vrijdag 29 april 2016

Speelbal...: pijn is om te voelen niet om de ander te raken, te kwetsen diep in de ziel. Mensen zijn geen speelballen om de pijn van ander op te vangen. Pijn is een roep om healing en niet vluchten. Zoveel emoties komen als etterende wonden los, men probeert het te stoppen, onder te blijven drukken en op de ander af te schuiven. Hun pijn, hun diepe haat tegen hun zelf projecteren ze op anderen om haat te zaaien. Men raakt niet enkel de persoon die ze liefhebben, maar ook de omgeving van die persoon en dan is het prioriteit om stil te zijn, te voelen, niet af te vragen waarom? Stel geen vragen, voel en laat het los zodat de diepe wonde in jezelf getransformeerd kan worden en de ander heeft geen vat meer op jou. Wij mensen zijn geen speelbal. Geen speeltje voor eventjes en eenmaal de lol eraf aan de kant te worden gezet op een harteloze manier. Relaties zijn om te leren, te ontwikkelen en te groeien in vrijheid en liefde. Het verleden mag dan misschien hard zijn geweest maar het is geen voeding voor het leven om op te blijven teren, het waren lessen om te transformeren. Speelbal blijft aan het oppervlakte, prik er een gat in en zinkt aar beneden. In de ziel geraakt, de sprong in het diepe!



zondag 24 april 2016

Niets_heid...: hij neemt me mee om een eindje te rijden en we belanden op zo'n woonboulevard. Voor ons al weer jaren geleden dat we daar kwamen. Ik stap uit en onder mijn voeten bevind een kunststof grasmat. We gaan de winkel in, wat een prullaria, dun kunststof gaat 1 zomer mee of nog niet eens en je zakt er spontaan door. Ik kijk om me heen en zie zoveel van plastic en mensen met verveelde gezichten. Weg hier, dit doet me geen plezier. Dan naar de Ilkea, mijn partner is verzot op plastic knijpertjes en ze zijn altijd spoorloos. Er loopt een mooie grijze baan over de vloer en iedereen loopt er keurig overheen, het leek wel een lopende band en weg was ik, dwars langs alle meubeltjes die me acute rugpijn bezorgen bij het kijken alleen. We zien ontevreden gezichten, robotachtige bewegingen, veel gegaap en als ik kijk naar de schoenen omdat iemand mij daar op wees. Ja, geen wonder al die slijtage aan gewrichten, bijna niemand liep op stevige schoenen met een leren zool. Synthetische kleding, overgewicht, we voelen ons zonderlingen en ja hoor we gaan naar huis. Een maatschappij die ten einde is, verveling en ontevredenheid, vervuiling van de Aarde door wegwerpmateriaal waarop is bezuinigt. Niets_heid, bevinden in het niets, ik zag de tegenovergestelde kant, de kant dat we niet zoveel hadden, die ons inspiratie en creativiteit gaf met de weinige dingen die we hadden. De meubels waarop je goed kan zitten, en zelfs staan, ze gaan een leven mee of langer. Ze geven steun aan je lichaam. Zijn we echt zo verveeld dat we ons vervuilen met alles wat ons lichaam en geest schade aandoet? Geef mij maar het uitzicht op mijn tuin, het groen, de kleuren en zelfs de wisselende buien vandaag. Als we spreken over duurzaamheid en gezondheid, begint het altijd bij jezelf! Kijk niet naar de toekomst, ga naar binnen, terug naar de kern en stukje bij beetje vindt je de antwoorden.



vrijdag 22 april 2016

Afwijzing...: het woord raakte me diep in mijn ziel. Al die jaren van afwijzing, om wie ik was, wat ik deed, mijn woorden, mijn liefde voor alles wat is. Mijn lichaam laat pijnen los, heftige pijnen. Misschien dat het verleden dagelijks aan mijn Ogen voorbij gaat. Al die jaren die achter mij liggen, de vele veroordelen, het aan de kant geschoven worden omdat ik koos voor leven, ik koos voor vrijheid en zeker voor mijn kind. Hoeveel pijn je moet ondergaan, hoeveel eenzaamheid je moet doorstaan want al die jaren was ik echt alleen. Wij mensen wijzen onszelf af, we wijzen de liefde af, uit angst om de pijn te voelen, uit angst om alleen te staan. We laten ons liever kwetsen en pijn doen door anderen dan dat we ons openstellen om te voelen. Er is altijd wel 1 mens van de 100 die je even bij de hand neemt. Zelfs in mijn heftigste periode was dat er maar 1 en die ene is nog steeds in mijn leven. Afwijzing, wijs het leven niet af, we worden overspoeld door media, door verhalen en de emoties laaien op, niet wetend wat we moeten doen. Mijn leven was niet makkelijk, maar ik sta steeds meer voor wie ik ben, in liefde, zonder afwijzing naar de ander toe. Situaties zijn er om te leren, niet om af te wijzen, en wie daar in alleen durft te voelen, zich af te zonderen van de buitenwereld, groeit uit tot eenheid. * Wie zichzelf kent, kent de ander*



donderdag 21 april 2016

We zitten op het bankje, na lange tijd en we stellen elkaar de vraag 'hoelang zal het bankje er nog staan?" Na de razzia is alles verdwenen, alsof mensen een last zijn. We kijken om ons heen, de straten zijn verlaten, een enkeling zie je lopen of fietsen. We zien de leegstand, de verpaupering en het gemis aan vogels. Het wordt echt een spookdorpje. Bij de kassa begint een vrouw te praten, ze doen het hier zelf, ze jagen de mensen weg en ik doe het ook. Krimp is toegeslagen en de media verteld mooie verhalen. Zoveel sloop, zoveel is er mis maar naar buiten toe wordt het allemaal verzwegen. De luchtkwaliteit is ernstig maar bedrijven slikken het, omzet moet er worden gemaakt dat mensen ziek worden van vervuiling, van opgejaagd worden, contracten worden aangepast, dossiers worden aangelegd over elke misstap die ze maken om als ze niet meer nodig zijn op staande voet ontslagen worden. Wij willen graag zoveel, we willen alles behouden, wij zijn nimmer tevreden maar ik kan er even niet meer bij. Er valt zoveel weg, er is zoveel wat ik niet meer laat binnen komen. Mijn energie is gericht naar binnen, naar de mensen met wie ik verbonden ben en dat is voor mij het allerbelangrijkste. Mensen gaan nu voelen, ze worden misleid, ze worden gecontroleerd, ze werken in een omgeving waar het vervuild is, waar negativiteit en angst heerst. Kun je de wereld redden, NEE. Maar je kunt wel je bewustzijn en inzicht ontwikkelen en ontwikkelen gaat gepaard met pijn, met eenzaamheid, om te groeien naar de mens die je werkelijk bent!



woensdag 20 april 2016

Afgesneden van onszelf, we luisteren niet onszelf, we luisteren niet naar de ander. We horen alleen wat we willen horen en dat is maar een klein stukje. Alleen denken is afgesneden zijn van jezelf, alleen voelen is ook afgesneden van jezelf. Steeds meer onrechtvaardigheden komen nu naar buiten, maar staan we werkelijk stil bij onszelf? Alles is een spiegel, maar wat kunnen spiegels een pijn doen om ons wakker te schudden. 1 telefoontje en de emoties barsten los, zoveel onrecht, zoveel domheid, zoveel onkunde en inzicht. Onwetendheid wat dit doet met mensen. Mensen hebben gevoel, hebben emoties, wakker ze niet aan. Maar leer te luisteren, om te beginnen met jezelf!



maandag 18 april 2016

On_vrede...; er heerst zoveel onvrede, zoveel negativiteit alsof bommetjes elk moment kunnen exploderen. Bij de een uit het in negativiteit, bij de ander in het oordelen en weer een ander gedraagt zich agressief in het verkeer. De stemming is om te snijden. Je ziet en hoort de vreemdste dingen, alsof het niet doordringt, men wanhopig vasthoudt aan het bekende. De andere kant wordt niet verteld, de enorme druk, de stress en zorgen voor de ander, het behouden van een baan want ojee, wat als men alleen komt te staan. Onvrede, vindt de vrede in jezelf, trek je terug in jezelf. Zet de stoel gericht op het raam en kijk naar de natuur, laat je gedachten komen en gaan en ineens is het stil. Je aandacht in het NU, je ziet weer, je hoort weer en er heerst vrede in jezelf en in je Huis!



zaterdag 16 april 2016

Alsof het een stroom van loslaten is, onbewust, steeds minder raakt me. Maar ook meer een genieten van het kleine, van de natuur, van mensen. En op onze wekelijkse boodschappen doen kwamen de puzzelstukjes binnen. Elke dag geeft natuur maar ook mededelingen, een bericht wel de nodige aanwijzingen. Mensen blijven graag in hokjes denken, de aandacht gericht op 1 ding en trekt niet de verbanden. Er is haast bij het volbrengen van bepaalde projecten, bekostigd met subsidies. Democratie is nergens meer sprake van, het wordt medegedeeld, er mag gestemd worden maar of men nu voor of tegen is, de plannen worden gewoon doorgevoerd met haast. De natuur is van slag, de mens is ontregeld, de ijskappen smelten sneller dan men had voorspeld. Het zeewater gaat stijgen. Landen wiens industrie gebied aan het water grenzen zullen overstromen. Het is ons al zolang voorspeld, men is er voor gewaarschuwd en toch was men blind. "het zou allemaal niet zo'n vaart lopen?' We hoeven geen weerstand te bieden, de natuur is nu eenmaal niet tegen te houden. De mens kan het niet winnen van de natuur, de mens kan wel zijn eigen natuur terug vinden en dat wordt nu echt hoogste tijd! Iemand zei tegen mij vandaag; de mens kan niet meer denken? Nee, er wordt voor de mens gedacht of de mens denkt het te weten maar het is niet meer dan woorden die totaal niets betekenen. Kan ook niet, als de mens zelf de woorden niet begrijpt en dat beeld voltrok vandaag voor onze ogen, onder onze neus en ik wilde alleen maar heel gauw naar mijn huisje toe. Waar ik weer werd beloont gewoon weer in eigen omgeving!



vrijdag 15 april 2016

Emoties...: zoveel wordt er geschreven, gepreekt over emoties. Laat emoties los, laat je gaan, maar eenmaal in gesprek praat je in emoties, veelal beinvloed door de media, door de gesprekstof overal om ons heen. Men leeft in het verleden, emoties worden gevoed. Onthechting; er valt ons steeds meer af, steeds meer zekerheden worden ons afgenomen, men wordt letterlijk met hun neus op de feiten gedrukt, emoties laaien op maar als men eenmaal alles wordt ontnomen keert men zich naar binnen. Het wordt teveel, men wordt onrustig, emoties hebben steeds minder vat op de mens die zijn verantwoordelijkheid voor het leven oppakt. Onthechting is ook de diepe zuiveringen, gepaard met pijn, kwalen die naar buiten komen. Ze zijn niet meer van waarde, ze hebben geen doel. Onthechting van lichaam, van geest, van familie en andere vormen van relaties. Men voelt zich alleen, al is het voor een moment en dan draait het. Gelijkgestemde energie vindt elkaar, 1 handeling en het balletje gaat rollen, alsof woorden onzichtbaar worden doorgegeven en emoties zijn verdwenen, angst doorbroken. Het is goed zoals het is!


 

woensdag 13 april 2016

Wie valt, krabbelt weer op, met opgeheven hoofd en ander Zicht vervolgt men hun weg. Het is niet wat de media ons voorschrijft, overal zijn tekenen van groei onder de mensen. Rijk of arm, iedereen wordt geraakt, maar velen beginnen te groeien, de angst te doorbreken. Alle zekerheden vallen weg en leegte ontstaat, vanuit leegte nieuw Inzicht en een meer ontspannenheid. Meer genieten van het leven, ondanks de ketenen van gevangenis die steeds losser gaan zitten. Men wordt immuun voor de overdaad aan gegevens van de media; doe dit, doe dat, eet zus, eet zo, zorg voor de ander (al verzuip jezelf) en politiek, tja een lachertje, hebben ze geen gevoel, geen normaal verstand. Mensen vinden elkaar, meer het Licht van de zonnige kant toelaten en inzien dat vechten en volgen alleen maar energie vreet. Wie valt, krabbelt weer op en dan vindt men met elkaar wel een oplossing door te delen, te geven, te vermenigvuldigen en al die zekerheden, die vormen ons nu langzaam een last aan het been. We bezitten niets, als we denken dat we bezittingen hebben wordt het ons ontnomen (dat was gisteren heel duidelijk in de raadszaal, bedankt jongens voor het ware gezicht) maar dat wat we bezitten in onszelf laten we steeds meer toe naar buiten te stralen en voeden hen die groeien van Licht! Voeding, het is belangrijk. Als we dorst hebben geeft het lichaam ons dat aan, het komt van binnen. We drinken water om de dorst te lessen, water bevindt zich buiten ons zo is het ook met Licht!

dinsdag 12 april 2016

Begrijpen... als je wilt dat een ander het jou laat begrijpen ben je aan het verkeerde adres. Begrijpen is dat wat jezelf begrijpt, een ander kan jou dat niet leren. Ongelooflijk hoeveel weerstand, tegenspraak men krijgt als je het niet begrijpelijk maakt voor de ander. Ego taal... ik begrijp ook niet veel, alhoewel ik begin steeds meer te begrijpen en begin te lachen. Hoe krom is deze wereld met al zijn theorieen, al zijn ideen en al zijn oplossingen. Het wordt alleen maar erger voor hen die van deur naar deur blijven lopen en bedelen om de kennis die ze willen begrijpen. Ga je eigen deur binnen, achter die deur ligt het onbekende, voor jou, voor mij,maar eenmaal door die deur houdt men zich niet meer zo bezig met begrijpen van alles wat in de buitenwereld speelt. Innerlijk wordt belangrijker en er komt een dag dat ik gewoon begin te lachen, wat een circus maakt de mens van de wereld, behalve zijn eigen wereld, die kennen ze niet. Oeps, die begrijpen ze niet!



vrijdag 8 april 2016

Pijn....: al geruime tijd laat het lichaam pijnen los, geef je het aandacht wordt het een zeer pijnlijke zaak. Het lichaam is maar een omhulsel en in stilte zie ik duister, alsof iets met alle geweld wil groeien naar het licht. Een kracht die zich niet meer laten tegenhouden. Pijn, groeipijn, door een nauwe opening wringen naar boven. Pijn, loslaten van oude stukken, oude emoties, oude herinneringen zonder woorden. Het lichaam geeft aan nu rust, het lichaam ontlaad en laad zich weer op. Het is niet mijn lichaam, het is niet mijn hoofd, het voelt meer als een kanaal waar nu heel veel wordt losgelaten, niet alleen van mij, maar ook diepe, oude familie/ karma stukken en soms is het net een beetje te. Maar met een glimlach, we krijgen net zoveel op ons bordje als we aankunnen. Ik zie een roos voor me, de stengel geeft ringen aan waar de groei zich doorheen wurmt om door te groeien naar boven, het licht. De roos geeft geen uitleg aan de groeipijn, de roos haalt geen recept bij de dokter en spoed zich naar de apotheek. De roos staat daar en groeit en op een dag bloeit er een mooie, geurende roos!


 

donderdag 7 april 2016

Kunstmest...: ik zag iemand met kunstmest strooien en ik was daar niet echt blij mee. De grond is al droog en uitgeput en wat doet de mens, die strooit korreltjes erop voor een zogenaamde weelderige groei. Kunstmest, verschillende onderwerpen komen mijn ogen voorbij, verbaasd dat de mens zo wanhopig op zoek is naar gezondheid en ook verwacht dat het hun helpt. Alle producten zijn hulpmiddelen, niet alleen voor genezing, voor het zuiveren en toevoegen van belangrijke mineralen en vitamines, maar men ook leren te kijken dat echte healing alleen tot stand kan komen door het energetische stuk niet buiten te sluiten. Ik ben gevoelig, ik voel nu meer en sluit me af. Volledig af sluiten kan ik niet, ik ben een mens, ik leef hier tenslotte en daar heb ik voor gekozen. Ik kies niet voor kunstmest, ik kies voor healing, de jaren hebben mij de ervaringen gegeven voor gezondheid en vooral op gebied van water, lucht en voedsel. Ik koos niet voor wat men mij wilde wijsmaken, ik ging ertegenin, mijn lichaam protesteerde als ik erin mee ging. Wij laten ons nog teveel wijsmaken, we gebruiken nog veel te vaak ons ego, we blijven afhankelijk van buiten. Net als de aarde bemesten we ons lichaam en geest met kunstmest en houden daarmee de bestaande geneeskunde/ heelkunde in stand! 



dinsdag 5 april 2016

Her_kenning...: "Van jou mag ik slapen, jij vindt het goed he?" vraagt ze. Het is goed om te slapen, weg van de buitenwereld, weg van al het strijden. De jaren waren niet makkelijk en dan komt het moment van herkenning. Liefde in het kind, liefde voor zichzelf. Niets aan het dementeren, rustig naar binnen keren, de harde wereld buitensluiten. Mooi moment, duister en licht en de woorden die worden uitgesproken, al is het moment te kort. Terug in eigen zijn, ja hoor ik krijg mijn Ipod terug. Wel versleten en de nieuw waarde betaald. De jongeren van tegenwoordig, ik heb het altijd gezegd, rekenen dat kunnen ze maar dit x was ik bij. Zelf even voelen hoe het is als je zonder zit en je wilt zo graag. Herkenning in binnen, herkenning in het zelf_ervaren en mooie gesprekken vinden plaatst. Met een lach, de mens is wel snugger hi hi....



maandag 4 april 2016

Stap voor stap...: rustig begin ik de dag en stap voor stap vorderen mijn bezigheden. Een opgeruimde schuur, de terrassen zijn klaar om de meubels onder handen te nemen en dan gaat de telefoon. Ze belt, ze was ongerust, het is een intense tijd en we voelen elkaar aan. Het gaat goed, het schoot me te binnen dat de ander het nog even liet weten, mij eraan liet herinneren maar ook weer loslaten. Een cyclus eindigt, duidelijk zichtbaar in acceptatie, naar binnen gekeerd, het verleden definitief verdwenen. Een heel natuurlijk proces, iets waar ik dankbaar voor ben dat ik heb volgehouden. Te vaak willen we het verwoorden, uitleg aan geven, ongemerkt herhalen we het verleden maar bij velen gaat het nu om loslaten, zomaar, een opvlieging, een lichamelijke pijn, een redenatie en dan is het verdwenen en is het net alsof in de leegte ruimte komt voor helder zicht, gevoel, duidelijkheid en meer ook voor de symboliek en niet de historie. Stap voor stap, definitief wordt het verleden vernietigd, de geschiedenis die wij kennen zal verdwijnen uit ons geheugen en schoolboeken. Stap voor stap gaan we voorwaarts en ik heb vandaag genoten van wederom mijn heerlijke tuin!



vrijdag 1 april 2016

Angst_cultuur...: wie zegt dat mensen in angst leven? Steeds meer mensen worden wakker, meer een helder zicht en groei in hun hersenen. Mooie delingen onder elkaar, met een lach of met een traan. Men keert zich tegen politiek, tegen elke vorm van systeem, want die mensen worden geraakt. Hun werk afgenomen, hun werk bemoeilijkt, gezeur, gezever, hele dagen door van hen die blind door het leven wandelen. Ik zat vanochtend op een rood stoeltje in een hal en een ander ging naast me zitten op het andere rode stoeltje. Voor de grap zei ik 'rood, een strafbankje' en de man antwoordde; zo voelt het wel. Een luchtig gesprek kwam op gang, hij werd toch niet gehoord, het was elke x raak en bij het afscheid vertelde ik, nog even en het draait. Er heerst een angstcultuur binnen politiek, grote industrie, medische wereld. Men gelooft in krimp, men is aan het slapen, de hersenen krimpen in, missen elke vorm van realiteit. Statistieken, wetenschappelijke uitdraaien... man geef jezelf een draai om de oren. Al jaren zitten we met een groot probleem, een overbevolking op onze Aarde,een erfenis van de religie. Hoe meer kinderen, kwam je in de hemel, je oude dag was verzorgt, de kinderen die werden op de wereld gezet om je te verzekeren van een verzorgde oude dag. De gouden eeuw brak aan, de wetenschap groeide snel en mensenlevens werden verlengt, niet wetende op de ellende waar we nu dagelijks mee te maken hebben. Mensen gevangen in hun eigen lichaam en geest, gedrogeerd en uitgedroogd, de economie is het belangrijkste. Krimp is niets meer dan afbraak oude economie en hoe meer ik er naar kijk, hoe mooi de natuur zelf ingrijpt. Met de natuur valt nu eenmaal niet te sollen. Krimp is een hulpstuk bij het versnellen van het proces totale afbraak en loslaten van onze economie. Angst_cultuur binnen politiek, vasthouden aan zekerheden, niet openstaan voor de realiteit. En als ik aan de keukentafel met mijn vriendin zit, dan lachen we erom, we voelen, we hebben onze pijn, we hebben onze liefde, we hebben een vorm van innerlijke vrijheid daarmee verworven en net als steeds meerdere verliest de politiek en zijn vrienden hun macht en wie is nu bang? 
Gewoon tussen de mensen is zoiets moois aan de gang, een vorm van verbondenheid, van herkenning, van gehoord en geliefd te zijn en elke x wordt daar mijn hart zo warm van!