donderdag 27 oktober 2016

Termen...; ik weet niet hoor, maar ik begin steeds vaker te 'stotteren' de mens is verdwaalt in het woud van termen. Gewoon Nederlands praten is er niet meer bij. Het zijn min of meer computertjes geworden, 1 woord en er wordt gelijk in de bovenkamers gezocht naar een... pompompom... een term, een label een weet ik veel wat. Mis_communicatie, men is zich niet bewust van de term, de label. Men communiceert niet meer met zichzelf maar men volgepropte hersencellen die elke x weer kortsluiting maken als men te dicht bij komt. Kort_sluiting, pijn, moet ook dichtbij zijn, heel dichtbij anders kan de mens niet bewust worden. Men moet voelen, pas als men voelt dat het niet pluis is, kan men bewust worden van dat wat niet klopt. Termen, labels, hoever is de mens van zichzelf verwijdert. Kom dichterbij, voel gerust dat het oncomfortabel is, niet prettig en zelfs beangstigend. De wereld is gehuld in duisternis, maar wordt het geen tijd dat je je eigen ruimte verlicht?


 

woensdag 26 oktober 2016

Bemiddelen...; is er een probleem dan dient men te bemiddelen als tussenpersoon, elke organisatie, management bemiddelt als tussenpersoon. Ingebakken en gesneden koek, zonder ervaring, zonder inzicht, bemiddelt wordt er en de "gezond denkend, voelend mens"wordt klaargestoomd om ziek te worden door problemen van hunzelf te botvieren op de samenleving. Be_middelen, ja hoor er wordt bemiddelt en raad wat, de gestoorde mens, ernstig gestoord houdt vast aan zijn eigen denkbeelden en de bemiddeling loopt uit op een drama, het boek wordt gesloten, het is over en uit. Elke organisatie is georganiseerd, en wat georganiseerd is geen waarheid. Waarheid kan alleen als individu worden gevonden door te ervaren x op x dieper en dieper. We hebben geen bemiddeling nodig, niemand hoeft te bemiddelen bij de problemen die worden veroorzaakt door anderen.Elke bemiddeling loopt dood op de zogenaamde wet. Mooi he, en we leven in een democratie, we leven zogenaamd in een veilig land met goede veiligheidsvoorzieningen. We hebben niet door dat de mens er misbruik van heeft gemaakt en nu probeert men er een graantje uit te halen omdat angst overheerst. Er is geen recht, je staat machteloos aan het eind want er is gewoon niets! Al die bemiddelingen maken het voor velen kapot omdat er altijd wel iemand tussenzit die zijn eigen recht wel denkt te bezitten. We moeten allemaal leren onafhankelijk te zijn, op eigen benen te staan, te leren vertrouwen dat het leven niet een gevecht is wat men kan winnen of verliezen. En altijd zijn er lichtpuntjes die doorgeven, zonder woorden, zonder verhaal en zonder bemiddelingen!

dinsdag 25 oktober 2016

Een dag waarop alles misgaat wat ook maar mis kan gaan, dingen kwijt, machine kapot, emoties die verwarrend zijn, alsof je door elkaar wordt geschud. Een getrek, 'ja maar jij bent de enigste', hallo, ik geef tijd aan mezelf. Mooie momenten dat men tevreden is, dat er rust is en dan weer een moment dat emoties alle kanten uitslaan. Men maakt er een verhaal van, een nog groter verhaal, stemverheffingen en als ik luister hoor ik angst. Ik zit op mijn stoel en verval in stilte, wat een rare wereld, zoveel verhalen, zoveel negativiteit, zoveel vasthoudendheid en daartussen straaltjes licht, van hen die gewoon delen alsof energie wordt rechtgezet. Als ik zo van een afstand kijk zie ik hoe men wil vechten om te behouden, vormen van jaloezie, blindstaren op de ander. Wijzen naar de ander, wijzen naar het verleden, wijzen hier en daar. Ik hoef mezelf niet te bewijzen, ik hoef niets meer, het leven wijst me wel de weg. Ik ben dankbaar voor de mooie momenten, het vuur schiet nog wel omhoog over het vele onrecht, de bemiddelingen die men uit ego voert, macht overnemen van een ander, bepalen hoe en wat, kijk wat doen we het goed. Inzichten, ervaringen ontbreken en wat een schade kan men daar mee aanrichten. Maar ook lach, mensen kunnen stapelgek reageren en de vraag waarom? ik wil het niet eens weten, het leven wijst mezelf de weg. Een dag dat alles misgaat, maar ook een dag met stilte, vertrouwen het heeft zo zijn zin. Nee doe maar gewoon, geniet van die gewone momenten van samen_zijn en als het verhaal weer begint, ieder de kamer uit, vertel het verhaal maar aan je eigen spiegel en de rust keert weer terug; het is goed!




donderdag 20 oktober 2016

Je moet dit, je moet dat en wee oh wee als je iets vergeet. Dan ben je misschien wel licht dementerend, heb je een extra pil nodig of extra verzorging.Dat men inbreuk pleegt op iemands vrijheid, daar is men niet van bewust en over veiligheid, hallo zeg, men kan niet iedereen beschermen, men kan het lot niet voor zijn, de mens moet voelen, handelen, luisteren naar zijn eigen lichaam. De mens moet genieten, lachen en niet alleen gehuld zijn in lijden, lasten en angst... je moet dit, je moet dat, je moet zus en zo, dit is geen leven, dit is meelopen in het gareel. Dit heeft niets met menselijkheid te maken maar een massaproduct... oh jee!



vrijdag 14 oktober 2016

Neerzetten, vertrouwen, loslaten...: Het hele proces hebben we in gedachten stap voor stap neergezet. Luisterend naar de ingevingen, die komen dagelijks op onze pad. Crematie, regelen van de nodige papieren, het opruimen van oud zeer, letterlijk en figuurlijk. De ziekte, het verzorgen, de opname en het ontslag. Het regelen van een huisje, zonder nadenken maar handelen. De inrichting en tussendoor het regelen van alles in de oude woning. Het vroegtijdig vertrek en ook de waarheid die op ons pad kwam. De thuissituatie, oude stukken die ook opgelost moesten worden. Onbegrip, niet begrepen worden, al met al een flinke puinhoop. Stappen die waren neergezet, gingen gewoon door, precies volgens een onzichtbaar tijdschema. De inzet van de ondernemers aan wie we de taken hadden toevertrouwd was zeer hoog en van goede kwaliteit. 3 dagen na de verhuiswagen was gearriveerd was het huisje helemaal ingericht en aangepast voor mijn vader, een investering voor jaren. Zijn auto ingeruild voor een een voor hem geschikte auto en nu de tuin, het laatste punt op de agenda. Maar aan de andere kant heb je onze zogenaamde hulpverlening_instituut en daar hebben we afspraken mee gemaakt, maar ook gemaakte afspraken met hen zijn nu eenmaal niet te vertrouwen. Nadat ik een firma op de afspraak had gewezen bleek vandaag gewoon dat ze hun eigen zin hadden doorgezet met gevolg een inbreuk op veiligheid van wonen. Onverantwoordelijkheid en eigenbelang en als we dieper kijken, wordt de zogenaamde veiligheid niet juist onze onveiligheid,werkt het juist niet criminaliteit in de hand? Is onze verzorgingsstaat daar juist niet bij gebaat, want vormen van lijden, van criminaliteit geeft immers (voorlopig nog) werkgarantie voor bepaalde branche binnen onze verzorgingsstaat. Ook het feit dat je er alleen voor staat, vraag je hulp wordt je altijd maar weer teruggeworpen op jezelf en niet de instantie die daartoe min of meer verplicht zijn mensen te helpen dat ze zelfstandig blijven. Gelukkig een ambtenaar heeft mij wel vriendelijk geholpen, al was ik deze x niet bepaald de vriendelijkste gewoon omdat ik ergens in en in moe ben maar ook dankbaar dat gewone mensen hun diensten verrichten met heel wat meer verantwoordelijkheidsgevoel en oog voor veiligheid dan onze instanties. Open je ogen, neem je eigen verantwoordelijkheid op, heb respect voor jezelf, je proces, maar ook voor anderen en we mogen respect hebben voor ouderen, ze hebben een bepaalde levenswijsheid opgebouwd door hun leven waar we veel van kunnen leren!