woensdag 28 oktober 2015

Voorlichtingsavond...:  ik woon een voorlichtingsavond bij van de nieuwe fabriek in mijn oude buurt. Een voorlichtingsavond zoals zoveel worden gegeven, promotie voor zichzelf, een acteerwerk opgevoerd en een zinnig woord wordt niet verteld. Ik kijk om me heen, mensen zitten als schaapjes te luisteren, geen emotie, het dringt niet door. lsof het een avondje uit is met een kopje koffie en een borreltje na. Een promotie film over de fabriek #Campina, de woonzwijk zorgvuldig buiten beeld gelaten. 1 Glimp, wat ligt die buurt dicht op de fabriek. Mooie termen over duurzaamheid, het juweeltje te #Borculo noemde men het. Geen woord over de veiligheid en welzijn van de omwonende. Cijfers, rapporten, metingen... rekening moet worden gehouden met de toename van extra vrachtverkeer; nee het mag niet over niet langs de woonwijk. Ik vraag me af waar dan wel. En de tanks met bio olie denderen daar ook voorbij, nogal een gevaar als men daar woont! Niemand die erbij stil staat dat het vrachtverkeer ook achter de woningen gaat, afremmen, optrekken de hele dag en nacht door, man je doet geen dicht om te zwijgen van de uitstoot. De droogtoren die in gebruik wordt genomen binnen een half jaar, ach het is even proefdraaien, maar het geluid, natuurlijk binnen de normen, zal niet afnemen en de uitstoot zal zich vermenigvuldigen. De massale bomenkap zal doorgaan, biogas of olie is toch enorm duurzaam. Ik weet niet wie dat heeft verzonnen, maar goed, een aanslag op het #Milieu en op de mens. Vragen werden afgewimpeld; nee, dan moet men bij gemeente of provincie zijn. Nou moe, Campina heeft er zelf ook aan meebetaald. Een paar zwarte schapen, ze zijn er echt, maar wordt er naar hun geluisterd? Welnee, de bestaande fabriek wordt aan alle kanten uitgebouwd, vergunningen lezen we nergens terug, maar dat er uitgebouwd wordt aan alle kanten, dat kunnen we wel zien. Fijnstof is schadelijk voor de gezondheid, het is een mirakel dat dit doorgang heeft gevonden en nu na 4 jaar ook bekend, werkgelegenheid, het meeste wordt aangetrokken buiten de gemeente. Fijn he, en dat in een zogenaamd krimpgebied. De gezondheidsklachten in de wijk mogen wel in het licht worden gezet, de geluidshinderklachten mogen serieus worden genomen en ook de mensen die zijn bedreigd. Mensen die vechten en nergens terecht kunnen, hopend op een gelijk. Na al die jaren vroeg ik me af, waar zijn we mee bezig? al die voorlichingen, het is niet meer dan psychische mishandeling, economie gaat voor mensen. En in mijn ogen, in mijn Hart gaan mensen voor... leer naast elkaar te staan, al zit men nog in de fase van geloven, van emoties, van pijn. Leer te delen, want juist in delen met elkaar worden we gesterkt in ons innerlijke vertrouwen. En dan als beloning mogen ontvangen dat in de toekomst de vakken weer gevuld staan met melkpoeder... tja Campina, als men zo om gaat met de gezondheid van mensen en kinderen, wat doet die babymelkpoeder er dan nog aan toe, veevoeder voor een kalf misschien? Geloof niet, wees niet afhankelijk, in de kern van elke situatie worden we op onszelf teruggeworpen, we tellen niet mee. Ik heb het gehad met die ingestudeerde voorlichtingsavonden, het is allemaal 1 pot nat! Hoe minder je het voed, hoe minder grip ze op je hebben. Met een glimlach, inderdaad we leven in een veranderende samenleving, maar wel 1 waar de verandering van binnenuit komt. 



Begin bij A...; vaak zijn we geneigd om A, B, C over te slaan, vol van ideeen, vol van kennis en vol van onverwerkte emoties. Om maar niet te voelen, niet te leren slaan we vaak gemakshalve A, B, C maar over en nemen de sprint naar X, Y, Z om vervolgens uitgeblust, doorgedraaid en opgebrand bij het beginpunt aan te komen, waar niets is veranderd. Het leven komt elke x weer terug in een cyclus, je dient te leren of niet, maar het niet geleerde komt terug, vaak ook gepaard met lichamelijke ongemakken of felle emoties, als een bom die ontploft. Leren we te accepteren op diep niveau, zonder woorden eraan te geven, zonder invulling of iets ouds, verdwijnt het en komt niet terug. Opgelost in het niets... een transformatie vindt plaats. Situaties komen weer terug en je staat er anders in, in het NU... zo bijzonder, deze laatste dagen, zoveel rust, zoveel Licht ook bij ons. Onze auto staat altijd symbool, ook dat is voor ons spiegel en we hebben de lessen geleerd. Mooi dat de auto door de keuring ging op de voorlaatste dag van het Oude definitief afsluiten. Onze auto staat symbool voor het afsluiten van Oud, op de dag van vertrek uit onze oude woning reden wij met deze auto, totaal niet gepland, maar aangereikt in stilte, een gebaar van verbondenheid naar ons nieuwe stek. Een nieuw leven met nog een onbeantwoorde vraag, les. (er rolt een traan over mijn wangen) ik heb het definitief volbracht, zelfs die laatste brandende vraag van mensen die ik losliet, heb ik beantwoord. Mijn geschenk wat ik mag ontvangen; zo'n diepe verbondenheid in energie, angsten doorbroken en naast elkaar staan. We gaan een andere tijd in, voelbaar en zelfs zichtbaar, het diepste in ons Ziel wordt geraakt en in beweging gezet, Licht straalt en mijn Hart straalt bij het zien, het voelen van de kracht, de liefde die in de mens ontwaakt. En zijn we hier niet allemaal om bij te dragen de heling van de Aarde. Met een glimlach, heling begint door het aan onszelf te geven, onszelf te leren helen... Bijzondere dag, energie en een diepe Dankbaarheid voor hen en ook mezelf, we gaan een tree Hoger!



dinsdag 27 oktober 2015

een appel...: als klein meisje van nog geen 4 zat ik samen met anderen in de zandbak een appel te eten. De anderen veegde de appel af of ze aten er niet van omdat de appel geschild moest worden. Maar ik antwoordde zo jong als ik was; 'eet gewoon die appel, je bouwt alleen maar een afweersysteem op.' Achteraf werd ik mij bewust dat was ik niet, dat kleine meisje, dat was een Stem die sprak. Ik eet nog steeds mijn appel ongewassen op. Ik eet nog steeds mijn voedsel met liefde al is het vooral de laatste jaren in bereiding sterk veranderd. Als men zelf loslaat, lichter wordt, luistert men naar het lichaam en niet naar wat ons allemaal wordt verteld. Ons lichaam geeft de tekorten wel aan, voor de 1 is het anders dan de andere. Als ik de media hoor of lees wordt ik dol, zoals vandaag. We kunnen echt niets meer eten, naast wat mis is met de voeding is het ook mis met de pannen, met verpakkingsmateriaal en door me heen gaat zo'n visioen van  nog even en we zitten allemaal aan een genetisch synthetisch brok zogenaamd voedsel te knabbelen. Lucht is ook al zoiets, we ademen lucht in en uit, we worden ons iets bewust van dat onze lucht ernstig is vervuild terwijl aan de andere kant de massale bomenkap gewoon doorgaat. Dat klopt weer niet in het verhaal, niet alleen de massale bomenkap en minder gezonde lucht maar ook de wortels worden verwijderd en wat doet dat met de aarde. Stabiel zal het zeker niet worden, de aarde zal verzakken, het heeft geen stevigheid meer. Door die appel werd ik mij bewust dat wij mensen maar 1% en vooral de laatste jaren minder dan 1% van onze hersenen gebruiken terwijl er zoveel mogelijkheden nu open liggen. Ze worden dagelijks ons aangereikt en velen zien het niet, ze blijven krampachtig bedelen, ze wentelen zich suf in hun kringetje terwijl elk moment ons een kans wordt gegeven, de kans om los te laten en de kans om het te transformeren. Eet gerust je appel, een appel met liefde verkocht en gekocht werkt al transformerend. Volg niet alles op, je eigen lichaam geeft zelf aan wat voelt goed wat niet. Alles is een spiegel, van alles leren we, ook van de chaos die nu zijn hoogtepunt bereikt!



maandag 26 oktober 2015

Wat heb ik te schrijven, wat heb ik te vertellen, eigenlijk helemaal niets. Elk woord geschreven, uitgesproken het lijkt wel of ieder zijn eigen verhaal ervan maakt. Woorden zijn om duidelijk te maken, om te communiceren, maar veelal veroorzaakt het chaos, door ons ego zelf veroorzaakt. Woorden vanuit gevoel, vanuit iets uit het niets, raken. En eenmaal geraakt vindt een transformatie plaats. We keken naar een bijzondere film, even hadden we zoiets 'wat een vaag gebeuren' en toch keken we hem af.  De ontknoping kwam binnen maar natuurlijk ook weer de term, de label... ja ja... ik weet hem nu al; hooggevoeligheid, helderziend, heldervoelen, glazen bol. Nee, voelen is onze natuur, we voelen aan maar we zijn het ontleerd. Os lichaam is een instrument, heel fijn afgestemd, het voelt feilloos energie aan. We hebben daar geen kennis voor nodig, geen voorgekauwde prak. Voelen is Leven, zonder voelen geen transformatie.


 

zondag 25 oktober 2015

Trust...; mooie dag, de zon scheen en de bladeren kleuren en stralen in het Licht. Een dag van vertrouwen, van rust. Mijn lichaam voelt wrak, mijn spieren stram en mijn hoofd licht. Ik vertrouw, ik accepteer en even later het idee 'kom we gaan op de fiets.' Hoofd leeg, niets erin, alles mag weg. Genietend van de stilte, de kleuren, de lucht met zijn wolken, de vele eikels op de grond en het kleurend blad doet ons goed. Meer hebben we niet nodig of wel? op een terrasje in ons dorp gezeten en daarna naar huis toe. Later geniet ik nog van de ondergaande zon, de fluitende vogels en de avond kou. Mijn lichaam voelt als de natuur, loslaten, diep loslaten van oud zeer, dwarrelt valt het van me af. Alsof het lichaam zich vernieuwd, zo voelbaar, zo intens, maar onze hoofden zijn leeg, rustig, ontspannen en nagenietend van deze bijzondere dag!



vrijdag 23 oktober 2015

De weg vervolgt....; zeg nooit 'bommetje'en vooral ik niet. Bommetje slaat in. De weg vervolgt en beduusd ben ik. Blijde gezichten, energie die anderen bereikt, alles in beweging, woordeloos komt alles op je pad. Nieuwe mensen, nieuwe uitdagingen en in Stilte hoor je de aanwijzingen. De weg gaat verder, er is geen weg meer terug, beduusd handel ik alles nog even af en dan plof ik in elkaar. Lang wandelen met Doggy en vragen die ik me steeds stel, worden beantwoord en ik voel me dankbaar voor de beslissingen die mijn leven hebben veranderd. Ik geniet van de natuur, de kleuren en heb medelijden met een koe. Net als de mens, genummerd en nog erger met een ean_code erbij. We zijn allen nummers, we zijn allen gelabeld en als ik dan ook nog een hekwerk zie dan gaat door me heen; nog even en we bezichtigen de natuur als een dierentuin'. Zover mag het niet komen, zover gaat het ook niet komen. Er is beweging, het draait, er wordt actie ondernomen, men gaat herkennen, alles komt op je pad. De stilte doet me goed en eenmaal thuis, klaar voor de volgende stap; ons nou ja, pubertje zal ook haar vleugels uitslaan. Het leven gaat snel, het geeft ons alles wat we nodig hebben om het vervolgens maar even beduusd naast je neer te leggen. Men spreekt over Liefde, maar om Liefde te geven, in Liefde te stralen dien je te leren vergeven, te accepteren en los te laten. In Liefde kijk je niet meer terug, je kijkt niet vooruit, je blijft in het NU en met een glimlach; je verwonderd, je bent beduusd maar ook in vertrouwen gesterkt; het vertrouwen IN de mens!


 

donderdag 22 oktober 2015

Psychisch Spel...: wie goed luistert hoort de angst in veel stemmen. Men weet het niet meer, men is het uit zicht verloren. Zoveel termen, zoveel instellingen en men kan nergens terecht. Men blijft vechten, hopen, verwachten want de angst en de emoties blijven gevoed. We zijn allen psychisch gehersenspoeld, we blijven ronddraaien in een kringetje en we gaan naar beneden in angst. Pats, het Inzicht viel; DRAAI HET OM, draai alles om en onderneem aktie. Weg met al termen, weg met al die zogenaamde instanties die er voor ons burgers behoren te zijn. Helaas, de harde realiteit is, ze zijn er voor zichzelf, niet voor de mensen. Draai het om, en zo wonderlijk hoe snel het draait en wordt herkent, alsof men uit een diepe, diepe slaap wordt gewekt. 


 

dinsdag 20 oktober 2015

Vrij_williger...; een nieuwe hot term in onze samenleving en natuurlijk ook weer een misleiding van het woord. Vrijwilligers gezocht, voor dit en voor dat en het spreekt aan op een bepaalde groep mensen; je inzetten aan een gezondere samenleving en als je iets goeds doet voor de ander, streelt dat heel vaak het Ego. Vrijwilliger is al eeuwenoud, in elke relatie kom je de rol tegen, je zorgt eerst voor de ander en dan pas voor jezelf, als je eraan toekomt in dit leven. In de psychiatrie, zorg, maatschappelijke hulpverlening en ook het spirituele komt dit sterk naar voren. Men leert te geven aan een ander, maar leert niet te geven aan zichzelf. Geven, Delen wordt niet gewaardeerd, delen heeft ook met hartcommunicatie te maken. Geef je ervaringen door, spreek je waarheid uit! Oeps, dan worden veel het zwijgen opgelegd door de samenleving en door de angst. Vrijwillig kun je eruit stappen, vrijwilliger worden over je eigen Leven, dan pas kun je uitdragen, delen, geven en ontvangen. Men is volop bezig met het vluchtelingenprobleem, dat is een maar een stukje van de puzzel, we worden afgeleid.  Het is een herhaling van het verleden, velen hebben niets geleerd van het verleden. Wij allen kunnen bijdrage aan een oplossing, maar zoek die niet in het bekende, zoek die op de weg van zelf_bewust_worden. En deze tijd triggert ons op zelf_bewust_worden, ons allemaal!
Misschien, ooit, hebben we allen vrijwillig gekozen om in deze tijd hier te Zijn!


maandag 19 oktober 2015

Geloven....: moet ik echt alles geloven wat men verteld? Mooi niet, ik hoor de een na de andere kolder en in mijn eigen omgeving hoor en voel ik heel wat anders. De storm heeft goed huisgehouden en vandaag, eindelijk rust na een zeer lange periode. Zelfs de energie begin weer te stromen en opgewekt en volle moed begon ik maar te ruimen en te schrobben in mijn huisje. Licht was het enigste woord wat door me heen ging, bij elke duisternis, negativiteit alleen maar Licht en warempel het werd licht, er kwam rust, alsof zoveel in het Licht kwam te staan. Geloven, nee ik geloof niet, ik vertrouw, ik voel en in al die negativiteit, de chaos en het gestrooi met termen is er Licht wat steeds helderder schijnt. Geloven is een religie, geloof in de Bijbel, geloof in het geschreven woord en als ik er zo naar kijk, geloof de media met zijn geschreven woord. Een moderne uitvoering van onze zogenaamde bijbel. Geloven heeft altijd te maken met volgen en opvolgen van buitenaf. Het wil ons ook zeggen hoe weinig vertrouwen we in onszelf hebben, laat staan dat we de stilte inlassen om onszelf te ontladen en op te laden. Vertrouw in hetzelf en voor geloven, misschien toch maar oordopjes in en een oogmasker op!



zondag 18 oktober 2015

Ik werd wakker en zag de schijn, wat een pijn, zo diep ben ik nog niet eerder gegaan. De vele spiegels die ik zag, de vele woorden die werden gesproken, het gaf me de aanwijzers welke weg ik moest volgen. Ik werd tegengehouden door een diepe onverklaarbare angst; de angst van onderdrukking en die huist in ons allemaal. Niet bewust dat we onze kinderen tegenhouden, we zetten ze gevangen in onze eigen diepe onverwerkte emoties. Er werd tegen mij verteld; 'in het Westen wordt de vrouw onderdrukt!" 
Moet je niet zeggen, een golf van oordelen in woede barst los. Vrouwen worden ook hier onderdrukt, een van de ziekten die ons Geloof ons hebben gegeven. In elke relatie, elke verbintenis van buiten speelt onderdrukking een rol. Wat collectief ons wordt gespiegeld, zit in ieder van ons. Je kunt er tegen vechten, maar je voed het alleen, je kunt zijn, je kunt het toelaten die diepe pijn, je kunt niet verwachten, niet verlangen en niet invullen. Het leven geeft je altijd wat je nodig hebt en zonder je bewust te worden van de rol die jezelf speelt, blijf je in je eigen comfort zone. Ik werd wakker en zag de schijn, wat een pijn, maar ook een dank je wel voor de spiegels die me duidelijk maken welke weg ik moet vervolgen. Een huis niet belangrijk, we zijn allen vluchteling, op de vlucht voor het Leven... ons eigen Huis dragen we mee in onszelf!


zaterdag 17 oktober 2015

Sterven...: bij elke afsluiting van een hoofdstuk hoort een stuk sterven. Kun je wel zeggen, mijn gevoeligheid is toppie, extreem en bij het openen van mijn badkamerdeur leek het alsof ik een fles gif over me heen kreeg. Het gif beet in mij ogen, mijn hoofd en mijn rug. De lucht van hormoonzalf drong door tot in elke vezel van mijn lichaam. Sterven, wat een gif en aan hoeveel gif worden we allen wel niet blootgesteld. Toch proberen de buitenlucht in, frisse adem, andere gedachten, ontspanning. Een mooie ontmoeting met een ondernemer uit het buitenland, onder het kop koffie kwamen we aan de praat. We hebben allemaal onze vragen en hij stelde dezelfde vraag aan mij als een vriendin die deze ook aan mij vroeg; het vluchtelingenprobleem. Ik heb niets met vluchtelingen, ik heb juist dat wij van hen kunnen leren, wij in het Westen zijn ver verwijderd van onszelf, van onze Natuur, we zijn enorm afhankelijk en onverantwoordelijk en we willen steeds meer en meer. We klagen en jammeren steen en been, maar als ik heel eerlijk ben en om me heen kijk dan denk ik, nee, de groep wordt steeds groter en groter door teveel medicijn gebruik, te veel junkfood, daar kun je geen gezonde economie op bouwen. Onze kinderen worden geprogrammeerd al vanaf de geboorte, men moet presteren in de maatschappij, generatie na generatie en kijk nu; menselijkheid ontbreekt, prestatie is het doel. Bij elk pijntje, elke klacht moeten we een pil, een spray en dat in nog geen tijd van 15 jr. een enorme explosie van afhankelijkheid, een drugs, meer is het niet. Vluchtelingen hebben een andere cultuur, ze zijn nog meer gericht op hun eigen natuur, hun familie, er is nog niet zoveel verwijdering gecreeerd. Maar dat zal veranderen in onze zogenaamde Barmhartige opvang. COA heeft getrainde mensen, het heeft zijn eigen leveranciers, het laat de vluchtelingen niet in hun waarde, het zal ze hersenspoelen, hup in het gareel, klaargestoomd om te voldoen aan deze robotmaatschappij. Wij hebben daar ons niet mee te benoemen, wij kunnen alleen zijn, wij kunnen niet oordelen en hoeven zeker ook niet bang te zijn. Maar hoe men de vluchtelingen behandeld, en let op, het is niet meer dan verdienen aan menselijk leed zal onder de bevolking een enorme afscheiding worden gekweekt, we worden tegen elkaar opgezet, onze negatieve emoties worden juist gevoed. Terwijl, en dat weten we diep in ons allemaal, in ons Hart zijn we allemaal hetzelfde, ongeacht kleur, afkomst, taal. We kunnen veel van elkaar leren maar dan zullen we echt ons licht in ons eigen Hart moeten laten schijnen. Dat is ons enigste wapen om te helen, dat we als mens en niet als robot reageren. Een robot heeft geen gevoel, doet wat hem wordt opgedragen en bovenaan staan altijd zij die een enorme haat tegen zichzelf en het leven hebben, een minderwaardigheidscomplex, niet beseffen wat een gevaar zij voor zichzelf maar ook de mensheid en Aarde is. We zijn allemaal vluchteling, we zijn allen slaaf van het systeem, maar we zijn geen slaaf over ons eigen Licht, Liefde en al maken we fouten, veroordeel jezelf daar niet op. Fouten zijn om te leren, niet om te herhalen. De tips om weer bij te komen, warme muntthee en een heerlijk ontspannen munt_bad doet wonderen. Psssst... de met liefde gebakken oliebol ook!

We leven met zijn allen in een maatschappij met zoveel nationaliteiten, we leven naast elkaar. Neem niet alleen van anderen, maar leer te geven en te delen en voed niet langer politiek, want echt die hebben niets met mensen maar wel met geld!
 

vrijdag 16 oktober 2015

Stem #Berkelland ...: we hebben allen een Stem maar deze mag niet worden uitgesproken, niet worden gehoord. We mogen een Stem uitbrengen op onze politiek, maar de politiek is enkel gebaat bij hoe meer stemmen, hoe meer macht ze uit oefenen op ons als burger. We geven onze stem letterlijk uit handen, de strop om onze hals en de last op onze schouders wordt zwaarder en zwaarder. De laatste weken, eigenlijk dagelijks explosies van emoties, men loopt vast. De problemen lopen hoog op en als je er in meegaat een enorme verwijdering tussen elkaar. Ik begon me steeds vaker af te vragen; dit is geen leven, een leven zonder mensen is leeg, somber, duisternis. Ik kon niet geloven dat de mens zo vast zit in zijn eigen gevangenis. Ik bleef vertrouwen op dat ene, al werd het vertrouwen x op x op de proef gesteld. Maar als mensen kwetsbaar worden en ook hun vertrouwen ernstig wordt geschaad, dan raakt het mij dubbel hard, niemand is dit waard! Mijn Stem zal spreken maar oh oh, wat een controle, want eigenlijk je eigen stem wordt bij voorbaat al geleid en gecontroleerd. Vrije wil is uit den boze en 1 stap buiten de lijn en je wordt al op je plaats gezet. Mijn stem heeft gesproken in de Raadszaal; het spelletje moet een x worden doorbroken. We hebben met mensen te doen en politiek heeft niets met mensen, rechtspraak heeft niets met mensen, behalve voor de massa, maar het individu wordt het erg lastig gemaakt en de mens te binden aan de ketenen van het systeem. Politiek, Rechtsysteem is niet ter bescherming van hen die rechtvaardig zijn, ze zijn er voor de massa, ze zijn er voor het geld, niet voor ons mensen en dat houdt in allemaal. We worden steeds meer vluchteling in onze eigen samenleving. Onze huizen worden afgenomen door aanleg wegen, bouw fabrieken en zelfs een crematorium in een natuurgebied. Onze natuur wordt ons afgenomen en niemand binnen de politiek die ook maar iets van zijn masker laat vallen, want zeker het zal hun hard gaan treffen. Mensen hebben een Stem... laat hen spreken... Politiek en Rechtsysteem, het heeft geen zin om er tegen te vechten. Maar wij mensen hebben wel de kracht, de macht om te strijden voor ons recht;' het recht om te leven met een Stem, het recht om te leven in Vrede met elkaar en het recht om onze ervaringen definitief nu in te zetten voor een Toekomst van onze volgende generatie. Misschien zal ik het zelf niet mee maken, maar het zal mijn leven verrijken dat mensen hun stem laten klinken en hun aandeel bijdragen aan het herstel van deze zwaar zieke Aarde! Met een Knipoog.... euhhhh... YES Reken maar!

Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

woensdag 14 oktober 2015



"wanneer wij geen sympathie meer hebben voor de jeugd, dan is ons werk in deze wereld afgelopen." George MacDonald


Werk, het begint steeds meer te lijken dat mensen worden opgedreven als koeien. Men drijft elkaar naar de afgrond, waarom, waarvoor? Men werkt om hun bezittingen te behouden, men werkt om hun eigen Ego's te voeden, men komt om in lijden en men blijft het afschuiven op de ander. Dat de kwetsbare, de gemotiveerde juist het doelwit zijn, maakt hen niet uit. De kwetsbare zijn juist een bron van werkgelegenheid in de zogenaamde hulpverlening. Het heeft niets met menselijkheid te maken, maar het voeden van ellende en het voeden van hun eigen inkomsten. De wereld staat in brand en als ik stil ben en kijk, branden mijn ogen. Het verleden herhaalt zich als een tornado en het laat een slagveld achter. Werk moet anders, werk moet in dienst staan van de mens en niet tegen de mens. Wetenschappers moeten in dienst staan van en voor de mens en niet tegen de mens. Zoveel uitvindingen en het is gebruikt, ingezet voor de vernietiging van mens en Aarde. Het is bekend dat er tal van wetenschappelijke onderzoeken zijn die belangrijk zijn voor herstel van onze Aarde, het is ook bekend dat deze zijn afgekocht en opgeborgen omdat voor de politiek de uitbuiting van grondstoffen en oorlogvoering geld oplevert. Duurzaamheid is een mode woord, het heeft niets te maken met duurzaamheid, de mens is afhankelijk van zijn bezit, het is gewend zijn *Huis* met pracht en praal te behangen en wil het niet afstaan. We leven te oppervlakkig, we blijven veilig aan de kant, we protesteren, we vechten zonder stil te staan om onze eigen ervaringen te doorvoelen. m.n de Jongeren zijn uitgebuit door het systeem en tot op heden doen velen eraan mee, om hun eigen baan, hun bezit te houden. Wat is dat allemaal nog waard, een simpele blik op je uitgaven en je ziet dat alles keurig richting systeem gaat, waarom zou je aan de ander willen verdienen, we gaan allemaal onderuit. Einstein heeft de atoomenergie uit gevonden, het is ingezet door de politiek, onze Aarde kan met 1 knop door 1 of andere malloot worden vernietigd, 1 knop is voldoende en daarna is er niets meer, over en uit! Maar kijk naar het woord atoom_energie, een geweldige energie die op de juiste manier kan worden ingezet om de Aarde te helen, om haar niet langer uit te buiten. Wetenschappers zijn van groot belang om zich in te zetten voor de mens en Aarde. Wetenschappers dienen niet in dienst te staan van politiek. Politiek is niet gebaat bij mensen. Mijn Ogen doen pijn, zeker ook door wat binnen onze gemeente allemaal afspeelt en hoeveel letterlijk wordt verzwegen, afgeschoven en gesloopt. Je leven moet in dienst staan van de jongeren, dat ze een Toekomst kunnen bouwen op hun waardevolle gereedschappen die ze in zich meedragen. Een Toekomst waarin de geschiedenis zich niet herhaald, waar de Aarde niet in Duisternis is gehuld door Oorlog en strijden onderling met elkaar. Er zullen nieuwe methodes komen maar dan zal echt alles uit onze overvolle vuilnisvaten daarboven in ieder hoofd, geleegd worden. Mijn *Ogen* zijn moe van het Zien hoeveel de mens profiteert van de ander en in bijzonder op de werkvloeren. Op een dag wordt je bewust van wat je hebt gemist in het leven... laat dat niet te laat zijn!




dinsdag 13 oktober 2015

Stopwoorden...: ja, binnen ons gezin is het gebruikelijk om als er iets in beweging is het met stopwoorden aan te geven. Zoals 'val in je graf", val dood' ik herinner me er nog 1 maar die is een beetje te, want die sloeg op de onveiligheid in onze oude buurt. Maar nu riep de 1; deadline en ik zelf had het woord; 'pleuris'. Nou, die deadline hebben we gehaald en de pleuris brak uit. Zoveel emotie, zoveel angst en onrechtvaardigheid en je kunt niets doen. Ik kreeg een schema onder de neus, moeten ze bij niet doen. Ik vertrouw maar niet op schema's, we zijn geen maatschappelijk werkers, aan mijn neus. Ik vertrouw dat het ruimte geeft, dat we inzien dat we te ver zijn gegaan, stukken worden geheeld, oude pijn losgelaten en daarna bij komen, we hoeven het niet uit te spreken, we ondernemen actie. Mijn Hart deed pijn, de tranen waren niet te stoppen, ze bleven stromen om de pijn en het verdriet wat we onze kinderen aandoen. We lezen gretig de media, we voeden ons met angst, maar onze liefde voor de kinderen, onze inzet om hen doorgang te geven wordt ontnomen. Wij als ouder dienen zorg te dragen voor onze kinderen om te beginnen met al die oude stukken te zuiveren, los te laten zodat onze kinderen door kunnen gaan. We zijn als ouders niet afhankelijk van een vorm van onderwijs, het onderwijs vult zijn eigen zakken en het kind is er de dupe van. Een kind moet worden gestimuleerd in creativiteit, geinspireerd en heel belangrijk; laat een kind zichzelf ontwikkelen, laat het zelf de wereld verkennen. Ik ben moeder en ik heb mijn kind altijd geleid, ik heb altijd naar haar geluisterd en ik heb haar een veilig nest gegeven waarin zij belangrijk was in die zin, de ruimte om zichzelf te ontwikkelen. Ik ben dwars geweest van het schoolsysteem, van evt. hulpverlening en zorg. Ik ben degene die verantwoordelijk is voor haar leven te groeien in vrijheid. Ik ben niet de moeder geweest die haar alles uitlegde en voorkauwde, alles wat je als ouder doet kijkt een kind af. Je hoeft een kind niet alles te leren, het leert door het afkijken van handelingen. Het wordt geinspireerd door beelden, door muziek, door creativiteit. De 'pleuris'breekt uit, we komen onszelf allemaal tegen, we zijn allemaal verantwoordelijk voor deze crisis. Maar deze crisis is heel belangrijk, we leren te voelen, we worden aan onszelf gewezen en juist in die enorme leegte komen we thuis. Stop met het veroordelen en oordelen over anderen, stop met vasthouden van je eigen wereldje van comfort. Leer van je kinderen, leer van alle kinderen, want ze geven ons zoveel en vaak beseffen we het te laat!


zondag 11 oktober 2015

Ruimen...; de dagen worden korter, de avonden langer, tijd om de laatste resten die her en der waren blijven liggen, op te ruimen. Ruimte, leegte, rust en ik staar naar de boekenkast. Dode energie, oude energie, ik kan er niets meer mee. Het staat in mijn kast en het stoort me. Weg ermee, definitief oude herinneringen, oude geschiedenis mag weg. Ruimte voor nieuw, ruimte voor groei, de tijd voelt steeds korter en eigenlijk dwalen we her en der af, we verzinnen elke keer weer een uitvlucht en als ik kijk naar mijn boekenkast, ook ik. Het brengt weer rust, een ander licht. Met de gekozen beslissing voelt het als de energie weer stroomt. Ik kom uit bij dankbaar zijn; hoe dankbaar zijn we werkelijk voor al die geleerde lessen, hoe dankbaar zijn we hoe ver we zijn gekomen? Dankbaar is inzien dat je belangrijke lessen hebt geleerd, maar vaak blijven we steken in wrok, in af gewezen te zijn. Teleurstelling omdat je niet werd beloont wat men je doet denken dat men het jou vergoed. Waarheid kan niet worden vergoed in geld, geld zal je misschien een tijdje zoet houden, maar als jij stil blijft staan en niets doet, zal het geld verdwijnen en ben je weer terug bij af. Delen en blijven geven, gegeven uit je eigen geleerde lessen,  zonder verwachtingen, is de hoogste vorm van een bijdrage aan onze Aarde. Als de dozen zijn verzameld zal ik met goede moed en liefde de boeken inpakken en daarmee een stuk geschiedenis definitief loslaten!


 

zaterdag 10 oktober 2015

Wat als je niets meer hebt te verliezen? Wat als je niet meer hoeft te vechten? Wat als je bewust bent dat je verleden je wijze lessen heeft geleerd, dat je door bent gegaan en dat alles wat men zo belangrijk vond niet meer telt. Gewoon omdat je het niet kent, en als je niet kent, je niet er in mee bent gegaan, het ook geen gemis is. Vertrouwen is een vereiste, en hoeveel zijn er die echt vertrouwen, vertrouwen in het leven dat alles stroomt. Collectief is de Aarde in beweging; daar waar armoede is en daar waar rijkdom is en men wil niet delen. We blijven afgescheiden, we blijven in onze eigen staatjes leven. Hoe zou het zijn als we 1 wereldregering hebben, gekozen uit mensen uit de wereld van cultuur, muziek, wetenschappelijk. De Aarde niet verdeeld in grenzen, geen verdeeldheid tussen arm en rijk, geen discriminatie in kleur en ras. De mens kan er niets aan doen, de mens wordt ingezet, misbruikt door religie. Het is triest dat religie aan het hoofd staan van oorlogsvoering, al eeuwen lang. De mens als dader en de religie wordt niet genoemd. Niemand kan ons vertellen in wie en wat wij moeten geloven. Als er een God, een Boeddha etc is... zit die in onszelf. Wij mensen zijn in de diepste met alles in ieder verbonden, we zijn verbonden met onze Aarde. En als we ons daar niet bewust van worden, dat Religie, politiek en industrie geld belangrijker vinden dan gezonde mensen. Kunnen we niet verlangen,verwachten dat van buitenaf onze problemen worden opgelost. Alles geschied van binnenuit. Een grote zuivering collectief vind ook plaats in ons allemaal. Alles wordt in het Licht gezet!


 

vrijdag 9 oktober 2015

Negatief...: steeds vaker dwalen mijn gedachten naar het kloostertje, och ik zou zo graag even daar willen zijn, even 1 zijn met alles dat is, niet lang, 2 a 3 dagen even daar zijn. Het kloostertje is gesloten, naar het schijnt. Onbegrijpelijk, de laatste jaren met zoveel subsidies het klooster gerenoveerd en nu naar horen vertellen hebben de lieve broeders het verlaten. Binnenkort zullen de deuren wel opengaan om mensen op te vangen, maar de vraag of het eigen volk is trek in twijfel. Dan maar naar buiten, even de boodschappen doen en Doggy gaat mee. Bij de kassa wordt mijn aandacht afgeleid,'wat doen ze met mijn hond?". Het diertje wordt op de foto gezet, een gehandicapte vrouw en zoon maken foto's en een gesprek volgt. Zoveel ellende, zoveel pijn en toch de mooie kleine dingen blijven zien. Genieten van een foto van onze hond, hij lijkt zo op hun overleden hondje. Op de terugweg weer een verhaal, ik begon te twijfelen, wat is er aan de hand in ons land. De media, de politiek, religie, ze nemen de beslissingen voor ons, alles is geregeld, voor elk kwaaltje is wel iets nieuws in leven geroepen. Er wordt een beroep gedaan dat we allen voor elkaar gaan zorgen, maakt niet uit of je in staat bent hoe dan ook, maar noaberschap, voormekaarteams en samenanders is Hot. Je begint je af te vragen als je al die mensen gewoon hoort, wat doet de politiek eigenlijk voor ons? Simpel, helemaal niets en vooral het probleem jongeren rijst de pan uit. Maar vooral op het feit dat ook jongeren die graag willen werken, of een studie volgen, letterlijk en figuurlijk worden uitgemolken en uitgebuit en hen niets anders rest dan gewillig in het spoor richting... ja  wat. Een leraar van het Saxion heeft de brui aan zijn werk, wat schrijft hij een student; 'wil je uitleg, dan kom maar bij mij thuis." Dat kun je niet maken in vooral deze tijd. Leraren zijn afwezig, leraren bepalen en over evt. stageplaatsen, wat een feest. Lijkt wel of iedereen aan de ander wil verdienen, gratis stagaire en vast personeel eruit. Na de zorg schijnt het plan goed aangeslagen te zijn en anderen nemen het over. Ben ik nu negatief of is het niet eerder; de slapende schapen zijn verre van positief!


 

donderdag 8 oktober 2015

Beeld...; Het beeld dat ik had is er niet, het beeld veranderd in het NU, het beeld doet pijn omdat het gordijn is opgetrokken en je kijkt met de Ogen open. Je ziet de mensen, ze laten hun ware aard zien, de illusie krampachtig vasthouden. Je voelt de mensen afgesneden van hun Hart, wreed en gewelddadig naar de ander toe. Een beeld van 1 avond waar mensen elkaar treffen, mensen met hun narcistische trekken, het geloof en vertrouwen buiten hun zelf zoeken, geen oog hebben voor hun naaste, het hun nog geen snee brood gunnen bij wijze van spreken. Mensen negeren die hun waarheid vertellen maar worden genegeerd, praten mag, luisteren niet. Mensen die verslagen zijn, ik loop ze achterna, weg van die harde wereld van psychologisch geweld. Ik sta oog in oog met hen die zijn verdwaald in hun eigen lijden, hard tegen over zichzelf, hard tegenover de ander en ook vasthouden aan hun eigen wereldje. Het beeld doet pijn en ik dwing mezelf om af te leiden, ramen lappen, peertjes koken en als ik met mijn pubertje aan de thee zit krijg ik een schaaltje peertjes; 'toe mam, laat me genieten hiervan!" Langzaam komt ze weer bij in haar eigen huis, de hardheid van de maatschappij overstegen en mijn gedachten gaan naar wat ik nu bezit, waar ik ieder moment dankbaar voor ben en waar ook ik niet altijd aan denk. Ik ben dankbaar voor de keus die we hebben gemaakt om te kiezen voor dit dorp, dankbaar dat hier altijd voor je gezorgd op een manier niet altijd te zien. Dankbaar voor de acceptatie wie we zijn, de rust waar we zo naar op zoek waren. De mooie mensen die ik heb mogen ontmoeten, mensen met dezelfde visie, mensen met de moed om door te gaan en toch onafhankelijk in het leven te staan. Niets verwachten en geven, doorgaan met geven al geeft het vele momenten van diepe pijn.Het beeld dat velen zien is een rookgordijn, het niet willen zien en voelen van de harde realiteit. De realiteit is altijd aanwezig geweest, er is niets veranderd, wij zijn veranderd in wezens met onze ogen dicht. De 4 jaar heeft me zoveel gegeven in het Hart, zoveel lijden losgelaten en wordt beantwoord, het was altijd die tijd juist. Geen ruimte voor spijt, geen ruimte voor gemis... maar wel ruimte voor groei en zoals elke groeispurt gepaard gaat met pijn, groeit men door tot een schitterende bloem, ook die zal op een dag verwelken en verdwenen zijn. Zo is het leven; begin en eind en een nieuw begin... wie weet, een nieuw hoofdstuk is aangebroken; een nieuwe geboorte, maar oh wat doet het Licht pijn aan de ogen en toch dit is Leven!



woensdag 7 oktober 2015

Kennis...: we denken dat we kennis uit boeken halen, uit studeren en bestuderen, maar dat is geen kennis. Kennis zit in ons, in elke cel van ons wezen en wie stil is,luistert naar het lichaam. Het lichaam geeft de 1ste signalen van kennis uit de onderbuik, stijgt het op door het lichaam naar boven. Het geeft soms een ongemakkelijk gevoel, het geeft twijfel; mag dit wel, mag dat niet? Twijfel is angst, twijfel is het Ego, het denken. Het is ons geleerd onze kennis die in onszelf opgeslagen zit te onderdrukken, het zijn zogenaamde illusies, zweverige praat, maar het is onze innerlijke waarheid. Stilte is naar binnen gaan en wie naar binnen gaat maakt kennis met zichzelf, de zonnige en schaduwkanten, dat is nu net het onvoorspelbare van onze ziel, maar eenmaal wakker en alert, verdwijnt de twijfel, de angsten, de gedachte en is alles min of meer voorspelbaar. Mmmmm... met een schaterlach, een glazen bol komt echt niet uit de lucht vallen!



maandag 5 oktober 2015

Woede...; onder de glimlachende brave gelaatsuitdrukkingen schuilt een emotie, de emotie woede. Woede tegen het onrecht, woede tegen aan de kant gezet worden, woede dat men niet meer meetelt en woede uit zich naar buiten, richt zich op anderen. Woede wordt gevoed in het duister van zoveel media en angst. Woede is altijd gericht naar zichzelf, onder woede zit liefde, liefde voor hetzelf, liefde voor al dat is. Ik herinner me een x een voorval, vlak bij mijn huis stond een jonge knaap, hij sloeg en schopte links en rechts tegen het bushokje. Niemand die zich liet zien of wat deed. Ik fietste erlangs en even verderop stapte ik van de fiets. Ik riep hem toe met luide stem dat hij moest ophouden met schoppen en vernielen. Het was maar een jonge knaap en hij hield op en ging zitten, nog wel wild met zijn handen zwaaien. Van anderen hoorde ik later dat ze bang waren om ook maar iets te doen. Ik had de politie kunnen bellen, ik had bang kunnen zijn, maar ik zag een jonge knaap verloren in emoties. Deze tijd laat bij velen hun ware gezicht zien; geld gaat voor mens en liefde. Angsten worden gevoed, negativiteit word gevoed. Scherm jezelf af, wordt wat liever tegen jezelf, vereenzelvig je niet met anderen. Woede tegen de buitenwereld heeft altijd te maken met onszelf; want vroeg of laat worden we ons bewust dat we kwaad waren op onszelf en klaart de lucht gelijk weer op!


 

zaterdag 3 oktober 2015

Samenleving...: vanochtend keek ik even terug op de afgelopen week, het onderwijs wat niet meer klopt, laat staan of er sprake is van les geven of alleen maar geld incasseren voor zogenaamde nieuwbouw. Jeugdproblematiek, het voeden van het negatieve, het voeden van slachtofferschap en het misbruiken van een mens wat zich weer uit in geestelijke en lichamelijke klachten. Geen nood, de medische sector verdiend er goed aan, of de persoon in kwestie juist geneest dat doet er niet toe. Werk, ook op de werkvloeren loopt men hoog tegen de muren op, negativiteit, roosters wat niet meer loopt en het opvoeren van de werkdruk, vooral de zwakkeren, die zijn altijd de klos. Het systeem is hopeloos vastgedraaid en dat noemt zich samenleving. Een mooi, onverwachtse ontmoeting vindt plaatst. Binnen onze samenleving wonen heel wat culturen, we zijn opgegroeid met verschillende nationaliteiten en we leefde gewoon naast elkaar. Het vluchtelingenprobleem wordt een heel groot probleem en het grootste probleem is wel dat mensen tegen elkaar worden opgezet. Hebzucht, bezit zijn belangrijker dan oprecht jezelf en ook de ander in de ogen te kijken. Vluchtelingen zijn gewoon mensen zoals jij en ik, maar de manier waarop de vluchtelingen ons Westen bereiken, hoe ze worden opgevangen getuigd van geen respect voor mens zijn. Van het zogenaamde COA is bekend dat ze zijn getraind om mensen te vormen, zoals men ons als kind vormde om te gehoorzamen, onze kinderen en dat al velen generaties lang. Onze maatschappij is ernstig ziek en mede door Religie en politiek en ook de economie; ziek en onderdanig zijn levert geld op, maar het is een beetje uit zijn balans geraakt en het gaat nu juist geld kosten. Nieuwe mensen worden aangetrokken, in kampen gezet, in oude gevangenissen, plekken waar het absoluut onveilig voelt voor mensen die hun land zijn ontvlucht door oorlogen en oorlogen zijn wij mede verantwoordelijk voor. Het gaf ons de welvaart en rijkdom waar we allen in gevangen zitten. Religie, wordt de mens gerespecteerd, geaccepteerd om zijn of haar geloof. Nee, alles wordt bestierd door zogenaamde leiders die elke vorm van godsdienst misleiden en de mens onderdrukken. Ik zie het als een vorm van slaven. In het verleden verdiende men aan slaven, men kocht mensen en zag ze als bezit, als goederen, niet als mens. Zo duister is de mens, zo hard en wreed als het gaat om geld, macht en hebzucht. Wij zijn allen mens, van binnen zijn we allen een, ongeacht onze afkomst, kleur en taal. We mogen geloven, maar niet wat anderen ons doen geloven. Elk boek verteld een waarheid als men leest tussen de woorden door. Velen zijn angstig voor wat nu in gang is gezet, maar bij velen is ook de angst dat mensen tegen elkaar worden opgezet en dat gaat tegen het Hart van mensen in. Te lang zijn we onderdanig geweest, te lang slaaf van een systeem, afgedwaald van ons Hart en meer met buiten bezig dan in onszelf. Wie zich bezig houdt met buiten, voelt afscheiding, voelt pijn, haat, woede en projecteert het op anderen, eenmaal naar binnen voelt hij deze emoties tegen zichzelf. Onze samenleving trilt en schudt ons wakker.. oordeel niet gelijk over anderen, geloof niet alles wat men zegt als je eigen waarheid ontbreekt. Want we zijn allen mede verantwoordelijk voor deze chaos, we zijn allen verbonden met elkaar, met onze Aarde.  We spelen allemaal meerdere rollen om elkaar te spiegelen en hoe meer we bewust daarvan zijn, hoe meer licht en liefde zich verspreid.


vrijdag 2 oktober 2015

Geluk...: wat heet gelukkig zijn. Velen denken gelukkig te zijn uit niet bewustzijn. Alles loopt op rolletjes, in alles is voorzien, 1 grote zeepbel, maar goed die zien we dus net even niet. Gelukkig zijn, ik betrap mezelf erop dat ik niet gelukkig ben tussen het aanbod van oppervlakkig gezever, de vele winkels en aanbod en zelfs een vakantie lokt me niet, ik voel me ronduit eenzaam en dat tussen al die mensen. Als je goed kijkt zie je levenloze uitdrukkingen in verouderde gezichten, hebzuchtig overal naar meer en meer kijken en willen bezitten. Gelukkig ben ik als ik alleen ben, een ben met mezelf. En gelukkig zijn houdt niet altijd in je vrolijk voor te doen, maar te voelen, de diepe pijn die we onszelf en elkaar aandoen, de onbewustheid, het verdriet en de angsten, maar gelukkig zijn als in die diepte weer een inzicht valt. Voor mij is dat gelukkig zijn, het geeft een energie, een kracht om door te gaan. In vertrouwen, in weten en ook het voelen! Men kan zich eenzaam voelen, maar men kan ook alleen zijn en dat zijn de momenten waar je intens gelukkig voelt.



donderdag 1 oktober 2015

We voelen ons vaak schuldig, gekwetst, eenzaam, schaamte, jaloezie en andere gevoelens omtrent geld. Alsof geld ons voeten geeft op de Aarde. Nee, geld houdt ons onderdanig, afhankelijk en geven daarmee onze energie uit handen aan hen die misbruik maken van geld, energie en liefde. Afhankelijk zijn van een ander of iets om liefde te ontvangen, als beloning, als zoethoudertje en als we ontvangen zijn we vaak van binnen ontevreden of een gevoel van schaamte. Een kwartje viel, ik had het nooit zo bekeken, een weerstand, een oude emotie ooit aangeleerd kwam in beweging... en ik kwam weer uit bij zelf_investeren, al wat men geeft en ontvangt komt in de juiste balans weer in evenwicht en als we daar bewust van worden, hoe klein het ook is, kan liefde stromen!