donderdag 24 maart 2016

Definitief...: het loopt op een einde, het heeft geen zin meer om ertegenin te gaan. Een woord en je verzeild in een discussie. Een woord en ze lachen je uit. De woorden die je hoort zijn te krom voor woorden. Agressie, vasthouden en vooral eigenbelang en macht. Als alles goed gaat, is er niets aan de hand, komt het dichterbij dan heeft men een mening erover en is het Raak, dan is het explosie en vingers wijzen naar de ander. Men wil niet horen, men wil niet voelen, men maakt dezelfde misstappen en blijft veilig in de comfortzone. Het raakte me, dit is niet menselijk meer, dit is de ander pijn blijven doen, van de ander blijven lenen en ik keer naar binnen. Het is definitief, tranen beginnen te stromen, van onbestemd naar definitief. Het wachten is enkel nog hoelang? Ik had niet verwacht dat ik dit zou meemaken, dat het leven zoals we zijn opgegroeid definitief getransformeerd is. Maar innerlijk voel ik de pijn, hadden we maar nog even kunnen genieten?
Kijk naar jezelf, kijk naar de ander. Voel jezelf en voel de ander. Doet men het werkelijk met opzet of zit men gevangen in zichzelf? De Vader, De Moeder, De Zoon en de Heilige Geest, niets staat los van elkaar!