maandag 29 februari 2016

Een nieuwe geboorte...: de jaren zijn voorbij van vechten, strijden, onderdrukking en enorme eenzaamheid. De pijn van overlijden, de enorme Duisternis, wat was ik alleen en bang. De geboorte van een nieuw leven, de pijnen van niet gewenst zijn, de eenzaamheid en de pesterijen die het nieuwe leven de glans wilden ontnemen. Het strijden begon, want met nieuw leven wakkerde het vuur in mij, alles vergeten behalve de zuiverheid, het Licht waar mijn Huis werd mee verlicht. Ik luisterde naar jouw taal, zo welbekend en we voeden  als ware elkaar op. Enorme dalen, maar altijd de wijsheid, de liefde en de wilskracht, achter de wolken schijnt de zon. We maakten onze eigen regels op, dwars tegen de vele systemen die ons probeerden neer te halen en als ik terugkijk, wat een bewondering, respect en liefde ik voel voor de klim uit de dalen waar we gekozen voor hadden. Vrijheid, was belangrijk, straffen deden we niet aan, wel belonen en vooral altijd luisteren, naar jezelf, naar elkaar. Elke x jou loslaten, op het juiste moment, de juiste tijd en de humor van de vertoning buiten ons; daar beginnen we niet aan. De investeringen die we hebben gedaan en we deden het met elkaar, delen en geven, het sloot naadloos aan. Mijn grootste streven heb ik bereikt; een Kind met de voeten op de aarde en het hoofd in de hemel. Loslaten van het verleden en zijn in het heden. Elke dag is nieuw, en elke dag worden we beloont met de vruchten die zijn afgeworpen door het verleden te hebben geheeld. Een nieuwe geboorte, geef je licht door, zet je stappen in de wereld. Je hoeft niet bang te zijn, je hoeft niet langer te zwijgen, want in het Nieuwe vind men elkaar wel... hoe noemt men ook alweer; geruisloze communicatie! Een Moeder_Hart die Spreekt Dank!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

Onze zorg behoort te bestaan uit Liefde, niet uit het blijven sleutelen, oplappen van een menselijk lichaam. Onze zorg is uitstekend maar er is enorm misbruik van ontstaan. Waar vraag naar is, is aanbod en het aan aanbod werd voldaan. De zorg zoals we die nu kennen en gebruik van maken is in de loop van de jaren steeds meer een langzame zelfdodings_systeem geworden. Relaties werden ontwricht, emoties onderdrukt, families ruw uit elkaar gerukt, liefde verdween en daarvoor in de plaats, robots die braaf het systeem volgde. Deze dagen zouden voor mij een mooie tijd moeten zijn, maar ik voel en Zie hoe helder de stukken nu in elkaar passen en het Einde nadert. Natuurlijk heb ik verdriet, pijn maar ik blijf kijken naar mezelf in de spiegels die nu op mijn pad komen. Waar ik ooit zweeg, handel ik nu, uit liefde. Zorg behoort niet te bestaan om menselijke voertuigen te blijven oplappen, om een heel systeem van werkende binnen de zorg afhankelijk te houden van zekerheden. De zorg die kasplantjes heeft geproduceerd, waar lichamen al jaren niet meer functioneren maar de Geest van binnen overuren draait maar gevangen zit in een lichaam, moet stoppen. Iemand gaf gehoor aan mijn aanreiking; ik was er niet op dat moment, maar ik nam gelijk contact op. Ze had gewacht, maar het was te lang en een openhartig gesprek met de naaste volgde. Ik liet mijn tranen rijkelijk stromen, ik sprak mijn waarheid, mijn liefde in het NU. Er is een ernstig contact aan liefde en liefde heelt alle wonden. Wanneer gaan we allen luisteren naar onze stem van het Hart. Want de zorg kan van mij een rotschop krijgen, onmenselijk voor velen en echt, heb je zorg nodig... niet alle verhalen zijn zo hartverscheurend als je leest. Ze zijn veelal gebaseerd uit emoties om zekerheden te behouden, liefde_loosheid. Achter de schermen, achter gesloten deuren speelt het leed af wat velen niet willen zien, niet willen voelen. Maar we zijn allen verantwoordelijk hiervoor. Maar het is ook verlichtend hoeveel licht in jezelf wordt doorgegeven om het leed van de ander te verlichten en menswaardig er te mogen zijn, ook als de dood nadert. Het voelt als sterven en de eerste barensweeen van Nieuw Leven!


 

zondag 28 februari 2016

Voeding...: op de vroege ochtend begin ik toch maar eens de keukenkast voorraad te inspecteren. Vrijwel overal zitten wel gifstoffen in verwerkt, wat nu? Het was een thema aan de voedertafel, gezinnetje googelt er wat op los en al die informatie wordt opgeslagen op de harde schijf bovenin hun hersenkamers. "Wat is nu nog gezond? vraag ik en ik krijg een tal van oplossingen maar als ik mijn antwoord geef, na alles bij elkaar te hebben opgeteld blijft over; eet niets, drink niets en adem vooral niets in, bestel je kist maar. Ons eten is niet goed, maar we waren al jaren gewaarschuwd i.p.v te luisteren en te handelen werd de vraag naar vervuiling alleen maar groter, het aanbod ook, dat is logisch. Voeding, water en lucht zijn belangrijk voor ons als mens maar om ons nu suf te googelen op wetenschappelijke onderzoeken waarvan de wetenschapper zelf het niet eerst op zijn eigen lichaam heeft toegepast, maar enkel uit onderzoeken, zijn voor mij geen stuiver waard. Het leven geeft ons de hulpmiddelen om te ontgiften en niemand anders dan wijzelf kunnen deze hulpmiddelen op onszelf toepassen omdat ze juist door het ervaren van het leven, zichtbaar en bruikbaar worden. Al jaren werk ik met bepaalde hulpmiddelen en ik heb me vaak verbaasd hoe de commercie er misbruik van maakte, dan wordt het product een zielen_uitknijper i.p.v van een ziel_healer. Mensen leunen nu eenmaal op de buitenwereld, wijzen naar de ander maar komen vroeg of laat weer op hetzelfde, onveranderde punt uit. Men moet het zelf ervaren, zelf ervan leren en toepassen en de energie zal steeds meer transformeren van binnenuit. Niemand kan ons goede voeding voorschrijven, iedereen is uniek maar we kunnen wel leren om zoals bij alles, de kern aan te pakken. Terug naar de Kern, dat is bewustzijn, zo is het bij alles. Ik moet gewoon kunnen eten maar ik zorg er wel voor dat de basis goed is, dat heb ik zelf moeten leren door het te ervaren!

zaterdag 27 februari 2016

Beweging...: je doet dingen, of er vallen je dingen in die je gaat doen, de reden weet je vaak niet als het om jezelf treft. Een invulling, een denken, maar dat de symboliek tot je doordringt gebeurd niet altijd. Het is net alsof oude lessen terugkeren, de 1ste zijn altijd gevuld met emoties, met slachtofferrollen, met denken. Maar geleidelijk aan wordt het rustiger, je gaat accepteren, het komt en het gaat en daarna is er ruimte. Een nieuwe geboorte heeft plaatsgevonden. Beweging, ik koos voor sporten, geen idee waarom, nou ja, samen iets doen met mijn dochter. Leuk en ik vond het echt leuk maar al snel kwamen de klappen, pijnen kwamen los, overdag, s'nachts, op een gegeven moment was ik geradbraakt, wat gebeurd er met mijn lijf? Een diepe zuivering kwam op gang en bij de laatste avond dacht ik; ik stop er mee, alles is goed en aardig, maar geef mijn portie maar aan Fikkie! Ego_taal, weerstand en ik trok de stoute schoenen aan en vroeg om hulp. Fantastisch, ik kreeg hulp, gewoon begeleiding maar 1 is boos en beledigd en als ik zeg wat de pijn is trekt ze bij; 'oke, dan gaan we samen wel lopen'. We hebben overal hulp om ons heen, gerichte hulp, mensen met ervaring en gevoel op hun vlak. Kies je voor jezelf dan breek je ook de spiegels, meer zicht, meer helderheid, meer energie en vrijheid en vul je elkaar aan. Een eenheid, een samengaan in energie. Beweging, mijn lichaam is geheeld, maar van binnen dient het worden gereinigd, gezuiverd, de energie was naar buiten gericht en verzwakt. Nu kies ik voor mezelf en begin te voelen mijn eigen energie... wat een verandering! Help, ma aan de fitness, met een Lach!


 

vrijdag 26 februari 2016

Sloop_beleid...: we kunnen niet van het verleden blijven lenen, men kan niet de problemen van buitenaf oplossen en toch het gebeurd. Een mooi artikel in de Volkskrant met foto's over verpauperende huizen in onze gemeente. Wetenschappelijk geschreven wat inwerkt op het menselijk brein. Dat is ook de bedoeling. Een grote foto van een in elkaar gestorte boerderij, echt geen krimp hoor, die boerderij liet men al vervallen ver voor de krimp. Een de vervallen ex winkelstraat was al armoe toen ik hier jaren geleden voor het eerst kwam. Begin jaren 80 was dit landelijk overal wel een straatbeeld, vol verpauperde huizen, panden en boerderijen die gewoon weg stonden te rotten. Daarna ging het beter met de economie en de panden werden gesloopt, met haken en ogen want de belanghebbende, de graaiers en politiek hadden geen oog voor behoud van oude panden, geen oog voor beschikbare ruimten voor jongeren. Nee, het ging om de economie en voor we het wisten zaten we in de draaimolen van een gouden maatschappij waar we allen rijkelijk werden beloont. Het heeft ook zijn nadelen, geld, dingen, huizen werden belangrijker en de mens was verwend, men zocht de liefde in dingen, bekleden hun huizen met diamanten, hun buitenkant was belangrijker en van binnen werd langzaam alles gesloopt. Welvaartziekten, burn_outs en verontreinigingen door o.a water, lucht en voeding. Nu wordt alles in tempo gesloopt, politiek haalt landelijk de krant erbij en blijft zijn eigen mensen negeren. Dat is ook de bedoeling, want steeds meer mensen zien en voelen wat er gebeurd en raken in emoties, ze verliezen alles, ze hebben geen stem, ze worden toch niet gehoord. Deze gemeente spant echt de kroon, de 10 jaar dat ik hier woon hebben ze me veel af genomen, het heeft niets met krimp te maken. Het heeft met het beleid te maken, zij bepalen en als het hen niet aanstaat dan zetten ze je een hak. Het gaat erom dat problemen niet landelijk in de krant hoeven te staan als je zelf verantwoordelijk ervoor bent. Met een half jaar tijd is de winkelstraat leeggelopen. Er is niets ondernomen om de leegstand te benutten, de huisjesmelkers aan te pakken. Er is goed geinvesteerd in pleinen, in de sloop van gemeenschappelijke panden die een bestemming hadden kunnen krijgen. De pleinen worden niet benut, ze zijn in handen van een groepje die menen dat zij het voor het zeggen hebben. De bestaande winkelstraat is alles zo'n beetje weggemaaid wat de straat nog gezelligheid gaf en de aandacht is gericht op nieuwbouw, een eind verder op, waar bepaalde ondernemers wel even frisse wind door willen blazen. Absurd al die ideeen en uitwerkingen en dat is niet alles. Sloop de bevolking; massaal worden we overspoeld met politieallert, raar dat angst overheerst, dat ernstige gevallen worden gezwegen in de media en dat betrokkenen bang zijn. Ook het vluchtelingenprobleem wordt grotendeels verzwegen. Vandaag hoorde ik dat 2 extra plaatsen zijn aangewezen voor asielzoekers. En dat terwijl al jaren de problemen met de woningen van woningbouwverenigingen niet zijn opgelost. Mensen moeten lang wachten op een woning en ik kan het weten, ik heb er meer dan 5 jaar op moeten wachten en me van ellende maar uitgeschreven. Verontrustend is dat in een flatje 3 appartementen zijn toegewezen aan asielzoekers, maar met alleenstaande bewoners had men beter eerst naar de woningsituatie kunnen kijken en ons allemaal op de hoogte moeten brengen. Burgers worden aan de kant geschoven, politiek denkt chaos en heeft geen oog voor de burgers. Het is ook een groot gevaar de onwetendheid waarmee wordt gehandeld en door wordt gepakt. De realiteit wordt GENEGEERD, angst en emoties worden gevoed, men vraagt om meer en meer problemen. Maar problemen ontstaan vanuit binnen en kunnen niet opgelost worden door buitenaf. En juist daar zit de ingang, maar helaas, de laatste x in de raadszaal had ik een getuige bij me en die was onder de indruk van het poppenkast spel en dat politiek mij negeert. Ik geef geen waarheid, ik raak anderen om de ogen te openen.


 

woensdag 24 februari 2016

Waarheid...

Als je de hemel in bundeltjes zou verpakken en op de markt zou aanbieden, zou er niemand naar voren komen om te kopen.
Maar dat doen we wel met waarheid, God en bevrijding zijn allen op de markt te koop.
En je kunt de kooplieden niet de schuld geven. 
Die voorzien alleen maar in de vraag van de kopers.
En zolang er kopers zijn, zolang er klanten zijn voor waarheid, is het niet mogelijk van dergelijke winkels af te komen die kant_kant_en klare waarheid verkopen.
Alle organisaties en sekten die in de naam van religie opereren zijn winkels geworden.
Je koopt er kant_en_klare waarheid.
Je kunt niet alleen kant_en_klare kleren krijgen op de markt, er is ook kant_en_klare waarheid te koop.
Ik kan je geen kant_en_klare waarheid geven.
KANT_EN_KLARE WAARHEID IS NIET TE KOOP.

Osho



 

dinsdag 23 februari 2016

Stroom van geld....; we hebben geleerd te investeren in wat buiten ons is, we investeren in het behoud van de economie, die ons heeft beloont en afhankelijk hebben gemaakt. We blijven investeren uit armoede_denken in het oude economische tijdperk, waar dingen buiten ons belangrijker zijn dan liefde in onszelf. We vertrouwde de maatschappij, we volgden gedwee, we hielpen zelf mee aan in stand houden van onze zekerheden en luxe. Over_vloed is leren investeren in jezelf, buiten de bekende banen en meer vertrouwen en verantwoordelijkheid nemen voor onszelf. Al jaren heb ik een goede zorgpremie, ik betaal er dan ook goed voor, mocht ik hulp nodig hebben die goed voor mij heb ik daar min of meer maandelijks al voor betaald. Helaas, komt het maar te vaak voor dat je het bedrag niet kunt voorschieten en kan ik er geen gebruik van maken. Mijn investering gaat naar anderen die jammeren en klagen voor hun behoud van zekerheden en zorg. Wie investeert in zichzelf breekt met de oude economie, investeert in positieve energie, voed zich met positieve en liefdevolle energie, trekt de juiste mensen, hulpmiddelen aan en dat is een energie die vernieuwing brengt, in stand houdt en groeit.We dienen onverantwoordelijkheid, afhankelijkheid, zekerheden los te laten en dat begint allemaal met naar binnen te keren. In alles zien we het tegengestelde terug, steeds duidelijker en ook steeds meer tegenstrijdigheden die we zelf veroorzaken. Niemand buiten ons kan ons bij de hand nemen en zeggen wat goed of niet goed is. In onszelf dragen we de antwoorden met ons mee. Investeren in het bekende is ook, jammeren, vechten, emoties als het mis gaat en het bij de ander neerleggen. Stroom van geld is van buiten naar binnen= armoede_tekort_denken. Stroom van geld van binnen naar buiten = Overvloed, delen en ontvangen. Investeren in jezelf vergt moed, discipline maar je wordt elke x beloont!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

vrijdag 19 februari 2016

'Het meisje dat alleen water mocht drinken:...: daarvan werd ze herkent. 10 jaar geleden was ze heel moedig, ze wilde haar klasgenootjes bewust maken wat zij deed zonder medicatie om gewoon zichzelf te zijn. Ze ging gebukt door het zwijgen en verbergen dat haar lichaam reageerde op van alles en nog wat. Zo jong als ze was, had ze een schitterende power_ point gemaakt, ze had iemand uitgenodigd om te spreken op haar spreekbeurt. Het was een succes maar het werd snel duidelijk dat kinderen geen stem hadden en ouderen hun eigen verhaal maakte. Kom niet aan zekerheden, kom niet aan genezing! Haar presentatie is nu zeer actueel, maar wat doen we ermee? Een gesprek met de zorgverzekeraar volgt, dit x heel krachtig antwoord ik; nu moet u luisteren van mens tot mens. Er is nog nooit zoveel doorverwijzingen geweest naar specialisten als in deze tijd. Specialisten schrijven als smarties medicatie voor, worden bijgesteld en andere uitgeschreven en de mens slikt en slikt steeds meer. De groep die premie betaald maar ook zelfinvesteert, moeten het maar zien te rooien. Ook ik kwam er deze week mee in aanraking, te zot voor woorden. Steeds duidelijker wordt nu dat ellende juist moet worden gevoed, omdat eraan verdiend wordt. Men wil helemaal geen verandering, elke poging tot verandering wordt de grond in gedrukt. Maar een lichtpuntje, binnen de samenleving is een vorm van ontwaken, vermoeidheid van het vele zoeken en vele woorden tot zich nemen. Woorden en medicatie zijn hoofd vol proppen en verwijderd van het lichaam waar het hart klopt. Meditatie, is stilte, is medicatie voor healing, helen van wonden, het verbonden raken met met het lichaam, met het Hart en juist in meditatie hoort men de juiste woorden wel. 
Het meisje dat alleen water mocht drinken is uitgegroeid tot een jonge vrouw, er is niets mis mee om met beiden benen op de Aarde te lopen, gezond en gelukkig en ook dromerig te zijn. 



 

donderdag 18 februari 2016

Het ervaren is belangrijk, niet de kennis, vanuit de ervaring ontstaat het *Weten* en het weten kan niemand jou leren, men kan er geen opleiding voor volgen en geen diploma behalen. Een Meester kan alleen een Meester zijn over zijn eigen leven, zijn eigen ervaringen, dieper en dieper en geeft hij door. Een Meester kan een ander niet genezen, wel begeleiden de weg naar in zichzelf toe, zijn eigen waarheid herontdekken, zijn eigen wonden leren helen. Leraren hebben we genoeg, iedereen noemt zich leraar, diploma zus en zo, aangesloten bij een vereniging of een groep, eigenlijk is het niets meer dan een sekte. Men is geen individu, men is volgzaam aan de maatschappij en vormt de ander. Wie goed kijkt, ziet het in alles terug. Wordt het geen tijd om los te laten en naar binnen te keren? Alles in het leven kent een ritme, orde en regelmaat. Maar wij mensen vechten wat af, willen bewijzen, kiezen voor ellende terwijl juist gelukkig zijn de 1ste prioriteit behoort te Zijn. 



woensdag 17 februari 2016

"Zie je dat niet?...; Zie je dat niet hoe mensen krampachtig vasthuiden en letterlijk elkaar uitkleden zonder eerst naar zichzelf te kijken. Mensen zoeken het overal, willen behouden maar doen zichzelf en anderen zo pijn. We dienen zuiver te zijn, maar zijn besmeurd met de welvaart van weleer. Men is zoveel vergeten dat men wel degelijk kan genieten, wel alleen kan zijn met zichzelf. Ik voel me opnieuw veroordeeld en ditmaal nog dieper, alsof in huis de boel schoonmaken, opruimen en gezellig aan keuvelen een misdaad is. Men moet dit, men moet dat, de ene krommigheid van de geest met de ander, ik kan er even niet meer tegen. Sinds een paar weken doe ik iets met mijn dochter, gezellig samen naar de fitness. Anderen gaan winkelen, vakantie, nee wij hebben hier voor gekozen. Ze legt me oefeningen uit en wat heb ik een moeite met mijn lichaam maar ook weer mooi hoe het leerproces verder gaat. Alsof we dichter nader komen en beiden zien hoe het verleden zich om ons heen in hoog tempo herhaald, alsof het een mode is om ongelukkig te zijn, om ellende te hebben en om in angsten te verkeren. Misschien heb ik wat gemist, nee hoor, elke gelegenheid heb ik aangepakt om te leren, om te helen. Ik ga er gewoon mee door, maar tranen vloeien, mijn lichaam zuivert en in momenten blijf ik gewoon spreken vanuit mijn Hart! "Zie je dat niet?" hoe de samenleving in nog geen 20 jaar tijd zo enorm veranderd is, zo afhankelijk van buiten dat men vergeten is wat Leven is en dat het leven altijd geeft wat je nodig hebt!

 

woensdag 10 februari 2016

Niet alleen...: wonderlijk hoe mensen groeien in hun proces, terwijl je de media en hulptroepen moord en brand schreeuwen om te verbinden, naar elkaar te luisteren en nog meer. Begint mijn Hart te stromen over al die mooie energieen die naar elkaar toetrekken, verbonden zijn met elkaar en ook voor mij, dit x zat ik niet alleen in de Raadszaal, mijn partner ging mee. Kon hij het met eigen Ogen aanschouwen vanuit de zaal naar het toneelstuk, mooi hij heeft zich kostelijk vermaakt, hij zelf zat in de zaal! Dit x voelde ik mijn aanwezigheid, sterk, krachtig maar ook vol liefde naar vooral mezelf toe en daarmee naar al die anderen die mij omringen. Kommer en kwijl, ellende en gezwijg. Want zeg nu zelf, daar waar veel gepraat wordt, veel woorden zonder te begrijpen de arena in worden gegooid, is zwijgen, is nietszeggend, is onwetendheid. Mensen die elkaar begrijpen in de taal van het hart of gewoon *Luisteren* met het hart en niet met het hoofd, vinden nu geweldige transformaties plaats. Dat is de Kracht, de Liefde die zichzelf heelt en naar buiten straalt. We hebben niets aan een politiek, we hebben niets aan de systeem opgeleiden hulptroepen, het brengt ons naar de afgrond. Wat werkelijke waarde is, blijft kijken naar jezelf, altijd en in iedere situatie hoe je reageert. Alsof een lamp even kortsluiting maakt, een motor die sputtert bij het starten, zo is het ook met onze emoties, niet aanwezig in het nu bij jezelf, maar ergens anders en dan sputtert het hier en daar tegen. Het zijn de gedachten die jezelf voed of laat gaan. Nee, ik ben niet ongerust, ieder loopt vanzelf hoog op tegen de muur en zeker binnen de politiek en als ze mij niet willen zien staan, ach.... ik zie mezelf staan en dat is belangrijk en dan zie je ook al die mooie lichtjes om je heen!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

dinsdag 9 februari 2016

De deurbel gaat en ik doe open en kijk verbaasd. Een bezorger met een mooie bos bloemen en hij zegt vrolijk 'ze zijn echt voor U, kijk maar uw naam staat erop." Ik neem de bloemen aan en open de enveloppe. Warme tranen van liefde rollen over mijn wangen. Vaak vergeet men de mens, ieder heeft zijn bagage, maar daaronder zit een mooi hart met geweldige kwaliteiten. Vaak weert men elkaar af, 'kom niet te dichtbij, raak niet mijn Hart". Emoties als schild, prik erdoor heen, daaronder zit zo'n mooi Hart. Het geschenk raakt me, want niet iedereen wil de ander begrijpen, laat staan dat ze zichzelf begrijpen. Ik mag al zoveel ontvangen, want mensen die de moed hebben om hun Licht te laten stralen, zijn mensen die we nodig hebben in deze stormachtige maatschappij. En met een glimlach, er zijn zoveel mooie mensen die we niet willen zien staan, ach dat maakt ons toch niet uit. Het gaat erom dat je jezelf ziet staan zonder wat een ander daar van denkt of zegt of doet. 



maandag 8 februari 2016

Lichaam...: Mijn lichaam protesteert, het doet overal pijn, pijn is geblokkeerde emoties. Wat te doen, luisteren naar je Stem of veilig in je oude comfort blijven ronddolen. De tijd is gekomen om te delen, er is zoveel onrecht, zoveel onderdrukking en mijn lichaam geeft het aan. Onzeker, bang om de stappen te zetten in het Nieuwe. Zoveel symbolen en deze x mag ik ze niet negeren. Ik kan vallen, maar achterblijven doet nog meer zeer. Warm voelt het aan als je wordt omringt door gelijkgestemde energie, het begrijpen, het uiten en delen met elkaar, zonder oordeel. Ik vind het niet een gemakkelijke tijd, zoveel tegenstrijdigheden, zoveel ikke, ikke en machtsstrijd. Voorbij gaan aan ons gevoel, we zijn met meerderen, de andere kant van de waarheid mag ook worden uitgesproken. Luister naar het lichaam, het geeft je duidelijk aan wat leeft in jezelf, wat naar Buiten wil... een lach, een traan, pijn, laat het gaan. De tijd van Kennis en geleerdheid is voorbij, het is de tijd van zelf verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf, je lichaam, je innerlijke HUIS en niet het vechten om behoud van huizen, van bezittingen, we houden het nieuwe tegen. Dat verteld mijn lichaam!



donderdag 4 februari 2016

Een huis is een afspiegeling van je innerlijk. Je lichaam is het enigste vervoersmiddel hier op Aarde. Onze huizen zijn versierd met pracht en praal, de binnenkant telt niet altijd mee, stof hier, vies daar en vaak een enorme opslag van prullen. Een inrichting verteld veel over jezelf. Gisteren avond zat ik keurig met mijn mond dicht, je hebt geen keus in een Democratie, in de zaal om te kijken naar de zoveelste soap van een Raadsvergadering. De sfeer grimmig, mensen groeten enkel elkaar, een buitenstaander of een slap handje of negeren... jullie raden het al! Hoe gevoelloos over mensen wordt gewalst, een huis is niet belangrijk, een geluidscherm wel. De mens is niet belangrijk, dingen wel. Mensen niet willen horen, als een narcist op hun troon spelen ze hun spel. Emoties in de zaal, hoogoplopend, want een helpende hand ontbreekt. Alle wegen van het systeem bewandeld, torens met documentatie, maar je Huis wordt je afgenomen. Tegenstrijdigheden, men pakt af en men brult van de daken dat men nader wil komen. Men wil geen bouw, maar wel bouw voor opvang asielzoekers. Overal waar het bordje geld en status aanhangt, valt een gemeente als Dagobert Duck met uitpuilende ogen voor. Verzet tegen onze innerlijke inrichting, tijd om overtolligheden als het verleden en het bekende definitief het huis uit te verbannen. Niet verstoffen onder lagen oud zeer, zekerheden en veel, veel kennis, het uitzicht naar buiten is vervuild men kan niet zien. Men mist de helpende Hand, de liefdevolle Hand die je niet vastpakt aan de hand, maar die je even laat voelen; kom op, orde in de tent, licht in de tent. Waarom verzet tegen je eigen innerlijk huis, voelt het niet prettig, voel je je er niet thuis? Laat je huis niet afpakken, een politiek kan mensen alles afnemen, in gevangenis zetten maar je ziel, je licht kunnen ze niet afpakken. Ik zag ook mooie dingen, er is moed voor nodig om zekerheden te laten vallen, maar deze crisis is juist om al het oude te verwijderen en het nieuwe door te laten gaan. Wees niet bang om je eigen huis opnieuw in te richten, er is altijd wel een helpende hand om je wegwijs te maken. En statistieken, ach die kloppen niet, net als begrotingen hi hi... er vindt een verschuiving plaats, of we het accepteren of niet, grenzen zullen vervagen, mensen zullen gaan, mensen zullen komen. Alles zal uiteindelijk tot een eenheid vormen, maar niet op deze manier, niet de onderdrukking van ons allemaal. Begin je eigen huis te zuiveren, ramen open, frisse lucht erdoor, overtollige zaken de deur uit en vul je met licht, warmte, vertrouwen en rust!


 

woensdag 3 februari 2016

Natuurlijk, ik zal het niet ontkennen, het is een vreemde tijd. Wie naar buiten kijkt en erin meegaat, is van zichzelf verwijdert. Wie naar binnen keert en orde stelt in de enorme ravage die in ons woedt, wordt rustiger, leger, stiller... Het is nodig om te ruimen, zoveel restjes emoties, herinneringen, patronen en steeds duidelijker het beeld van hokjes. Alles keurig verdeeld in hokjes, zelfs diep in onszelf. We raken in paniek, we voelen onrust als de hokjes worden aangeraakt, weg ermee, oud zeer, oude gedachten, oud hier en oud daar. Men noemt het ook wel emoties. Zelfs emoties hebben we in hokjes gestopt. "We gaan niet buiten de lijntjes" veilig in onze eigen comfortzone. Wonderlijk, dat we in ons hetzelfde zien, voelen als collectief buiten ons en eenmaal door, de vele kwartjes die vallen... wat is het simpel. We worden gespiegeld op ons innerlijk, maar de emoties richten we op de ander, het zijn onze eigen emoties die opgeruimd mogen worden. Het oude definitief sterven voordat het nieuwe kan opbloeien. Ik ben heerlijk in mezelf aan het ruimen, het wordt weer rustiger, weer wat lichter en zelfs het breiwerk maar weer opgepakt. Hoe stiller het wordt, hoe leger het wordt, onder de puinhopen van al het duister ligt het licht verborgen, onze eigen waarheid, onze eigen stem... nee nee, zover ben ik nog niet. Het leven blijft een leerschool!



dinsdag 2 februari 2016

Vroeger werd jou geleerd om je emoties te verbergen en je ervoor af te sluiten ... en zo belandde je op een eiland, verward en helemaal alleen ... @Roland Verschaeve


"Als muren konden spreken...": het kwam weer bij me binnen, dit zinnetje dat ik vroeger uitsprak. En afgelopen weekend werd me duidelijk waarom door een enkel gesprekje waar het niet mij werd gegund om even een moment met iemand te spreken. Al vanaf de geboorte werden we afzijdig gehouden van geliefden, familie, vrienden. Een speciale kamer om te spelen, afgezonderd van leven met mensen, ik kan me niets herinneren. Ik groeide op en ook in mijn jeugd bleef ik gescheiden van de buitenwereld alsof ik niet mocht zijn. Natuurlijk gaat het een x mis, je proeft van het leven, je wil meedoen, maar elke keer weer die vinger in de pap. Je ontspoord, je proeft aan alles, maar ook hier hoe dieper je zinkt die eeuwige drijfveer om eruit te komen, om te leven, om gelukkig te zijn. Het leven liep anders, als ik nu terugkijk, liet ik me alles afpakken, ik liet het gebeuren, ik kwam niet in verweer en definitief belandde ik op een eilandje, tussen 4 muren. Het lichtpuntje is mijn kind, ik heb gevochten voor alles om haar met beiden benen op de Aarde te zetten, dat ze haar gevoel en haar koppie in evenwicht heeft. Dat ze mag zijn in haar emoties, in haar Liefde en haar Stem. Mijn Ego verteld dat ik van mijn leven een puinhoop heb gemaakt, dat zelfs nu in deze tijd mensen zo wanhopig spartelen en willen vasthouden aan dat wat ik niet heb gekend en natuurlijk diep in mijn Hart, het ook zo graag wilde. Ik kom uit een gezin waar ieder op zijn eilandje leefde, niemand kende elkaar. Ik heb nu een gezin waar we elkaar "kennen"in energie, een lange strijd, veel pijn, veel gekwetstheid en eenzaamheid. Maar daar leren we van. We leven allen afgesloten van ons hart, we leven allemaal in een hokje met 4 muren, iedereen heeft zijn verhaal, zijn pijn en houdt zich in. Zodra je iets kunt benoemen, zodra je het voelt, stroomt het al... al zegt het Ego zachtjes; 'hier kom ik niet uit."