zaterdag 31 december 2016

Oudejaarsavond...: we zijn onverwachts bij elkaar. Een vroege start van de dag om het kroost naar het vliegveld te brengen. Slecht weer, mist, vriezend en op de terugweg een onverwachte tussenstop in de plaats waarvan ik dacht definitief afscheid te hebben genomen. Grauw, leeg en super glad. Er ging een gevoel van dankbaarheid door me heen, we hebben het afgerond, er is niets meer in het verleden. Een telefoontje,' haal me op, ik wil naar huis'. En we haalden hen weer op, dichte mist, glad en 2 teleurgestelde mensjes. Stil verliep de weg naar huis, maar de auto nog niet uit of daar kwam de vraag om oliebollen te bakken. Boodschappen doen, slaap een maaltijd in elkaar flansen en daar kwam de vijfde al binnen, precies op tijd voor het eten. Het was een heftig jaar, tot afgelopen week toe. Alles heeft de revue gepasseerd van afscheid nemen, iemand in huis nemen en verzorgen, stukje bij stukje het verleden oplossen, definitief... en nu oudejaarsavond, we kijken terug zonder oordeel, zoveel vragen zijn beantwoord, zoveel illusies zijn doorbroken, zoveel mensen op ons pad gehad om lessen te leren. Pijn en lijden, de tranen die vloeide, de eenzaamheid, het niet verbonden zijn en toch elke x weer de moed om te gaan staan en op deze laatste dag zo diep het gevoel van verbonden zijn, we gaan stapje voor stapje vooruit, noem het liefde... het verleden is weg, laten we achter en op deze avond zijn we bij elkaar en gaan gezamenlijk het nieuwe jaar in.
Ik wens ieder een goed uiteinde, ik wens ieder de moed om je verleden achter te laten, 2017 het jaar dat we een andere taal zullen leren, herkennen, begrijpen, het zal ons allen vernieuwen, een nieuwe manier van denken, van zien en horen. Mooie nieuwsjaarwisseling voor jullie allemaal! Jacky

Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

dinsdag 27 december 2016

Kerstspullen in alle vroegte opgeruimd. Weg ermee, een opgeruimd huis, ruimte en rust is al wat we nu nodig hebben in een wereld zo chaotisch en vol angst. Kerst heeft ons gebracht, de inktzwarte duisternis gevuld met emoties, de grond die onder onze voeten verdween. De stilte die viel, waar woorden plaatsmaakte voor verdriet, in wat voor wereld leven wij toch? Het inzicht; niemand die haar zag staan, de klappen die ze moest opvangen en er ontstond nog meer verwijdering.... en dan de oerknal; het verleden was een illusie, de harde woorden die werden uitgesproken en daarmee het licht ging schijnen... onze levens zijn verbonden met dezelfde lessen en als men de moed heeft de sluiers op te tillen stroomt het door, zonder emoties maar het brengt verlichting. Verandering vind je niet buiten jou, onderwijs, zorg, maatschappelijke verlening. Alles heeft gefaald... onze kinderen zijn onze toekomst, ontneem ze niet alles, zet ze niet gevangen in het web van illusies dat door de eeuwen heen groter is geworden. Leer te kijken in de spiegels die onze kinderen ons voorhouden, en al doet het pijn, de pijn van onze kinderen is groter omdat men ze niet zien staan.



zaterdag 24 december 2016

24 december...: deze ochtend dwalen mijn gedachten af. Vorig jaar Kerst het moment dat haar Hart schreeuwde om gehoord te worden. Pijnlijk, maar ik luisterde. 2016, de moed die ze vond om haar leven te transformeren, de liefde en de tranen die stroomde tijdens het bereiden in haar keuken voor het paas diner. Het meditatie weekend, dat ik weg wilde lopen van pijn die losbarstte. Moederdag en daarna Pinksteren, het weekend dat ze op haar manier van mij en mijn gezin afscheid heeft genomen. De angst die ze had, de pijn die ze droeg en het verlangen naar haar zoon. De telefoon die ging, ze is gegaan op het moment dat ik op afstand bij haar was en haar man onderweg was... niemand die haar tegen kon houden. Ik denk aan die mooie mensen in de zorg die openlijk hun waarheid vertelde, de ogen die elkaar vonden. De keuze die ik moest maken toen hij om hulp vroeg, de pijn, het verleden wat we met elkaar hebben gedeeld en los hebben gelaten. Het helen van zijn lichaam, het helen van ons leven en een nieuwe kans om in vrijheid te leven. 24 december, een jaar later... een andere samenstelling binnen ons gezin, als ik kijk zie ik dat de servieskast erbij staat zoals in mijn jeugd, wonderlijk en dat wij deze Kerst samen zijn. Ik ben dankbaar met al die mooie mensen op mijn pad en om me heen, de lessen die ik heb geleerd, de waarheid die werd herkent en uitgesproken. Maar ook de vrijheid waar we allen naar hebben gezocht, gevonden, elkaar leren *kennen* het voelt nog allemaal vreemd en onwennig. Maar ook een rust, want ik voel dat in mijn huis we allen zijn herenigt met elkaar. Ik kijk naar buiten en zie de boom in alle rust, en het voelt al zo goed, nieuwe boom, onze boom, nieuw leven voor ons allemaal! Dank lieve mensen!


dinsdag 20 december 2016

Verwondering....; het jaar loopt bijna teneinde, een jaar waar zoveel oude lessen, situatie's in hoog tempo voorbij kwamen. Het jaar van afscheid nemen van de illusies, en het dankbaar in ontvangst nemen van de vruchten die het af begon te werpen. Het jaar dat de belofte aan mijn moeder daadwerkelijk geleefd en gedeeld werd. Het jaar van diepe dalen, of er geen eind aan kwam en het jaar van hoge pieken. Verwondering, dankbaar en eerlijk gezegd, ook erg moe van de enorme snelheid waarin dit jaar heeft plaatsgevonden. Dankbaar dat mijn vader op hoge leeftijd zelfstandig woont, zonder zorg het jaar gaat afsluiten. Wij mensen mogen genieten van het leven, van vrijheid die we ons allemaal in onwetendheid hebben laten ontnemen. Rijk of arm, er is maar 1 armoede en dat is geestelijke armoede, men laat zich kaalplukken. Ieder mens heeft liefde nodig, geen liefdadigheid. Liefde is wat wonden heelt, want in kracht toeneemt, het bewustzijn bevordert. 2016, ook het jaar van ontwaken van vele lichtjes... Laat mij maar in verwondering even, want mens_zijn is verwondering!


 

zondag 11 december 2016

niet ik, niet jij maar wij...: er hangt verandering in de lucht. Men is niet meer gericht op het volgen van trends, op politiek, op volgen, op verdienen en meer en meer. Steeds meerdere openen zich en dat brengt verrassende momenten. Leven, liefde, samen_zijn worden belangrijker. Men was gericht op buiten, kennis verspreiden naar buiten en zichzelf vergeten. Maar iedereen is belangrijk, je kan kennis niet verspreiden als de zelf_ervaring ontbreekt. Alles wat men aan zichzelf geeft, geeft men door aan anderen. Zelfs hen die door velen al veroordeelt zijn, opgejaagd worden door onze maatschappij naar de afgrond, verdienen aandacht, een knuffel, liefde. Niet ik, niet jij, maar wij... er hangt verandering in de lucht in de laatste weken van het jaar!



dinsdag 6 december 2016

Ons autootje...: ons eerste autootje was een oud dieseltje, we waren er gek mee, het dieseltje met een ziel. Het bracht ons overal voor weinig. Het motortje ronkte, wat een lief geluid. Maar op een dag het dieseltje had problemen, net door de keuring en daar stond het, kwam niet van de plaats. Ruzie in de tent, want hoe moest men naar zijn werk en de ander op school komen en moeders schreeuwde ineens, en bellen. Ja hoor ons dieseltje werd opgehaald door zo'n wagen. Dieseltje had een ziel en we voelde ons niet gemakkelijk om haar zo te zien, tot de mens tegen mij zei; ' we zullen goed voor het dieseltje zorgen." Hiermee werd een vertrouwensband geboren die jaren duurt. Ons dieseltje, helaas we hebben afscheid moeten nemen, op de dag net voor Kerst, jaren geleden. Met zijn allen hebben we in de werkplaats afscheid genomen met een traan, een brok in de keel. De band is nooit verbroken, zelfs niet in deze woelige tijden, want zij die met hart hun vak uitoefenen zijn te vertrouwen. We dienen elkaar te behandelen vanuit het hart, menselijkheid en juist die mensen, overal in alle lagen van onze samenleving scheppen een nieuwe band. Ons autootje, we denken nog vaak aan terug en al die lessen die zij ons heeft geleerd, de mensen op ons pad maar vooral het vertrouwen, dat was misschien wel de grootste les die we van ons dieseltje hebben geleerd!



donderdag 1 december 2016

Licht en donker wisselen elkaar af, mijn oren tuiten bij de krommigheid van dommigheid waar men zich mee verweert. De vreemdste capriolen, de raarste opmerkingen en de domste aanreikingen, alsof,alsof wat? Het licht geeft me energie, het licht straalt uit, het verbind zich met elkaar. Het zet dingen recht, het geeft een lach op zijn tijd maar vooral ook een kracht, want we zijn hier tenslotte met elkaar. Een woord kan de ander raken, de ander gaat het herkennen, het lampje gaat branden en dan is er een STOP, niet doorgaan, laten berusten zodat het licht kan blijven branden. Een dag gevuld met duister maar ook schitterend zoveel licht en dat maakt dat het duister verdreven wordt en de lach doorbreekt.