zaterdag 31 december 2016

Oudejaarsavond...: we zijn onverwachts bij elkaar. Een vroege start van de dag om het kroost naar het vliegveld te brengen. Slecht weer, mist, vriezend en op de terugweg een onverwachte tussenstop in de plaats waarvan ik dacht definitief afscheid te hebben genomen. Grauw, leeg en super glad. Er ging een gevoel van dankbaarheid door me heen, we hebben het afgerond, er is niets meer in het verleden. Een telefoontje,' haal me op, ik wil naar huis'. En we haalden hen weer op, dichte mist, glad en 2 teleurgestelde mensjes. Stil verliep de weg naar huis, maar de auto nog niet uit of daar kwam de vraag om oliebollen te bakken. Boodschappen doen, slaap een maaltijd in elkaar flansen en daar kwam de vijfde al binnen, precies op tijd voor het eten. Het was een heftig jaar, tot afgelopen week toe. Alles heeft de revue gepasseerd van afscheid nemen, iemand in huis nemen en verzorgen, stukje bij stukje het verleden oplossen, definitief... en nu oudejaarsavond, we kijken terug zonder oordeel, zoveel vragen zijn beantwoord, zoveel illusies zijn doorbroken, zoveel mensen op ons pad gehad om lessen te leren. Pijn en lijden, de tranen die vloeide, de eenzaamheid, het niet verbonden zijn en toch elke x weer de moed om te gaan staan en op deze laatste dag zo diep het gevoel van verbonden zijn, we gaan stapje voor stapje vooruit, noem het liefde... het verleden is weg, laten we achter en op deze avond zijn we bij elkaar en gaan gezamenlijk het nieuwe jaar in.
Ik wens ieder een goed uiteinde, ik wens ieder de moed om je verleden achter te laten, 2017 het jaar dat we een andere taal zullen leren, herkennen, begrijpen, het zal ons allen vernieuwen, een nieuwe manier van denken, van zien en horen. Mooie nieuwsjaarwisseling voor jullie allemaal! Jacky

Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

dinsdag 27 december 2016

Kerstspullen in alle vroegte opgeruimd. Weg ermee, een opgeruimd huis, ruimte en rust is al wat we nu nodig hebben in een wereld zo chaotisch en vol angst. Kerst heeft ons gebracht, de inktzwarte duisternis gevuld met emoties, de grond die onder onze voeten verdween. De stilte die viel, waar woorden plaatsmaakte voor verdriet, in wat voor wereld leven wij toch? Het inzicht; niemand die haar zag staan, de klappen die ze moest opvangen en er ontstond nog meer verwijdering.... en dan de oerknal; het verleden was een illusie, de harde woorden die werden uitgesproken en daarmee het licht ging schijnen... onze levens zijn verbonden met dezelfde lessen en als men de moed heeft de sluiers op te tillen stroomt het door, zonder emoties maar het brengt verlichting. Verandering vind je niet buiten jou, onderwijs, zorg, maatschappelijke verlening. Alles heeft gefaald... onze kinderen zijn onze toekomst, ontneem ze niet alles, zet ze niet gevangen in het web van illusies dat door de eeuwen heen groter is geworden. Leer te kijken in de spiegels die onze kinderen ons voorhouden, en al doet het pijn, de pijn van onze kinderen is groter omdat men ze niet zien staan.



zaterdag 24 december 2016

24 december...: deze ochtend dwalen mijn gedachten af. Vorig jaar Kerst het moment dat haar Hart schreeuwde om gehoord te worden. Pijnlijk, maar ik luisterde. 2016, de moed die ze vond om haar leven te transformeren, de liefde en de tranen die stroomde tijdens het bereiden in haar keuken voor het paas diner. Het meditatie weekend, dat ik weg wilde lopen van pijn die losbarstte. Moederdag en daarna Pinksteren, het weekend dat ze op haar manier van mij en mijn gezin afscheid heeft genomen. De angst die ze had, de pijn die ze droeg en het verlangen naar haar zoon. De telefoon die ging, ze is gegaan op het moment dat ik op afstand bij haar was en haar man onderweg was... niemand die haar tegen kon houden. Ik denk aan die mooie mensen in de zorg die openlijk hun waarheid vertelde, de ogen die elkaar vonden. De keuze die ik moest maken toen hij om hulp vroeg, de pijn, het verleden wat we met elkaar hebben gedeeld en los hebben gelaten. Het helen van zijn lichaam, het helen van ons leven en een nieuwe kans om in vrijheid te leven. 24 december, een jaar later... een andere samenstelling binnen ons gezin, als ik kijk zie ik dat de servieskast erbij staat zoals in mijn jeugd, wonderlijk en dat wij deze Kerst samen zijn. Ik ben dankbaar met al die mooie mensen op mijn pad en om me heen, de lessen die ik heb geleerd, de waarheid die werd herkent en uitgesproken. Maar ook de vrijheid waar we allen naar hebben gezocht, gevonden, elkaar leren *kennen* het voelt nog allemaal vreemd en onwennig. Maar ook een rust, want ik voel dat in mijn huis we allen zijn herenigt met elkaar. Ik kijk naar buiten en zie de boom in alle rust, en het voelt al zo goed, nieuwe boom, onze boom, nieuw leven voor ons allemaal! Dank lieve mensen!


dinsdag 20 december 2016

Verwondering....; het jaar loopt bijna teneinde, een jaar waar zoveel oude lessen, situatie's in hoog tempo voorbij kwamen. Het jaar van afscheid nemen van de illusies, en het dankbaar in ontvangst nemen van de vruchten die het af begon te werpen. Het jaar dat de belofte aan mijn moeder daadwerkelijk geleefd en gedeeld werd. Het jaar van diepe dalen, of er geen eind aan kwam en het jaar van hoge pieken. Verwondering, dankbaar en eerlijk gezegd, ook erg moe van de enorme snelheid waarin dit jaar heeft plaatsgevonden. Dankbaar dat mijn vader op hoge leeftijd zelfstandig woont, zonder zorg het jaar gaat afsluiten. Wij mensen mogen genieten van het leven, van vrijheid die we ons allemaal in onwetendheid hebben laten ontnemen. Rijk of arm, er is maar 1 armoede en dat is geestelijke armoede, men laat zich kaalplukken. Ieder mens heeft liefde nodig, geen liefdadigheid. Liefde is wat wonden heelt, want in kracht toeneemt, het bewustzijn bevordert. 2016, ook het jaar van ontwaken van vele lichtjes... Laat mij maar in verwondering even, want mens_zijn is verwondering!


 

zondag 11 december 2016

niet ik, niet jij maar wij...: er hangt verandering in de lucht. Men is niet meer gericht op het volgen van trends, op politiek, op volgen, op verdienen en meer en meer. Steeds meerdere openen zich en dat brengt verrassende momenten. Leven, liefde, samen_zijn worden belangrijker. Men was gericht op buiten, kennis verspreiden naar buiten en zichzelf vergeten. Maar iedereen is belangrijk, je kan kennis niet verspreiden als de zelf_ervaring ontbreekt. Alles wat men aan zichzelf geeft, geeft men door aan anderen. Zelfs hen die door velen al veroordeelt zijn, opgejaagd worden door onze maatschappij naar de afgrond, verdienen aandacht, een knuffel, liefde. Niet ik, niet jij, maar wij... er hangt verandering in de lucht in de laatste weken van het jaar!



dinsdag 6 december 2016

Ons autootje...: ons eerste autootje was een oud dieseltje, we waren er gek mee, het dieseltje met een ziel. Het bracht ons overal voor weinig. Het motortje ronkte, wat een lief geluid. Maar op een dag het dieseltje had problemen, net door de keuring en daar stond het, kwam niet van de plaats. Ruzie in de tent, want hoe moest men naar zijn werk en de ander op school komen en moeders schreeuwde ineens, en bellen. Ja hoor ons dieseltje werd opgehaald door zo'n wagen. Dieseltje had een ziel en we voelde ons niet gemakkelijk om haar zo te zien, tot de mens tegen mij zei; ' we zullen goed voor het dieseltje zorgen." Hiermee werd een vertrouwensband geboren die jaren duurt. Ons dieseltje, helaas we hebben afscheid moeten nemen, op de dag net voor Kerst, jaren geleden. Met zijn allen hebben we in de werkplaats afscheid genomen met een traan, een brok in de keel. De band is nooit verbroken, zelfs niet in deze woelige tijden, want zij die met hart hun vak uitoefenen zijn te vertrouwen. We dienen elkaar te behandelen vanuit het hart, menselijkheid en juist die mensen, overal in alle lagen van onze samenleving scheppen een nieuwe band. Ons autootje, we denken nog vaak aan terug en al die lessen die zij ons heeft geleerd, de mensen op ons pad maar vooral het vertrouwen, dat was misschien wel de grootste les die we van ons dieseltje hebben geleerd!



donderdag 1 december 2016

Licht en donker wisselen elkaar af, mijn oren tuiten bij de krommigheid van dommigheid waar men zich mee verweert. De vreemdste capriolen, de raarste opmerkingen en de domste aanreikingen, alsof,alsof wat? Het licht geeft me energie, het licht straalt uit, het verbind zich met elkaar. Het zet dingen recht, het geeft een lach op zijn tijd maar vooral ook een kracht, want we zijn hier tenslotte met elkaar. Een woord kan de ander raken, de ander gaat het herkennen, het lampje gaat branden en dan is er een STOP, niet doorgaan, laten berusten zodat het licht kan blijven branden. Een dag gevuld met duister maar ook schitterend zoveel licht en dat maakt dat het duister verdreven wordt en de lach doorbreekt. 


 

dinsdag 29 november 2016

Vervuiling....; we leven op en in een vervuilde Aarde. We ademen vervuilde lucht in, we ademen ook heel wat negativiteit en angsten in. We eten vervuild voedsel, vervuild en niet meer voedzaam voor ons lichaam en geest. Ons water is vervuild, mag wel helder zijn in het glas, maar water is vervuild. Hoe zwaarder de lucht, hoe zwaarder ons voedsel, hoe zwaarder ons denken, we zijn overbelast. We zijn vervuild van binnen en van buiten. Vervuiling, onze darmen maken overuren, vanuit de darmen ontstaan de meeste ziekte. Hoef ik echt geen boek voor open te slaan, het is mijn leven, het leven wat ik heb geleefd, het leven dat ik doorgeef... Vervuiling kunnen we niet buiten ons neerleggen, laat een ander ons maar helpen zodat wij met ons leventje kunnen doorgaan. Wat doe je als je huis ernstig vervuild is, je gaat ruimen, je gaat poetsen, je gebruikt water om je huis te reinigen, je gooit de ramen en deuren open om de lucht door het huis te waaien. Weg stof, weg ongedierte, weg negativiteit en daarna bruis je van energie, je hebt er weer zin in. Vervuiling, begint om jezelf aan te pakken, te reinigen, te zuiveren, je te voeden met goede, simpele dingen, goed water te drinken en meditatie... laatste is heel belangrijk, om al die opgeslagen kennis en bull_shit te verwijderen uit de bovenkamers en in alle lagen van je systeem. Vervuiling is een wereldwijd probleem, we zijn al jaren gewaarschuwd, maar als ik zo kijk; ' de mens is het vervuilende object en wie zich vervuild kan zich ook reinigen van de vervuiling." 



vrijdag 25 november 2016

Het kijkt naar buiten en begrijpt de wereld niet. De wereld draait, waarom zo weinig aan liefde, zo gevuld aan haat, angst en de honger naar geld. Kronkelt draait de massa in haar angst, niet wetend wat ze moeten doen. Gevuld in angst, waar is de liefde, waarom doen mensen elkaar dit aan. Jonge mensen, oude mensen, en het kijkt naar buiten en begrijpt de wereld niet. Er is zoveel wat van waarde is en men ziet het niet. Er zijn zoveel mensen met een waarheid, en men hoort hen niet. Meedogenloos wordt men op het spoor gezet, ingezet en geprogrammeerd door het systeem. Stap niet uit, maak de ander het leven onmogelijk, alsof het op elk station staat aangeven. Ze kijkt naar buiten en denkt; ' ga een wandeling maken, frisse neus, frisse gedachte en als je dan naar buiten kijkt, ach sluit het gordijn en geniet van je eigen innerlijke wereld!



vrijdag 18 november 2016

Onwetendheid richten we meer schade aan. We studeren, overleggen wat af. Alles wordt beschreven en overal wordt overleg over gepleegd. Men pleegt een aanslag op hun eigen *weten*. Men kan niet alles weten en men weet ook niet alles. Zij die ervaren die weten, maar dat is een ander weten... zij weten wel beter en leven gewoon hun eigen waarheid. Onwetendheid binnen de zorg is een groot gevaar voor onze gezondheid, men volgt lijdzaam alle bevelen op, niet nadenken, niet luisteren, niet lezen, men weet het zogenaamd allemaal beter. Men vaart blind op wat men voorgeschoteld krijgt, maar het 1 kan niet zonder het ander. Een lichaam en geest kan niet of alleen door zorg of door spiritualiteit genezen, er dient een balans te zijn, een evenwicht, een samenwerking, een verbonden_zijn zo niet schept het verdeeldheid. Verdeeldheid zien we overal in terug, zoveel situaties, in zoveel relaties maar ook gedachten, het niet vertrouwen op zichzelf. Onwetenheid richt eel schade aan, we hebben elkaar nodig, het is niet ieder voor zich!



zondag 13 november 2016

Los-laten...: de 1 voelt, de ander hoort, de ander ziet, ieder gaat door het proces op een andere manier. Internet is ook een vorm van los_laten, door weerstanden gaan, verantwoordelijkheid oppakken, de macht weer oppakken, het doorgronden van systemen. Alles is uiteindelijk terug te brengen naar de kern, naar 1 verhaal, 1 woord. Zelf investeren wordt ook steeds vaker gebruikt, het is het investeren in jezelf, het is een krachtig middel om door weerstanden heen te gaan, oude patronen los te laten en steeds meer in het moment te zijn. Meer is er ook niet, gewoon in het moment te zijn. Vandaag zijn we dan ook met zijn tweetjes geweest, aandacht voor elkaar, aandacht in het moment en als ik naar buiten kijk, dan voel ik hoe belangrijk het is om gewoon hier te zijn. We dwalen elk moment van onszelf af, we zijn zoekende, we zijn angstig, we hebben emoties die niet van ons zijn. Gewoon rustig rondrijden, stil zijn, genieten en dan is een stilte waar we in het moment zijn. Alles valt weg wat niet van ons is en wat van ons is blijft. Los_laten, ieder doet het op zijn eigen manier. Het doorgronden van systemen, dieper en dieper, heeft te maken met zelf verantwoordelijkheid op te maken, de macht op te pakken. Misschien zijn we te ver gegaan, ik kan het niet zeggen, maar dat we te ver zijn gegaan in het programmeren van ons als mens naar robots dat is een feit. En dat proces wordt dagelijks opgevoerd in steeds hogere snelheid. Los_laten, laat je gaan, vul niet meer in, oordeel niet, het is allemaal ons denken niet de wereld die vergaat.



vrijdag 11 november 2016

Bomen_kap...: Overal worden bomen gekapt op brute wijze. Het is niet nieuw, al jarenlang worden completen regenwouden verkocht aan rijke landen om te worden gekapt. Van hout wordt papier gemaakt, de kranten die men leest, een politicus wil nu eenmaal gezien worden en zijn kop prijkt op de voorpagina. Nog meer papier voor de bull_shit die de maatschappij ons heeft aangeleerd om ons te programmeren. Massale bomenkap, het treft ook je eigen achtertuin. Bomen moeten weg omdat 1 iemand iets in zijn bovenkamer heeft dat bomen moeten verdwijnen. Onze tuin ziet van bovenaf eruit als een slagveld, ik kijk ernaar... bomen worden gekapt, verwijdert, de grond wordt kaal gemaakt, klaar voor het nieuwe om te zaaien. Het oude definitief verwijdert, we kunnen ertegen vechten, ervoor strijden maar we kunnen ook naar binnen keren. Oud zeer, oude geschiedenis verdwijnt en het nieuwe ligt in de grond te kiemen. Alles in diepe rust, in stilte. In stilte wordt juist hard gewerkt om te zaden te verzorgen, de grond te verzorgen voor de lente die komen gaat! 



woensdag 9 november 2016

Internet_energie....: Na 4 jaar liet ik het pc_tje los, wat een enorm rampgebied, chaos, alles liep door elkaar en vroeg ik hulp, nou vergeet het maar, iedereen liep gillend weg bij een blik op het pc_tje. Internet is energie voor mij, het is voelbaar, het brengt je daar waar je moet zijn. Maar deze warboel waar alles door elkaar liep en het pc_tje vrolijk zijn eigen gang, liet ik los. De waarheid kwam aan het licht, windows10 bepaald zijn eigen regels, he, het is net de politiek, zoetmakertjes, mooie sprookjes en dan genadeloos de klap, pc_tje definitief geblokkeerd. Zeg maar dag met het handje tegen de legale versie, je wordt vroeg of laat gedwongen om een nieuwe te kopen. Pc_tje staat er een beetje verloren bij, geen strijden, geen wanhoop, het is voorbij. Dochterlief bied me haar pc aan, aan systeem en i.pv. mij de pc in de handen te duwen, hier begin maar. Duwt ze hem in handen van de window nert. Prachtig, spiegels en ik kijk ernaar. Geen gemopper, geen ruzie, geen strijd enkel een zwakke stem; ' maar dit ken ik niet' . Daar zitten ze met zijn tweeen, de 2 nerts en ze werken samen. Het pc_tje heeft me veel geleerd, internet is energie, donker of licht het is maar hoe je ermee om gaat. Ik vind het mooi, want in het loslaten kwamen we nader, een samenwerking. En alles loopt nog niet, maar wat belangrijk is dat loopt, al die mooie geschenken, de energie die stroomt!



dinsdag 8 november 2016

Stel jezelf vragen...: blijf jezelf vragen stellen, de afgelopen week bleef 1 vraag maar terugkomen, gek werd ik van en toch ik bleef vragen, onbewust liet ik al die ego antwoorden los, ik bleef vragen stellen. Tot het moment dat het berichtje onder ogen kwam. We hadden er allen rekening mee gehouden maar niet verwacht, dat is ego_taal ; psssst... er gebeurd niets. Perplex zo onmenselijk, zo vol met haat en woede en egoisme. Ik kreeg de schuld en toen brak er iets los, een geweldige pijn in mij, de vraag werd beantwoord en vanuit het diepste kwam de waarheid los. Ik kwam op, ik stond op en doorbrak het zwijgen, niet alleen van mij, van allen in mijn familie. De 1ste ingeving was dat ik het zo zat altijd maar de boeman te zijn en ik draaide het naar licht... ik zag dat ik veel had omgezet, zonder woorden maar in daden. En in de pijn was ik niet alleen, hij was bij mij, trots, vrij en opgelucht, iemand had eindelijk de grote leugen doorbroken. Alle situaties in het leven komen terug, al of niet verpakt in een ander jasje, de kern is hetzelfde. Wij allen leven in een leugen, we hebben niet geleerd om te spreken, angst blokkeert, angst waarvoor? Angst om jezelf te voelen? Angst om te gaan staan wie je bent nu. Stel jezelf vragen, blijf jezelf vragen stellen, het leven geeft je antwoorden als je luistert en je leert de verbanden te zien, niet de invulling van je mind, altijd verraderlijk maar het lichaam spreekt boekdelen! 



zondag 6 november 2016

Je wordt gedragen...: een paar dagen in stilte en ik kom mezelf goed tegen. In beelden, ervaren, gevoelens, tranen maar ook een gevoel van dankbaarheid. Ik kwam mezelf tegen dat ik veel te ver was gegaan, tot op het laatst toe de belangrijkste zaken, voor mij belangrijk, in beweging zette en daarna Stilte... Ervaren hoe men letterlijk verdwaald is in termen, wijsheden en niet tot zich laten. Blijven lijden en bijval kregen. Een mooi gebed met woorden van deze tijd, een gezonde maaltijd met liefde bereid en het was niet goed. Ik trok mijn grens en kreeg acuut het gevoel dat ik gekruisigd werd. Ik was de direct, ik moest oppassen en men wentelde weer veilig in lijdens_taal. Ik trok mijn grens, dit ben ik, ik ben nu eenmaal geen volgens schaap, ik leef mijn leven, ik leef mijn ervaringen en ik deel. Onverwachts volgde een mooie ont_moeting, we spraken dezelfde taal en het voelde als een geschenk uit de hemel, de volgende ontmoeting was een vrouw die haar emoties liet gaan, loslaten en van een afstand kijken naar het probleem. Het treft ons allemaal, het wegvallen van onze zekerheden, het met de rug naar de muur staan en zelfs daar waar men het totaal niet van verwacht en in een omgeving waar je het niet verwacht. Ieder heeft zijn eigen religie maar degene die religie tot sekte maakt is het grootste kwaad en ook daar komen nu scheuren in om de waarheid door te laten sijpelen. Ik werd gedragen het laatste jaar en daar werd ik me bewust van. Wees dankbaar voor dat wat op je tafel staat, wees dankbaar voor je eten, want echt we hebben het hier te goed en voor velen is het nog niet te goed. Wees dankbaar voor elke ont_moeting op je pad, want zonder woorden wordt veel verteld. Het verleden was niet meer dan een illusie, men jammert wat af en vergeet hun eigen grootsheid. Want het verleden heeft ons veel geleerd en het is tijd om je leven te leven, te geven en te delen. Om je pijn te voelen, het is maar even en je laat het weer los. Kijk naar de bladeren, ze kleuren, ze vallen en nog even en ze worden een met de Aarde. Zonder woorden, zonder uitleg, weerstand. Ik heb mijn keus bepaald, ik heb niets te verliezen en mooi, ik kreeg de zegen want met mij, ook anderen die dezelfde kant op kijken en diep van binnen *weten* dit is voorbij en wat in ons leeft dragen we uit naar buiten toe,zonder strijd, in liefde!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

dinsdag 1 november 2016

Waarom moeten we onze dierbaren herdenken. In het dagelijks leven is het kommer en kwel, verdriet en boosheid, van liefde geen sprake. Gemis van zoveel en als men overlijd dan worden de mooiste
 woorden gesproken die men 
gewoon in het dagelijks leven had willen horen. De dood hoort bij het leven, het is een overgaan naar een nieuw leven en het is belangrijk dat men waardig kan sterven, zonder angst, zonder vasthouden aan maar met open handen de dood ontvangen. Ik heb niet gerouwd, ik was dankbaar, het grootste geschenk mogen ontvangen dat ze heen is gegaan in liefde, in de angst losgelaten. Lijden is onze weg, we zijn ermee opgegroeid. Vreugde, geluk zijn we bang voor, want in vreugde zit ook pijn verborgen. Wie waardig sterft, op een natuurlijke manier van dit leven afscheid neemt, blijft bij je. Alle dierbaren zijn aanwezig en het is een liefde die niet in woorden is uit te drukken. Er is geen gemis, gemis zit in ons denken... dans je leven met diepte en hoogte punten en vier de dood.Allerzielen...dood,nieuw leven. Het oude definitief achtergelaten, er is niets meer en er is zoveel!
 

donderdag 27 oktober 2016

Termen...; ik weet niet hoor, maar ik begin steeds vaker te 'stotteren' de mens is verdwaalt in het woud van termen. Gewoon Nederlands praten is er niet meer bij. Het zijn min of meer computertjes geworden, 1 woord en er wordt gelijk in de bovenkamers gezocht naar een... pompompom... een term, een label een weet ik veel wat. Mis_communicatie, men is zich niet bewust van de term, de label. Men communiceert niet meer met zichzelf maar men volgepropte hersencellen die elke x weer kortsluiting maken als men te dicht bij komt. Kort_sluiting, pijn, moet ook dichtbij zijn, heel dichtbij anders kan de mens niet bewust worden. Men moet voelen, pas als men voelt dat het niet pluis is, kan men bewust worden van dat wat niet klopt. Termen, labels, hoever is de mens van zichzelf verwijdert. Kom dichterbij, voel gerust dat het oncomfortabel is, niet prettig en zelfs beangstigend. De wereld is gehuld in duisternis, maar wordt het geen tijd dat je je eigen ruimte verlicht?


 

woensdag 26 oktober 2016

Bemiddelen...; is er een probleem dan dient men te bemiddelen als tussenpersoon, elke organisatie, management bemiddelt als tussenpersoon. Ingebakken en gesneden koek, zonder ervaring, zonder inzicht, bemiddelt wordt er en de "gezond denkend, voelend mens"wordt klaargestoomd om ziek te worden door problemen van hunzelf te botvieren op de samenleving. Be_middelen, ja hoor er wordt bemiddelt en raad wat, de gestoorde mens, ernstig gestoord houdt vast aan zijn eigen denkbeelden en de bemiddeling loopt uit op een drama, het boek wordt gesloten, het is over en uit. Elke organisatie is georganiseerd, en wat georganiseerd is geen waarheid. Waarheid kan alleen als individu worden gevonden door te ervaren x op x dieper en dieper. We hebben geen bemiddeling nodig, niemand hoeft te bemiddelen bij de problemen die worden veroorzaakt door anderen.Elke bemiddeling loopt dood op de zogenaamde wet. Mooi he, en we leven in een democratie, we leven zogenaamd in een veilig land met goede veiligheidsvoorzieningen. We hebben niet door dat de mens er misbruik van heeft gemaakt en nu probeert men er een graantje uit te halen omdat angst overheerst. Er is geen recht, je staat machteloos aan het eind want er is gewoon niets! Al die bemiddelingen maken het voor velen kapot omdat er altijd wel iemand tussenzit die zijn eigen recht wel denkt te bezitten. We moeten allemaal leren onafhankelijk te zijn, op eigen benen te staan, te leren vertrouwen dat het leven niet een gevecht is wat men kan winnen of verliezen. En altijd zijn er lichtpuntjes die doorgeven, zonder woorden, zonder verhaal en zonder bemiddelingen!

dinsdag 25 oktober 2016

Een dag waarop alles misgaat wat ook maar mis kan gaan, dingen kwijt, machine kapot, emoties die verwarrend zijn, alsof je door elkaar wordt geschud. Een getrek, 'ja maar jij bent de enigste', hallo, ik geef tijd aan mezelf. Mooie momenten dat men tevreden is, dat er rust is en dan weer een moment dat emoties alle kanten uitslaan. Men maakt er een verhaal van, een nog groter verhaal, stemverheffingen en als ik luister hoor ik angst. Ik zit op mijn stoel en verval in stilte, wat een rare wereld, zoveel verhalen, zoveel negativiteit, zoveel vasthoudendheid en daartussen straaltjes licht, van hen die gewoon delen alsof energie wordt rechtgezet. Als ik zo van een afstand kijk zie ik hoe men wil vechten om te behouden, vormen van jaloezie, blindstaren op de ander. Wijzen naar de ander, wijzen naar het verleden, wijzen hier en daar. Ik hoef mezelf niet te bewijzen, ik hoef niets meer, het leven wijst me wel de weg. Ik ben dankbaar voor de mooie momenten, het vuur schiet nog wel omhoog over het vele onrecht, de bemiddelingen die men uit ego voert, macht overnemen van een ander, bepalen hoe en wat, kijk wat doen we het goed. Inzichten, ervaringen ontbreken en wat een schade kan men daar mee aanrichten. Maar ook lach, mensen kunnen stapelgek reageren en de vraag waarom? ik wil het niet eens weten, het leven wijst mezelf de weg. Een dag dat alles misgaat, maar ook een dag met stilte, vertrouwen het heeft zo zijn zin. Nee doe maar gewoon, geniet van die gewone momenten van samen_zijn en als het verhaal weer begint, ieder de kamer uit, vertel het verhaal maar aan je eigen spiegel en de rust keert weer terug; het is goed!




donderdag 20 oktober 2016

Je moet dit, je moet dat en wee oh wee als je iets vergeet. Dan ben je misschien wel licht dementerend, heb je een extra pil nodig of extra verzorging.Dat men inbreuk pleegt op iemands vrijheid, daar is men niet van bewust en over veiligheid, hallo zeg, men kan niet iedereen beschermen, men kan het lot niet voor zijn, de mens moet voelen, handelen, luisteren naar zijn eigen lichaam. De mens moet genieten, lachen en niet alleen gehuld zijn in lijden, lasten en angst... je moet dit, je moet dat, je moet zus en zo, dit is geen leven, dit is meelopen in het gareel. Dit heeft niets met menselijkheid te maken maar een massaproduct... oh jee!



vrijdag 14 oktober 2016

Neerzetten, vertrouwen, loslaten...: Het hele proces hebben we in gedachten stap voor stap neergezet. Luisterend naar de ingevingen, die komen dagelijks op onze pad. Crematie, regelen van de nodige papieren, het opruimen van oud zeer, letterlijk en figuurlijk. De ziekte, het verzorgen, de opname en het ontslag. Het regelen van een huisje, zonder nadenken maar handelen. De inrichting en tussendoor het regelen van alles in de oude woning. Het vroegtijdig vertrek en ook de waarheid die op ons pad kwam. De thuissituatie, oude stukken die ook opgelost moesten worden. Onbegrip, niet begrepen worden, al met al een flinke puinhoop. Stappen die waren neergezet, gingen gewoon door, precies volgens een onzichtbaar tijdschema. De inzet van de ondernemers aan wie we de taken hadden toevertrouwd was zeer hoog en van goede kwaliteit. 3 dagen na de verhuiswagen was gearriveerd was het huisje helemaal ingericht en aangepast voor mijn vader, een investering voor jaren. Zijn auto ingeruild voor een een voor hem geschikte auto en nu de tuin, het laatste punt op de agenda. Maar aan de andere kant heb je onze zogenaamde hulpverlening_instituut en daar hebben we afspraken mee gemaakt, maar ook gemaakte afspraken met hen zijn nu eenmaal niet te vertrouwen. Nadat ik een firma op de afspraak had gewezen bleek vandaag gewoon dat ze hun eigen zin hadden doorgezet met gevolg een inbreuk op veiligheid van wonen. Onverantwoordelijkheid en eigenbelang en als we dieper kijken, wordt de zogenaamde veiligheid niet juist onze onveiligheid,werkt het juist niet criminaliteit in de hand? Is onze verzorgingsstaat daar juist niet bij gebaat, want vormen van lijden, van criminaliteit geeft immers (voorlopig nog) werkgarantie voor bepaalde branche binnen onze verzorgingsstaat. Ook het feit dat je er alleen voor staat, vraag je hulp wordt je altijd maar weer teruggeworpen op jezelf en niet de instantie die daartoe min of meer verplicht zijn mensen te helpen dat ze zelfstandig blijven. Gelukkig een ambtenaar heeft mij wel vriendelijk geholpen, al was ik deze x niet bepaald de vriendelijkste gewoon omdat ik ergens in en in moe ben maar ook dankbaar dat gewone mensen hun diensten verrichten met heel wat meer verantwoordelijkheidsgevoel en oog voor veiligheid dan onze instanties. Open je ogen, neem je eigen verantwoordelijkheid op, heb respect voor jezelf, je proces, maar ook voor anderen en we mogen respect hebben voor ouderen, ze hebben een bepaalde levenswijsheid opgebouwd door hun leven waar we veel van kunnen leren!



donderdag 15 september 2016

Gezond wezen... het lijkt een dader rol. Ben je gezond, vraag je om hulp dan gaat de aandacht uit naar degene die on_gezond is. Meer voeding, meer geld, meer energie. Een huisarts moet er voor mensen zijn, niet voor machines, niet voor robots. Wij mensen zijn geen machines, wij dienen geheeld te worden en niet opgelapt en gevoed te worden door negativiteit en medicatie. Ziek zijn is heel normaal, gezond zijn is een dader_rol. Je mag niet kiezen, je moet volgen wat een arts, therapeut of dieetcoach je opdraagt. Alsof ons lichaam geneest door medicatie en de sponsor van de voedingsindustrie en m.n. de gigantische zuivelindustrie. Ons lichaam wordt dagelijks aangevallen, medicatie tast ons skelet aan, onverzadigde vetten is de nieuwste leus. Maar ons lichaam heeft ook verzadigt vet nodig, heel natuurlijk. Onze Aarde geeft ons alles wat we nodig hebben en we negeren het massaal. Gevolg is, ziekte van lichaam en geest. Ik lees veel over donor... maar we staan niet stil dat we al jaren heel gewoon vinden dat de medici ons lichaam als een apparaat behandelen, ons leven rekken door bepaalde ingrepen zoals een hartklep, kunstheup inbrengen. De mens als machine en geen levend wezen nog even en we worden behandeld als robots, niets werkt meer... de huisarts, mij zie je er voorlopig niet meer. Als ik de dader ben en artsen staan niet open voor bijwerkingen van hun medicatie en leger van therapeuten, gespekt door de economie en doorgaan met aanvallen op relaties. Relaties met lichaam en ziel, relaties tussen partner, kind, familie, samenleving blijf ik een eenling. Liever een dader dan een slachtoffer, het leven is mij Lief!



dinsdag 13 september 2016

Mensen die ziek zijn, nemen extra energie af van gezonde mensen. Een heel natuurlijk gegeven. In deze tijd worden oude situaties herhaald om je te triggeren op de liefde voor hetzelf. Te vaak gaan we mee met andere energie, omdat het in ons systeem zit; help de ander en vergeet jezelf! Je energie gaat omlaag, je lichaam gaat tekenen van vage ziekteverschijnselen vertonen, je bent gewoon dood en doodmoe. De ander dwingt je om te volgen en je komt in een vicieuse cirkel terecht. Je gaat herkennen, je wordt je bewust, je laat los, je voelt je eigen diepe angsten maar je voelt ook dat jezelf lijd uit angst voor onzekerheid. Mensen die ziek zijn, nemen extra energie af van gezonde mensen en al die termen hebben geen waarde, want het allerbelangrijkste is te blijven voelen in je eigen Hart en niet vanuit je hoofd, dat wat de ander graag wil en voed! 



vrijdag 9 september 2016

Afschuif, handjeklap en neusbloed maatschappij...; Gewoon een greep uit gebeurtenissen op een halve dag; een rekening, vooraf betalen. Maar we hebben nog helemaal niets. Een hondje, 11 jr. oud heeft geweldige stress, kan ook niet anders in deze situatie, zelfs haar tuin is niet meer haar tuin. De dierenarts weet er raad mee hoor, stress, geneuzel over alternatieve blablabla en als ik terug reageer heb ik het gedaan. Goed, een gepeperde rekening van bijna 68 euro voor 5 minuten of iets meer en wat zijn we er mee opgeschoten. Dan dat men denkt dat alles wel ingediend en vergoed kan worden, welnee, je dient zelf te investeren maar daar is men niet van gediend. Zelf-investeren is als ervaringen opdoen in de praktijk zonder een zogenaamde stagevergoeding. Een wc pot, ooit geplaatst door de WMO, gevaar voor oude mensen gezien de hoogte, maar de kosten van vervanging zijn voor huurder. Doe effe normaal, in elk huis moet een normale pot aanwezig zijn en niet een gevaar extra om te vallen. Iedereen dekt zichzelf in, staat het aan, schuift men het af,wordt men ermee geconfronteerd dan doet men als of de neus bloed. Maar de vele regelingen hebben ons onverantwoordelijk, hebzuchtig en lui gemaakt en dat wil men maar al te vaak vergeten. De regels zijn onze gevangenis geworden, wees dankbaar als je van mens tot mens kunt reageren, niemand is minder of meer. Wees dankbaar, want echt mensen bestaan, wiens Hart open is en de handen geopend om te ontvangen en door te geven.


 

woensdag 7 september 2016

Onze tuin....; onze tuin, nog geen 3 maanden later ligt er geveld bij. Nog geen 3 maanden geleden heb ik mijn moeder verloren aan een dood die ik niemand toewens. Zij was 1 van de velen wiens lijden in stand werd gehouden door eraan te verdienen. In de week dat ik daar was om van alles te regelen heb ik moet zien, horen, ervaren hoe mijn vader dezelfde kant werd opgedrukt. In dezelfde week heb ik 150 m van thuis een telefoontje mogen ontvangen waarin mij werd medegedeeld dat onze buren een rechtszaak wilde aanspannen tegenover ons en de verhuurder. Mondeling werd ons verteld dat we al onze bomen de overhangende takken moesten verwijderen met gevolg door emotie, al onze bomen als ware door midden gehakt. Onze tuin was een doorzon tuin geworden, en we hebben plastic opgehangen. Het feest was compleet, bedreigingen, schelden en ook eeuwig gecontroleer. Veel werd op foto gezet en doorgestuurd achter onze rug om naar de verhuurder. Ook mijn blogsite wordt gelezen en naar eigen woorden verdraaid de samenleving in. We waren nog geen maand verder en mijn vader logeert hier, om te genezen van jarenlange gesmeer en ook het verdriet en het ontwaken in de realiteit waar velen geen oog voor hebben. Om van het gedonder af te zijn heb ik mijn toestemming gegeven om de boom te verwijderen, helaas veel warmte, veel overlast en geen tuin meer, het ziet er niet. De boom op de hoek staat op de lijst, al ontkend de verhuurder dit. Verbazing dat deze boom van onderen gesnoeid is en een container met afval staat, gedeeltelijk op onze grond. Onze tuin, misschien wel symbool van het definitief loslaten van het Oude, diepe pijnen, het onrecht dat mensen elkaar aandoen, maar uiteindelijk, het systeem zal niemand helpen. Rotte appels zullen verwijderd worden, overal. Onze tuin, er wordt gekeken naar een nieuwe aanplant, in nagedachtenis aan mijn moeder. Ik heb misschien niet gerouwd, ik ben haar niet vergeten. Ik heb mijn vader begeleid en over ruim week betrekt hij zelfstandig zijn huisje. De behandelde artsen zijn verwonderd over zijn herstel. Ik mag dankbaar zijn op mooie samenwerkingen binnen de zorg. Ik voel pijn hoe mijn huis is aangevallen, maar in mijn huis voel ik vertrouwen en dit x zal mijn Huis me niet afgenomen worden. In het leven herhalen zich oude situaties, ze maken je kwetsbaar, emotioneel, je bent alleen maar in momenten van stilte verwonder ik me ook over hoe men elkaar aanvult alsof een energie zich niet langer tegenhoudt en het Oude definitief wordt verwijderd, net als wat de laatste maanden in mijn leven heeft plaatsgevonden. Wie weet, met een nieuwe boom ook nieuw leven!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

maandag 29 augustus 2016

Een ravage in onze tuin, in ons Huis. Tranen, veel tranen alsof de boom die werd verwijdert ons hele leven op de kop zette. Verbijsterd over hoe een zogenaamd wetssysteem onze tuin letterlijk heeft gesloopt, bomen worden verwijdert, bomen zijn gehalveerd, brandgangen zogenaamd gesnoeid omdat gewoon 1 iemand zijn zin erop heeft gezet en alles voor mekaar krijgt. De toegang tot ons huis, vijandig. Bomen van de gemeente staan er nog, maar ja, als onze gemeente ineens wel goedgemutst is om een hondenpoepbord te plaatsen zullen de bomen ook wel neergaan. Onze boom is weg, de tweede zal volgen, ze hebben een mooie regel bedacht dat wij zonder het in de gaten hebben de boom neergaat. Oud zeer, dat mensen gaten in ons systeem weten en anderen ervoor op laten draaien. Over woongenot wordt gezwegen, de schade is opnieuw voor ons terwijl de ander zijn zin krijgt... waarom? Onze tuin is een ravage afgeplakt met plastic en kale plekken.



vrijdag 12 augustus 2016

Noaberschap...; we kennen die termen wel, vooral in onze gemeente, je wordt er mee doodgegooid. Maar goed, in praktijk kan niemand een kant op met al die termen, wetgevingen en belangrijke nieuw aangenomen wetten worden keurig door de politiek verzwegen. Ja, dan houdt je ook geld over in je potje en kun je ook jubelen dat je als gemeente een sluitende begroting hebt. Maar goed, opa wil te veel en hup daar lag hij, met geen mogelijkheid kon ik hem alleen overeind helpen. Niemand in de buurt op wie je een beroep kunt doen, alleen al de gedachte van dreigementen met rechtzaken, kappen van bomen, bekijk het maar. Noaberschap bestaat niet. Gelukkig hebben we een kundig wijkteam en die was snel te plaatse en opa weer op de been. Maar duidelijk was wel er moet een voorziening komen in zijn huisje. Tja woord gemeente viel weer, komen we daar mee verder, welnee dat wordt weer eindeloos gezever en hoge bloeddrukken. Nee, je pakt je eigen verantwoordelijkheid op, je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk, je eigen leven en heel belangrijk, je eigen zelfstandigheid weer terugpakken. Opgelucht weer ademhalen. Want al die wetten, termen, regels en voorzieningen men drukt de mens steeds verder in een glazen huisje, het wereldje wordt steeds kleiner en het is geen wonder dat men spreekt over eenzaamheid, want dat creeert men in hun eigen onwetendheid. Pak je verantwoordelijkheid op en echt er zijn mensen genoeg die stilzwijgend hun aandeel leveren zodat alles moeiteloos stroomt!



dinsdag 2 augustus 2016

Behandel de mens niet als ziekte, behandel zijn hersenen..; vanuit de hersenen wordt alles aangestuurd door het hele lichaam, we hebben het zelfs geleerd ooit op school. In de hersenen bevind het centrum waar alles wordt aangestuurd. Ziekte bestaat niet, ziekte ontstaat door een gevoel van niet gelukkig zijn, vervuiling en ophoping van emoties. Wetenschap bestrijd ziekte met medicatie, vergif, kijk eens wat men doet met onze aarde, alles wordt met gif behandeld en we krijgen alles keurig binnen. Onze hersenen worden vergiftigd en zeker de laatste tijd door de enorme stroom via de media, socialmedia en tja... al die organisaties die zogenaamd mensen moeten helpen, niet ondersteunen in de samenanderstaal. Ondersteunen is meer zoiets van hersenspoeling van de geest, psychische hersenspoeling om mensen onderdanig te houden. Helpen is gezamelijk elkaar aan te vullen, maar helpen is niet uit zogenaamde liefdadigheid een inzet leveren. Dat is bedelen, kijk eens hoe lief en goed ik ben. Behandel de hersenen van de mens, meditatie, leren van verantwoordelijkheid nemen voor zijn eigen leven, leren van luisteren naar zijn lichaam, leren van gezondheid en niet het opvolgen van de fraaie lessen van een dietiste of apothekersassistentie en heel belangrijk; leren van zijn eigen lessen aangaan. Want onze hulptroepen die ons zogenaamd ondersteunen zijn wel heel rap met het afschuiven van problemen en met afschuiven creeeren we nog meer problemen. 
Meditatie is de weten_schap van de mens, In_zien, naar binnen keren, en daar is geen boek, cursus, training, gebed, wat hebben we nog meer bij nodig. De waarheid zit in onszelf!!!!!

zondag 31 juli 2016

Verandering.... bij heftige situaties komen veel emoties los waar men niet naar luistert en wie niet luistert gaat voorbij aan het kennen van de ander, je kent jezelf niet. Het hele Huis wordt op zijn kop gezet, een wervelwind waait erdoor heen en zo makkelijk hoe mensen de diepte omzeilen en dat de ander niet wordt gezien. Diepe wonden overgedragen op de ander en als het een kind betreft, och al die mooie woorden en zo gemakzuchtig hoe het aan de kant wordt geschoven. Leed, lijden is gespreksstof maar dat emoties dieper liggen en mogen worden uitgesproken is taboe. Het verleden heeft je gevormd wie je nu bent, als je de ander niet kent, als je verdriet hebt geleden omdat ze er niet voor je waren ga niet naar beneden in lage energie. Wat je denkt te hebben gemist omdat onze maatschappij daar zo op heeft gehamerd, zet het terzijde, want elke leegte wordt ingevuld, er zijn altijd mensen aan je zij, engeltjes op je schouders. Het verleden is er niet om te blijven herhalen, maar ook niet om in te slikken, spreek het uit. We kennen de ander niet, we hoeven niet mee te gaan in het lijden van de ander. Het vreet energie, het zet je hele huishouding op zijn kop. Rechtvaardigheid, want niemand is goed of fout, in alles zit een les maar vooral dat een Kind niet wordt gezien, heeft me geraakt vandaag. Hoe vaak zien we onze kinderen niet omdat we zo druk bezig zijn met ons eigen terwijl juist zij ons op onze diepe wonden spiegelen om definitief te worden opgelost. 


donderdag 28 juli 2016

Kip zonder kop...: er komt geen woord meer uit, en juist als ik zwijg begint de ander naar zichzelf te kijken en te luisteren. Moe, moe van al het vechten, de hoge inzet, loslaten van diep, diepe oude angsten. Moe aan de ogen, ik weet niet eens meer wat ik allemaal zie, alsof het beeld, ach laat ook maar.... men komt er zelf wel achter. Beloningen, inzet wordt beloont, verwachtingen losgelaten, in de realiteit gebeurd meer goeds dan men ons doet geloven. Dan de laatste patient, verward, mag niet drinken en ik zeg niets. De verpleegkundige komt eraan en ik vraag waarom hij geen vocht mag hebben met zo'n brandende huid. Een gesprek komt op gang, mijn 2 kerels antwoorden gelijk 'dat heb jij ook gezegd'. De verpleegkundige vindt het een boeiend onderwerp en ik denk pfffff... wil naar huis. "Je drinkt je vocht, je beweegt en je neemt weer verantwoordelijkheid" Hij komt weer bij, afspraak staat en aan het eind van de dag toch beloont al of niet bewust, we moeten het samen doen, ieder heeft zijn eigen ervaring, kennis en waarheid. Ziekte zit in de mens, zijn overtuigingen, zijn blokkades. We dienen dieper te gaan en niet aan het oppervlakte ronddrijven. We hoeven niet alles te volgen, al die regels, wetten, protocollen en onwetendheid drijven ons steeds meer in gevang. Iets is in beweging van binnenuit, maakt niet uit dat ik na al die maanden naar een adempauze verlang. Ohhhhhh heb ik zowaar verlangens!



woensdag 20 juli 2016

Droog_koken...: exceem staat voor droogkoken en opvallend genoeg weet vrijwel niemand de oorzaak of de behandeling. Men smeert er naar hartelus hormoonzalf op om te onderdrukken, weg is weg en het gejammer en geklaag houdt wel op. Exceem heeft te maken met droogkoken van het systeem, lichamelijk en geestelijk. Emoties vinden hun uitweg naar buiten en onze medische zorg doet niets anders dan onderdrukken. Exceem behandel je met veel vocht, goed water en voeding die van binnenuit reinigen en herstellen. Exceem behandel het Ego grote weerstand biedt, elke x dien je door weerstanden heen te gaan. Je emoties te reinigen, je emoties tot je laten, de shit onder ogen zien, het hoort allemaal bij het helingsproces exceem. Sla je die stappen over blijft het als een virus in ernstiger mate terugkomen. Ontstekingen, vervuiling van lucht, water en negatieve emoties, de huid absorbeert en gaat letterlijk branden van kortsluiting. Vervuilde werkplekken, slecht geventileerde ruimtes, negatieve en angstige energieen en alles draait om vasthouden aan onze angsten. Grote weerstanden op angsten; wat als dit, wat als dat, het niet voldoende luisteren naar je eigen systeem, je lichaam, je eigen waarheid. Grote zuiveringen, laat het toe, laat het naar buiten stromen, verberg je niet langer achter een masker. De binnenkant is belangrijker en alle pilletjes, prietpraat en zogenaamde genezers, het is zijn illusies. 
Wij zijn in het bezit van hulpmiddelen, of het nu medicatie of supplementen zijn, een behandeling of een soort sessie, het zijn hulpmiddelen die je worden aangereikt om er iets mee te doen maar niet om je afhankelijk te maken en je verantwoordelijkheid buiten je te leggen!

maandag 18 juli 2016

Vogelvrij of is het aan de goden over gelaten worden. De dag begon met een ontmoeting in het gebouw waar ooit mijn strijd begon om te leven. Niets veranderd, zelfs het behangetje zat nog op de muur. Mevr. de internist had wel heftige zenuwtrekken en totaal geen Oor naar de geestelijke problemen die een ziekte veroorzaakt binnen relaties dus ook werk. Maar goed, de uitslag hebben we gevierd met een saucijzenbroodje van de plaatselijke bakker. Geleerde lessen doorgegeven worden wel degelijk beloont. Volgende stap, een woning, al had ik daar een verkeerd gevoel over. Wees verantwoordelijk, draag zorg voor je eigen leven en toch BAM iets in mij kwam tot leven... wat een poppenkast gebeuren zorg instanties en woningbouwverenigingen, ze snappen hun eigen plaatje niet eens. Geoliede machines die de regels opvolgen en niet door hebben dat iedereen buiten de deur wordt gehouden. Explosie, een zeer oude emotie kwam naar boven, wat een lucht, wat een ruimte. Wees verantwoordelijk voor je eigen leven en als dessert krijgen we gepresenteerd dat er met een rechtzaak wordt gedreigt omdat een ander beslist over andermans tuin. Nou ja  zeg... wees verantwoordelijk voor je eigen leven, niet dat van een ander. Er is al genoeg ellende veroorzaakt door de onrust die in de mens zit, houd je niet bezig met de onrust buiten je, zorg eerst dat je de rust in jezelf vindt. Ziet de wereld er een stuk Lichter uit!



donderdag 7 juli 2016

emotie...: ik verloor mezelf in emotie, meer kon ik even niet dragen. Ondanks mijn woorden, en het los_laten. Ik verloor mezelf in de emotie, mijn Hart scheurde open en de grond begon te beven. Niet de waarheid, vertel ons wat anders. Ik ben niet alleen, ze hebben me nodig en die woorden maakten dat ik begon te handelen. Ik heb de kracht, ik heb de liefde en het vertrouwen. Ik liet los en gaf me over. Overgave, totale overgave, want het is niet mis als dat waar je voor hebt geknokt, al die jaren hebt gegeven om gezamelijk het nieuwe in te gaan wordt geraakt. Niet ik, maar wij worden geraakt. Niet ik, maar wij worden geholpen, we worden bijgestaan. Niet ik en niet wij, reken maar, voelen doet pijn, maar wie niet voelt kan zich niet verbinden, noch met zichzelf, noch met de ander. Emotie lost op, moeheid en dankbaarheid voel ik nu diep van binnen mijn wensen, mijn dromen in beweging komen!



woensdag 6 juli 2016

Ont_stekingen...: vasthouden aan het oude, veiligheid, comfort, moeite met systemen, met gezag en trouw blijven volgen. Het is zo veilig, zo comfortabel maar het lichaam vertoont hardnekkige ontstekingen. Weerstand tegen gezondheid van lichaam en geest, laat ons bij het oude, ons hardnekkige denken, het is zo veilig en bekend. Zoeken naar oorzaken buiten ons, we zijn er maar druk mee. Het denken maakt overuren, we luisteren niet naar onszelf. Ont_stekingen laat alles los, het is niet altijd makkelijk in een maatschappij die aan het verdwijnen is. Hulpeloos, boos, afhankelijk maar in de duisternis is ook het licht te vinden. Het is niet langer ik, ikke, het is wij en gezamelijk groeien we uit tot een kracht die veel groter en voor healing van ons allen en Aarde zorgt. 



dinsdag 14 juni 2016

Leegte...: ik voel me leeg, waar ik ook kijk, wat ik ook voel het is leeg en wat doe ik, nog meer ruimte maken. Boeken weg en het ruimt op, wat een rust. De volgende kamer is aan de beurt, nog meer boeken. Het voelt onrustig, ik wordt er naar van. Ja, nee en hoppa resoluut de doos in, ruimte maken het is allemaal verleden tijd! Ik kom foto's tegen en raar ik zie nergens foto"s waar ik op sta met mijn vader of moeder. 1 foto raakt me, de enigste foto dat mijn moeder en ik samen 3 dagen weg zijn geweest. Ik kom foto's tegen van mijn broer en foto's van mijn gezin. Mijn dochter staat niet alleen, een vader of de moeder of het zoveelste dier wat ze waar ze weer mee thuis kwam. In de leegte is ook voelen, een diep voelen wat pijn doet maar net als bij de boeken, een diep inademen en uitademen, kom op jongens het verleden is er niet, je mag voelen maar haal jezelf en anderen niet neer en dan is er weer Ruimte, Licht, Lucht...



zaterdag 11 juni 2016

De mens laat zich Lijden door het denken...: Met de banden opgepompt maak ik een fietstocht met de fiets. Onverwachts stromen er tranen over mijn wangen, tranen van dankbaarheid omdat ik bewust werd hoeveel vrijheid ik in de jaren al had gewonnen. Ik hoef me geen zorgen te maken over mijn fiets dat de reparatie aan een elektrische motor te duur uitvalt, ik hoef me geen zorgen te maken over scheidingen omdat we altijd voor een bepaalde vrijheid hebben gekozen en de belangrijkste regel hanteren; overal waar je naam voor staat, ben je zelf verantwoordelijk. Ik hoef me niet zorgen te maken over wat ik moet laten, omdat ik het niet eens ken en wat je niet kent, hoef je ook niet te missen. Het is ons geleerd onverantwoordelijk te zijn en met onverantwoordelijkheid komt ook een vorm van egoisme, van luiheid. We zien niet alles, wat we niet zien vullen we zelf in zonder het te ervaren. Dankbaarheid dat ik me bewust werd dat vrijheid van binnen zit. Dat de waas die er nog voor zat, optrok. Het verleden is niets meer dan verhalen die worden gevoed in het heden, doorgegeven worden van generatie op generatie en eigenlijk er is niets, helemaal niets. En als ik later moet wachten en een tijdschrift wil kopen om de tijd te doden. Laat maar, zelfs tijdschriften schreeuwen moord en brand wat ik wel en niet moet doen. Laat je niet lijden door het denken, in elke duisternis zit licht verborgen. Zonder licht is er geen duisternis. En wie mij verteld hoe ik moet ademen, ik pak de fiets of maak een wandeling en mijn ademhaling zal natuurlijk diep doorademen en uitademen....

 

vrijdag 10 juni 2016

Ambtelijk apparaat...: Niet mijn hobby maar mijn ID kaart moest er nu toch echt komen. Welkom in het gemeentehuis, bij binnenkomst een klap in mijn gezicht van de warmte, hoe zit dat nu met duurzaamheid, klimaat regelaar en al die foefjes meer, niet daar. Geen idee wat ik moest doen, netjes vragen, dat ging perfect. Hoppa, de balie, dat ging minder, maar ik was al voorbereid en mijn pasfoto straalde dat dan ook uit. Ambtenaren hebben totaal geen benul van waar ze nu echt op moeten letten met alle nadelige gevolgen voor hen die er maar moeten voor zorgen dat het naar wensen wordt verwerkt. Tja, gevalletje verantwoordelijkheid afschuiven dus. Volgende stap, wachten, maar goed dat ik de bril bij me had anders had ik er waarschijnlijk nu nog gezeten, uitleg krijg je niet, je wordt geacht, hoe kan het anders, je bonnetje maar te lezen. Gevalletje verantwoordelijkheid afschuiven nr. ??? Een jonge vrouw gaat naast me zitten, een verhaal over ziekten en blabla en bij een volgende label ziekte zegt ze; "het zegt u waarschijnlijk niets".  Nee, ik hoorde wel aan dat alles wat haar aangepraat werd en als ze daar mee door gaat met nog geen 10 jr. in een rolstoel zou zitten. Waar zijn we mee bezig in dit land. nr. 18, ik ben aan de beurt en mevrouw met haar keurige stem en papiertje dat ik binnen de lijntjes moet schrijven, Zucht, gelukkig ze had er nog meer. Maar ze wees me er gelijk op dat mijn kaart verlopen was. Tja, kost geld he, antwoord ik en ze gaat weer verder ik hoorde opvallend vaak het zinnetje 'het kan nog weleens mis gaan' op mijn vraag of ik een bewijs meekreeg dat ik mijn ID kaart aangevraagd heb maar nu geen meer had, kreeg ik een heel betoog, maar geen antwoord. De hele boel ontregelde en mevrouw was nog niet klaar, nee, ze hadden maar 1 printer, dat was vanwege de bezuinigen anders moest de burger meer belasting betalen. Ik keek haar aan, 1 printer en wij moeten nog steeds dat enorme geldverslindende gemeentehuis betalen. Ze zijn echt niet goed wijs. Eindelijk ben ik klaar, en wat ontvang ik, een bewijs van dat ik mijn ID kaart heb aangevraagd. Wie kan dit nog allemaal volgen?In ieder geval  kan dit nog weleens de laatste ID kaart zijn, het is nogal geen bedrag incl. pasfoto, je spekt alleen maar de kas ermee. Over 10 jaar bestaan er misschien wel helemaal geen grenzen meer, 1 land, 1 nationaliteit.
 Opgelucht verlaat ik het gemeente huis en besluit om lekker met mijn kereltje een terrasje te pakken in zijn lunchpauze, wat een vrijheid!



donderdag 9 juni 2016

Doorgang...: Verleden, nu, toekomst, er is geen brug tussen verleden en toekomst. Verleden is geweest en de toekomst is er nog niet, het is geen springplank om over het moment te springen. Het nu is een doorgang, een transformator waar verleden en toekomst elkaar treffen en getransformeerd worden. Het verleden kan niet mee naar de toekomst en de toekomst kunnen we niet blijven voorspellen, blijft over het nu, het moment, een doorgang, er is ook geen nu. Er is niets en in dat niets ligt alles. Elke dag hebben we momenten, ontmoetingen, delingen... licht wordt geschenen op diep verborgen stukken. Maskers die we dragen, leugens die we voeden. De aanraking met licht doet pijn, denk maar aan de uitspraak; 'het licht doet pijn aan de ogen.' Pijn is raken, het licht toelaten en de duisternis verdwijnt... volgend moment is aangebroken, het verleden is er niet, de toekomst ook niet, het nu ook niet. Leven is stromen, niets blijft hetzelfde, niets is voorspelbaar. Leven is, ja wat, leven is een heelheid!



woensdag 8 juni 2016

Mantel zorg....: wie heeft dat woord uitgevonden. Mooie verhalen door ambtelijk apparaat uitgedraaid. Praktijk ontbreekt, een mantel om de buitenkant te verfraaien, om mensen zoet te houden, om ze op te laten draaien voor liefdadigheid. De dood komt altijd onverwacht, al voel je het aan, je weet en op het moment dat je het weet , weet je het niet meer. Overal die termen, zonder inhoud, zonder liefde en zonder begrijpen. We mogen geen inbreuk maken op andermans leven,  we kunnen alleen maar er Zijn en door te zijn wordt er op natuurlijke manier gehandeld. Energie blijft stromen, emoties worden niet langer negatief gevoed. Als iemand sterft, blijven anderen achter en velen zijn niet bewust van de enorme eenzaamheid die onbewust erin is geslopen door het zogenaamde label 'mantelzorg'. We worden steeds meer een machine, we worden gevoed door een systeem, we eten ongezond en we blijven als een machine braaf functioneren. Een machine moet onderhouden worden, eens in de zoveel tijd begint het te haperen tot de machine stopt. Ingehouden emoties vinden blazen hun stoom af, ontploffingen hier en daar. Een verstoorde machine, een verstoorde maatschappij en in stilte vraag ik; stop met al die labels, al die woorden die onze maatschappij beheersen. Zonder woorden wordt meer verteld, gehandeld en meer licht verspreid!



donderdag 26 mei 2016

Zoveel vragen zijn beantwoord, zoveel gedeeld. Geen goed of geen fout, het is gegaan zoals het gaat. We delen te weinig, we houden vast aan patronen, normen, waarden, overtuigingen en illusies. We vullen zelf de onzichtbare kant in en gaan voorbij aan de pijn, de eenzaamheid, gekwetstheid in onszelf en projecteren het op de ander. Zoveel vragen beantwoord, het is niet zoals men denkt dat het is. Het vreet aan ons, omdat de waarheid altijd knaagt diep in ons. Geld, status, macht, uiterlijk vertoon maken ons mensen van binnen dood. Hoeveel relaties, hoeveel familie relaties zijn niet door geld uit elkaar gedreven? Men verwart liefde met geld, draai het om oprechte liefde is overvloed. Overvloed dien je te delen, te geven en niet vast te houden. Illusies maken meer kapot dan men lief is. Zoveel vragen beantwoord, door te delen, in stilte wordt het gehoord en geleefd!


 

vrijdag 13 mei 2016

Sterven...: je sterft eigenlijk meerdere malen in het leven, al kort na je geboorte. Alles is leeg, open en vrij en dan begint de bemoeienissen van buiten. Je paps en mams, de school, de maatschappij, je wordt min of meer gedwongen een voorbeeld te zijn van de maatschappij. En elke x sterf je als ware van binnen, je zet steeds meer op slot naar de buitenwereld. Je denkt te leven, je denkt, het gaat goed en zelfs als de aanwijzingen weer op je pad komen, sluit het denken je gevoel wel af. Emoties laaien op, slachtofferrollen worden weer tevoorschijn getoverd. Wat maakt het uit, binnen is het donker, zwart en dood. En dan komt er een moment dat je wordt geraakt, je tuimelt je graf in, je hebt het helemaal gehad en je Hart wordt gekraakt, scheurt open, gevoel begint te stromen. Het wordt lichter, het schijnt haar licht op het gevoel en verlicht. Elke geboorte is nieuw, woorden_loos, wonderlijk en verlichtend. Wow was dat nu wat ik met me meezeulde, deed ik mezelf en anderen dat aan. Gevoel wordt gehoord, mag weg net als in onze buitenwereld zoveel verdwijnt wat niet meer klopt!



woensdag 11 mei 2016

Het lichaam is ons kompas, ons denken doet ons afdwalen van de bestemming. Ik stond achter een jonge moeder die 2 pakjes paracetamol kocht voor haar kinderen. Ik hoorde haar haar antwoorden dat op de normale paracetamol de kinderen slecht reageerde. "Vind je het gek" dacht ik bij mezelf. We waren trotste ouders van prachtige baby, ze groeide voorspoedig, niet te mager, niet te dik de problemen begonnen met de bemoeienis van de kruiszorg met voedsel en melk. Van kerngezond naar een super allergische baby. Ik luisterde naar haar, zo jong als ik was en we gaven gehoor aan wat ze zelf aangaf. Een baby, een kind geeft aan wat wel of niet goed is voor het lichaam, of het nu voedsel, melk, slapen en vooral de omgeving is. Het zijn wij die braaf de regels over zogenaamde gezondheid opvolgen. Heeft het lichaam pijn, reageert het lichaam ergens op, heeft het geen honger, heeft het wel honger, het lichaam geeft altijd het juiste signaal. Wij zijn vergeten dat ons lichaam het kompas is hier op aarde en volgen braaf het denken. Maar het denken valt vroeg of laat in een diepe poel van nog meer ellende.


 

dinsdag 10 mei 2016




Het denken is aanwezig, het denken zal ook blijven maar als je het denken ziet als wolken, een komen en gaan voed je de gedachten niet meer. Het kan niet meer groeien, het verteld je geen verhalen meer en dan wordt ineens alles een ander verhaal, een verhaal niet door buiten gevoed!

woensdag 4 mei 2016

Emoties...: zoveel emoties, zoveel negativiteit, je voelt het en het is belangrijk om niet naar beneden te gaan. Zoveel mensen hebben onvrede, ikke ikke en anderen zien dat het niet goed, willen hun vorm van waarheid kwijt. Aan het eind van de dag voel ik me helemaal niet meer prettig, ondanks de vlagen van mooie momenten. Het is een vorm van ontevredenheid als men zelf doet wat het wilt en geen rekening houdt met zijn omgeving. Zelfs op de dag dat we de doden herdenken, zijn er mensen die in oorlog leven met zichzelf en oorlog uitlokken met de ander. Verdrietig wat mensen elkaar aandoen. Verdrietig dat het zo ver heeft moeten komen op zoveel gebieden dat deze samenleving helemaal is vastgelopen. Maar ook dankbaar voor die aanreikingen om elkaar te helpen, of dat ene woordje geven waardoor het kwartje valt, of voor mij het diepe voelen, het ervaren van negativiteit of positiviteit, want dat gaat dieper, dieper dan de zogenaamde conflicten die men uitlokt en dat het ego zijn eigen verleden wil herhalen, ach het is maar een verhaal, het is maar een wolk, het is een les!


 

maandag 2 mei 2016

Leer van het leven is niet leren uit een boek, noch een geschrift of wat voor leerrichting dan ook. Leer van het Leven is je beproevingen ondergaan, duik in het diepe en ervaar de beide kanten van de medaille. Zonder zelf_ervaring geen transformatie, zonder transformatie geen vernieuwde mens. Leer van het Leven is niet altijd makkelijk, het wordt niet altijd begrepen, opmerkelijk genoeg is het juist dat mensen alleen 1 kant zien, de kant die ze zelf willen horen, zien en voelen. Maar zoals bij alles in leer van het leven is 1 + 1= 1.


 

vrijdag 29 april 2016

Speelbal...: pijn is om te voelen niet om de ander te raken, te kwetsen diep in de ziel. Mensen zijn geen speelballen om de pijn van ander op te vangen. Pijn is een roep om healing en niet vluchten. Zoveel emoties komen als etterende wonden los, men probeert het te stoppen, onder te blijven drukken en op de ander af te schuiven. Hun pijn, hun diepe haat tegen hun zelf projecteren ze op anderen om haat te zaaien. Men raakt niet enkel de persoon die ze liefhebben, maar ook de omgeving van die persoon en dan is het prioriteit om stil te zijn, te voelen, niet af te vragen waarom? Stel geen vragen, voel en laat het los zodat de diepe wonde in jezelf getransformeerd kan worden en de ander heeft geen vat meer op jou. Wij mensen zijn geen speelbal. Geen speeltje voor eventjes en eenmaal de lol eraf aan de kant te worden gezet op een harteloze manier. Relaties zijn om te leren, te ontwikkelen en te groeien in vrijheid en liefde. Het verleden mag dan misschien hard zijn geweest maar het is geen voeding voor het leven om op te blijven teren, het waren lessen om te transformeren. Speelbal blijft aan het oppervlakte, prik er een gat in en zinkt aar beneden. In de ziel geraakt, de sprong in het diepe!



zondag 24 april 2016

Niets_heid...: hij neemt me mee om een eindje te rijden en we belanden op zo'n woonboulevard. Voor ons al weer jaren geleden dat we daar kwamen. Ik stap uit en onder mijn voeten bevind een kunststof grasmat. We gaan de winkel in, wat een prullaria, dun kunststof gaat 1 zomer mee of nog niet eens en je zakt er spontaan door. Ik kijk om me heen en zie zoveel van plastic en mensen met verveelde gezichten. Weg hier, dit doet me geen plezier. Dan naar de Ilkea, mijn partner is verzot op plastic knijpertjes en ze zijn altijd spoorloos. Er loopt een mooie grijze baan over de vloer en iedereen loopt er keurig overheen, het leek wel een lopende band en weg was ik, dwars langs alle meubeltjes die me acute rugpijn bezorgen bij het kijken alleen. We zien ontevreden gezichten, robotachtige bewegingen, veel gegaap en als ik kijk naar de schoenen omdat iemand mij daar op wees. Ja, geen wonder al die slijtage aan gewrichten, bijna niemand liep op stevige schoenen met een leren zool. Synthetische kleding, overgewicht, we voelen ons zonderlingen en ja hoor we gaan naar huis. Een maatschappij die ten einde is, verveling en ontevredenheid, vervuiling van de Aarde door wegwerpmateriaal waarop is bezuinigt. Niets_heid, bevinden in het niets, ik zag de tegenovergestelde kant, de kant dat we niet zoveel hadden, die ons inspiratie en creativiteit gaf met de weinige dingen die we hadden. De meubels waarop je goed kan zitten, en zelfs staan, ze gaan een leven mee of langer. Ze geven steun aan je lichaam. Zijn we echt zo verveeld dat we ons vervuilen met alles wat ons lichaam en geest schade aandoet? Geef mij maar het uitzicht op mijn tuin, het groen, de kleuren en zelfs de wisselende buien vandaag. Als we spreken over duurzaamheid en gezondheid, begint het altijd bij jezelf! Kijk niet naar de toekomst, ga naar binnen, terug naar de kern en stukje bij beetje vindt je de antwoorden.



vrijdag 22 april 2016

Afwijzing...: het woord raakte me diep in mijn ziel. Al die jaren van afwijzing, om wie ik was, wat ik deed, mijn woorden, mijn liefde voor alles wat is. Mijn lichaam laat pijnen los, heftige pijnen. Misschien dat het verleden dagelijks aan mijn Ogen voorbij gaat. Al die jaren die achter mij liggen, de vele veroordelen, het aan de kant geschoven worden omdat ik koos voor leven, ik koos voor vrijheid en zeker voor mijn kind. Hoeveel pijn je moet ondergaan, hoeveel eenzaamheid je moet doorstaan want al die jaren was ik echt alleen. Wij mensen wijzen onszelf af, we wijzen de liefde af, uit angst om de pijn te voelen, uit angst om alleen te staan. We laten ons liever kwetsen en pijn doen door anderen dan dat we ons openstellen om te voelen. Er is altijd wel 1 mens van de 100 die je even bij de hand neemt. Zelfs in mijn heftigste periode was dat er maar 1 en die ene is nog steeds in mijn leven. Afwijzing, wijs het leven niet af, we worden overspoeld door media, door verhalen en de emoties laaien op, niet wetend wat we moeten doen. Mijn leven was niet makkelijk, maar ik sta steeds meer voor wie ik ben, in liefde, zonder afwijzing naar de ander toe. Situaties zijn er om te leren, niet om af te wijzen, en wie daar in alleen durft te voelen, zich af te zonderen van de buitenwereld, groeit uit tot eenheid. * Wie zichzelf kent, kent de ander*



donderdag 21 april 2016

We zitten op het bankje, na lange tijd en we stellen elkaar de vraag 'hoelang zal het bankje er nog staan?" Na de razzia is alles verdwenen, alsof mensen een last zijn. We kijken om ons heen, de straten zijn verlaten, een enkeling zie je lopen of fietsen. We zien de leegstand, de verpaupering en het gemis aan vogels. Het wordt echt een spookdorpje. Bij de kassa begint een vrouw te praten, ze doen het hier zelf, ze jagen de mensen weg en ik doe het ook. Krimp is toegeslagen en de media verteld mooie verhalen. Zoveel sloop, zoveel is er mis maar naar buiten toe wordt het allemaal verzwegen. De luchtkwaliteit is ernstig maar bedrijven slikken het, omzet moet er worden gemaakt dat mensen ziek worden van vervuiling, van opgejaagd worden, contracten worden aangepast, dossiers worden aangelegd over elke misstap die ze maken om als ze niet meer nodig zijn op staande voet ontslagen worden. Wij willen graag zoveel, we willen alles behouden, wij zijn nimmer tevreden maar ik kan er even niet meer bij. Er valt zoveel weg, er is zoveel wat ik niet meer laat binnen komen. Mijn energie is gericht naar binnen, naar de mensen met wie ik verbonden ben en dat is voor mij het allerbelangrijkste. Mensen gaan nu voelen, ze worden misleid, ze worden gecontroleerd, ze werken in een omgeving waar het vervuild is, waar negativiteit en angst heerst. Kun je de wereld redden, NEE. Maar je kunt wel je bewustzijn en inzicht ontwikkelen en ontwikkelen gaat gepaard met pijn, met eenzaamheid, om te groeien naar de mens die je werkelijk bent!



woensdag 20 april 2016

Afgesneden van onszelf, we luisteren niet onszelf, we luisteren niet naar de ander. We horen alleen wat we willen horen en dat is maar een klein stukje. Alleen denken is afgesneden zijn van jezelf, alleen voelen is ook afgesneden van jezelf. Steeds meer onrechtvaardigheden komen nu naar buiten, maar staan we werkelijk stil bij onszelf? Alles is een spiegel, maar wat kunnen spiegels een pijn doen om ons wakker te schudden. 1 telefoontje en de emoties barsten los, zoveel onrecht, zoveel domheid, zoveel onkunde en inzicht. Onwetendheid wat dit doet met mensen. Mensen hebben gevoel, hebben emoties, wakker ze niet aan. Maar leer te luisteren, om te beginnen met jezelf!



maandag 18 april 2016

On_vrede...; er heerst zoveel onvrede, zoveel negativiteit alsof bommetjes elk moment kunnen exploderen. Bij de een uit het in negativiteit, bij de ander in het oordelen en weer een ander gedraagt zich agressief in het verkeer. De stemming is om te snijden. Je ziet en hoort de vreemdste dingen, alsof het niet doordringt, men wanhopig vasthoudt aan het bekende. De andere kant wordt niet verteld, de enorme druk, de stress en zorgen voor de ander, het behouden van een baan want ojee, wat als men alleen komt te staan. Onvrede, vindt de vrede in jezelf, trek je terug in jezelf. Zet de stoel gericht op het raam en kijk naar de natuur, laat je gedachten komen en gaan en ineens is het stil. Je aandacht in het NU, je ziet weer, je hoort weer en er heerst vrede in jezelf en in je Huis!



zaterdag 16 april 2016

Alsof het een stroom van loslaten is, onbewust, steeds minder raakt me. Maar ook meer een genieten van het kleine, van de natuur, van mensen. En op onze wekelijkse boodschappen doen kwamen de puzzelstukjes binnen. Elke dag geeft natuur maar ook mededelingen, een bericht wel de nodige aanwijzingen. Mensen blijven graag in hokjes denken, de aandacht gericht op 1 ding en trekt niet de verbanden. Er is haast bij het volbrengen van bepaalde projecten, bekostigd met subsidies. Democratie is nergens meer sprake van, het wordt medegedeeld, er mag gestemd worden maar of men nu voor of tegen is, de plannen worden gewoon doorgevoerd met haast. De natuur is van slag, de mens is ontregeld, de ijskappen smelten sneller dan men had voorspeld. Het zeewater gaat stijgen. Landen wiens industrie gebied aan het water grenzen zullen overstromen. Het is ons al zolang voorspeld, men is er voor gewaarschuwd en toch was men blind. "het zou allemaal niet zo'n vaart lopen?' We hoeven geen weerstand te bieden, de natuur is nu eenmaal niet tegen te houden. De mens kan het niet winnen van de natuur, de mens kan wel zijn eigen natuur terug vinden en dat wordt nu echt hoogste tijd! Iemand zei tegen mij vandaag; de mens kan niet meer denken? Nee, er wordt voor de mens gedacht of de mens denkt het te weten maar het is niet meer dan woorden die totaal niets betekenen. Kan ook niet, als de mens zelf de woorden niet begrijpt en dat beeld voltrok vandaag voor onze ogen, onder onze neus en ik wilde alleen maar heel gauw naar mijn huisje toe. Waar ik weer werd beloont gewoon weer in eigen omgeving!



vrijdag 15 april 2016

Emoties...: zoveel wordt er geschreven, gepreekt over emoties. Laat emoties los, laat je gaan, maar eenmaal in gesprek praat je in emoties, veelal beinvloed door de media, door de gesprekstof overal om ons heen. Men leeft in het verleden, emoties worden gevoed. Onthechting; er valt ons steeds meer af, steeds meer zekerheden worden ons afgenomen, men wordt letterlijk met hun neus op de feiten gedrukt, emoties laaien op maar als men eenmaal alles wordt ontnomen keert men zich naar binnen. Het wordt teveel, men wordt onrustig, emoties hebben steeds minder vat op de mens die zijn verantwoordelijkheid voor het leven oppakt. Onthechting is ook de diepe zuiveringen, gepaard met pijn, kwalen die naar buiten komen. Ze zijn niet meer van waarde, ze hebben geen doel. Onthechting van lichaam, van geest, van familie en andere vormen van relaties. Men voelt zich alleen, al is het voor een moment en dan draait het. Gelijkgestemde energie vindt elkaar, 1 handeling en het balletje gaat rollen, alsof woorden onzichtbaar worden doorgegeven en emoties zijn verdwenen, angst doorbroken. Het is goed zoals het is!


 

woensdag 13 april 2016

Wie valt, krabbelt weer op, met opgeheven hoofd en ander Zicht vervolgt men hun weg. Het is niet wat de media ons voorschrijft, overal zijn tekenen van groei onder de mensen. Rijk of arm, iedereen wordt geraakt, maar velen beginnen te groeien, de angst te doorbreken. Alle zekerheden vallen weg en leegte ontstaat, vanuit leegte nieuw Inzicht en een meer ontspannenheid. Meer genieten van het leven, ondanks de ketenen van gevangenis die steeds losser gaan zitten. Men wordt immuun voor de overdaad aan gegevens van de media; doe dit, doe dat, eet zus, eet zo, zorg voor de ander (al verzuip jezelf) en politiek, tja een lachertje, hebben ze geen gevoel, geen normaal verstand. Mensen vinden elkaar, meer het Licht van de zonnige kant toelaten en inzien dat vechten en volgen alleen maar energie vreet. Wie valt, krabbelt weer op en dan vindt men met elkaar wel een oplossing door te delen, te geven, te vermenigvuldigen en al die zekerheden, die vormen ons nu langzaam een last aan het been. We bezitten niets, als we denken dat we bezittingen hebben wordt het ons ontnomen (dat was gisteren heel duidelijk in de raadszaal, bedankt jongens voor het ware gezicht) maar dat wat we bezitten in onszelf laten we steeds meer toe naar buiten te stralen en voeden hen die groeien van Licht! Voeding, het is belangrijk. Als we dorst hebben geeft het lichaam ons dat aan, het komt van binnen. We drinken water om de dorst te lessen, water bevindt zich buiten ons zo is het ook met Licht!

dinsdag 12 april 2016

Begrijpen... als je wilt dat een ander het jou laat begrijpen ben je aan het verkeerde adres. Begrijpen is dat wat jezelf begrijpt, een ander kan jou dat niet leren. Ongelooflijk hoeveel weerstand, tegenspraak men krijgt als je het niet begrijpelijk maakt voor de ander. Ego taal... ik begrijp ook niet veel, alhoewel ik begin steeds meer te begrijpen en begin te lachen. Hoe krom is deze wereld met al zijn theorieen, al zijn ideen en al zijn oplossingen. Het wordt alleen maar erger voor hen die van deur naar deur blijven lopen en bedelen om de kennis die ze willen begrijpen. Ga je eigen deur binnen, achter die deur ligt het onbekende, voor jou, voor mij,maar eenmaal door die deur houdt men zich niet meer zo bezig met begrijpen van alles wat in de buitenwereld speelt. Innerlijk wordt belangrijker en er komt een dag dat ik gewoon begin te lachen, wat een circus maakt de mens van de wereld, behalve zijn eigen wereld, die kennen ze niet. Oeps, die begrijpen ze niet!



vrijdag 8 april 2016

Pijn....: al geruime tijd laat het lichaam pijnen los, geef je het aandacht wordt het een zeer pijnlijke zaak. Het lichaam is maar een omhulsel en in stilte zie ik duister, alsof iets met alle geweld wil groeien naar het licht. Een kracht die zich niet meer laten tegenhouden. Pijn, groeipijn, door een nauwe opening wringen naar boven. Pijn, loslaten van oude stukken, oude emoties, oude herinneringen zonder woorden. Het lichaam geeft aan nu rust, het lichaam ontlaad en laad zich weer op. Het is niet mijn lichaam, het is niet mijn hoofd, het voelt meer als een kanaal waar nu heel veel wordt losgelaten, niet alleen van mij, maar ook diepe, oude familie/ karma stukken en soms is het net een beetje te. Maar met een glimlach, we krijgen net zoveel op ons bordje als we aankunnen. Ik zie een roos voor me, de stengel geeft ringen aan waar de groei zich doorheen wurmt om door te groeien naar boven, het licht. De roos geeft geen uitleg aan de groeipijn, de roos haalt geen recept bij de dokter en spoed zich naar de apotheek. De roos staat daar en groeit en op een dag bloeit er een mooie, geurende roos!


 

donderdag 7 april 2016

Kunstmest...: ik zag iemand met kunstmest strooien en ik was daar niet echt blij mee. De grond is al droog en uitgeput en wat doet de mens, die strooit korreltjes erop voor een zogenaamde weelderige groei. Kunstmest, verschillende onderwerpen komen mijn ogen voorbij, verbaasd dat de mens zo wanhopig op zoek is naar gezondheid en ook verwacht dat het hun helpt. Alle producten zijn hulpmiddelen, niet alleen voor genezing, voor het zuiveren en toevoegen van belangrijke mineralen en vitamines, maar men ook leren te kijken dat echte healing alleen tot stand kan komen door het energetische stuk niet buiten te sluiten. Ik ben gevoelig, ik voel nu meer en sluit me af. Volledig af sluiten kan ik niet, ik ben een mens, ik leef hier tenslotte en daar heb ik voor gekozen. Ik kies niet voor kunstmest, ik kies voor healing, de jaren hebben mij de ervaringen gegeven voor gezondheid en vooral op gebied van water, lucht en voedsel. Ik koos niet voor wat men mij wilde wijsmaken, ik ging ertegenin, mijn lichaam protesteerde als ik erin mee ging. Wij laten ons nog teveel wijsmaken, we gebruiken nog veel te vaak ons ego, we blijven afhankelijk van buiten. Net als de aarde bemesten we ons lichaam en geest met kunstmest en houden daarmee de bestaande geneeskunde/ heelkunde in stand! 



dinsdag 5 april 2016

Her_kenning...: "Van jou mag ik slapen, jij vindt het goed he?" vraagt ze. Het is goed om te slapen, weg van de buitenwereld, weg van al het strijden. De jaren waren niet makkelijk en dan komt het moment van herkenning. Liefde in het kind, liefde voor zichzelf. Niets aan het dementeren, rustig naar binnen keren, de harde wereld buitensluiten. Mooi moment, duister en licht en de woorden die worden uitgesproken, al is het moment te kort. Terug in eigen zijn, ja hoor ik krijg mijn Ipod terug. Wel versleten en de nieuw waarde betaald. De jongeren van tegenwoordig, ik heb het altijd gezegd, rekenen dat kunnen ze maar dit x was ik bij. Zelf even voelen hoe het is als je zonder zit en je wilt zo graag. Herkenning in binnen, herkenning in het zelf_ervaren en mooie gesprekken vinden plaatst. Met een lach, de mens is wel snugger hi hi....



maandag 4 april 2016

Stap voor stap...: rustig begin ik de dag en stap voor stap vorderen mijn bezigheden. Een opgeruimde schuur, de terrassen zijn klaar om de meubels onder handen te nemen en dan gaat de telefoon. Ze belt, ze was ongerust, het is een intense tijd en we voelen elkaar aan. Het gaat goed, het schoot me te binnen dat de ander het nog even liet weten, mij eraan liet herinneren maar ook weer loslaten. Een cyclus eindigt, duidelijk zichtbaar in acceptatie, naar binnen gekeerd, het verleden definitief verdwenen. Een heel natuurlijk proces, iets waar ik dankbaar voor ben dat ik heb volgehouden. Te vaak willen we het verwoorden, uitleg aan geven, ongemerkt herhalen we het verleden maar bij velen gaat het nu om loslaten, zomaar, een opvlieging, een lichamelijke pijn, een redenatie en dan is het verdwenen en is het net alsof in de leegte ruimte komt voor helder zicht, gevoel, duidelijkheid en meer ook voor de symboliek en niet de historie. Stap voor stap, definitief wordt het verleden vernietigd, de geschiedenis die wij kennen zal verdwijnen uit ons geheugen en schoolboeken. Stap voor stap gaan we voorwaarts en ik heb vandaag genoten van wederom mijn heerlijke tuin!



vrijdag 1 april 2016

Angst_cultuur...: wie zegt dat mensen in angst leven? Steeds meer mensen worden wakker, meer een helder zicht en groei in hun hersenen. Mooie delingen onder elkaar, met een lach of met een traan. Men keert zich tegen politiek, tegen elke vorm van systeem, want die mensen worden geraakt. Hun werk afgenomen, hun werk bemoeilijkt, gezeur, gezever, hele dagen door van hen die blind door het leven wandelen. Ik zat vanochtend op een rood stoeltje in een hal en een ander ging naast me zitten op het andere rode stoeltje. Voor de grap zei ik 'rood, een strafbankje' en de man antwoordde; zo voelt het wel. Een luchtig gesprek kwam op gang, hij werd toch niet gehoord, het was elke x raak en bij het afscheid vertelde ik, nog even en het draait. Er heerst een angstcultuur binnen politiek, grote industrie, medische wereld. Men gelooft in krimp, men is aan het slapen, de hersenen krimpen in, missen elke vorm van realiteit. Statistieken, wetenschappelijke uitdraaien... man geef jezelf een draai om de oren. Al jaren zitten we met een groot probleem, een overbevolking op onze Aarde,een erfenis van de religie. Hoe meer kinderen, kwam je in de hemel, je oude dag was verzorgt, de kinderen die werden op de wereld gezet om je te verzekeren van een verzorgde oude dag. De gouden eeuw brak aan, de wetenschap groeide snel en mensenlevens werden verlengt, niet wetende op de ellende waar we nu dagelijks mee te maken hebben. Mensen gevangen in hun eigen lichaam en geest, gedrogeerd en uitgedroogd, de economie is het belangrijkste. Krimp is niets meer dan afbraak oude economie en hoe meer ik er naar kijk, hoe mooi de natuur zelf ingrijpt. Met de natuur valt nu eenmaal niet te sollen. Krimp is een hulpstuk bij het versnellen van het proces totale afbraak en loslaten van onze economie. Angst_cultuur binnen politiek, vasthouden aan zekerheden, niet openstaan voor de realiteit. En als ik aan de keukentafel met mijn vriendin zit, dan lachen we erom, we voelen, we hebben onze pijn, we hebben onze liefde, we hebben een vorm van innerlijke vrijheid daarmee verworven en net als steeds meerdere verliest de politiek en zijn vrienden hun macht en wie is nu bang? 
Gewoon tussen de mensen is zoiets moois aan de gang, een vorm van verbondenheid, van herkenning, van gehoord en geliefd te zijn en elke x wordt daar mijn hart zo warm van!


woensdag 30 maart 2016

Symboliek...: leer de taal  van de symboliek te her_kennen, wie de symboliek herkent, herkent de taal van het leven en Jezus, God, Krishna, Moslim vallen weg. Alle geschriften zijn geschreven in simpele symboliek taal het is aan de religies, de politiek dat woorden zijn verdraait om mensen onwetend en onderdrukt te houden. We lopen vast in de vele woorden, kennis. We raken verward,we begrijpen de woorden niet eens, laat staan staan onszelf. Elk woord grijpen we al aan vast, het stijgt naar ons hoofd en wanhopig zoeken we al weer naar een nieuwe verlosser in deze krankzinnige wereld. Elke situatie, dier, een gevoel verteld ons een waarheid, geeft ons helderheid, blijven we meer bij onszelf en alles daarbuiten valt weg, zonder aandacht, zonder voeding kan het niet langer groeien en woekeren. De taal van oorsprong, diep in onszelf verborgen, het is zo simpel... de lucht klaart gelijk op en woorden worden niet langer verspilt.



dinsdag 29 maart 2016

Ont_spanning...: ha fijn, ik zet gewoon door maar ergens begin ik al spijt te krijgen. Links, rechts, ik hoor alleen maar ziekte termen en medicijnen. De namen kan ik niet eens uitspreken, laat staan onthouden. De pijn bommetjes gingen door mijn lichaam en inwendig zat ik te mopperen op mijn spiegeltje. In alle goedheid ben ik zelf de klos, maar binnen een week zal ik muziek hebben. Een gesprek komt op gang, ja, wat een ellende, wat een eenzaamheid en vooral het aantrekken van al het leed m.n in de zorg. Als je even doorvraagt, dan ontvang je klare taal, zonder oordeel. Ontspanning, met voldoening pak ik de huishoudelijke klusjes maar aan bij thuiskomst. Geeft me meer ontspanning dan al die wartaal in de buitenwereld die ik niet begrijp, wel kan voelen! Onze moedertaal is toch Nederlands of is dat veranderd in medische google specialisten taal?


 

maandag 28 maart 2016

Wensen...: hij had een wens, ouderwets gebakken aardappels. We spreken af dat ik de aardappelen zou bakken. 150 km heen en 150 km terug met een mand vol eten en de pan. We hadden ook gezien, hoe graag hij het ook wilde om ons te plezieren, het ging niet meer. Zij, in rolstoel in de keuken gezet zodat ze mee kon genieten en proeven van de bereiding van de maaltijd. Stil en met tranen in de ogen keek ze toe. Koffie met slagroom en een tweede kopje volgde, het smaakte zo lekker. Oude foto's bekijken, bij sommige had ik alsof de tijd helemaal niet had stilgestaan, bij andere een diepe herkenning. De tafel gedekt compleet met paas servetten en als we allemaal zitten te eten komt de verzorgster binnen en loopt op me af; 'ik ben de contact persoon." Ze was al verbaasd dat we met zijn allen zaten te eten. We reageren helemaal niet op het woord contactpersoon, iedereen is met de aandacht bij de maaltijd. Pilletjes worden neergelegd en ook genegeerd. In wat voor maatschappij zijn we toch terecht gekomen? Pil hier, pil daar. Wensen zijn vervuld, zo eenvoudig , liefde stroomde, het geeft rust, het geeft vertrouwen, de afstand is groot maar geen belemmering. We zijn verbonden! En dan de thuiskomst, het 1ste wat we hoorde was; Waar is de taart? en het tweede, tja bombarie om de verdwenen slagroom. Welkom thuis ma en ook haar wensen worden echt wel vervuld!


 

zaterdag 26 maart 2016

Van donker naar licht, van oud naar nieuw...; deze dagen voelt aan als diepgaande zuivering van binnenuit. Een groeispurt die gepaard gaat met pijnen, een geboorte van iets nieuws. Door een smal kanaal wurmen naar het Licht. Mijn lichaam zuivert, gepaard met pijnen al geruime tijd. Ik accepteer, maar het mag minder, maar de groei zet door. Deze paasdagen zal ik de maaltijd bereiden, delen en afscheid nemen... een proces doorlopen en getransformeerd! Ik wens iedereen een liefdevol Paasweekend, deel en geef zonder verwachtingen. In liefde. Een een nieuwe tijd breekt aan, het oude verdwijnt. Voor wie vasthoudt met klappen maar in stilte vinden de mooiste transformaties plaats. 



donderdag 24 maart 2016

Definitief...: het loopt op een einde, het heeft geen zin meer om ertegenin te gaan. Een woord en je verzeild in een discussie. Een woord en ze lachen je uit. De woorden die je hoort zijn te krom voor woorden. Agressie, vasthouden en vooral eigenbelang en macht. Als alles goed gaat, is er niets aan de hand, komt het dichterbij dan heeft men een mening erover en is het Raak, dan is het explosie en vingers wijzen naar de ander. Men wil niet horen, men wil niet voelen, men maakt dezelfde misstappen en blijft veilig in de comfortzone. Het raakte me, dit is niet menselijk meer, dit is de ander pijn blijven doen, van de ander blijven lenen en ik keer naar binnen. Het is definitief, tranen beginnen te stromen, van onbestemd naar definitief. Het wachten is enkel nog hoelang? Ik had niet verwacht dat ik dit zou meemaken, dat het leven zoals we zijn opgegroeid definitief getransformeerd is. Maar innerlijk voel ik de pijn, hadden we maar nog even kunnen genieten?
Kijk naar jezelf, kijk naar de ander. Voel jezelf en voel de ander. Doet men het werkelijk met opzet of zit men gevangen in zichzelf? De Vader, De Moeder, De Zoon en de Heilige Geest, niets staat los van elkaar!



woensdag 23 maart 2016

Raken...: Laat je raken in je gevoel, er is niets mis mee met voelen wel mis met de zogenaamde hulpverlening die voelen voedt tot in de eeuwigheid, en dat is slopend proces. Vandaag had een vriendin van mij definitief haar huis verkocht. We kennen elkaar nu al heel wat jaartjes en hebben samen het pad gelopen. Nu kunnen we erom lachen, maar op een avond zaten we naast elkaar in een sekte_achtige spirituele beweging en werd ze hard aangevallen door alle personen. Ik keek vooruit, dit had niets te maken met spiritualiteit maar met het vormen van het zoveelste sekte achtige beweging. Tranen stonden in haar ogen en ze vroeg aan wat ik er van vond. Heel droog had ik geantwoord dat ze niet geaard was en die kwam binnen. Het had haar niet losgelaten en wat was ze kwaad. Laat je raken, maak de wond open. 
Maar nu stond het huis centraal, een weerstand, een denken, een vechten... die hardnekkige oude vastgeroeste stukjes ergens daarbinnen. En zo mooi, eenmaal geraakt kwam de verkoop van haar huis in een stroomversnelling, de makelaar kan er nog steeds niet bij, gelukkige nieuwe eigenaars en mijn vriendin, definitief een nieuw leven.
Enkel door raken ontstaat een opening, leren we zien, nog beter inzien en veranderd de wereld om je heen. Het beeld wordt duidelijker, je voelt meer, je ziet meer, je luistert vanuit je Hart, dat levende pompende orgaan in het lichaam. Je lichaam geeft de signalen, je hersenen pikken de signalen op, helaas onze hersenen kunnen nog niet eens meer voor een volle procent werken door de enorme overbelasting van de vele kennis, de woorden. Er ontstaat een onbalans, woorden worden misvormd. De waarheid kan niemand jou leren, kennis wel, maar kennis is prut, waarheid is waarheid! Laat je raken, maak open die schil... en voel!


 
beperkingen... we worden beladen met beperkingen. Klaargestoomd voor de volgende groep beperkingen. Als men mij het goede nieuws vertel, dan antwoord ik; ik hoop dat de EU, de politiek, de grote geestelijke heiligen met Beperkingen definitief gevallen zijn! Spring in het diepe, laat je niet beperken door de macht, laat je niet langer beperken door de geestelijken, een geloof en ook het spirituele. In mijn ogen is de mens van binnen uniek en heeft onbeperkte mogelijkheden!



maandag 21 maart 2016

Ontwricht...; de Aarde is ontwricht, de samenleving is ontwricht, relaties ontwricht, de mens is ontwricht. Pijnen, diep weggestopte emoties vinden hun weg naar buiten. Het lichaam laat los zonder angst, zonder vluchten in medicatie. Emoties die nog even worden gespiegeld en gelijk worden getransformeerd, wat een diep respect voel ik voor het wonder Leven. Maar kijk ik om me heen, de spirituele, de hulpverlening, de onwetende zoeken hun vlucht in de ibrofen en paracetamol, niet voorgelicht worden dat juist deze medicijnen een kortsluiting maken in de bovenkamer en voor een moment worden verdoofd. Ontwricht, kunnen we nog helder denken? We maken ons druk om de zorg, om armoede, om dit en dat maar maken we ons druk om de oorlogindustrie, betaald door onze centen? Oorlogen die al jaren aan de gang zijn, vooral in Azie.Waar onschuldigen mensen worden gedood en de daders vrijuit gaan. Geld wat besteed had kunnen worden aan armoede, scholing en hygiene van vele mensen en kinderen. De massale kap van onze regenwouden, enkel voor papier, voor kranten en tijdschriften waar mensen met macht op kicken om hun foto daarin te laten zien. De Aarde ontwricht, bomen worden gekapt, de aarde wordt ontwricht, de wortels verdwenen, geen enkele houvast meer daar onder de grond. De mens verliest zijn zekerheden, geen enkele houvast meer aan buiten. Men is niet meer dan een nummer in de samenleving en heb je je dienst gedaan dan heb je letterlijk en figuurlijk afgedaan. De vele beloningen van weleer om je afhankelijk te maken, slapend te houden ontvang je niet meer. Je wordt gedwongen los te laten, je zekerheden, je huis, je kennis en iets wakker te zijn, waar vindt je hulp in deze ontwrichte samenleving waar liefde ontbreekt, waar een nummer Telt?


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

zondag 20 maart 2016

Bedelaarnap...; monniken gaan met de bedelnap langs de deuren voor hun maal. Nu gaan velen met de bedelnap rond. Op straat hoor je iemand vertellen dat hij met eieren langs de deuren is gegaan, geld bedelen voor de sportclubs. Ja, grote sportclubs ontvangen subsidies en de de kleineren mogen bedelen langs de deuren. In de supermarkt bespringen ze je of je lid wil worden of een bijdrage wilt geven aan de geneeskunde. Ik wil helemaal geen geld geven, ik vindt het al erg genoeg dat mensen onwetend worden gehouden, dat mensen hun energie/ geld af moeten geven om zogenaamd beter te worden. We worden overspoeld door zogenaamde verlichte mensen, zij weten en trekken ook mensen aan. De groep mensen die ontwaakt wordt groter, ze worden allen geraakt, ze raken verdwaald in het grote aanbod van hulp die meer is gericht op kennis en geld verdienen dan op meditatie, individu en leren onafhankelijk zijn. De bedelnap gaat rond en voor je het weet begint men een discussie, gaat men bewijzen en je begint te twijfelen, ze trekken je over de streep. Men kijkt niet naar de mens, men kijkt naar geld, naar verdienen en niet de ellende die steeds groter wordt. Maar in het gewone leven, zonder de bemoeienissen van buitenaf vinden mooie verlichtingen plaats, zonder woorden, in liefde en wordt er gedeeld, er wordt gegeven er wordt niet gekeken naar of iemand goed is, de nodige mensen kent, de nodige papieren heeft. Daar is geen bedelaarnap te vinden, daar helpen mensen elkaar! Stop met bedelen... want in onwetendheid zijn we allen verantwoordelijk voor het in stand houden van de enorme ellende, pijn, eenzaamheid onder velen!