woensdag 30 september 2015

Regel_land...: een kort fietstochtje, even eruit met het mooie weer, een frisse neus en frisse gedachten. Nou ja, gedachten. Ik fiets op mijn gemak het dorp uit en het viel me al op verschillende borden langs de weg. Ze zullen er wel gestaan hebben maar je let er eigenlijk nooit op. Aan het begin van het weggetje wat naar het bos gaat opnieuw borden, er begint iets te werken maar ik zet rustig mijn fietsritje door en geniet van het mooie weer, de groene kleuren afwisselend met her en der rode besjes, witte bloemetjes en geel- goud gekleurde maiskolven. Een splitsing en dit x stap ik van mijn fiets af, waar ik ook kijk, links, rechts ik tel 8 verkeersborden en een paar meter terug ook al borden alsof ik ergens midden in een drukke stad vertoef en niet weet waar ik heen moet. Maar ik ben in het bos, ik ben er voor de rust, de stilte, me laten verrassen door de natuur en niet mijn aandacht voeden wat ik moet doen; links, rechts, bezichtig dit en dat. Ons hele leven wordt geregeld door het systeem, we hoeven niets meer te doen, vooral niet vertrouwen op ons innerlijke intuitie, het wordt allemaal keurig voor ons gedaan. Bord hier en daar, app hier en daar, mail en social media,ons denken slaat op hol, men kan niet eens meer zelfstandig een ei koken zonder App.Een wandeling zonder mobiel en tomtom is te riskant, stel er gebeurd wat, je beland in de sloot. Nou ja, symbolisch gezien belanden velen in de goot maar onze innerlijke intuitie laat je echt wel weten hoe en wat, goed of slecht, bezorgd of onbezorgd , sneeuw in de lucht of regen, links of rechtsaf. Ons leven wordt geregeld wordt het niet tijd om gewoon pauze in te lassen en weer even gewoon mens te zijn! Borden niet meer plaatsen is ook een besparing zowel in geld als in de energie van ons als mensen!



donderdag 24 september 2015

Geheel...: we zijn verbonden met de Aarde. Als er 1 spiegel is die ons dat laat *Zien* is het onze Natuur. Kijken we naar de Aarde is zij rond. We hebben als mens geleerd oppervlakkig te kijken, we zien alleen dat wat aan het oppervlakte zichtbaar is, we zien de buitenkant van onze Aarde. Al het andere is kennis, aangeleerd. Als kind was ik al geinteresseerd in water, maar ook de natuur. Als kind zie, voel je dingen, je herinnert je dingen die duidelijk binnenkwamen. Een gevoel omgezet in een beeld. Onze maatschappij dwong min of meer ons in te stappen in een trein die niet afweek van zijn bestemming. Onderweg even pauzeren tijdens de stations om vervolgens te dwalen en weer in te stappen, richting eindstation; waar dat ook mag zijn. We zijn 1 geheel, geprogrammeerd, ons zicht aangeleerd alles aan het oppervlakte te zien, de rest wordt aangevuld door ons denken. Maar wat als we voorbij gaan aan het bekende en de sprong in het *niets* wagen, het onbekende? Al wat in ons zit verborgen, zit ook in de Aarde. Geweldige energie om te worden benut en water is voor mij, misschien wel de allergrootste bron van energie. We bestaan voor ong. 80% of meer uit water. Maar wie verteld ons dat eigenlijk. Eenmaal bewezen is het al geen waarheid meer. Ons water raakt zogenaamd op, is dat wel waarheid. Zo buiten, zo binnen... nemen we de stap naar binnen, laten we het onbekende los en gaan we dieper, stap voor stap dieper naar de Kern. Voorbij aan al die angsten en emoties, voorbij aan al die kennis, we worden *leegte* en juist Leegte is *Volheid*. Allen hebben een Kern, ook onze Aarde en zij die in de richting kwamen zijn als ware gekruisigd. Het verteld ons, dat onze energie in onszelf uitgeput raakt, onze Aarde is uitgeput en ziek, maar wie verteld ons dat in ons en ook in de Aarde een geweldige energie ligt opgeslagen, klaar om benut te worden. Een nieuwe wereld en hij was er al, al die tijd!



woensdag 23 september 2015

Licht en Duisternis...: een gevoel van tuimelen van al die tegenstrijdigheden die men hoort, men verteld. Een krampachtig vasthouden aan hun eigen veilige 'comfort' zone. Onwetend gehouden en de ogen gesloten; het wereldje draait door, het komt allemaal goed! Men verbergt hun eigen angsten, men onderdrukt hun eigen emotie's, men voelt, ziet en ervaart dat het mis is op welk gebied dan ook. Men vecht, men strijd, men probeert krampachtig oplossingen te zoeken en komt er berooid uit. Licht, een ontwaken, een samenspel van in elkaar her_kennen, een ontwakend oog en de realiteit onder ogen zien en voelen. Delingen met een vleugje humor, zonder schaamte, zonder spijt, zonder haat en woede. Het is een vreemde tijd. Mooie momenten waarin naast elkaar staat, men elkaar aanvult, alsof iets moeiteloos gaat stromen richting Nieuwe Tijd. Het Oude loslaten, de ervaringen omgezet in actie, doorgeven en het niet vasthouden. Een gevoel van; 'stop, we hoeven niet meer te vechten, niet langer te bewijzen, enkel meestromen'. Het lichaam mag rusten. Tijd nemen om naar binnen te keren, de laatste restjes pijn te zuiveren, zonder inhoud, zonder woorden. En als ik s'avonds aan de tafel zit met mijn gezinnetje; we zijn weer even in rustig vaarwater gekomen. Het gevoel van definitief van het NUL_punt opbouwen, komt er een geweldige rust over en door me me heen!


 

maandag 21 september 2015

NUL_punt...: het naderen van het NUL punt, het was al geruime tijd voelbaar. Zoveel emotie's, vasthoudendheid en ook het beredeneren, analyseren, wegvluchten, afschuiven en in onze schulp terugtrekken. Angst om ons zelf onder ogen te zien, angst om onze kwetsbaarheid te laten zien. Harde woorden, harde kritiek, in angst verliest de zogenaamde liefde haar glans en komt haat te voorschijn. NUL_punt, wat heb ik nog te verliezen, hoever moet ik nog gaan en bij het wakker worden een Stem die mij vertelde; en nu gaan, zonder voeding te geven aan argumenten, aan bewijzen, maar de energie volgen. Op het moment van actie werd iedereen stil, niemand sputterde tegen en zelfs ik niet, ondanks de pijn die niet afzakte. Vertrouwen in mezelf, vertrouwen in iets dat misschien wel liefde wordt genoemd. De hele rit werd ik geleid, mijn ogen gesloten, mijn gedachten leeg. Een samenkomst van ons allen en in kwetsbaarheid werd gevraagd, niet vragen uit gebedel, maar vragen uit het *Hart*. Spiegels werden doorbroken, oude stukken opgelost. De pijn intens, als een transformator waar zoveel doorheen ging om te worden getransformeerd. Schaamte, diepe schaamte werd beloont met Liefde, er is geen verleden, er is toekomst, er is enkel nu. We houden vast aan onze overtuigingen, wat men ons geleerd heeft, we kwetsen de ander met oppervlakkige woorden, niet beseffend hoeveel dat in een lichaam kan vastzetten. We komen allen bij het nul_punt en we vertrouwen niet, we zijn afhankelijk van alles en nog wat; van onze partner, onze familie, ons inkomen, ons bezit en alles is bezig te verdwijnen, het is gebouwd op drijfzand. Deze dag zal ik niet gauw vergeten, hoeveel liefde en licht er aanwezig is in ieder van ons. Waar tranen overvloedig stroomde, waar pijn duidelijk werd gezien, niet als slachtoffer maar als een kracht, als een liefde; laat jezelf zien. Durf te kijken in de Spiegel, we zijn niet alleen, we zijn allen onderling met elkaar verbonden wie de diepte ingaat zal de wonderen ontvangen. NUL_punt, allen bewegen richting punt waar ik mij nu bevind. Om daadwerkelijk uit te dragen dien je te zuiveren, niet alleen jezelf maar ook die anderen gaan met je mee. Wonderlijk is dat in een ogenblik het zicht vanuit een andere hoek wordt bekeken, oppervlakkige communicatie wordt doorzien. Energie zit in ons, ligt verborgen en wij zijn zelf de drager ervan. We hebben geen reden tot angst, we zijn afhankelijk van iets dat niet is. Maar ik zag ook hoe investeren opnieuw werd beloont. Hoe vaak heb ik niet gezegd; aan geld kleeft bloed en geld waar bloed aan kleeft kan men niet investeren in een duurzame maatschappij. De mens dient te transformeren, dan transformeer je ook de geldstroom, het zuivert zich van het bloed. NUL was ik bij thuiskomst, maar het 1ste hulp team stond klaar om mij te begeleiden om te ontladen. Dat noem ik Liefde, dan weet ik; de energie heeft ons allen geraakt! Wie zwijgt, wie onderdrukt, ieder mens heeft gevoel... spreek uit, durf te vragen, durf te geven en te ontvangen. Hoeveel fouten we ook denken te maken, neem de tijd die je is gegeven om ze te draaien!



vrijdag 18 september 2015

Mooi weer...: even genoeg van al dat mooie weer gespeel om ons heen en het was vandaag zelfs nog een mooie dag, dus erop uit met het fietsje. Geweldig, de gemeente had weer borden gezet; afgesloten, rechtsaf, afgesloten met dit x een groot hek ervoor. Voor de mobiele eenheid, die zijn kijkers veelal naar beneden heeft gericht, er lag zelfs een bord op de grond. Goed, aangezien ik het volgende bord helemaal niet vertrouwde, of beter gezegd, de ambtenaren niet, vraag ik de weg aan een voorbijganger. Leuk gesprek, zomaar in het niets met een onbekende. Ik vervolg mijn weg en kom in het naburig dorpje aan, beetje slenteren, een spontaan gesprek en dat is nu zo mooi, mensen ontwaken, het gaat mis. Een algemeen bekend feit maar om nu negatief te zijn, nee, er zijn mogelijkheden om benut te worden en die mogelijkheden worden gehoord in doodnormale *communicatie* tussen en met mensen. Het is weer mooi geweest en ik vertrek richting huis. Bij thuiskomst verwelkomd met een warrig verhaal, een vreemdeling had gevraagd naar dakpannen, zomaar ongevraagd een ladder tegen het huis aangezet en daarna pas aangebeld. Nieuwe vorm van inbreken, welnee en ik vroeg gelijk of er nog gebeld was. De situatie werd gauw rechtgezet en nog even informatie over en weer over het aloude bekende probleem. "Misschien toch maar uitroken"wordt me voorgesteld 'dan ben ik echt even weg', flap ik eruit. En gelijk iets wat me in het verleden altijd heeft tegengewerkt stel ik voor en ik kreeg bijval, dat was een heel goed idee. We praten te veel, te oppervlakkig en soms zijn daar waarheden in terug te vinden. Ze zijn zo belangrijk, omdat we veelal zwijgen tegen elkaar en zeker tegen elke vorm van autoriteit. Het is afgelopen met mooi weer spelen onderling, we worden meer open, we delen meer, we vullen elkaar aan i.p.v elkaar aan te vallen en te vullen met nog meer narigheid. Het was weer een mooie dag vandaag, zelfs een groot bord; gevaarlijke stoffen met op een meter ernaast vrolijk koeien te grazen, dacht ik; de wereld is aan het doordraaien, goede communicatie, jezelf en elkaar weer zien, is in beweging!



donderdag 17 september 2015

Je maakt in je leven keuzes; je valt, je krabbelt weer op en na verloop van tijd val je omdat je hopeloos tegen dezelfde muur aanloopt. Je vervalt in emotie, je krabbelt weer op in emotie en eigenlijk, diep in je, hoeft het allemaal niet meer. Tot het moment dat je zo akelig hard geraakt wordt dat je duizelig en trillerig op je benen staat, enorme angst door je heen, nog probeert om overal hulp te zoeken. Maar het is te laat, je bent al geraakt, de schaal breekt open en je begint iets te zien. Je gaat verder, je sluit je ramen en deuren, je sluit je helemaal af. Je leert verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen fouten, je begint met angst en beven je eigen macht en kracht terug te nemen. Je neemt je stappen, al wordt je uitgejoeld, genegeerd, de vele roddels waar mensen elkaar mee vermaken. Je vindt een nieuw onderkomen, je richt je leven in en dan weer een stuk van die eeuwenoude les; gevangen zitten, onderdanig en opnieuw vindt je de kracht om het te overstijgen. Het laatste stukje was er nog en het werd zo mooi geraakt door een webinar, zo bijzonder dat juist in energie en met de juiste personen dit stuk zo helder werd opgelost, in liefde, meer niet. De les bracht me een inzicht, want niet alleen in relatie maar ook in relaties naar buiten toe werd ik me ervan bewust van hoe krachtig deze les mij zoveel heeft gebracht, geleerd. Ik kon dus eindelijk dankbaar zijn voor dat harde stuk en toch al zover volbracht. Mag ik inderdaad echt mezelf eens anders bekijken, behandelen, voelt onwennig maar ook dat gaat voorbij!


woensdag 16 september 2015

Mis_communicatie...; de laatste dagen werd ik enorm geconfronteerd met mis_communicatie, je kan er voor kiezen om er in mee te gaan, dan kies je voor het probleem nog groter op te blijven en raak je verder af van de kern. Je kan er ook voor kiezen om te luisteren, wat wordt er echt verteld tussen de woorden door, een stukje herkennen, een waarheid in hetzelf. We zijn zo afhankelijk gemaakt van woorden, van termen, van internet, tv en al wat meer dat contact van mens tot mens ons vreemd is geworden. We missen de ervaringen, de wijsheden die vanouds werden overgedragen van generatie op generatie. We zijn gevormd door de vele beelden waar we ons mee vereenzelvigen en ons belemmeren in groei. Wie spreekt is beangstigend want iets wordt geraakt, men gaat in de weerstand, men gaat zich verdedigen, men wil bewijzen, alles wordt uit de kast gehaald om maar te blijven staan en niet ontworteld te raken door 1 gevoelige snaar. Onze maatschappij is ontwricht, we zijn afhankelijk van onze welvaart, alsof dat het allerbelangrijkste is in ons leven. Grote bedrijven willen hun vruchten niet afwerpen, men wil blijven verdienen aan hun producten, hun service, hun dienstverleningen. Maar allen zijn gebouwd op drijfzand, geen fundering, het heeft niets te maken met een dienst te verlenen van mens tot mens, maar om de mens afhankelijk te houden. Doe je werk en je wordt beloont, je behoud je zekerheden, je behoud je lui lekker leventje, je onthoud je van liefde, van creativiteit, van oprecht spreken en zwijgen. Men wil niet verdwijnen, men wil gezien worden; kijk, hoe goed ik ben. Maar in werkelijkheid helpen we niemand, laat staan onszelf. Communicatie vindt men in de natuur, men vindt het tussen 2 mensen die het zwijgen doorbreken en elkaar aanvullen, niet elkaar te lijf gaan in emotie, in haat. Mis_communicatie bevat ook een geschenk; het nader komen van mensen tot elkaar, aanvullen, delen en zeg nu eens eerlijk; 'is dat geen grotere macht en kracht als deze steeds sterker wordt dan het machtsysteem zoals wij kennen en steeds meer zijn woorden, kracht en macht verliest in deze chaotische maatschappij.



dinsdag 15 september 2015

*Huis*....: ach we zijn gezegend met een solide huis, solide bouw en goed onderhoud. We zijn anders gewend, maar dat is verleden, ons huis geeft ons de warmte, veiligheid en comfort die wij belangrijk vinden. Oke, ik hoor anderen graag klagen; te duur, ik wil een nieuwe keuken, ik wil dat en altijd is er wel een negativiteit richting woning. Ik hoef geen nieuwe keuken, ik voel me al een prinses met de bestaande keuken, ik hoef niet alles spik en span naar de laatste huistrends. Ik zou me binnen een korte tijd al vervelen aan het doodse interieur. Maar goed, we hadden dus wel degelijk problemen, keurig gemeld maar ook van de hand gewezen, te vaag, niet duidelijk, ja ik ben nu eenmaal ook geen expert in bepaalde beroepen. Na 4 jaar toch naar aanleiding van het gevoel op een open riool te leven toch maar keurig, in mijn woorden een mail verstuurd. Er werd gelijk actie ondernomen; een Meester en zijn leerling liepen druk pratend door mijn huis en hadden al gelijk bepaalde mankementen in vizier. Vakmensen met actie zijn een zeldzaamheid, laten we er zuinig mee zijn. Dankbaar, blij dat veel problemen waren opgelost maar ja, de lucht kwam terug, helaas. Weer een mail en vandaag een monteur van een totaal ander bedrijf, veel woorden en ik kon er in mee gaan maar ik adviseerde hem; neem jij maar eens contact op met de verhuurder want ik ga niet opnieuw dit hele verhaal herhalen. Een communicatiestoring oke, maar ga er verder niet in mee. Ik kreeg tips te horen, ik kreeg redeneren te horen en 1 viel toch een beetje in het verkeerde keelgat, m.a.w ik moest de stank maar accepteren, gezien het riool hier in onze gemeente was aangesloten drukriool of zoiets. Nou, dan begint bij mij de stoom en de druk te stromen, niet weer, niet nog een x... tel tot 10 blijft een hele gezonde remedie. Kort na zijn vertrek een telefoontje met het bedrijf wat eerder was geweest, miscommunicatie, uitleg en contact opnemen met de beheerder. Alle gegevens waren vastgelegd, geen uitvluchten, oh wat geeft dat een vertrouwend gevoel. Inderdaad, men leeft teveel en handelt teveel uit het Ego, niet bewust wat men kan aanrichten met al die termen en beredeneringen, voor zichzelf, voor de opdrachtgever en zeker voor de gewone mens. Want redeneren, analyseren, afschuiven, vervormen, het probleem wordt niet opgelost, alleen verergerd. Zomaar een verhaal, maar het verteld ons hoe slecht we luisteren, we horen enkel wat we zelf willen horen. Elk verhaal draagt een waarheid in zich mee, men hoeft zich niet te vereenzelvigen met het verhaal, her_kennen dat is voldoende.  In ieder geval voor ons *Huis* wordt goed gezorgd, de buitenkant en de binnenkant dat is mijn zorg, mijn verantwoordelijkheid!


 

maandag 14 september 2015

Makkelijk...; het is gemakkelijk om vanuit je stoel, je eigen veilige comfort torentje je te verdedigen met zogenaamde feiten en waarheden. Dat zijn geen waarheden, leef je je waarheden, heb je de moed je eigen ervaringen, je eigen gevoelens onder ogen te zien. Heb je de moed om uit de stoel te komen en beginnen met gewoon hier en nu te zijn. Of vind je het gemakkelijk om te beredeneren, analyseren, filosoferen vanuit  je stoel. Men wil de illusie in stand houden, men wil een rol spelen. 1 rol is die van verantwoordelijkheid voor anderen dragen, ik weet, ik bescherm, ik draag de waarheid in me. Ongemakkelijk voelt het als een hand wordt aangereikt; allen dienen verantwoordelijkheid te nemen en niet verschuilen achter iets of niemand en het voelt zo ongemakkelijk. Het Ego dubbel gevoed. Makkelijk is ook om onze kinderen te kleineren door onze eigen wonden, te onderdrukken en het vernieuwende tegen te houden. Ieder kind is vrij, ieder kind is een leermeester om ons wakker te schudden. Pijnlijke lessen die voorbij komen, maar wie door het ongemakkelijke heengaat voelt, ziet de zon door de wolken schijnen. Laat het los, oude rollen, doorzie ze. Leg je verantwoordelijkheid niet ergens anders neer. Voel je eigen pijnlijke schaduwkanten, wees kwetsbaar, durf te voelen en sta op uit de stoel. Verberg jezelf niet langer. Ooit gaf ik voor de zoveelste x mijn kracht uit handen, mijn leven bestond en bestaat uit lessen. Maar de ooit uit handen gegeven kracht gaf mijn macht uit handen en het leven waar ik van droomde vervloog in een duister bestaan. Nu kreeg ik weer de kans om de les alsnog te leren, ik verdien zoveel meer dan ik mezelf gaf. Ik zag ook in dat als ik mijn les niet leerde ik het door zou geven aan de ander en juist de ander is van grote waarde voor het voortbestaan van onze Planeet. Ik zag ook hoeveel ouderen krampachtig vasthouden aan hun eigen pijnlijke stukken en het hun kinderen doorgeven door niet naar binnen te gaan bij zichzelf. Ik zag ook hoeveel mensen blijven zitten letterlijk of figuurlijk op hun stoel; 'wij veranderen de wereld wel, wij komen op voor onrecht en onwaarheden die ons allen treffen.' Niemand anders dan onszelf kan ons helpen, niemand anders dan wijzelf dragen de waarheid in ons, niemand anders dan onszelf kan met feiten op tafel komen. Feiten zijn niets meer dan ervaringen, van onbewust naar bewust en weer loslaten. Het is juist zeer ongemakkelijk om vanuit je stoel de reageren, je Ego wordt alleen maar meer gevoed!


 

zondag 13 september 2015

Pijn...: lessen volgde elkaar in hoog tempo op, stormachtige wind door het huishouden heen, energie die sterk afnam en Ego wat weer de overhand kreeg. Fikse onweersbuien, gevolgd door heftige hagelbuien en schoonspoelen met veel regen. Het hart voelde pijn, iets wilde absoluut niet meer, niet bij die ene les kunnen komen of niet willen zien. En dan stilte, absolute stilte... loslaten van al die gekwetste woorden, voelen die intense pijn, een weerstand doorbreken en vragen, alleen vragen vanuit het diepste Zijn. Een nieuwe dag, wakker zijn, de moed hebben hebben om gelijk tot aktie over te gaan, niet denken, maar doen, handelen en luisteren. Dankbaar mogen ontvangen, omdat de leugen zich niet tegenhield, oude stukken zonder woorden verdwenen en dan mijn grootste spiegel; zo wit, zo stil, ze had zoveel energie gegeven om mij het te laten voelen, te zien en dankbaar hoor ik tussen de woorden; ook zij stroomt weer door. Misschien het mooiste en mysterieuze van het hele verhaal, waar ik ooit dacht dat ik koos voor een enorm slachtofferrol, waar ik onderdanig was aan mezelf, omdat ik het niet waard was draaide om naar respect voor mezelf; respect hoe ik mijn familie, mijn geliefden zoveel heb mogen en kunnen geven al staat de wereld in brand, we blijven gewoon doorgaan op deze zeer liefdevolle en krachtige manier, die misschien wel Leven wordt genoemd!



donderdag 10 september 2015

Hij werd verraden door diegene die hem het naaste stond, een haat- liefde relatie. Dat schoot door me heen vandaag. De haat tegen degene die het dichts bij het Hart lag en ik kon niets anders doen dan accepteren. Misschien ook wel dat er een periode aanbreekt dat men ieder op eigen benen dient te staan in een maatschappij die zo afhankelijk is, waar men zo gemak en hebzuchtig is, waar een ander wel opdraait voor de lessen die men zelf dient te leren. Vandaag zag ik een oude les voorbij gaan, de ander spiegelde en de derde pakte zijn kracht op. Ik voel me verraden en mijn Hart fluistert; men weet niet beter, men dient het zelf te ervaren!



woensdag 9 september 2015

De grote leugen die uit elkaar spat; zomaar een ontmoeting, de ander in tranen en ik, verstild. Bijzonder hoe vele diepe pijnen zo'n symboliek in zich mee dragen. Natuurlijk, de herinnering aan dat moment deed ook even pijn maar gelijk kwam de Leugen, die we allen zo graag in stand houden en vooral bij het heengaan van een geliefd persoon, aan het licht. Dankbaar voor het inzicht, dankbaar dat ik de boodschap alsnog heb ontvangen. Dankbaar dat een oud stuk, niet alleen van mij maar ook van anderen is doorbroken. We leven allen in een leugen, een illusie, een schone schijn, we willen niet de pijn voelen, we willen niet geraakt worden door de waarheid, we willen doorgaan met ons leven, maar ook dat leven is een vorm van illusie en een gebrek aan Liefde. Een ander inzicht kwam ook binnen; geld, kracht en liefde. Het staat voor energie, kracht en liefde. Onze krachten, onze energie zijn uitgeput, uitgebuit en een ernstig tekort aan liefde, waar we allen naar op zoek zijn. Maar liefde wordt nu eenmaal niet in de schoot geworpen, voor Liefde moet men wat doen; naar binnen gaan en je schaduwkanten onder ogen durven zien en voelen. Ons leven is opgebouwd als ware met geld, alles draait om geld, men kan niet zonder geld. Op geld ligt een enorme lading... hoe meer we leren loslaten, hoe meer we bij de kern komen, zal ook met geld het op een punt komen om definitief het te draaien; van de grote leugen in stand houden naar zuiverheid in handelen, in geven en nemen. Een vernieuwde economie, maatschappij, Aarde. Men kan de stap niet negeren, allen komen bij het nulpunt uit om het definitief te draaien; van binnen naar buiten gericht en niet meer tegen te houden. 

Niet voor niets zal ik wel het boek van Dik Tromp vandaag mogen ontvangen, heerlijk in de zon met een jeugdboek, even ontspannen!



dinsdag 8 september 2015

Haat...: het lijkt wel alsof de mensheid ondergedompeld is in haat. Haat is een emotie, en wie haat niet accepteert, blijft haat uitzenden en blijft zichzelf en de anderen pijn doen. Haat, hebzucht, men wil niet delen, wel hebben, maar we hebben al zoveel, teveel en ondanks de enorme overschotten bedelen we erop los om meer en meer te vergaren. Haat is een emotie en eenmaal geaccepteerd komt liefde vrij. Waarom gunnen we elkaar en de ander niet de innerlijke vrijheid, de vrede waar men al zolang naar op zoek is. De talloze problemen vermeerderen zich, de mensen spartelen in het rond om te behouden, om anderen voor een karretje te spannen, om bewijzen te verzamelen, om dit en dat. Innerlijke vrijheid zit in ieder van ons, het kan angstig zijn, de moed kan je ontbreken, er zijn geen pilletjes om je te verdoven om de emoties te verdrukken. Het helpt niet om je suf te lezen in de vele geschriften en het helpt zeker niet om anderen te volgen en hen op een troon te zetten; hij is de Meester, hij is de leider, want ook die komt bedrogen uit. Het is een versnelling van energie in het herhalen van niet geleerde lessen, en je hoeft echt niet een geschiedenisboek te raadplegen, lessen vanuit je kindertijd,je studententijd; alles was mooi, vrijwel iedereen was ook arm en toch gelukkig, de leeftijd dat je gesetteld bent met huisje, boompje en kindje en nu ik dit schrijft zie ik de 7 jaren erin terug. Accepteer de haat en geef de liefde ruimte, alles begint bij en in onszelf en de wereld, die staat in brand, het wegbranden van alles wat niet zuiver is!

Leven is niet een toneelstuk dat enkel zorgt voor vermaak, leven is naar binnen te gaan en je eigen energie in de juiste beweging zetten naar buiten toe. Laat dat nu net de grootste angst zijn van politiek, industrie en religie. De energie bronnen waar we naar op zoek zijn, zitten in de mens zelf, onbenut ligt het te wachten dat de mens naar huis terugkeert!
 

dinsdag 1 september 2015

Waarom doen mensen elkaar zo pijn, waarom zijn ze enkel gericht op de buitenkant? Mijn hele leven, zover ik als ik mij kan herinneren zag ik ondanks die haat, verdriet en afwezigheid van liefde de binnenkant van mensen. Ik kon niet geloven dat mensen zoals ze zich voordeden met opzet de ander zoveel schade kon aanbrengen. Mijn leven bestond dan ook uit harde lessen, eenzaamheid en veel loslaten. Misschien een streepje voor, omdat ik in mijn jeugd niet anders kende. Ik heb dat wat ik zag, wat ik voelde of herkende in anderen nimmer losgelaten.  Hoeveel pijn en duisternis het mij ook heeft gegeven, ik hield niet ophouden. Ik bleef leren, met vallen en opstaan in mijn eigen spiegel te kijken. Ik leerde verwachten los te laten en wachten op het juiste moment. Banden zijn doorgesneden en weer naar elkaar toegegroeid, in liefde, in vrijheid om elkaars emoties te kunnen delen en helen. Ik heb gewacht, ondanks velen die mij weerhielden om verder te gaan, tot het moment van acceptatie van de ander. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is die kleine momenten van samenzijn zoveel goeds doen. Ze zijn een opening naar vertrouwen, innerlijk vertrouwen. Als een rode draad door mijn lessen heeft gezondheid een grote rol gespeeld. Hoe mensen in leven werden gehouden, hoe geld geen rol speelde en hoe het leven op een eind loopt waar onervaren mensen veel leed aanrichten. Waar oude stukken uit het verleden zo'n psychische schade hebben toegebracht dat ziekte alleen verergert.  We hoeven elkaar geen pijn te doen, we hoeven niet te beslissen over het leven van een ander, of men het goed of fout doet. Ook ik heb heb fouten gemaakt, maar ik had de moed om ze te herstellen dat niemand blijvend schade zou hebben. Doe elkaar geen pijn, veroordeel je niet te hard en te snel. We zijn allen aan het leren, we hebben allen onze wonden en we dragen allen een stuk bij aan de heling van onszelf en anderen. Pijn voelen is niet fijn, het is niet altijd makkelijk, ons Ego houdt ons aan de lijn. Zoveel emoties, zoveel angst, zoveel schuldgevoel, schaamte en dat bibberende stemmetje wat zo graag gewoon wil Zijn, gehoord worden, gevoeld worden, een arm om zich heen, een opbeurend woord, een moment van samenzijn. De crisis laat ons allen voelen dat we de weg naar onszelf, naar Liefde zijn kwijtgeraakt. Elke dag worden we steeds meer geconfronteerd dat Liefde het enigste is wat ons weer bij elkaar brengt. Laten we elkaar geen pijn doen, we doen onszelf het meeste pijn. Laten we maar kwetsbaar zijn, onze wonden mogen helen, onze liefde mag stromen!