedenis definitief loslaten!


 

zaterdag 10 oktober 2015

Wat als je niets meer hebt te verliezen? Wat als je niet meer hoeft te vechten? Wat als je bewust bent dat je verleden je wijze lessen heeft geleerd, dat je door bent gegaan en dat alles wat men zo belangrijk vond niet meer telt. Gewoon omdat je het niet kent, en als je niet kent, je niet er in mee bent gegaan, het ook geen gemis is. Vertrouwen is een vereiste, en hoeveel zijn er die echt vertrouwen, vertrouwen in het leven dat alles stroomt. Collectief is de Aarde in beweging; daar waar armoede is en daar waar rijkdom is en men wil niet delen. We blijven afgescheiden, we blijven in onze eigen staatjes leven. Hoe zou het zijn als we 1 wereldregering hebben, gekozen uit mensen uit de wereld van cultuur, muziek, wetenschappelijk. De Aarde niet verdeeld in grenzen, geen verdeeldheid tussen arm en rijk, geen discriminatie in kleur en ras. De mens kan er niets aan doen, de mens wordt ingezet, misbruikt door religie. Het is triest dat religie aan het hoofd staan van oorlogsvoering, al eeuwen lang. De mens als dader en de religie wordt niet genoemd. Niemand kan ons vertellen in wie en wat wij moeten geloven. Als er een God, een Boeddha etc is... zit die in onszelf. Wij mensen zijn in de diepste met alles in ieder verbonden, we zijn verbonden met onze Aarde. En als we ons daar niet bewust van worden, dat Religie, politiek en industrie geld belangrijker vinden dan gezonde mensen. Kunnen we niet verlangen,verwachten dat van buitenaf onze problemen worden opgelost. Alles geschied van binnenuit. Een grote zuivering collectief vind ook plaats in ons allemaal. Alles wordt in het Licht gezet!


 

vrijdag 9 oktober 2015

Negatief...: steeds vaker dwalen mijn gedachten naar het kloostertje, och ik zou zo graag even daar willen zijn, even 1 zijn met alles dat is, niet lang, 2 a 3 dagen even daar zijn. Het kloostertje is gesloten, naar het schijnt. Onbegrijpelijk, de laatste jaren met zoveel subsidies het klooster gerenoveerd en nu naar horen vertellen hebben de lieve broeders het verlaten. Binnenkort zullen de deuren wel opengaan om mensen op te vangen, maar de vraag of het eigen volk is trek in twijfel. Dan maar naar buiten, even de boodschappen doen en Doggy gaat mee. Bij de kassa wordt mijn aandacht afgeleid,'wat doen ze met mijn hond?". Het diertje wordt op de foto gezet, een gehandicapte vrouw en zoon maken foto's en een gesprek volgt. Zoveel ellende, zoveel pijn en toch de mooie kleine dingen blijven zien. Genieten van een foto van onze hond, hij lijkt zo op hun overleden hondje. Op de terugweg weer een verhaal, ik begon te twijfelen, wat is er aan de hand in ons land. De media, de politiek, religie, ze nemen de beslissingen voor ons, alles is geregeld, voor elk kwaaltje is wel iets nieuws in leven geroepen. Er wordt een beroep gedaan dat we allen voor elkaar gaan zorgen, maakt niet uit of je in staat bent hoe dan ook, maar noaberschap, voormekaarteams en samenanders is Hot. Je begint je af te vragen als je al die mensen gewoon hoort, wat doet de politiek eigenlijk voor ons? Simpel, helemaal niets en vooral het probleem jongeren rijst de pan uit. Maar vooral op het feit dat ook jongeren die graag willen werken, of een studie volgen, letterlijk en figuurlijk worden uitgemolken en uitgebuit en hen niets anders rest dan gewillig in het spoor richting... ja  wat. Een leraar van het Saxion heeft de brui aan zijn werk, wat schrijft hij een student; 'wil je uitleg, dan kom maar bij mij thuis." Dat kun je niet maken in vooral deze tijd. Leraren zijn afwezig, leraren bepalen en over evt. stageplaatsen, wat een feest. Lijkt wel of iedereen aan de ander wil verdienen, gratis stagaire en vast personeel eruit. Na de zorg schijnt het plan goed aangeslagen te zijn en anderen nemen het over. Ben ik nu negatief of is het niet eerder; de slapende schapen zijn verre van positief!


 

donderdag 8 oktober 2015

Beeld...; Het beeld dat ik had is er niet, het beeld veranderd in het NU, het beeld doet pijn omdat het gordijn is opgetrokken en je kijkt met de Ogen open. Je ziet de mensen, ze laten hun ware aard zien, de illusie krampachtig vasthouden. Je voelt de mensen afgesneden van hun Hart, wreed en gewelddadig naar de ander toe. Een beeld van 1 avond waar mensen elkaar treffen, mensen met hun narcistische trekken, het geloof en vertrouwen buiten hun zelf zoeken, geen oog hebben voor hun naaste, het hun nog geen snee brood gunnen bij wijze van spreken. Mensen negeren die hun waarheid vertellen maar worden genegeerd, praten mag, luisteren niet. Mensen die verslagen zijn, ik loop ze achterna, weg van die harde wereld van psychologisch geweld. Ik sta oog in oog met hen die zijn verdwaald in hun eigen lijden, hard tegen over zichzelf, hard tegenover de ander en ook vasthouden aan hun eigen wereldje. Het beeld doet pijn en ik dwing mezelf om af te leiden, ramen lappen, peertjes koken en als ik met mijn pubertje aan de thee zit krijg ik een schaaltje peertjes; 'toe mam, laat me genieten hiervan!" Langzaam komt ze weer bij in haar eigen huis, de hardheid van de maatschappij overstegen en mijn gedachten gaan naar wat ik nu bezit, waar ik ieder moment dankbaar voor ben en waar ook ik niet altijd aan denk. Ik ben dankbaar voor de keus die we hebben gemaakt om te kiezen voor dit dorp, dankbaar dat hier altijd voor je gezorgd op een manier niet altijd te zien. Dankbaar voor de acceptatie wie we zijn, de rust waar we zo naar op zoek waren. De mooie mensen die ik heb mogen ontmoeten, mensen met dezelfde visie, mensen met de moed om door te gaan en toch onafhankelijk in het leven te staan. Niets verwachten en geven, doorgaan met geven al geeft het vele momenten van diepe pijn.Het beeld dat velen zien is een rookgordijn, het niet willen zien en voelen van de harde realiteit. De realiteit is altijd aanwezig geweest, er is niets veranderd, wij zijn veranderd in wezens met onze ogen dicht. De 4 jaar heeft me zoveel gegeven in het Hart, zoveel lijden losgelaten en wordt beantwoord, het was altijd die tijd juist. Geen ruimte voor spijt, geen ruimte voor gemis... maar wel ruimte voor groei en zoals elke groeispurt gepaard gaat met pijn, groeit men door tot een schitterende bloem, ook die zal op een dag verwelken en verdwenen zijn. Zo is het leven; begin en eind en een nieuw begin... wie weet, een nieuw hoofdstuk is aangebroken; een nieuwe geboorte, maar oh wat doet het Licht pijn aan de ogen en toch dit is Leven!



woensdag 7 oktober 2015

Kennis...: we denken dat we kennis uit boeken halen, uit studeren en bestuderen, maar dat is geen kennis. Kennis zit in ons, in elke cel van ons wezen en wie stil is,luistert naar het lichaam. Het lichaam geeft de 1ste signalen van kennis uit de onderbuik, stijgt het op door het lichaam naar boven. Het geeft soms een ongemakkelijk gevoel, het geeft twijfel; mag dit wel, mag dat niet? Twijfel is angst, twijfel is het Ego, het denken. Het is ons geleerd onze kennis die in onszelf opgeslagen zit te onderdrukken, het zijn zogenaamde illusies, zweverige praat, maar het is onze innerlijke waarheid. Stilte is naar binnen gaan en wie naar binnen gaat maakt kennis met zichzelf, de zonnige en schaduwkanten, dat is nu net het onvoorspelbare van onze ziel, maar eenmaal wakker en alert, verdwijnt de twijfel, de angsten, de gedachte en is alles min of meer voorspelbaar. Mmmmm... met een schaterlach, een glazen bol komt echt niet uit de lucht vallen!