donderdag 15 september 2016

Gezond wezen... het lijkt een dader rol. Ben je gezond, vraag je om hulp dan gaat de aandacht uit naar degene die on_gezond is. Meer voeding, meer geld, meer energie. Een huisarts moet er voor mensen zijn, niet voor machines, niet voor robots. Wij mensen zijn geen machines, wij dienen geheeld te worden en niet opgelapt en gevoed te worden door negativiteit en medicatie. Ziek zijn is heel normaal, gezond zijn is een dader_rol. Je mag niet kiezen, je moet volgen wat een arts, therapeut of dieetcoach je opdraagt. Alsof ons lichaam geneest door medicatie en de sponsor van de voedingsindustrie en m.n. de gigantische zuivelindustrie. Ons lichaam wordt dagelijks aangevallen, medicatie tast ons skelet aan, onverzadigde vetten is de nieuwste leus. Maar ons lichaam heeft ook verzadigt vet nodig, heel natuurlijk. Onze Aarde geeft ons alles wat we nodig hebben en we negeren het massaal. Gevolg is, ziekte van lichaam en geest. Ik lees veel over donor... maar we staan niet stil dat we al jaren heel gewoon vinden dat de medici ons lichaam als een apparaat behandelen, ons leven rekken door bepaalde ingrepen zoals een hartklep, kunstheup inbrengen. De mens als machine en geen levend wezen nog even en we worden behandeld als robots, niets werkt meer... de huisarts, mij zie je er voorlopig niet meer. Als ik de dader ben en artsen staan niet open voor bijwerkingen van hun medicatie en leger van therapeuten, gespekt door de economie en doorgaan met aanvallen op relaties. Relaties met lichaam en ziel, relaties tussen partner, kind, familie, samenleving blijf ik een eenling. Liever een dader dan een slachtoffer, het leven is mij Lief!



dinsdag 13 september 2016

Mensen die ziek zijn, nemen extra energie af van gezonde mensen. Een heel natuurlijk gegeven. In deze tijd worden oude situaties herhaald om je te triggeren op de liefde voor hetzelf. Te vaak gaan we mee met andere energie, omdat het in ons systeem zit; help de ander en vergeet jezelf! Je energie gaat omlaag, je lichaam gaat tekenen van vage ziekteverschijnselen vertonen, je bent gewoon dood en doodmoe. De ander dwingt je om te volgen en je komt in een vicieuse cirkel terecht. Je gaat herkennen, je wordt je bewust, je laat los, je voelt je eigen diepe angsten maar je voelt ook dat jezelf lijd uit angst voor onzekerheid. Mensen die ziek zijn, nemen extra energie af van gezonde mensen en al die termen hebben geen waarde, want het allerbelangrijkste is te blijven voelen in je eigen Hart en niet vanuit je hoofd, dat wat de ander graag wil en voed! 



vrijdag 9 september 2016

Afschuif, handjeklap en neusbloed maatschappij...; Gewoon een greep uit gebeurtenissen op een halve dag; een rekening, vooraf betalen. Maar we hebben nog helemaal niets. Een hondje, 11 jr. oud heeft geweldige stress, kan ook niet anders in deze situatie, zelfs haar tuin is niet meer haar tuin. De dierenarts weet er raad mee hoor, stress, geneuzel over alternatieve blablabla en als ik terug reageer heb ik het gedaan. Goed, een gepeperde rekening van bijna 68 euro voor 5 minuten of iets meer en wat zijn we er mee opgeschoten. Dan dat men denkt dat alles wel ingediend en vergoed kan worden, welnee, je dient zelf te investeren maar daar is men niet van gediend. Zelf-investeren is als ervaringen opdoen in de praktijk zonder een zogenaamde stagevergoeding. Een wc pot, ooit geplaatst door de WMO, gevaar voor oude mensen gezien de hoogte, maar de kosten van vervanging zijn voor huurder. Doe effe normaal, in elk huis moet een normale pot aanwezig zijn en niet een gevaar extra om te vallen. Iedereen dekt zichzelf in, staat het aan, schuift men het af,wordt men ermee geconfronteerd dan doet men als of de neus bloed. Maar de vele regelingen hebben ons onverantwoordelijk, hebzuchtig en lui gemaakt en dat wil men maar al te vaak vergeten. De regels zijn onze gevangenis geworden, wees dankbaar als je van mens tot mens kunt reageren, niemand is minder of meer. Wees dankbaar, want echt mensen bestaan, wiens Hart open is en de handen geopend om te ontvangen en door te geven.


 

woensdag 7 september 2016

Onze tuin....; onze tuin, nog geen 3 maanden later ligt er geveld bij. Nog geen 3 maanden geleden heb ik mijn moeder verloren aan een dood die ik niemand toewens. Zij was 1 van de velen wiens lijden in stand werd gehouden door eraan te verdienen. In de week dat ik daar was om van alles te regelen heb ik moet zien, horen, ervaren hoe mijn vader dezelfde kant werd opgedrukt. In dezelfde week heb ik 150 m van thuis een telefoontje mogen ontvangen waarin mij werd medegedeeld dat onze buren een rechtszaak wilde aanspannen tegenover ons en de verhuurder. Mondeling werd ons verteld dat we al onze bomen de overhangende takken moesten verwijderen met gevolg door emotie, al onze bomen als ware door midden gehakt. Onze tuin was een doorzon tuin geworden, en we hebben plastic opgehangen. Het feest was compleet, bedreigingen, schelden en ook eeuwig gecontroleer. Veel werd op foto gezet en doorgestuurd achter onze rug om naar de verhuurder. Ook mijn blogsite wordt gelezen en naar eigen woorden verdraaid de samenleving in. We waren nog geen maand verder en mijn vader logeert hier, om te genezen van jarenlange gesmeer en ook het verdriet en het ontwaken in de realiteit waar velen geen oog voor hebben. Om van het gedonder af te zijn heb ik mijn toestemming gegeven om de boom te verwijderen, helaas veel warmte, veel overlast en geen tuin meer, het ziet er niet. De boom op de hoek staat op de lijst, al ontkend de verhuurder dit. Verbazing dat deze boom van onderen gesnoeid is en een container met afval staat, gedeeltelijk op onze grond. Onze tuin, misschien wel symbool van het definitief loslaten van het Oude, diepe pijnen, het onrecht dat mensen elkaar aandoen, maar uiteindelijk, het systeem zal niemand helpen. Rotte appels zullen verwijderd worden, overal. Onze tuin, er wordt gekeken naar een nieuwe aanplant, in nagedachtenis aan mijn moeder. Ik heb misschien niet gerouwd, ik ben haar niet vergeten. Ik heb mijn vader begeleid en over ruim week betrekt hij zelfstandig zijn huisje. De behandelde artsen zijn verwonderd over zijn herstel. Ik mag dankbaar zijn op mooie samenwerkingen binnen de zorg. Ik voel pijn hoe mijn huis is aangevallen, maar in mijn huis voel ik vertrouwen en dit x zal mijn Huis me niet afgenomen worden. In het leven herhalen zich oude situaties, ze maken je kwetsbaar, emotioneel, je bent alleen maar in momenten van stilte verwonder ik me ook over hoe men elkaar aanvult alsof een energie zich niet langer tegenhoudt en het Oude definitief wordt verwijderd, net als wat de laatste maanden in mijn leven heeft plaatsgevonden. Wie weet, met een nieuwe boom ook nieuw leven!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392