maandag 28 maart 2016

Wensen...: hij had een wens, ouderwets gebakken aardappels. We spreken af dat ik de aardappelen zou bakken. 150 km heen en 150 km terug met een mand vol eten en de pan. We hadden ook gezien, hoe graag hij het ook wilde om ons te plezieren, het ging niet meer. Zij, in rolstoel in de keuken gezet zodat ze mee kon genieten en proeven van de bereiding van de maaltijd. Stil en met tranen in de ogen keek ze toe. Koffie met slagroom en een tweede kopje volgde, het smaakte zo lekker. Oude foto's bekijken, bij sommige had ik alsof de tijd helemaal niet had stilgestaan, bij andere een diepe herkenning. De tafel gedekt compleet met paas servetten en als we allemaal zitten te eten komt de verzorgster binnen en loopt op me af; 'ik ben de contact persoon." Ze was al verbaasd dat we met zijn allen zaten te eten. We reageren helemaal niet op het woord contactpersoon, iedereen is met de aandacht bij de maaltijd. Pilletjes worden neergelegd en ook genegeerd. In wat voor maatschappij zijn we toch terecht gekomen? Pil hier, pil daar. Wensen zijn vervuld, zo eenvoudig , liefde stroomde, het geeft rust, het geeft vertrouwen, de afstand is groot maar geen belemmering. We zijn verbonden! En dan de thuiskomst, het 1ste wat we hoorde was; Waar is de taart? en het tweede, tja bombarie om de verdwenen slagroom. Welkom thuis ma en ook haar wensen worden echt wel vervuld!