zondag 24 april 2016

Niets_heid...: hij neemt me mee om een eindje te rijden en we belanden op zo'n woonboulevard. Voor ons al weer jaren geleden dat we daar kwamen. Ik stap uit en onder mijn voeten bevind een kunststof grasmat. We gaan de winkel in, wat een prullaria, dun kunststof gaat 1 zomer mee of nog niet eens en je zakt er spontaan door. Ik kijk om me heen en zie zoveel van plastic en mensen met verveelde gezichten. Weg hier, dit doet me geen plezier. Dan naar de Ilkea, mijn partner is verzot op plastic knijpertjes en ze zijn altijd spoorloos. Er loopt een mooie grijze baan over de vloer en iedereen loopt er keurig overheen, het leek wel een lopende band en weg was ik, dwars langs alle meubeltjes die me acute rugpijn bezorgen bij het kijken alleen. We zien ontevreden gezichten, robotachtige bewegingen, veel gegaap en als ik kijk naar de schoenen omdat iemand mij daar op wees. Ja, geen wonder al die slijtage aan gewrichten, bijna niemand liep op stevige schoenen met een leren zool. Synthetische kleding, overgewicht, we voelen ons zonderlingen en ja hoor we gaan naar huis. Een maatschappij die ten einde is, verveling en ontevredenheid, vervuiling van de Aarde door wegwerpmateriaal waarop is bezuinigt. Niets_heid, bevinden in het niets, ik zag de tegenovergestelde kant, de kant dat we niet zoveel hadden, die ons inspiratie en creativiteit gaf met de weinige dingen die we hadden. De meubels waarop je goed kan zitten, en zelfs staan, ze gaan een leven mee of langer. Ze geven steun aan je lichaam. Zijn we echt zo verveeld dat we ons vervuilen met alles wat ons lichaam en geest schade aandoet? Geef mij maar het uitzicht op mijn tuin, het groen, de kleuren en zelfs de wisselende buien vandaag. Als we spreken over duurzaamheid en gezondheid, begint het altijd bij jezelf! Kijk niet naar de toekomst, ga naar binnen, terug naar de kern en stukje bij beetje vindt je de antwoorden.