zaterdag 30 mei 2015

Vraag en het is al gegeven... vraag vanuit jezelf, in energie en die verbind, geen haperingen, snel en woordeloos wordt de vraag beantwoord. Als men de rust in zichzelf kan vinden al is de buitenwereld nog zo onrustig, stroomt de energie in de juiste richting. Ben je aangesloten op buiten jezelf, dan ontvang je ook de negatieve energie tot het moment dat de druk te hoog wordt, de boel knalt en dan pas kan stilte er zijn, wordt de bedrading afgekoppeld en opnieuw aangesloten. Stil luister ik naar mezelf, er gebeurd nogal wat om ons allemaal heen en als ik tegen mijn spiegeltje antwoord; jij bent degene die het Lichtje doorgeeft in Liefde, jij bent de transformator, bedenk ik me ineens; hoe simpel kan het allemaal zijn, maar hoe ingewikkeld hebben we het gemaakt vooral binnen onze relaties en iedere relatie is Energie, alleen ook hier verkeerde bedrading, dat is ons geleerd!


 

vrijdag 29 mei 2015

Vast_lopen, in Beweging...: ik liep vast in het denken, in termen, in verleden, wat een puinhoop is het eigenlijk. Door de bomen het bos niet meer zien, zo ingewikkeld hebben we het gemaakt. Een wandeling brengt me weer dieper bij mezelf, ik luister naar de *Stem* oh man, heb ik daar de moed wel voor en toch recht ik mijn rug, van binnen voelt het weer rustig en stil, van buiten is het chaos. Ik kom in beweging, ik heb de moed om het door te prikken en zo mooi, energie verbind elkaar en een aanreiking zet de versnelling weer in hoge energie. Ik ben nu eenmaal iemand van energie, niet van kennis, niet van termen. Toch weer geschenk; om te voelen hoe al dat denken, termen, coachtaal je vast kunnen zetten in je eigen bovenkamer. 



donderdag 28 mei 2015

Goed...; ik geef het op, ik weet het niet meer, ik begrijp het niet meer en ik wil het ook niet langer horen. Waar heb ik het over, een aaneenschakeling van tegenstrijdigheden; men zegt het 1 en houdt vast aan hun eigen slachtofferrollen. Alsof er geen toekomst bestaat, alsof men afhankelijk is van de ander, alsof de meute in de rij bij de huisarts kan staan om de oren uit te laten spuiten en vervolgens hun ogen moeten na laten kijken. Dus ik weet wel wat ik niet wil en ik weet ook wat ik wel wil en op het moment dat ik dat loslaat ontvang ik een berichtje; waar kunnen we mee helpen? Dus op het moment dat ik daadwerkelijk weet wat ik niet wil en wat ik wel wil stroom ik rustig mee, en het juiste wat goed voor mij is komt wel op mijn pad. Net als mijn communicatiemiddelen, alles is op hol, werkt wel of werkt niet, fouten worden gemaakt, fouten worden hersteld, het stroomt allemaal rustig mee. Iemand vertelde me; 'ik wil gelukkig zijn, genieten met mijn partner, samen reizen, samen dit en dat."Maar je kunt de ander niet dwingen, je moet het in jezelf zoeken en dan kijk ik in mijn eigen *huisje* ... ik ben gelukkig als ik dat doe wat in mijn leeft en dat is nu in beweging en maakt me op tijden kwetsbaar en onzeker maar ook dat is een spiegel, nietwaar?



woensdag 27 mei 2015

Communicatie...: mijn hoofd wil niet meewerken, ik weet het gewoon niet, anderen wel, die geloven in iets dat ze in mij zien en als ik vraag 'benoem het' dan houden ze wijs hun mond en gaan weer over tot de orde van het verleden herhalen. Mijn gevoel is rotsvast en ik laat me meestromen. Mijn lichaam wil beweging,onderdeel van het genezingsproces, het lichaam geeft het wel aan. De media gaat aan me voorbij, het vechten voorbij. Er is iets van een Toekomst en mijn gedachten laten me weer in de steek. Stap voor stap ga ik voorwaarts en wonderlijk het wordt wel degelijk aangevuld en nog wonderlijker, men denkt aan mij. Een vernieuwende verandering, vanuit het Hart, vanuit menselijk gevoel, elkaar aanvullen, elkaar inspireren en samen een geheel uiteindelijk vormen. Laat mijn denken, mijn brein nog maar even met rust, het is leeg en hard toe aan een nieuwe uitdaging. Wow, het wordt naast me neer gelegd... ontvangen, het blijft een mysterie maar ook zo vertrouwd, ergens diep van Binnen!



dinsdag 26 mei 2015

Grenzen stellen...; losmaken, en bedrading juist aansluiten. Alsof grenzen stellen dieper gaat, relaties loslaten en opnieuw aansluiten. Een hofd wat niet meer kan begrijpen, ik hoor aan, ik zie aan en val stil, er komt even niets meer in me op. Een klein boekje wordt me aangereikt, dat moest ik lezen. Ik blader het door en ben verrast, valt dit soort tekst gewoon op de deurmat? Het kwam meer op me over dat mensen in angst tegen elkaar worden gezet, elke vorm van realiteit ontbreekt de ander kant me angstig aan en zegt zachtjes; ik ben bang. Grenzen stellen, loslaten, ik hoor het en zie het aan, en ik heb even geen woorden meer. Geen idee wat er aan de hand is, ik kan en wil het niet begrijpen. Daar komt ze aan, zolang haar mond dicht gehouden, zolang in haar eigen boosheid zetten en ze houdt het niet uit. Even een knuffel en ze praat weer honderd uit. Grenzen stellen, loslaten en zeker binnen relaties, opnieuw de bedrading aansluiten. Alles is energie, alles is verbonden en het is juist om op zijn tijd de lijntjes door te breken zodat we opnieuw kunnen verbinden!



zondag 24 mei 2015

Verwachtingen....; zijn we niet allen opgegroeid met verwachtingen? Onze ouders hadden verwachtingen van ons, vroeg leren lopen, goed kunnen leren, een diploma, een vak, liefs een hoge opleiding met diploma's tot het moment aanbrak dat het kind zich losmaakt van de ouders. Ontsporen noemt men het ook wel, het kind voldoet niet langer aan de verwachtingen van zijn ouders en ook niet aan die van de maatschappij. Hoeveel mensen zijn er niet die bv. arts zijn maar in hun hart liever een timmerman waren geweest of een boer die architect wilde worden. We moeten voldoen aan verwachtingen van anderen en al jong is het Kind verloren, het vervormt tot een machine om mee te draaien in de massa. Verwachtingen... als ouder kun je het kind van jongs af aan meegeven, geen verwachtingen, maar in vrijheid ontwikkelen. Dat is liefde en nee, een kind zal niet ontsporen, maar groeien tot wie het werkelijk is. Dat is het grootste geschenk wat je als ouder aan je kind kunt geven al vanaf de geboorte!



zaterdag 23 mei 2015

Moed...: een mooi woord, maar ook mij schiet de moed weleens in de schoenen, waar gaat dit heen, hoe moet ik beginnen ach ja, men kent het wel. Een rustig dagje maar om mij heen begint het beeld toch aardig te vervormen, is dit allemaal nog wel oke, hoe heeft het zo kunnen versnellen en dan neem ik weer een stapje terug, nu even de rust. Ik voel dat ik aan het uitstellen ben, even geen grip heb meer op alles, mijn hoofd wil rust, mijn lichaam ook. En net als ik de moed weer oppak komt mijn pubertje eraan; 'ma, waarom heb ik daar niet aan gedacht?' Je hebt het al wel aangegeven, maar niet verder gedacht. Ze zit er weer in, ook zij heeft die momenten van rust nodig. Een kind moet zichzelf ontwikkelen, ik heb het niet in de hand en resoluut pak ik het papiertje en stel de brief op. Wat kan me nog gebeuren, als men valt, krabbel je vanzelf weer overeind en een nieuwe deur gaat weer open!



vrijdag 22 mei 2015

 Een Oordeel is zo gegeven...: een vreemde dag, beduusd en overweldigend alsof een deur openging. Eindelijk, na al die tijd om steeds oude deuren te sluiten, letterlijk en figuurlijk. Ik stapte in de auto en gingen huiswaarts en een naam werd me ingegeven. Zo snel, stap 2, ik die bijna niemand kent en ik nam gelijk actie. Het werd beloont met gelijk een ontmoeting met de bepaalde doelgroep. Een naam rijker stapte ik opnieuw in de auto en we besloten een dagje uit van te maken, even rust, even andere gedachte. Leuke ontmoetingen, een kop koffie die ons werd aangeboden. Een stille wens die werd vervuld, een sorbet eten op het terras, eigenlijk een dubbele wens die werd vervuld vandaag. Glunderend als een kind met het mooie hoge glas voor me gevuld met ijs en slagroom. Als toetje werd me een spiegel aangereikt. Angst, vasthouden aan eigen zekerheden, geven snel een oordeel naar de ander. Als men het zelf goed gaat, waarom kun je het een ander niet gunnen. Stil hoorde ik het aan en ik dacht bij mezelf; ik neem een enorm risico, opnieuw laat ik een zekerheid los. Ik weet niet hoe en wat maar ik Voel van binnen, ieder verdient het om te Leven en er zijn mensen die hetzelfde delen en elkaar hierin aanvullen. Vandaag wel heel voelbaar maar zeker dankbaar dat een ander me een flinke por in de rug gaf... doorgaan!



donderdag 21 mei 2015



Stil... van al die mooie hart onder de riem stekertjes onverwachts. Mensen geloven, vertrouwen en niet op de ander maar omdat het in hunzelf wordt herkent. Volg je Droom... heb ik een droom, heb ik een plan. Kort en krachtig een "Nee", eenmaal een plan in woorden is het alweer verleden, het heeft geen waarde. In mijn Hart ontvouwd elke dag steeds meer een stukje van de puzzel, een helder beeld van dat is wat ik kan, wat ik doe, waar ik voor ga en vooral waar ik voor sta en dat kan ik nu eenmaal niet verwoorden, enkel voelen en leven. Stil, van die mooie krachten alsof nu iets definitief doorgang vindt in Harten van mensen die hun angsten overstijgen. Een groot geschenk voor mij aan het eind van de dag! Verlies nimmer je geloof in jezelf en in wat je voelt... in ieder mens zit een waardevolle schat, een Gouden Hart! Laat morgen ieder een Licht uit het Hart stralen, zend het de wereld in... er zijn mensen die stappen doen vanuit het Hart en niet altijd worden Gezien. Al die mooie mensen verdienen een straal licht in liefde, licht en kracht voor al dat is!

Vreemde wereld....; hij kwam thuis met gebak, zomaar om te *Vieren* gekscherend zei hij; we vieren dat we arm zijn". Alsof tot hem doordrong dat het verleden ook voor hem definitief was afgesloten. We zijn niet arm, we zijn Rijk, we worden steeds bewuster en de Spiegels vertellen ons genoeg. Soms zitten we verbijsterend te luisteren en vragen we ons af of we iets gemist hebben dat het zover kon komen in deze maatschappij. Het nieuws verteld dat nog nooit zoveel jongeren tevreden zijn met hun onderwijs! En vervolgens bereikt mij het zoveelste bericht van jongeren die het niet meer weten, geestelijk en lichamelijk klachten hebben en hun eigen heil proberen te zoeken. Stoppen met opleidingen, stoppen met dit, dromen over wat wel of niet, delen onder elkaar over de enorme stroom van voorlichtingen die helemaal niet juist zijn. Het is alsof onze maatschappij verslaafd is, verslaafd aan gemakzucht, aan dingen vergaren, aan liefdeloosheid en inspringen op media om er zelf beter aan te verdienen. Ons pubertje komt nog even binnen, vragend hoe het gaat uit bezorgdheid dat ma niet over haar grenzen gaat. En als ik later rustig in het zonnetje zit schiet me iets te binnen. Ooit vertelde men mij; jullie liefde is zo groot en ja dat is juist. Want oprechte Liefde is elkaar de ruimte geven om in Vrijheid te ontwikkelen en dagelijks worden we beloont met schitterende vruchten van onze inspanning! Pssst... men zegt weleens; we begrijpen je niet, maar nu zeg ik; 'als ik naar buiten kijk begrijp ik het niet mee en ik wil het ook niet begrijpen! Ook dat is een vorm van Liefde!



woensdag 20 mei 2015

Red de Zorg...: mijn gedachten gaan terug naar nog niet zo lang geleden, de zorg was voor velen prima geregeld. Een pijntje, een poedertje, een doorverwijzing en had je een grote mond had je hulp. Niet dat ik dat kende na de laatste operaties, een aaneenschakeling van fouten, negeren, en zonder hulp onverwacht het ziekenhuis uit worden gedonderd; zoek het maar uit. Thuisgekomen een kind met onverwerkte emoties uit eerdere gevallen en een partner waar werk altijd maar voortgaat. Nimmer mocht dit meer gebeuren. Dit x minder ernstig maar wel met beperking en we zijn op zijn drietjes aangewezen. Ik vraag niet veel met woorden, dat heeft geen zin, ik laat los ook al mijn verwachtingen en alles loopt gewoon door. Ik pak mezelf aan, mijn lichaam kent de juiste hulpmiddelen, een lichaam is in staat om te genezen en dat hoeft echt niet alleen door gezond voedsel dat waren mijn ervaringen uit het verleden. Mooi om nu te ervaren hoe we allen afhankelijk waren van elkaar, dan werkt het niet om elkaar te helpen, enkel omdat je het jezelf niet eerst hebt gegeven. Ik zorg nu beter voor mezelf, ik neem rust, ik houd mijn lichaam in beweging, soms even een irritatie maar ook die is zo verdwenen. Een berichtje komt binnen; hoera, een extra lang weekend om de boel even te ordenen. Een ander berichtje; 'ma, ik kook vanavond wel'. Red de Zorg... leer eerst op eigen benen te staan, afhankelijk zijn van een ander werkt niet. Er is nu zoveel in beweging om verandering door te voeren doordat het ervaren van het zelf een waarheid is die men niet kan verwoorden, men kan het de ander niet onderwijzen, enkel alleen door het zelf te ervaren wordt het Waarheid. En zoals iedere dag ontvang ik een mooi geschenkje. De ander antwoordde verbaasd; het had allemaal anders gekund en daarna viel het stil. We hoeven niet te vechten, te zoeken, eenmaal overstegen stroomt het moeiteloos door en ook hier worden geen woorden aangegeven. We hoeven de bestaande zorg niet te redden, het is een opgeblazen zeepbel die ons doet geloven dat het allemaal zo goed was, een illusie meer niet!



dinsdag 19 mei 2015

Het verleden komt nog even voorbij, confronterend niet, wel een ervaren rijker. Soms onbegrijpelijk, hoe kon het zover komen en dan vallen mijn gedachten weer stil. Een inzicht, ook die verdwijnt weer in het Niets. Het verteld iets over hetzelf, hoe vaak willen we geen leraar zijn, voor de ander. We willen de ander behoeden, beschermen, de wind keren dat men vooruit komt met de wind in de rug. In zoveel media vind je de leraar terug en de mens doet er niets mee, het heeft even zijn dippleziertje en surft weer vrolijk mee op de volgende hoge golf van ellende. Wees geen leraar, wees wijs en geef het eerst aan jezelf. Waarheid kun je nu eenmaal niet verwoorden, we hebben al zoveel woorden, maar geen enkel bevat de waarheid. Waarheid is het zelf ervaren en op dat punt zijn velen aangekomen. We worden geacht te voelen en dat kan hard gaan. Maar juist ons voelen breekt ons open. Het enigste belangrijkste wat de mens moet leren, zich bewust van te worden is te groeien zoals een plant onbewust doet... GROEIEN! 




















Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

maandag 18 mei 2015

Ervaring _ Ervaren...; twee verschillende woorden, de ervaring is een vasthouden aan het verleden, het ervaren is een gevoel dat wordt opgelost en men stroomt weer verder. Ervaring wordt meestal beschouwd als Waarheid, maar waarheid is een ervaren waar geen woorden aan en kunnen worden gegeven. Aan het avondeten, iedereen thuis ditmaal worden alleen negatieve berichten verteld. Oke, het is nu eenmaal zo, zelfs de lokale media is een herinnering aan het verleden. Beduusd hoor ik het allemaal aan. "Erggg gezellig hoor, maar het is alsof iedereen wanhopig aan het laatste strohalmpje vasthoudt terwijl men zelf echt verantwoordelijk is voor hun eigen leven." Stel je eigen grenzen, want juist in de pijnlijkste ervaringen staat de deur open om je kansen te benutten. Sluit de deur naar het verleden en dat is iets wat wij hier niet hebben geleerd. Men blijft de pijn voeden, men blijft de woorden toepassen i.p.v van het Leven te ervaren in het NU! 



vrijdag 15 mei 2015

Zwart_Wit...: de ochtend begon en mijn lieve mantelverzorgers lagen allen te bed. Ik kon natuurlijk post_itt plakken op het aanrechtkastje met een te doen_lijst. Alleen de gedachte al maakte me al moe. Rustig de tuin in, heerlijk op de vroege ochtend en omringt door de vogeltjes. Daar kwam een slaperige mantelverzorger aan, even wat drinken en snel even met zijn tweetjes wat taakjes verrichten. Lachen, ik moet er niet aan denken om hoogbejaard afhankelijk te zijn van de ander, dat loopt verkeerd af. Maar we hebben onze lesjes wel geleerd uit het verleden en het gaat ons prima af. Volgende stap; eruit, ons mooi maken en we gaan er tussen uit, bestemming is altijd onbekend maar ditmaal belanden we op een paar km. van huis. Gezellig zonnetje, leuke terrasjes en leuke winkeltjes en verbaasd roept hij uit; het kan dus wel? Bijzonder, want al heb ik in gedachten een plan het werd rijkelijk aangevuld door middenstanders, gewoon in een voor ons onbekende plaats. Zwart en wit denken, die gedachte had ik al toen we hier kwamen wonen. We maakten toen al onze eigen keus en deden ons boodschappen gewoon in de plaats waar we vandaan kwamen. Eenmaal in het dorp was de keuze van aanbod heel goed, maar toch miste we iets en helaas Krimp voorlichting doet goed werk in velen breinen. Zwart_wit ook mooi al die verschillende nationaliteiten, ze zijn gewoon burgers en toch als het ons niet past gaan velen oordelen. Hoe vaak blijven we niet hangen in emotie's? onverwerkte emotie die kwaadheid oproepen om dat wat ons is aangedaan en opnieuw een positieve wending aan het verhaal en men vult elkaar positief aan. Emoties mogen geuit worden maar niet ontaarden in een kwaadaardig kankergezwel. Dat roept agressie, strijd en vechten op en zijn we geen haar beter dan de macht die ons in angst onderdrukt! Denk geen zwart_wit, denk in Kleur, in Licht, in Liefde en een Lach!



woensdag 13 mei 2015

Licht....: Mijn ogen waren vermoeid, het zag zoveel, het zag de Duisternis en ook het Licht. Het voelde onbestemd, alsof iets in mij zich herinnerde, een gevoel, zo herkenbaar maar zonder woorden. Ik las mijn teksten nog terug en zag eigenlijk al dat iets heel diep in mij naar boven kwam. Het Oog ontwaakte, een felle pijn niet meer te stoppen. Acceptatie, laat maar gaan, herinneringen, gevoelens van angst door mij heen. Warmte, gigantische hitte alsof mijn lichaam begon te branden. Niet verder mee gaan in de emoties, ik wist genoeg, het gevoel werd begrepen en een helpende hand onderweg. Rust in mijn lichaam, leegte en ik viel in een lange diepe slaap. Net voordat ik insliep sprak ik deze zin; ons lichaam sterft, onze ziel leeft door. Ik was geraakt, ik had herkent, ik had keuze gemaakt x op x; kies ik voor Licht of voor de Duisternis... en zonder het licht te laten schijnen op de duistere stukken kies je elke x weer voor de herhaling. Beetje versuft, mijn kneuzingen weer opgespeeld maar opgelucht en dankbaar want ook vandaag schijnt weer de Zon en reken maar, er zijn zoveel om je heen die ontwaken, die het voelen en energieen verbinden met elkaar. Nieuwe uitdagingen, nieuwe stappen, als individu onderling verbonden.  



dinsdag 12 mei 2015

De meeste denken dat ze spreken, zoveel woorden, aan 1 stuk door maar het is helemaal geen praten het is het opdreunen van levenloze woorden waar men zelf niet eens naar luistert. Eigenlijk zijn de meeste gewoon doof_stom, niet spreken en niet horen. Zij die ervaren, die voelen kunnen eindeloos doorpraten, dat zijn pas woorden die geleefd zijn door te voelen en die worden gehoord door hen die worden geraakt en ook zij beginnen te praten. Het woord zwijgen is dus eigenlijk ook misleid, laat hen die preken hun mond houden en zwijgen, laat hen die voelen gewoon Zijn. Op een korte wandeling hoorde ik een paar delingen, gewoon van mensen die voelen, die de waarheid Zien. Het is erg binnen de Zorg en de bureaucratie, niet enkel de mensen die zorg nodig hebben maar vooral aan hen die de zorg dienen uit te oefenen en blind varen op de bureaucratie; de mensen die hulp nodig hebben ontvangen geen hulp maar waar wordt dat nu openbaar gemaakt. Mensen die eruit stappen, de rug tegen het systeem keren, genoeg lijden, vermenigvuldigt enkel door de manier waarop men de ander behandeld. Het verteld iets over jezelf, niet over de ander. Woorden kunnen iemand breken of maken... wees je eigen licht en straal een lichtje uit naar de ander. Spreken en luisteren horen bij elkaar, het is of men wil voelen of gewoon doorgaan met levenloze woorden in een leven dat niet geleefd wordt! Welkom in de wereld van de doof_stommen en maar zoeken in de vele termen van ons coach_management en zweverige spiritualiteit of ander Religie!


maandag 11 mei 2015

Die jeugd van tegenwoordig, moet je s'avonds kijken uit je raam en daar staan de hangjongeren weer bij elkaar. Ze moesten het even kwijt en ik antwoord; pas maar op, eerst zij en dan wij, de hangouderen, waarom zijn de bankjes niet terug. Met schrik kijken ze me aan, ze zijn niet goed wijs en die bankjes komen toch echt wel terug, alhoewel, het duurt al een tijd. Een woord geeft een andere wending aan het verhaal en iets begint door te dringen bij de andere personen, ze beginnen te tellen hun vingers over hoeveel gelegenheden zij niet hadden in hun jonge jeugd. 'Oh, je hebt gelijk, er is helemaal niets voor hen en wij maar klagen, er moet een gebouw voor hen komen waar ze weer terecht kunnen' en ja hoor, daar komt de bekende naam. 'Helaas daar zijn we nu rijkelijk te laat ermee, het pand wordt gesloopt.' Even een stilte, eigenlijk heb je het juist, bij gemeente moeten we niet zijn, bij de schreeuwers ook niet, maar bij wie dan wel? Misschien toch protest houden en de bankjes die er nog zijn, gezellig bezetten om met elkaar gewoon een beetje te kunnen kletsen. Het is Krimp en dagelijks voelbaarder binnen onze gemeente, de straten worden leger en in gedachte probeer ik het dorp uit mijn jeugd weer te herinneren; 3 cafe's , 2 bakkers, 1 slager, 1 supermarkt, 1 groenteboer en een kado winkel maar de straten waren niet leeg! 1 woord gaf een wending aan het verhaal en de ander begon ineens iets te begrijpen. Waarom klagen en straffen, wij hebben het nog anders gehad. Waarom Krimp stimuleren, alsof iets belangrijker is dan de mens. Zomaar een ontmoeting met 2 onbekenden en toch een mooi gesprek, al was het alleen maar om de aandacht naar het positieve te draaien!


 

zondag 10 mei 2015

Twee lieve mensen op hoge leeftijd, hun lichaam wil dan niet meer zo maar hun geest is jong. Zij druk in de weer met kopjes koffie en hij zit vooruit te kijken op de bank buiten in de tuin. Het gesprek loopt stroef en ineens verteld hij, uitdrukkingsloos, dat hij op de wachtlijst is geplaatst voor een appartement. Stilte valt, de kopjes koffie worden op tafel gezet en dan vraagt hij verward aan zijn vriendin naar de naam van het complex. Niemand weet het, hij kijkt me aan en dan vraag ik; wat wil jij, wil je dit echt? en het gesprek komt op gang, kort en krachtig alsof een Vrijheid begint te stromen bij ons allemaal. Het enigste min puntje was het ontbreken van wasgelegenheid op de begane grond. We beginnen over die subsidies voor 55_plussers om je woning aan te passen voor het geval dat. Maar niemand denkt aan iets wat heel erg voor de hand ligt en we schieten in de lach. Zij verteld, we moeten jou hebben, jij laat ons die andere kant zien waar niemand aan denkt. Zoveel zijn bezig binnen hokjes, binnen de grenzen van het bekende en verder gaat men niet. Bijna niemand denkt aan de psychische last die wordt veroorzaakt, alsof de mens gewoon niet meetelt. Dan de volgende vraag; hoe ik de zorg verder zie, nou, dat is niet een vrolijk en optimistisch beeld voorlopig en ik stel ze gerust, zolang men op zichzelf kan wonen, zelf onafhankelijk aanpassing kan doen dan stroomt het gewoon verder. Niemand zal de ander in de steek laten, maar op werkvloeren met organisaties afhankelijk van vooral subsidies en het systeem is het Lijden. Het wordt allemaal onwerkelijker en de groep die juist menselijkheid nodig hebben, al is het maar een luisterend oor, een oplossing laten zien van een andere kant waar ieder een stukje bijdrage kan. Waar de mens weer mens mag zijn en als ik weg ga zie ik twee stralende paar ogen


zaterdag 9 mei 2015

Keren....: Mooi kort woord; keren klinkt beter dan om_denken, het denken maakt een ommetje. Het ego kan er nog mee aan de haal. Pijn hield aan en je humeur wordt er ook niet beter van, je wilt van alles en je lichaam geeft de grenzen wel aan. Humeur wordt ook niet beter van de omgeving, in alles wordt je hier gespiegeld op stilte, nog even en er is niets meer en schrik je van een menselijk wezen. Grapje, maar zo voelt het soms echt wel. Je eigen humeur in huis trekt natuurlijk ook aan en in stilte stel je jezelf vragen want eenmaal in emotie, verval je in slachtofferrol en voor je het weet zijn de peren weer rijp. Stilte, vragen en dan het inzicht. Hoe simpel kon het zijn. Al wat je aan een ander geeft, al wat je ander aandoet, doe en geef je aan jezelf. Eenmaal het overstegen kan het keren en mooi hoe de Stilte dan in je oren klinkt! Zuiverder, en meer met elkaar in symfonie!



vrijdag 8 mei 2015

Bezoekjes...: er werd aangedrongen toch maar even naar de huisarts. Ach ja, misschien toch wel beter, niet om pijn te onderdrukken maar voor de geruststelling. Allen hadden er toch een onbestemd gevoel bij. Best gezellig hoor, 'je bent nu echt wel echt een pechvogel dit jaar' was de begroeting. Alles werd even gecontroleerd, mijn been hoefde niet, het deed wat het moest, liep alleen een beetje vreemd. Het zag er goed uit en toen werd zomaar uit het niets het onbestemde gevoel beantwoord. Ja, het was nu eenmaal een gevoelige plek gezien een medisch foutje niet zo lang geleden, maar alles was goed. Meer had ik niet nodig, alhoewel, soms ben ik een beetje geergerd dat het lichaam niet meewerkt, dat je wordt geblokkeerd in je doen en laten. Maar het geeft ook momenten van rust, stilte, even diep doorademen. De kleuren in de tuin zien en het onkruid vervaagt. In stilte de geluiden van de natuur horen, een blik naar de blauwe lucht en een zoete inval. Eigenlijk heel normaal, ik had gewoon goed geluisterd en gehandeld naar de signalen van mijn lichaam en soms heb je gewoon een deskundige nodig voor een bevestiging of voor een aanvulling. Want ook binnen de medische wereld is een ontwaking aan de gang! Al die investeringen worden beloont, wat ooit begon met die ene stap, slikkend, bibberend en angstig is nu heel gewoon!


 

donderdag 7 mei 2015

"Geloof in je eigen Kracht...: mooi he, al die termen. Maar hoe doe je dat, hoe breng je het in praktijk en dan krijg je vrijwel altijd dezelfde antwoorden of nog beter, een vragende blik. Geloof in je eigen Kracht zonder de ervaring, zonder het verhaal is geleende kracht, geleend uit boeken, uit kennis, van anderen. Bij laatste het uitputten van energie van anderen. Ook weer een mooi verhaal aan vastgeplakt, het bekende energetische vervuiling, overgevoeligheid en de bekende vraag; maar hoe kan ik mij nu beschermen tegen hiertegen? Een cirkel die maar blijft draaien en men blijft maar het buiten zichzelf zoeken. Ik geloof niet altijd in mijn eigen Kracht, en zeker in het verleden, waar anderen wel in mij geloofde en ik mezelf niet. Meer zo'n automatische piloot, doorgaan met vallen en opstaan, naar iets dat in mij zat. Kracht ontwikkel je door naar binnen te gaan, te voelen en laten gaan. Als een energie die wordt getransformeerd van binnen naar buiten en niet zoals ons geleerd is van buiten naar binnen. Al die mooie termen, zonder te voelen, zonder de ervaring en vooral zonder je eigen verhaal, blijven het dode woorden en blijft men in het verleden staan!



dinsdag 5 mei 2015

Volg je Droom...: is dat waar of is het eerder een gevoel dat het niet klopt, niet volledig is. Enkel een droom is zweven, het mooier maken, het buiten jezelf zoeken en ook een vorm van geen actie. Waarom zou je... de engeltjes zitten op je schouders en vroeg of laat komt je droom echt uit. Ja ja, dan denk ik vaak, dan zal ik wel verkeerd dromen maar is daar ook het positieve denken niet op gebaseerd? Denk positief, volg je geleende kennis en droom al barst je van binnen bijna uit van al die negatieve rommel. Ik vind het knap en vervolgens reageert men weer boos als project is mislukt en wijst men naar de ander. Doel, een visie ontwikkel je door te voelen, je ervaringen op te doen en langzaam beginnen de vele stukjes op zijn plaats te vallen zonder je te verliezen in geleende kennis. Gedurende dag wordt je omringt met negatief en positieve situaties, het begint een spel te worden en hoe meer je erin oefent, hoe eerder je een doorgang vindt. Het is het denken wat elke x weer een verhaal uit het verleden je verteld, het is de gemakzucht om afhankelijk te blijven van buiten. Iets wat men ontvangt zonder te voelen, zonder de ervaring kan niet volledig tot groei komen. Mijn Visie werd in zoveel kleine stukjes aangereikt en ik kwam uit bij; ik heb alles wat ik nodig heb binnen handbereik...alsof mijn proces mij de gereedschappen heeft aangereikt en onder de puin vandaan heeft getoverd, nu nog oppoetsen en in gebruik nemen! Een verandering van denken kan niet plaatsvinden door enkel kennis uit boeken, door af te gaan op de wetenschappers of afhankelijk zijn van 1 of ander systeem. Verandering begint bij het centrum, terug naar de kern en dat zijn belangrijke kernwoorden nu om actie te ondernemen! Ik weet niet hoe, maar van binnen *Zie* ik het overduidelijk en dat is genoeg!



maandag 4 mei 2015

NIEUW...: Ik stond nog in de hal en zocht mijn bril. Ik had de mobiel wel gehoord, maar ach, het zit wel goed. De warrige taal deed me een beetje schrikken, is er iemand dood gegaan en toch liep ik rustig naar buiten. Ik gaf gehoor om toch maar even te bellen en een woordenstroom kwam op me af en ja hoor, daar kwam de auto al aan. Van het 1 weer in de realiteit, snel, snel in een paar minuten tijd een keuze maken en al die verhalen erom heen wegsnijden. Op tijd, dolenthousiast en de nette meneer stond al te wachten. Het wachten was op mijn antwoord, op een volmondig 'JA'. Wat voelde ik mij trots, hij was gewoon meegegaan in energie en had in een paar uur tijd zo'n geweldige sprong gemaakt. Met een glimlach, surfen lukt hem niet helemaal, hij gaat nog steeds kopje onder! Dan de ongerustheid over thuis,waarom alles is goed en zolang er geen melding op de media staat met brandweer uitgerukt, is alles oke. Het voelde gewoon LICHT, zeer goed zelfs en mijn gedachten waren er dan ook helemaal verder niet daar. Rustig richting huis en bij de grens gewoon doorrijden naar ons dorp. Rust was het eerste wat ons opviel, een enorme rust in onze streek en we reden ons dorp binnen. Het Oude definitief losgelaten, zoveel vragen beantwoord, zoveel gevoelens en intuitie, beantwoord. Maar vooral mijn gevoel, een volgende stap gezet. Zo sterk verankerd in mij, en het begin begon al op het moment dat ik daar in het klooster de deur wilde uitstappen. We maken ons eigen verhaal van iets dat niet is, het achtervolgt ons, enkel door onze verhaal wat we eraan hebben gegeven ooit. En we doen het dagelijks, als dagelijks voedsel absorberen we al die kennis, woorden en nieuws. Je gaat gelijk in de lage energie, je trekt het aan; je voelt angst, angst om emoties te verbergen, meer is het niet! Dan blijft het leven ook een aaneenschakeling van situaties die zich herhalen en de meeste hebben er schijnbaar nog vrede mee ook. THUIS, mijn huis heeft nog nooit zoveel Licht en liefde uitgestraald als deze thuiskomst. Het lag er verzorgt bij, het was zeer fijn en voelbaar dat er afgelopen dagen geleefd was. Een NIEUW begin voor ons allen, zo voelbaar, zo krachtig en de eerste schitterende geschenken heb ik met open Handen en Hart ontvangen.