vrijdag 22 december 2017

Bewogen jaar...; het was een intens jaar waarin oud en nieuw elkaar ontmoette. Loslaten van diepe stukken en steeds meer in het moment aanwezig zijn. Groeispurten met pijn en ook de momenten van "te" alsof men in een 8_baan is beland. Maar de laatste maand, het ontvangen, het is allemaal niet voor niets geweest. Het voelt alsof een cyclus voltooid en van het alleen zijn naar een_zijn. Ikke, ikke cultuur begint rap in te storten, vooral deze donkere dagen voor Kerst. Ik schreef al eerder, allen zijn we gekwetst, allen hebben een gevoel van niet begrepen te zijn, eenzaamheid en vechten om vervolgens aan de kant te worden gezet. Mensen hebben een lichtje nodig, een glimlach, een luisterend oor, een knuffel, wij allen zijn verbonden met elkaar. Ik dank voor al die momenten, al die mooie mensen die mijn pad kruiste dit jaar. Mijn dank gaat ook naar de blogsite www.Borculoinfo, de bloggers, de reageerders en de lezers. Een site van groei. En aan allen wens ik fijne, liefdevolle Kerstdagen, laat je lichtje schijnen!



woensdag 20 december 2017

Kwetsbaar...; het zijn donkere dagen, extra donker in een krimpgemeenschap en toch, lichtjes beginnen te stralen. Omringt door mooie mensen, delingen vanuit gekwetstheid, eenzaamheid bewegen naar het licht. We zijn allen gekwetst, allen het verloren kind, zwervend door het leven van de ene deur naar de andere, hopend dat een deur wordt opengedaan om het hart te verwarmen. Kwetsbaar, na lange jaren van zoeken staan we opnieuw bij onze eigen deur en men draait zich ditmaal niet meer om om verder te zoeken. Donkere dagen, extra donker in een krimpgemeenschap, maar Hart verwarmend, lichtjes beginnen te stralen.



zondag 17 december 2017

Buitenaards wezen...: Schitterend, licht vriezend weer met een zonnetje. De dag bestond uit het huishouden een beetje op de rit te krijgen en in de middag even naar buiten. Hij zou de boodschappen halen en ik naar opa om alles klaar te leggen voor morgen. Daarna vroeg patatjes eten, daar houd hij van omdat de kans erin zit dat het glad kan worden. Ik ben nog geen kwartiertje bij hem binnen geweest. Ik hoorde wel de sirene, voelde niet goed maar even een flits door mijn hoofd ' ach, een oefening'. Nog niet eens een kwartiertje, en als we naar buiten stappen is het alsof een grijze mist over ons dorp hangt en de lucht kon ik niet thuisbrengen. In ieder geval geen brandweeroefening. De lucht die ik inadem doet pijn aan de luchtwegen en opa, die ruikt, die ziet niets, die zit ergens anders met zijn gedachten. Bij thuiskomst een hoop commotie over politie die waarschuwt over ramen dicht, binnenblijven maar als ik aangeef dat de lucht die je inademt pijn doet, verklaren ze mij voor gek, een buitenaards wezen, de app is de bijbel, dat is waarheid. Als men voelt verklaard men je voor buitenaards wezen, maar ik ken niet anders, voelen is normaal. Kijk alleen maar naar de boeren, die hadden vroeger geen app, die hadden ogen, een neus, een mond en gevoel, men stond dichter bij de natuur en de meeste in deze tijd staan dichter bij een computer, ver van hunzelf verwijdert en maar zoeken en zoeken... Pfffff.... als je voelt lijkt wel of je een buitenaards wezen bent als men gevoelloos is, telt men mee. Wat klopt hier niet in het verhaal?



zaterdag 16 december 2017

Avondmaal...: chaos, iedereen zijn woord, elkaar onderbreken, en emotie. Stiekem verlang ik naar het stokje met belletjes, om iedereen een beurt te geven met spreken. Chaos, emotie, alles loopt door elkaar, alles stroomt. Het bericht dat binnenkwam dat mijn naam officieel op de verkiezingslijst staat. Een stap in het onzekere, het nieuwe en ik ben helemaal geen politicus. Ik kan helemaal niet tegen het onrecht tegen mensen. Ik ben voor mensen en ik lees geen buitenkant, ik lees de binnenkant met zijn waardevolle schatten aan levenservaringen en wijsheden. Even mijmer ik terug, zoveel gebeurd, zoveel meegemaakt en elke x weer opstaan en nu zit ik aan het avondmaal, chaos, emotie, alles stroomt en dan is er rust. Een stap in het onbekende, het onzekere, het nieuwe en dat kan men nu eenmaal niet invullen.



vrijdag 27 oktober 2017

Mensen...; toch nog even terug naar het andere dorp, ik heb een boekenwinkel ontdekt , tja en dat trok me. Daar gaan we weer op het fietsje, zonnetje schijnt, wind in de rug en een muziekje op. Ik weet waar ik moet afslaan deze keer maar een wegwerk medewerkster staat druk te zwaaien dat ik door moet rijden. Ik hoor natuurlijk niets met en muziek en de wind en het geraas dus ik stap af en loop op haar af. De weg is afgesloten vanwege werkzaamheden, nu geen borden maar een mens. Ze vraagt wat er toch aan de hand is met mensen, ze zijn boos, ze negeren, de gevaarlijkste situaties waar ze juist mensen voor moeten waarschuwen worden beloont in woede. Nou, ik heb liever een mens voor me dan een geel bord die me de verkeerde kant opstuurt. Dus ik vervolg mijn weg en zie geen afslag natuurlijk, een aardige boer verteld me waar ik de weg kan oversteken. En wat blieft, er staat een verbodsbord voor fietsers en bromfietsers. Ik kijk om me heen, ik kijk voor me, die paar meter, doeii ik ga gewoon. Maar ja, dan fiets ik een eindje en ik sta al weer verloren te kijken, wat nu? Ik houd een fietser aan. Lol, hij zegt gelijk ' wil je weten hoe de snelheidslimiet hier is? ' En een gesprek komt op gang, ook hij moet nieuwe wegen ontdekken om in het dorp te komen, zo zie je wel wat van het dorp. Mensen, mensen onderling helpen elkaar, we zitten tenslotte met zijn in hetzelfde schuitje. Ieder doet zijn werk, maar dat houdt niet dat je elkaar te lijf moet gaan met emoties. Het is niet pesten op de werkvloer, het is elkaar pesten als we zelf vast komen te zitten in een poel van duisternis. Er zijn zoveel mooie mensen, mensen die zich inzetten voor anderen en het zelf ook niet makkelijk hebben. Ik sprak iemand en na haar te hebben geluisterd zei ze; ' ik moet doen wat jij doet, luisteren naar mijn gevoel'. We zijn allemaal kwetsbaar, maar zoals de laatste dagen, de weg ligt er wel, hij wordt ons gewezen en met steeds meerdere vervolgen we de weg!



donderdag 26 oktober 2017

Krimp_gebied #Berkelland ...; jazeker, we wonen in een krimpgebied, krimp voor en achter behalve op gebied van royaal met subsidies en Provincie_gelden asfalt aanleggen. Zo ook ons dorp, vernieuwing zus en zo en een regelrechte ramp voor voetgangers, fietsen, scootmobiels etc. Drempels zo ontworpen dat bij regenachtig weer voor je het weet slagzij maakt en dan die mooie gootjes die water op moeten vangen in de hoofdstraat. Nou ja hoofdstraat, er is bijna niets meer, leegstand, verpaupering en een paar winkels. Verswaren zijn verdwenen en mag je in een hal je inkopen doen. Bekijk het maar! Terug naar de gootjes, als je er met je wiel in raakt dan ga je onderuit, je hebt geen keus want men wil dat de auto's vrij de straat in mogen rijden. Fietsenrekken verwijdert, parkeerplaatsen genoeg maar een fatsoenlijke stoep is er niet en dan heb je nog een derde van de straat die zonodig allemaal rekken en borden op het voetgangersgedeelte neerzetten. Ze kunnen beter een bord plaatsen, ' 'voetgangers betreden op eigen risico'. Als men het heeft om overgewicht terug te dringen, begin dan met autoloze zone in een hoofdstraat die omringd is door genoeg parkeerplaatsen. Dan heeft men ook nog onder mom van verkeersveiligheid een weg aangepast. Levensgevaarlijk, bussen halen amper de bocht en de meeste weten niet of nemen gewoon maar voorrang. Er wonen daar veel oudjes,vergrijzing-gebied of willen ze ons uitroeien zodat de jongeren met volle vaart de bocht nemen, want men pleit voor dat men de jongeren hier te houden. Ik zou niet weten waarom, er is niets. Genoodzaakt om in omringende dorpen je boodschappen te doen, nou de ambtenaren maken er een spel van met hun gele borden, kom er maar uit. Sta ik verdwaasd te kijken, hier mag ik niet in en als ik rechtdoor fiets kom ik uit op een brede in aanleg snelweg. Tomtom op mobiel is ook geen optie, de ambulance hoor je hier al geregeld, zeg maar dagelijks. Een ritje naar het bos ook al een crime, volg de gele borden en je wordt kilometers omgeleid terwijl op de terugweg ik erachter kwam dat de weg gewoon toegankelijk was. Leven in een krimpgebied is niet geheel ongevaarlijk. Men wordt geisoleerd, men moet oppassen met al die mooie vernieuwingen dat je niet in de kist beland. Het wordt er niet makkelijker op om een weg naar buiten te vinden om je boodschappen te doen. Ach het houdt je wel alert, tenminste mij wel! En als ik weer thuis ben en zie hoe de anderen weer dubbel genieten van al het lekkers, is alles weer vergeten!

 

zaterdag 14 oktober 2017

Herhaling...: vandaag boodschappendag en op het programma stond ons buurland. Zodra we de grens over zijn valt het gelijk op dat de energie rustiger is, de wegen breder. Het is bekend voor ons, met onderbrekingen doen we het al jaren. In de supermarkt valt gelijk op dat de producten er nog zijn en de prijzen lager dan in ons land. Ook dat is een herhaling. Naast me begint er 1 te rekenen, hij rekent zich rijk waarop ik hem terecht wijs dat het rekenen ons misleid. Reken je rijk, maar hoe kan je je rijk rekenen als het geld op andere manieren de economie en macht blijft spekken. Men zit hoog in de boom met de verhoogde btw tarieven, het is te hoog, maar de prijzen waren al te hoog, net als de vaste lasten om maar te zwijgen van de ziektepremie waar ik me steeds meer aan stoor. De producten zijn goed en dan schiet me ineens te binnen; wij betalen een hoge prijs voor afvallige producten, de goede producten zijn voor de export bestemd, al vele jaren en wij zitten met het afval.Komt nog bij dat we voor ons afval ook nog extra moeten betalen. Op de troon hebben ze het goed voor elkaar; het volk slikt afval en betaald een hoge prijs, niet alleen voor het product of dienst maar dubbel voor gezondheid van lichaam en geest. Prijzenoorlog binnenkort, ook zo'n misleiding gaan we massaal betalen voor het product als nog geen half jaar geleden, toen de prijzen ook te hoog waren. Herhaling uit het verleden, meer is het niet, het opent je ogen of niet. Je kiest ervoor om onwetend te zijn of je kiest om je eigen verantwoordelijkheid voor je eigen leven in eigen hand te nemen. Op de terugweg nog even op ons vertrouwde terras in het zonnetje met een kop koffie en zegt er een ' weg winst'. 




dinsdag 10 oktober 2017

Onrust...: ik voel me onrustig alsof er iets zwaars om me heen hangt en besluit maar naar het stadje te gaan om te lunchen met mijn manneke. Vrijwel tegelijk komen we aan op de markt en teleurstelling, de jongens zijn er niet, of ze zijn met een welverdiende vakantie of ze hebben het de rug toegekeerd, en ongelijk geef ik ze niet. Dan maar naar de HEMA en we lopen we gewoon de winkel in, niemand houdt ons tegen, niemand die er ons op wijst, de winkel wordt verbouwd naar, ik schiet al in lachen uit bij het lezen van het nieuws. Rest ons niets dan een zak krentenbollen en te gaan zitten op de betonnen stootbanden van het befaamde bots_plein. Ik hoor hem ineens vertellen over een voormalige winkelier, schitterend wat konden ze een verhalen vertellen en altijd kwam je weer met opgeladen energie thuis. Ze zijn vrijwel verdwenen en met hen de gezonde waren en de sociale ontmoetingsplaatsen, jong en oud stond te luisteren of had wel een inbreng. Het is voorbij, de straten zijn vrijwel uitgestorven, de sociale ontmoetingsplaatsen gesloten. Alsof we steeds meer in een isolement raken, jong en oud. Om maar te zwijgen van een slag die hier afspeelt. Kermisattractie is er niets bij... Ik fiets naar huis, ik stop en ga even zitten in stilte en ik kijk, meer niet en door me heen gaat, binnenkort is dit voorbij en ik geniet van de dwarrelende gekleurde bladeren, de frisse wind en nog even een glimlach met de gedachte van al die mooie mensen die zo iets moois aan ons gaven, iedere dag opnieuw. De rust is wedergekeerd!



woensdag 4 oktober 2017

De Moeder....: de moeder zorgt, voed en beschermt en geef de laatste trap om uit te vliegen. Ik zag duidelijk hoe systemen, organisaties alles sloopt. De vele labels, etiketten die de ander voed om binnen de gevangenis te blijven. Soms kijk ik alsof de hele wereld slaapt, men is drukker bezig met angst, met geweld buiten zich te blijven voeden. De buitenwereld is een spiegel van ons allen, wat in onszelf zelf zit. De Moeder; ik knalde er tegenaan, de "moeder'" ook gevangen in een organisatie die men gezin noemt, het gezin de strop van de samenleving. De Moeder, genoeg van drammen, rammen wordt het om het goede te behouden en doorgang te geven zonder organisaties, zonder etiketten en labels en Goeroe taal. De Moeder heelt, deelt en geeft door. Dat is mijn bijdrage aan deze Aarde, want wie ziet, weet dat alles 1 is. Zo ook het negatieve als het positieve, het is maar waar men voor kiest!



woensdag 27 september 2017

Een kind ziet een vogel maar langzaam wordt het kind het woord ' vogel' geleerd en de vogel verdwijnt enkel het woord vogel bestaat. Zoveel woorden en de inhoud ontbreekt, het heeft geen betekenis, iedereen maakt zijn eigen invulling omdat het de werkelijkheid niet kent. Woorden maken veel kapot, hoe kan men spreken over liefde als men niet eens weet wat liefde is, hoe kan men spreken over een mooie bloem, maar de bloem bestaat uit het woord niet uit het beleven. We moeten ons ontdoen van al die woorden, dan pas kan men weten, begrijpen, de inhoud van een woord. Woorden kunnen raken of breken... woorden kunnen gebruikt worden om te raken, maar dan wel in energie, in liefde, in woorden dat niet bestaat uit kennis, oh jee, dat spreekt elkaar tegen en dat was ook mijn bedoeling hiermee!



dinsdag 26 september 2017

De mens kent geen bewustzijn, het volgt, het is een robot een machine. Het hoort enkel wat het wil horen en zien. Zoveel woorden en men kan niet eens luisteren, niet spreken, enkel schreeuwen. Leven is verantwoordelijkheid nemen, verantwoordelijkheid voor de lessen en eenmaal geleerd, verantwoordelijkheid te nemen om ze te leven. Onderdrukking van het individu, want een individu mag de mens niet zijn en zo wonderlijk, de mens is de enigste die zich onderscheid van een ander. In het dierenrijk is een hond een hond, een vogel een vogel en in de natuur is een eik een eik. Alleen de mens is verschillend. Lang geleden nam ik verantwoordelijkheid voor mijn leven, het leven van mijn geliefden en zeker mijn kind. Het vechten tegen het schoolsysteem, het opboksen tegen de hardheid van de maatschappij, we mochten namelijk niet onze weg zelf kiezen. We zwegen en misschien wel zwegen we tot op de dag van vandaag om lief gevonden te worden, om niet buiten te worden geplaatst. Het verleden herinner ik, het vindt nu dagelijks plaats, zichtbaar en wat een enorme chaos in het denken van velen... ik laat los, ik geef geen aandacht en verblijf rustig in mijn eigen huis, in mijn eigen licht!




donderdag 14 september 2017

Het lichtje ging zwakker branden, de fut eruit. Bravo, de zoveelste die wordt gaar gestoomd aan de normen en waarden van een zieke maatschappij. We mogen niet zus en we mogen niet zo, we mogen de ander niet te hard aanvallen, dat degene er een geweldige puinhoop van heeft gemaakt moeten we sussen, we moeten lief zijn voor elkaar. Weer een ander verkondigt hoe druk en goed ze wel niet zijn, de haren rijzen omhoog. Ja hoeveel leed wordt niet gecreeerd door het denken van de mens. We hebben met ouderen en met jongeren te maken, maar al die liefdadigheid acties vanuit het systeem draait de ene na de andere burn_out uit de goed geoliede machine. Een vorm van slavernij, steeds meer komen in de problemen en problemen doordat een ander onverantwoordelijk is voor het leven. Ik vraag me af ' wil men eigenlijk wel leven?' Een zieke maatschappij, waar het denken doordraait, waar we de zogenaamde zielige mensen moeten ontlasten en hun rugzak op eigen schouders moeten meetorsen en dan is het STOP... er is even geen oplossing, er is emotie en we zetten een stap terug. Naar binnen en als ik weer naar buiten treed, och wat mooi, stilzwijgend zijn we niet alleen en zelfs een lach kan er af, een mooi gesprek met een aanreiking en de last valt weer af. We hoeven niet alles te slikken, onze energie af te staan, iedereen moet zijn rugzak legen, hij heeft hem ook vol gedaan. Maar de chaos is enorm, angst, vechten en slachtofferrollen en ik denk; "Jump, SPRING, wat valt er nog te verliezen? En dan is het stil.



woensdag 6 september 2017

Gezien worden...: " mevr. bent u spiritueel?, " nee, antwoordde ik. Ik kijk tegenwoordig wel goed uit met al die termen en labels, " maar ik dacht echt dat u het was met wie ik heb gesproken". " Ja, dat was ik ook" en gelijk antwoordde ze; ' u had het juist' en ze ging verder. En weer een ander, ze behandelde de oudere als een oudje, niets oudje, wat hij kan dat moet hij gewoon doen en hij krijgt complimenten, zie hem stralen. Er is niets mis met oud zijn, behalve het accepteren dat het lichaam oud wordt, maar daar hebben we nu eenmaal geen pilletje voor. En dan vandaag een ander, ook zij behandeld hem als een oudje tot ze doorkrijgt hoe ik daar op reageer. Later sprak ze verbaasd uit hoe goed hij eruit zag, en hoe scherp hij nog is en over mij, ooit had ze twijfels maar nu het was al jaren stabiel en ik flapte eruit "doe ik toch nog iets goed".  Het wordt gezien, maar het kan enkel gezien worden als je jezelf steeds meer ziet. Ik cijferde mezelf weg, ik vond mezelf maar niets en toch ging ik mijn eigen weg en ik volg nog steeds mijn eigen weg. Zoals vandaag ik verdriet voel,diep in mijn hart, waar is de mensheid mee bezig, een ikke, ikke staat. We zijn allen verantwoordelijk, we kunnen het niet bij een ander neerleggen en ik wil het niet horen, niet zien, ik verblijf steeds meer in mijn eigen huis, mijn eigen bezigheden en dankbaar voor al dat moois wat op mijn pad komt. Dankbaar voor de herinneringen die boven komen, want in ons leven krijgen we zeker ook mooie momenten mee die we al te vaak vergeten, het heeft ons dingen geleerd, ontwikkeld en ook die zag ik, ik weet niet hoeveel kwartjes er gingen rinkelen, maar het waren er heel wat. Ik zie mezelf meer en ben dankbaar op het leven dat ik nu leid, dankbaar dat anderen het leven weer oppakken in deze tijd. Een voorbeeld voor anderen, geven zij het door!... 



zondag 3 september 2017

Verborgen armoede...: iets willen we veranderen, de omgeving is te negatief, te stil, te uitgestorven. We stappen in de auto en beginnen gewoon te rijden en komen aan in de grote stad. De sfeer is vrolijk, we raken ontspannen, het voelt heel anders dan thuis. We spreken een jong stel, ze zijn dakloos. Hij mag wel s'avonds naar de opvang maar zijn vriendin niet, want zij is geen inwoonster van de stad. Dus maar zwerven. We naderen het centrum, overal tentjes met eten en wat ons opviel, overal vrolijke gezichten, mensen die glimlachen naar elkaar en geen dwanghekken met reglementen om het terrein heen. Allerlei nationaliteiten liepen gemengd door elkaar heen, er werd muziek gespeeld, er werd op straat gedanst en overal zagen we containers. Er was een markt georganiseerd, een jonge marktverkoper doet zijn verhaal en het eindigt dat hij niet naar de tandarts gaat, van die kosten kon hij handel inkopen. Doe even normaal en ik zeg gebiedend dat hij naar de tandarts gaat 1 x per jaar. Een ander jong meisje achter de balie verteld dat het eten in de kraampjes te duur is. Niet verwonderlijk, de jongeren verdienen vrijwel niets, het wordt een kwestie van tijd en dit soort gelegenheden zijn enkel voor de elite. Onze jongeren zijn niet dom, ze zijn wijs, ze hebben het door en ze weten dat ze niet verder zullen komen dan dit waar ze nu zijn. Toch, al die mooie mensen die ik sprak, ik zag het licht in hun ogen alsof er iets was, iets spontaan dat ze in hun verhaal herkenning kregen. Wij met zijn tweetjes hebben heerlijk genoten alleen al de vrolijkheid, de sfeer, het gaf ons energie!



zaterdag 2 september 2017


Zwarte maan...: Er wordt veel geschreven over de zwarte maan, over een cyclus die eindigt, over angsten en een nieuwe tijd die aanbreekt. Ik voel me al jaren vertrouwd met zwarte maan, ooit heb ik er over geschreven als een channel, helaas ben ik hem kwijt. 15 jaar geleden begon een harde leerschool, we kwamen te wonen buitenaf om ons zogenaamde karma op te lossen. Mijn intuitie was sterk ontwikkeld, maar geaard totaal niet. Mijn onderbewuste sprak mijn eigen waarheid en die was juist en leidde me door de duisternis. In die tijd heb ik gechanneld, ik ben geen voorstander van het woord, het is meer je dat je bent afgestemd en verbonden voelt met het innerlijke. Alle periodes tot nu toe heb ik doorgekregen en de laatste was de periode waarin we nu allen verkeren. Ik voelde totaal geen angst, het was de realiteit, het einde van een grote leugen, van de vele illusies. Ik heb er eigenlijk nooit meer bij stilgestaan, mijn proces liep door tot het afgelopen jaar het elke x weer tot me kwam. Zwarte Maan is voor mij het onbewuste, intuitie, waarheid, het leid je, het is een sterke kracht maar ook een kracht, energie waar velen bang voor zijn. Misschien is de zwarte maan wel de grootste liefde voor al dat is. Nu 15 a 14 jaar later wordt inderdaad een cyclus afgesloten, definitief, de leugens opgelost, de waarheid aan het Licht. Geen voorspellingen meer enkel hier en nu zijn, meer niet en een toeschouwer zijn van alle rollen die uitgespeeld zijn. Zelfs labels als helderziendheid, Reiki, en al wat meer noem ik al jaren niet geaard zijn, meer een vorm van een sekte achtig gedrag, volgers. Ontwikkelen tot een individu, laag voor laag afpellen als een ui, want in ons zit een prachtige steen die geslepen wordt door het leven tot een schitterende diamant.


vrijdag 1 september 2017

De ander was teleurgesteld, hij had verwachtingen, verlangens en had het artikel met zijn Hoofd gelezen, niet met zijn hart. Mooi voorbeeld hoe velen lezen, men geloofd in iets buiten zich, men heeft verwachtingen dat een ander het doet. Verwachtingen, verlangens heeft niets te maken met liefde, met waarheid. Het verwijdert ons van onszelf en we houden de illusie in stand. Een ander artikel kwam voorbij, hoe mensen met kennis een mooi verhaal presenteren met mensenkennis, de zelf ervaring ontbreekt. Hoeveel mooie woorden, hoeveel managementtaal en diploma's, het is kennis verspreiden vanuit Ego. Weg met al die kennis, het is een gevaar voor onze maatschappij. Weten_schap opgedaan uit zelfervaringen, dieper en dieper gaan in jezelf en steeds meer een normaal mens worden. Helaas een normaal mens wordt niet geaccepteerd, net als dat men gelukkig wil zijn maar eigenlijk ook niet wilt. De verantwoordelijkheid bij andere neerleggen, verwachtingen, verlangens... ach ik ben trots op de groei die ik heb gemaakt en niet alleen ik, maar ook anderen en die preken niet over kennis, die praten gewone, normale taal. Zelf_regie, ook zo'n mooi woord, men neemt de regie over zichzelf, 'ik bepaal', ik zus en zo' , lekker gemakkelijk want is niet meer dan gewoon veilig aan het oppervlakte te blijven dobberen dan de sprong te wagen. Er zal veel verdwijnen en dat is nodig, want men kan niet het nieuwe doorgang geven als we het oude maar blijven herhalen. En voor mijn gevoel gaat het nu snel, heel snel en er is tegenwerking, maar ditmaal zal de mens die echt wil, zijn Hart laten spreken, heel wat anders dan management_taal.



woensdag 30 augustus 2017

memorie...: Het dorpje waar ik opgroeide had een bakker, een groenteboer, een slager, een kleine supermarkt en een huishoudwinkel annex speelgoed winkel. We haalden melk bij de boer, een mandje eieren bij de kippenboer, brood bij de bakker en groente bij de groenteboer. Een halve koe werd gekocht en ingevroren. Gebak werd zelfgemaakt. Ik groeide op in de tijd  dat er minder geld was te besteden voor jongeren, eigenlijk ik had niet eens voldoende geld om elke avond warm te eten. De groenteboer en slager waren te duur en ik wist precies op welke dag de afprijzingen in de supermarkt. 1 x in de week at ik warm, de overige dagen brood met kaas en eindigde met hagelslag of pindakaas. Er brak een periode aan dat ik 40 uur werkte en de supermarkt was een uitkomst met de opkomst van pakjes, sausjes was eten in een handomdraai klaar. De volgende fase brak aan, gezondheidsomstandigheden dwongen ons om anders en goedkoper te eten, het verliezen van een inkomen en de kosten voor gezondheid die niet werden vergoed. We leerden dat kant en klaar en makkelijk duur was, goedkope producten aangeboden door de opkomst van de ketens juist duur was voor lichaam en geest. We vonden een weg voor gezonder eten maar de ambachtelijke winkels waren te prijzig. 6 jaar gelden verhuisde we naar een dorpje, een nieuwe periode op gebied van voedsel brak aan. We gingen naar de slager, de bakker en de groenteboer. Alles met mate, maar in herinnering de heerlijke smaak van de producten. De slager sloot de deuren, de bakker en eind deze week zal ook de groenteboer verdwijnen. Allen hebben met hart en ziel gewerkt, het voedsel was gezond en echt niet duur. De opkomst van de ketens, de gemakzucht en verslavingen van het internet en smartphones, het aanbod van steeds meer chemische goedkope producten wat men verkoopt onder de slogan " uitgeroepen tot beste...." nog even en allen eten een brok chemisch voedsel om de maag te stillen en het lichaam uit te schakelen. De geest dodend zodat men volgt wat de maatschappij de mens voorschrijft. Wat een horror verhaal speelt zich eigenlijk af en men weet niet. De goede mensen worden uitschakelt, of is het dat de kennis, de ervaringen worden doorgegeven op de juiste manier; niet eerst de ander, maar het eerst geven aan onszelf! Het einde van een maatschappij is duidelijk zichtbaar en voelbaar!



vrijdag 25 augustus 2017

Waarheid...: waarheid is een nieuwe term, we kunnen beter het woord waarheid, wat veelal door het ego wordt verwoord vertalen naar liefde. Liefde, al wat is; een zonnestraal, een vlinder, de bomen, de regen, liefde voor al dat is. Vandaag ben ik geraakt, aangedaan dat hoeveel er ook wordt geschreven over voeding, de graaiers er een graantje uit willen slaan en hardwerkende ambachtslieden het veld moeten ruimen. De waarheid dat bepaalde mensen niet gaan voor de gezondheid, gezonde voeding en energie waarmee kwaliteit wordt aangeboden. Men gaat over lijken om zichzelf op de troon te zetten en schroomt daarbij niet om via de media valse berichten te verspreiden. Dat noem ik geen liefde, hebzucht, eigenbelang, cijfers en zelfverrijking. Er is dus meer aan de hand met onze voeding, energetische vervuiling of te wel liefdeloze producten verpakt in negatieve energie zorgt dat mensen zich duister, ellendig blijven voeden en voelen en het bestaande systeem blijft verdienen aan de mens. Voor mij, liefde is het belangrijkste dan het goedkope aanbod van voeding en producten en reken maar; alles gaat neer wat niet klopt in deze tijd. Voeding is meer dan enkel het gif dat het bevat, het begiftigt de geest op de manier waarop het wordt verwerkt, aangeboden en wordt verkocht. 



maandag 19 juni 2017

het verleden herhaalt zich in hoog tempo en wordt je erin meegesleurd ga je mee in het lage en juist in het lage komen de volgende problemen of lessen die ooit voortkwamen uit de 1ste les. Lessen zijn om te leren en als men ze geleerd heeft is de volgende klas, een hogere stap, je lessen in praktijk te brengen, ze uit te dragen en ook los te laten aan verwachtingen. Gaan we mee in het lage, dan worden we opgezadeld met meer problemen, overstijgen we, dan oke... geen idee, geen verwachtingen, dan kan het stromen en komen we rustig in het moment. Het heeft ook te maken met hoeveel ons wordt verteld, hoe we moeten leven, wat we moeten doen en als bij de autoriteiten het boek is gesloten; sorry, dan verkas je maar, zoek het maar uit. Mijn huis staat centraal, het is niet het huis van stenen en een dak boven het hoofd, het huis staat altijd symbool voor jezelf. Voel je je thuis of geef je je macht en kracht weer uit handen, gooi je je eigen kennis overboord en waan je je veilig in de comfort van een veilig systematisch opgebouwde gevangenis. Nee, ik zag, zie hoe de lessen omhoog kwamen, spiegels overal, ergens is het zo simpel opgebouwd en vanuit die ellende is een hele werkende maatschappij opgebouwd. Mijn huis staat voor mezelf, dat wat ik heb geinvesteerd, heb opgebouwd vanuit het niets en reken maar, ik laat het me niet ontnemen. Elke dag geeft kleine geschenkjes en iedere dag ontwaken er steeds meer door open te staan voor elkaar, om te beginnen, open te staan voor jezelf!



donderdag 15 juni 2017

Luister naar je gevoel wanneer iets niet klopt, het gevoel liegt nooit en neem de weg die het gevoel je toont. Oke, dan ga je maar een x onderuit, kracht en emotie samen op. Want wij allen staan machteloos, we staan voor het blok; niet rechts, niet links maar gevoel, recht voor uit. Mijn gevoel werd beantwoord, mis_communicatie, we kunnen er niet langer meer omheen dat we niet veilig zijn en zeker van die zogenaamde opgebouwde zekerheden die ons wel zouden beschermen. Wie met de rug tegen de muur staat, die horen elkaar. Communicatie rechtgezet en energie die weer stroomt. Vechten heeft geen zin, eigenlijk waar moet men voor vechten? is het wel ons bezit, is het ons recht? We zijn nu op weg te managen vanuit het hart, afloop onbekend, maar echt je zult meerdere malen vallen in het land van mis_communicatie maar het gevoel toont je de weg!


woensdag 14 juni 2017

On_Vrede...: men leeft in on_vrede met hun bestaan, in onvrede met het bestaan. Men heeft ontleerd om dankbaar te zijn, alsof het een gewoonte is om maar te blijven nemen en nemen en het is nooit genoeg. Dankbaar dat het bestaan ons heeft gegeven maar ondankbaar als de zekerheden wegvallen en de onvrede als gif wordt gespoten. Vernietigd onszelf en onze naaste. Vrede is vrede in ons, dankbaar en de vele geschenken zien en voelen die we ontvangen, die zomaar uit onverwachte hoek ons werden aangereikt. On_vrede, de mens denkt te betalen of te ontvangen voor materie, zo niet breekt de hel los. Het leven in ons is ook buiten ons. On_vrede leeft in zoveel situaties, in relaties en als gif vernietigd het onszelf en onze Aarde. 
We hebben ontleerd om de vrede de liefde voor al dat is, te leven. En we hebben echt meer dan genoeg!


dinsdag 6 juni 2017

Het rechtssysteem is er niet voor individuen, het is er voor de massa...;Als men verwacht dat het systeem je zal helpen, kom je bedrogen uit. Het is voor de massa, voor hen die kronkelen in emoties van onrecht in hunzelf, zittend voor de buis, kijkend naar programma's als "de rijdende rechter" , speurend op internet naar de wet in eigen hand te nemen om anderen het leven zuur te maken. Om maar te zwijgen van het controleren wat anderen posten op internet, om klaar te staan met hun mobiel om foto's te maken en wie weet cameratjes te plaatsen om hun controle te blijven bevredigen. De mensheid is ziek, zwaar ziek en het geeft niet om onze natuur. Het ziet niet het geheel, maar een stukje en dat heeft de mensheid al eeuwen gedaan. Een stukje grond, een tuin, groot of klein, maar er is altijd ruzie om. Oorlog wordt erom gevoerd. De mensheid is dom en kinderachtig bezig, een tuin, een land met een vlag, is belangrijker dan onze aarde zelf. Onze tuin, er mag vernield worden, het mag gedumpt worden, er mag gemanipuleerd worden en gecontroleerd, mensen mogen tegen elkaar opgezet worden, dat de vreemdste leugens ontstaan... we zijn mensen, geen systemen, geen organisaties en overal om ons heen woed oorlog, een oorlog die in de mens aanwezig is. Mooie spiegel, leer te kijken naar het geheel, niet naar een klein stukje, dat is juist medeverantwoordelijk voor de neergang van deze maatschappij/ samenleving!



zondag 4 juni 2017

Pinksteren, een jaar verder. De ochtend dat we gebeld werden en toch besloten om te gaan rijden. De dag dat wij allen haar los lieten, de dag dat ze haar liefde toonde aan haar gezin. Het vertrouwen dat ze niet alleen was en de laatste woorden die ik van haar hoorde waren voor mijn gezin. De dag dat haar man koos voor zichzelf, met zijn drietjes een afsluiting van de 1ste Pinsterdag. De 2de dag, heel rustig en stil en tegen de nacht het telefoontje, even later is ze overgegaan. Niemand die haar kon tegenhouden en toch waren we allen met elkaar in verbinding. De maanden erna, komen in elkaars leven, wat we niet kennen en eerlijk gezegd, we zijn delen van de film kwijt. De heftige situaties, die raken, snel volgend op elkaar, ik werd gedragen. Hij noemde me een engel, hij vertrouwde blindelings, want al wat ik neerzette in energie verliep volgens de juiste plaats en tijd. Langzamerhand weer terugkeren bij jezelf, vreemd, onwennig en bewust. Gepaard met loslaten van oud, loslaten van zoveel meer ook in relaties. Rust, stilte en meer liefde, zo intens. Ik sprak de laatste dagen dat ik zo dankbaar ben dat we allen met wie ik verbonden ben in rustig vaarwater zijn beland. Een nieuwe tijd breekt aan, het oude is niet meer en wie denkt nog te kunnen bazelen, gaat mijn deur voorbij. De stilte, de natuur en ons Huis, het is thuis. We hebben geen verdriet, de herinneringen zijn er niet, maar als we allen in ons tuinkamertje patatjes zitten te eten en allen zo ontspannen rondkijken, weet ik ' ze is aanwezig, ze is hier. Onze tuin bloeit met kleur, iets wat ik altijd wilde en het niet voor mekaar kreeg. En kijk nu, bloemen en kleur, waar ik ook kijk. De tuinvogels zijn weer terug en we hebben een diertje erbij. Ach wat lieffff, een eekhoorntje en niet zo heel schuw! De waarheid dragen we in onszelf, spreek ze uit en wie niet begrijpt, wat maakt het uit. Het leven is een gevangenis voor velen,  deel en leef je eigen waarheid, waarom toch die angst? Fijne Pinksteren allemaal!


maandag 29 mei 2017


Krimp...: waar we ook komen het is absolute stilte. We rijden van dorpje naar dorpje, helemaal niets. Amper mensen, fietsers, wandelaars, het is leeg. We rijden verder naar een dorpje wat ons zoveel rust heeft gegeven. De bomen zijn groen, we zien zowaar mensen en we rijden door naar het volgende dorpje. Mensen, wandelaars, fietsers. We schrikken van het beeld dat we niet meer gewend zijn. Het dorpje heeft ingespeeld op de tijd. Kunst, natuur en we rekenen de afstand uit. Dat is haalbaar, een doel om de fiets te pakken. De volgende ochtend besluit ik op de fiets wat boodschapjes te doen in een naburig dorp. Gek wordt je van deze bouwput die alleen maar erger wordt. Gele borden ontsieren het landschap, en midden op het fietspad staat een groot bord "afstappen", ik kijk om me heen, er wordt rondom gegraven, maar het is geen belemmering, het is geen afsluitdijk. Ze zijn hier niet goed wijs. Op de terugweg een andere route, geen idee waar ik ben, ergens in de buurt van ons dorp en ja hoor, ik beland natuurlijk midden in een bouwput. Achterhoek is mooi, maar wat ze hier doen ondanks alle social_media, het is 1 grote bouwput waar veel natuur voor heeft en moeten wijken. De dorpen bijna uitgestorven, letterlijk en figuurlijk. De stilte is enorm en ook triest, te triest voor woorden wat je hier ziet, wat je hoort en wat je voelt. Straten zijn leeg, winkels tja... de ouderensoos heeft men verleden jaar gewoon de keuken gesloten. We moeten onze eigen slingers ophangen en dat zal voor velen niet meevallen. Weet je, we gaan de andere kant op, 1 uitweg waar nog zoiets als ahum leven is, waar de natuur nog ongerept is.... Onbegrijpelijk, dat ondanks alle waarschuwingen het zover heeft kunnen komen, dat mensen niet meetellen in het verhaal en dat ieder voor zich op eigen benen moet staan. Mijn woorden van toen krijgen vorm, het wordt hier een verplaatst industrieterrein omdat alle wetenschap ons heeft laten weten dat het klimaat sterk verandert met alle gevolgen voor de bestaande economie. We zijn geaard, we hebben voeten op de grond om de stappen te zetten, onze handen om te geven en ontvangen maar wat een gemis is, is bewustheid, bewust_zijn... dat we nu nodig zijn om een draai te geven en niet op de oude voet,het oude denken en graai zuchtige handen, verder te gaan. Collectief zijn er vele die al begonnen zijn, verantwoordelijkheid nemen voor onze planeet.... het kan niet meer verder, men is veel te ver gegaan. En ieder kan iets doen, al is het een glimlach, een vriendelijk woord om het Licht door te geven!

 

woensdag 24 mei 2017

De hele maatschappij lijkt wel op een mallemolen van woorden, ego en domheid. Alsof alles is gebouwd om mensen alles af te nemen en als het boek sluit is men berooid,overgeleverd aan een systeem en vol van haat. Psychische oorlog die veel slachtoffers eist. We stellen onze vragen verkeerd, we richten ze naar buiten, maar buiten is enkel reactie. Wie stil is, wie zich afsluit van buiten ontvangt de antwoorden.
Lang geleden maakte ik ontwerpen op verzoek, om met de opgedane ervaringen toegelaten te worden voor een opleiding. 1 daarvan was een tekening van een achthoekig huisje. Je had geen google, ik had geen voorbeelden, geen plaatjes niets. Ik nam de uitdaging aan. Als ik vroeg om raad in mijn omgeving kreeg ik enkel reacties negatief, iedereen wist het beter maar niemand wist hoe. Op een nacht werd ik wakker en maakte de schets, ik wist hoe ik een achthoekig huisje in perpectief op papier te krijgen. De actie kwam van binnenuit. Ik zie het dagelijks in veel situaties nu terug. Men reageert, maar de actie ontbreekt. Reageren is buiten, is ego. Actie is innerlijk, de ziel, de Stem of hoe je het wil noemen. Reageren is krimp, actie is stromen, groei. Men denkt, men verwacht dat er hulp is, maar wie verwacht, wie denkt ontvangt wat hij zelf uitzend en bij alles wordt de haat gevoed. 



zaterdag 20 mei 2017

Stormachtig begin..; wat doe je op een zaterdag? geen sleur, het ging op en neer en toch maar rustig de boodschappen doen. Langzaam zakte het weer en we waren weer in rust. Een andere draai geven en ook met de nodige humor. Mensen binnen onze gemeenschap zijn vriendelijk al willen velen het niet zien. Maar goed, toch nog een winkel in en oog in oog kwam ik te staan met het verleden, een spiegel en later dankbaar voor de weg die toen al bewandelde en ook dat waar ons verleden lag, geen bal verandert was. Wat verzint men tegenwoordig toch om de zogenaamde economie te redden, gewoon lachwekkend, maar goed. Impulsief toch met zijn drietjes naar de stad, misschien doet het ons goed, misschien ook niet. Slenter door de winkelstraten, winkel in en winkel uit. Dragen ze tegenwoordig kleding van geverfde lakens gelabeld met de prijs van een merk? Ik keek mijn ogen uit, nee, iets is goed mis met onze economie en onze samenleving. Iedereen kijkt naar de ander, overal behalve in eigen gemeente is het goed. Welnee, het is niet goed, iets is goed mis en voorzichtig zeg ik dat ze het jasje maar niet moet kopen. 1 keer wassen en het beland in de prullenbak. We vinden een mooi jasje, een betere kwaliteit en lopen een extra rondje om er over na te denken. Even later de koop gesloten en wat is ze blij. Duurzaam, een mooie term, maar kijk ik om me heen, wat is duurzaam, er is iets goed mis in onze samenleving en onze economie. Duurzaamheid begint bij onszelf, in onszelf, we zijn niet een product van de samenleving. Alhoewel... ik houd nu maar mijn mond en blij zijn we als we weer thuis zijn. Het gras mag zogenaamd altijd groener zijn bij de ander, maar wij zijn blij met ons dorp!



vrijdag 19 mei 2017

Al je bezit zit in je huis, vertelde iemand mij toen ik dit huis betrok. En hij heeft juist, al mijn bezit zit erin. Dit is ons thuis, we zijn hier met nul gekomen maar wel met veel opgedane ervaringen. Laat nu 1 situatie zich op dieper level voltrekken en wel op de sterfdag van mijn moeder. Dat hakt er in, surfen op de emotie's en de intuitie, de stem van het hart. Dankbaar voor de gelijkgestemde, ook op die dag zochten zij contact met elkaar. De weg van geloven, de weg van wetten en voorschriften en de politiek, het werkt niet. Allen botsen hopeloos tegen een grote muur op en aan het einde beroofd van energie, letterlijk en figuurlijk. De dag erna, de pijn zocht een uitweg, heftige pijnen en het bleef rustig van binnen. De pijn stroomde zonder verhaal, zonder angsten maar echt houdbaar was het ook niet. Ik vroeg om hulp en mocht ontvangen. Opnieuw dankbaar voor gelijkgestemde energie. Alle lessen herhalen zich op dieper level; ga je in emotie, ga je het herhalen of ga je je opgedane ervaringen leven, delen, toepassen en al het overige loslaten. De buitenwereld slokt ons op en het beneemt ons van al die mensen die ontwaken, stapje voor stapje wakker worden. Al mijn bezit zit in het huis, de tuin hebben we afgescheiden, de dieren waren in paniek. Ze willen zicht op het huis, ze willen veiligheid en die hebben ze weer. We hebben een mooi uitzicht op de honingboom die vol in jong blad staat. Laat het verleden zich niet herhalen, de toekomst is er nog niet, het heden is belangrijk en we hebben met mensen nu te doen. Mensen die ervaren, die het leven leven en delen en ieder heeft zijn eigen unieke gave! Let maar op, voel maar.... negatief voelt beladen, gespannen. Positief maakt licht, helder en herkent!



dinsdag 16 mei 2017

De wet...: de wet komt pas in actie als het leed gebeurd is. Men onderneemt geen actie omdat men min of meer machteloos staat of de zoveelste rel tussen mensen waar men geen raad mee weet. Men staat niet open voor de waarschuwingen, wel met; doe dit, doe dat, doe zus en afschuif moesjes. De wet handelt niet en velen maken hun eigen wetten, sturen dreigbrieven, manipuleren en gaan net zolang door tot ze hun zin krijgen, vernieling en inbreuk op andermans leven. Onze boom is vernield en afgebroken, een dag nadat de wet er was geweest. De wet is er niet voor veiligheid, eerst moet er wat gebeuren en het lijkt er op dat de slachtoffers de dader worden. Misschien komt onze vernielde boom nu ook in de publiciteit, er worden nogal wat bomen vernield! 




zondag 14 mei 2017


Geschenk...:

Moederdag, natuurlijk waren mijn gedachten afgedwaald, al die mooie herinneringen uit het verleden en jammer, met al die verhuizingen juist die kleine handgemaakte cadeautjes verdwenen. En niet te vergeten het afgelopen jaar. Nee, ik had geen verwachtingen, geen taart in huis gehaald, gewoon eindelijk weer een moederdag bij elkaar in rust. Ze had ons angstig gemaakt, het vooruitzicht op een proefles gevechtsport zagen we niet zo zitten en dan nog, de dag vrijhouden had ik nog niet eerder meegemaakt. Ojee, ze was opa vergeten, dat moest nog geregeld worden. Lief dat ze daar aan dacht, want ja, we waren immers gewend alles met zijn drietjes. Eerst werd ik verrast door mijn eigen manneke, een geurtje, letterlijk uit lang gevlogen jaren. Wat mooi, alleen al dat het in hem opkwam die gedachte en daarna een mooie kaart van haar, een uitnodiging voor een high tea, nog niet eerder meegemaakt. Een leuke locatie, gezellig en heerlijke hapjes en de liters thee vlogen er door. Wat een mooi geschenk op moederdag en eenmaal thuis, bijkomen van dit mooie moment in Liefde gegeven en ontvangen. Ja, toch maar even de wasmachine draaien, de was opvouwen en dankbaar met mijn gezin. Al die jaren, wat er ook op ons pad kwam, we stonden naast elkaar. Een kind is het mooiste geschenk in het leven, een kind schud je wakker, je leert en zelfs nu, het leren van al die mooie momenten; noemt men zoiets niet ontvangen? Diep in mijn Hart, deze moederdag, een nieuwe start, een leven steeds meer in het heden. Gegeven door mijn Moeder, die morgen een jaar geleden is overgegaan!


vrijdag 12 mei 2017

Weekend....: niet zomaar een dag, nee, we zijn met eten bij elkaar. We nemen meer rust, een stapje terug. Het emmertje gevuld en soppen maar, alles schoon en blinkend en in de middag alles spik en span. Wasjes gedraaid en daar komt ze binnen met een mooie bos bloemen, zomaar. Wat een geschenk na al die weken van spanning, chaos en nu vinden we rust in ons eigen huis. Het hoeft allemaal niet meer zo, waarom druk maken om niets, want al wat speelt was er al die tijd al en we vergaten onszelf en elkaar. Het jurkje wordt gepast, en hoera, ergens begint in mijn bovenkamer het weer te werken. ' Blijf staan' en ik speld de naden af, het jurkje zit als gegoten. Volgende week zal ik hem vermaken. Ik heb het niet meer buiten, ik hoef niet te bewijzen, te helpen, te waarschuwen, ik doe een stapje extra terug. Elke avond sluit ik de dag af en elke ochtend een nieuw begin. En reken maar, dat wat in mij zit stroomt gewoon rustig verder. Vernieuwing is in beweging, maar het vereist oefening, bij jezelf blijven, rust en stilte. Belangrijke woorden waar men maar al te vaak een verkeerde betekenis aan geeft. Ik geniet, het is weekend en samen eten, een mooie bos bloemen staat te stralen. Onze vakantie is besproken, nee we gaan niet op vakantie, we geven ons een cadeau waar we jaren plezier aan zullen hebben. En stilletjes verheugen we ons er al op en ik voorop! 
Geniet allen van een stralend weekend!



donderdag 11 mei 2017

Overleven, leven...; Vandaag beleefde ik de periode van ziek zijn opnieuw, ditmaal als toeschouwster, zonder emotie. Ik zag hoe de medici faalde x op x. De onmenselijke behandelingen die men gaf, zonder erbij na te denken wat het met een lichaam doet. Pilletje hier, pilletje daar, te vroeg ontslagen en met een half verlamd bovenlijf maar zelf redden hoe je bij de 1ste hulp kwam. Eenmaal binnen was er hulp en afschuw dat er een ambulance moest komen. Om vervolgens half verlamd in een kamertje neergezet te worden met het bed ver van de bel. Ambulance mocht niet komen en bij de bel kon ik niet wegens verlamming. De zoveelste ruggen prik wat niet mocht en op de operatietafel te horen krijgen ' mevr. u reageert te op de narcose, we dienen een ander toe'. Da's opwekkend, ik zal maar bijkomen midden in de operatie. Gegevens werden onder tafel gedrukt, psychologisch gezwets en eenmaal thuis, geen hulp van niemand. Ik moest mezelf redden. Diep in het lichaam zat iets wat wilde leven, iets wat enorm wilskrachtig was, krachtiger dan het denken dat elke x weer zo enorm gekwetst werd. Ik begon een pad te bewandelen, ik begon te leren met vallen en opstaan. Ik werd bewuster van de signalen en ik begon te investeren in mezelf en in mijn gezin. Investeren kost weerstand, je ego heeft immers anders geleerd; het is duur, je moet investeren in materie niet in je welzijn, je gezondheid. Ik leerde anders rekenen, het bracht juist geld op want andere zaken liet je staan. Maar het vuur in mij was vrijwel uit van het vele vechten om te leren leven. De juiste mensen komen op je pad, de juiste energie en je leert weer verder. Een lichaam kan veel hebben, het is in staat om te helen en het mooiste geschenk van afgelopen jaar was dat energie, patient en medici 1 lijn vormde. Als ik terug kijk als toeschouwster heb ik er zelf voor gekozen om te zelf te ervaren. Het verschil in oordelen tussen toen en nu is er niet. Leven houdt in zelf verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Ook ik betaal gewoon mijn premies, maar in deze tijd lijkt het alsof de premie die ik betaal voor anderen bestemd is, om het lijden in stand te houden, de industrie draaiende te houden. Maar iemand die de waarheid leeft, die doorgeeft door zijn leven te leven met vallen en opstaan wordt niet altijd geaccepteerd. Men wordt geaccepteerd als men zichzelf labelt, een eenzame strijd die al jaren duurt. Keurig de maatschappij volgen of stap eruit en tel je niet mee. Het leven is 1 leerschool, je speelt je eigen hoofdrol in meerdere rollen en het was juist dat voor mij deze film nog een x voorbij kwam dat ik nu kan zeggen; ik leef en ik heb mijn woorden van destijds waar gemaakt.
En ieder heeft zijn eigen ervaringen die zo belangrijk zijn, er zit een diamant in verborgen, die zichtbaar wordt na laag na laag af te pellen!
 

dinsdag 9 mei 2017

Zin_vol...: het wordt tijd om een draai te geven aan het leven, al die jaren zijn voorbij gevlogen en een stuk volkomen vergeten. Met veel getreuzel en gedraai pak de fiets. De 4de x, de 1ste x kwam de fiets terug onder de modder, uitstapje naar Borculo, dat is verwachten, ik was het vergeten. De 2de x heb ik zitten foeteren omdat de accu leeg was en met versnelling alleen kwam ik gebroken thuis. Toen maar wandelen, ook zo'n feest, overrompeld door zweverige personen die enkel kennis uitspreken, ik kon mijn lol niet op en de laatste x een wandeling door het bos. De pijn kwam omhoog bij het zien en voelen van de enorme vervuiling, tja en dan nu maar een doel. Ik ken de omgeving niet goed, maar richting Groenlo kan ik wel vinden. Net buiten het dorp kon ik de afslag niet vinden, het huis was gesloopt en de tuin was verdwenen maar veel gele borden, dat wel. Eibergen een fluitje van een cent, daar ligt de brug, ik kon er nu overheen maar keek wel extra uit of ik niet weer ergens pats boem van de weg zou fietsen. Keurig de bordjes aanhouden en net buiten Eibergen een toeristische uitrust plekje. Mmmmm... niet aantrekkelijk, voor me een zwaar vervuilde plas omgedoopt tot karpervijver en achter mij een schrootstamper, ik fiets wel door. Zulk soort trekpleisters die kennen we hier meer hoor! Oh jee, allemaal gele borden, rechtsaf, linksaf, ik kan geen kant op en op gevoel fiets ik maar door, wat een puinhoop zeg, nieuw asfalt, borden met verkeerde aanduidingen en even later sta ik op een stuk asfalt. 2 bejaarden op een 2 persoons weet ik veel crossen heen en weer over het asfalt. Vroeger, heel vroeger werd bij nieuw asfalt de weg afgezet en de kids uit het dorp waren met zijn allen aan het rolschaatsen. Oke, maar dat was vroeger, nu niet, wie weet wat voor bekeuringen men daar weer op verzint. Ik fiets verder en verbaas me over een vreemd soort aangelegde noodtunnel, grenspost Berkelland/Groenlo en natuurlijk overal gele borden met verkeerde aanduidingen, ik kan mijn lol niet op en het het einde is nog niet in zicht. Even later, met verstand op nul gewoon maar doorfietsen ben ik bij de kringloop en later, gewapend met een paar mooie boeken fiets ik weer naar huis. Hoe was het ook al weer, Achterhoek mooi vertoeven, ik heb enkel puin, asfalt, gele borden gezien en misschien is het toch verstandiger een tomtom op het fietsje te hebben, ingesteld op binnenwegen, dat ik van de natuur kan genieten. In ieder geval, je maakt zo wat mee, je ziet wat van de omgeving. 


vrijdag 5 mei 2017

Helder_zien_heid...: spirituele naam voor dat men de toekomst voorspeld. Niemand kan de toekomst voorspellen, en wie denkt het te kunnen voorspellen, begrijpt het niet wat hij zelf ziet. De mens heeft 2 ogen meegekregen, 2 oren, 1 neus met 2 neusvleugels en een mond met 2 lippen. Alles bestaat uit 2 en vormt 1 geheel. De mens gebruikt zijn ogen, oren, neus en mond niet. Ogen zijn bedoeld om te zien, en wie ziet, die herkent en begrijpt. Wie hoort, die luistert en wie luistert begrijpt. Wie spreekt, spreekt vanuit zijn gevoel, zijn intuitie; die weet, die ziet, die begrijpt en ook ruiken is belangrijk. Ruiken is ook voelen, ademen en gevoel voor gevaar en de mensheid is in gevaar. Helderziendheid is spiritualiteit en heeft niets met voorspellen te maken. Het is niet begrijpen en niet begrijpen is gevaarlijk is de ander beladen met negativiteit. Kijk naar kinderen, kinderen spreken altijd de taal van intuitie, het is de mens die de taal niet begrijpt en zijn eigen invulling eraan geeft. Daar helpen we kinderen mee, we dienen naar onze kinderen te luisteren, te kijken en te voelen en weer ge_leidelijk aan met de voeten terug te keren hier op de Aarde en ons hoofd verbonden. Intuitie/gevoel is zien, horen, zwijgen want wie mee schreeuwt met de massa, spreekt niet!



woensdag 3 mei 2017

Breiwerk...: de steken, opgezet door religie, politiek beginnen grote steken te laten vallen. Voortbordurend op de vele regels en wetten binnen het gezin, uitwerkend naar het onderwijs en maatschappij, blijft er niets meer over dan enkel een chaos van proberen de steken weer op te pakken. Een gebed zonder eind, trek de draad maar los en begin opnieuw de steken maar op te zetten. Het onderwijs met zijn regels, voorgekauwd door de politiek en religie, beginnen nu de rotte appels te vallen. Een kind wordt geboren en al vroeg op de rail gezet door het legertje wat een kind vormen gaat. Het gaat naar school, mag zich niet ontwikkelen in zijn natuurlijke aard. Men staat paraat met de trommel labels en etiketten en doe je niet mee, sta je aan de zijlijn, je bent een vreemdeling! Hoger onderwijs, wat een rampspoed, de regels nog krommer en vooral de post_itt stickers; praten, termen, samenwerken, pfffff... houd maar op. Het is benemen van vrijheid, van inspiratie, van elke vorm van creativiteit en inzichten, zo noodzakelijk voor de nieuwe tijd. De ouders, oh man, doen wat hen is geleerd en 'huisje, boompje, beestje' het zit als ware ingebakken. Trots dat hun kids studeren, trots als ze iets opzetten, trots als trouwen en met trouwen, ook maar een huisje kopen. Of het verrot is, maakt niet uit, een eigen huisje is een spaarpotje voor de oude dag. Welke oude dag? En natuurlijk, nieuwe kindjes om het verleden te herhalen. Breiwerk is niet meer te redden, er is geen hulp, wel psychische aanslagen en de mens maar bezig met ikke, ikke, ikke en in de tussentijd wordt een nieuwe aanwinst klaargestoomd om te knakken, om mee te draaien op de rails die de maatschappij heeft geschapen, richting eindstation van overleven. Ik trek de draad van de pennen, bekijk het maar en ik zet nieuwe op, ik maak mijn eigen breiwerk wel; IK DRAAI HET OM! Het leven is niet om een bloem te verwelken voordat het in uitbundige groei staat te stralen. Het leven is niet vechten en strijden om vast te houden aan ons eigen gevangenis en uit onvrede anderen mee te sleuren. Het leven dient te worden geleefd en leven is voelen!



Vallen...: ik viel, ik viel diep en langzaam krabbel ik weer overeind. Het was teveel, je hoeft ook maar iets te zeggen en je wordt gelabeld, zus, zo. Ik verloor mezelf, al wilde ik nog zo graag, het ging niet. En nu zoek ik rust, mijn lichaam aansterken, mijn geest weer normaal. Alhoewel, wat is tegenwoordig normaal, de mensen zijn net doorgestudeerde robots, het wil van alles en het wil niets. Het zoekt het overal, maar niet bij zichzelf. Vallen, ik viel diep en het was geen toeval, de weg terug naar jezelf is zuiveren, loslaten en nee, het proces gaat niet zoals in vele boekjes staat beschreven. Energie is wat anders dan al die loze preken zonder ervaring. Doet me denken aan ons onderwijs; veel kennis, geen ervaringen. Zo binnen, zo buiten en langzaam krabbel ik weer op. Ik draag mijn naam, misschien het enigste label dat ik draag en al die onzin, al die voorgeprogrammeerde taal, laat ik buiten mij. De terugkeer naar mezelf!



dinsdag 25 april 2017

Het gezin, de hoeksteen van de samenleving waar een hele maatschappij is op gebouwd. Het gezin, gebonden in een huwelijk, de strop voor de liefde. Liefde verdwijnt, vrijheid verdwijnt een hele maatschappij die is opgebouwd op het in stand houden van lijden in het gezin waar liefde is gedood. Ik kende geen moeder, ik kende geen moeder, ik kende geen gezin. Je mag het niet uitspreken, zogenaamd respect, om de hoeksteen van de samenleving in stand te houden. Het gezin lag uiteen, tal van lijden daaruit ontstaan en verwijdering, want hoe inwendig je ook riep om je moeder, om je vader, ze waren er niet. Natuurlijk is er een hulp, een hele werkgelegenheidsbranche is erom heen opgebouwd; het legertje hulpverleners staat klaar om je in hun gevangenis te krijgen, pilletje, preken, inpraten en nog meer ontsporing. Liefde is vermoord, om zeep geholpen en kinderen ontsporen in deze maatschappij. We zijn niet op de wereld gekomen om de ellende van een ander te incasseren, om de ander te helpen als ze zelf geen verantwoordelijkheid hebben genomen voor hun leven. We zijn hier om oude patronen die overgedragen zijn van generatie op generatie te doorbreken, om onze kinderen in vrijheid te laten opgroeien. Om vernieuwing te stimuleren i.p.v te blijven geloven en de vele illusies te voeden. Het gezin, de hoeksteen van de samenleving, waar een hele maatschappij is op gebouwd, een strop voor de liefde! 




donderdag 20 april 2017

Vernieuwing...: men houdt het nieuwe tegen, simpel door in het verleden te blijven leven. Het denken vernieuwt niet, alsof er een deur tussen zit die stevig op slot blijft. Eerlijk gezegd, ik heb er geen woorden meer voor, zoveel zottigheid op een hoop, een grote hoop en een enkel lichtje ertussen die dapper zijn lichtje laat branden. Vernieuwing begint om al het geleerde te legen uit een overvolle vuilnisbak daarboven in of zoals iemand in de taal van nu; een stick achterin in het hoofd pluggen en alle verzamelde kennis eruit te halen. Vernieuwing is ook "nee" te zeggen, nee tegen het bekende en ja tegen het onbekende. Maar de mensen surfen van informatie naar informatie zonder er even bij stil te staan wat ze een ander aandoen uit onwetendheid. Ik ben vandaag perplex, hoe complex maken mensen het, hoe simpel het kan zijn; weg met die volle bovenkamers, vuilnisbak erbij!



dinsdag 18 april 2017

Angst...: Het is puur angst wat de mens verlamt. Men weet het ergens wel, maar blijft veilig in het lage, comfortabel en veilig. Stel je de juiste vragen, het is zo simpel, waarom angst als de antwoorden helder zijn. Angst verlamt, verlaagt, maakt ziek en houdt tegen. Kijk naar spiegel, men houdt de verandering tegen, men blijft vechten voor wat ooit zekerheid en comfort gaf. Een hele maatschappij die gebouwd is op de economie, een economie die geen vernieuwing brengt, maar de mens naar beneden haalt. Jaren geleden werd men al gewaarschuwd dat de Aarde in gevaar is, maar niemand die in 1 van die rapporten vermelden dat we wortels moesten verwijderen, de oorsprong die ligt in de religie en de politiek. En raar maar waar, al die berichtgevingen, de mens blijft geloven in de politiek, al weet men dat beloften niet worden nagekomen en de politiek niet voor mens en Aarde is. Angst, het is aangeleerd. Voel je angst, stel vragen en luister naar je eigen antwoorden!



donderdag 13 april 2017

SOAP...: De laatste week zijn er dingen op mijn pad gekomen dat het verstand aan het duizelen brengt. Ik ben uitgemaakt dat ik een Heilige Maria uithang, dat ik verslaafden help, dat wie ik ben, wat ik doe elders gehangen zou worden, aangetekende brief met bedreiging.  De mensen leven in een soap_maatschappij, het deert ze niets hoe anderen aan de kant worden gezet, uit worden gemolken. De mens leeft van gebeurtenis naar gebeurtenis, hoe meer lijden, hoe beter het is lijkt wel. Soap, we maken elkaar het leven zuur uit angst om zekerheden te verliezen. Maar al wat we een ander aan doen, ons verzet ertegen kost geld, veel geld, er wordt nl.aan verdiend. Het laatste geval is een zaak die loopt en waar politiek massaal over zwijgt maar wel publiceert dat de mensen uitgeschreven zijn en vermoedelijk uitgeweken naar het buitenland. Het betreft een 80+ echtpaar wat hun huis is kwijtgeraakt aan de komst van de N18 en de gemeente een stokje ervoor steekt voor nieuwbouw op een stuk grond wat hun eigendom is. Mensen lezen het als als soap, het dringt niet door, het leeft en voed zich van gebeurtenis naar gebeurtenis en de angst wordt groter. Al deze gebeurtenissen kosten geld, energie, onze macht wordt afgenomen. Ik wil niet leven in een soap, we hebben met mensen te maken, we zijn mens... wordt het geen tijd dat we naast elkaar gaan staan?



dinsdag 11 april 2017

Wat een vreemde dingen gebeuren er de laatste dagen, alsof je wordt getriggert op oude stukken. Je mag niet dit, je mag niet dat, je leest niet, je luistert niet, mensen hebben hun oordeel klaar. Maar dan komen de tranen, hij wil dat men bewust wordt wat deze samenleving en vooral de zorg met mensen doet. Tranen van verdriet, onmacht en boosheid... mensen willen niet, mensen hebben niet de moed om de rug te draaien naar politiek. Waarom zouden ze, alles is safe, alles is geregeld en als men de rug toe draait verliest men al die zekerheden. Vorig jaar Pasen, als we terug kijken voelt het alsof we het laatste Paas_maaltijd met zijn allen hebben gegeten, bereid in haar keuken, haar tafel gedekt met haar kleed en haar servies en zij had de keuze gemaakt wat ze wilde eten. De omstandigheden waarin ze verkeerde waren onmenselijk, ze werd verzorgd dat wel en weer in de hoek neergelegd. Tussendoor als ze moe werd, werd ze in haar rolstoel naar de slaapkamer gereden en een stoel onder haar benen geschoven, uren wachten tot de zorg haar in bed zou leggen. Haar bed, gescheiden van haar man, tegen een muur aangeschoven. Een klein afwasbakje op de tafel waar haar man haar gezicht waste en haar tanden poetste en over haren wassen moet een nachtmerrie geweest zijn, de zorg wilde niet teveel moeite doen. Niemand wens ik dit toe, dit beeld van een moeder die ik niet als moeder heb gekend. Ze werd jaren in leven gehouden om een industrie en werkgelegenheid te bekostigen. Had iemand maar de moed om dit allemaal de rug toe te keren. Maar het is de angst, werk geeft zekerheden maar ook de gemakzucht waarmee velen hun leven inrichten; hypotheken, leningen en noem maar op. Ik depte mijn tranen en antwoordde; schrijf het van je af, maar anderen bewust maken het heeft mij veel energie gekost en vele veroordelingen. Pasen nadert en we zullen niets doen, het beeld van mijn moeder die vorig jaar de moed had om te transformeren, die me de belofte liet doen dat anderen haar niet mochten volgen in de lijdensweg die zij had afgelegd vele jaren. Als de mens de moed had om de politiek de rug toe te keren, zou ook de wetenschap zoals deze nu werkt zijn macht verliezen. Een wetenschapper dient niet om de mens uit te roeien, om de Aarde uit te roeien. Een wetenschapper heeft de macht om zijn uitvindingen ten goede van mens en Aarde te benutten, maar het ontbreekt aan moed, de vele beloningen en welvaart zijn belangrijker dan een gezonde samenleving. Mijn moeder is gestorven, jaren heeft het geduurd voordat ze mocht en kon gaan en elke x ben ik dankbaar en voel liefde dat ze binnen ons gezin het verleden kon loslaten en natuurlijk is overgegaan. Mensen wordt bewust dat het ons allen kan treffen, al denken we gezond te zijn, maar onze zorg is niet voor om ons gezond te houden maar juist om ziek, lichaam en geest te maken zodat men zich aan ons kan verrijken... zoals met zoveel heb ik gemerkt de laatste dagen.



maandag 10 april 2017

Niets_doen houd niet in dat we niets doen, niets_doen is acceptatie in wie je bent. Velen zijn lui, anders kan ik het niet noemen, men is voortdurend bezig zich te verweren, te verschuilen en te onderdrukken. Al die mooie woorden, termen worden gebruikt om zogenaamd zich verheven te voelen, verlicht... 'ik weet het, ik ben voortdurend aan het werk.' Aan het werk om te verschuilen, om naar buiten een voorbeeld te zijn. Laat mij maar niets_doen... acceptatie, meestromen en vooral niet te strijden, te bewijzen.


 

zaterdag 8 april 2017

elke 30 jaar verteld ons iets, helaas is het net met de bijbel, de waarheid wordt verdraaid. Iets wordt in ons denken gestopt en ons gevoel afgesloten. De jaren 60, de jaren van liefde en vrijheid maar ook halverwege de start van de pillen. De wetenschap ontdekte het verlengen van levens, een must voor de ecomie, een strop voor het Hart. Ach het hart, het werd wel opgelapt, onderdeel vervangen net als een auto en het kon jaren vooruit. Onwetend gehouden over wat een implantatie met het lichaam doet. Het is onnatuurlijk, er wordt ingegrepen en na verscheidende jaren gaat het lichaam reageren negatief. De eind jaren 80, begin 90, de opbouw van een tot hoog in de hemel groeiende bomen, het kon niet op en het hart definitief gesloten. Het denken nam de taken als ware over, gezond verstand was verdwenen en de problemen werden zogenaamd opgelost, onwetend over nieuwe problemen die eruit ontstaan. In het leven komen herinneringen naar boven, snel teniet gedaan door de omgeving; dat mag je niet zeggen, daar mag je niet over spreken, zo mag je niet leven. Alles wordt de mens voorgekauwd. De moeder transformeerde de laatste maanden van haar leven. Niet zozeer de fouten die ze had gemaakt, het verlies van de liefde. Ze herinnerde zich haar startpunt dat ze werd gewaarschuwd en ze had het genegeerd. Schuldgevoel tegenover de samenleving dat ze had genomen. Ze had geen keus, ze werd in leven gehouden en er werd aan haar verdient. De vader, hij herinnerde zich de waarheid, schuldgevoelens, het gemis van liefde. Hij gaat dieper in herinnering en wil het delen, zijn ervaringen, zijn healing om mensen bewust te maken wat een zieke maatschappij dit is en onwaardig hoe met mensen wordt omgegaan, enkel om in leven te worden gehouden. In alles zie ik de geschiedenis herhalen, het strijden, het vechten, niet alleen in de media, maar gewoon in je eigen omgeving. Maar wat ik ook zie en voel is dat waar je zelf kiest, licht, mens_zijn woordeloos transformeert en verbind. Het heeft niet zoveel woorden nodig, het heeft geen uitleg nodig, het zijn je ervaringen, je verleden wat je heden bepaalt en de toekomst zonder invulling, maar 1 ding weet ik wel; een wetenschap voor, met de mensen en niet in dienst van een zogenaamde politiek of religie die het leven van onze Aarde denkt te bepalen! Voor ons is het een jaar geleden dat het proces van afscheid nemen begon, geen diepe wonden,maar een liefde die eruit begon te groeien voor een toekomst die niet een herhaling is van het lijden van generatie op generatie, al zoveel jarenlang.




donderdag 6 april 2017

Werkbankje...: Het werkbankje staat te pronken, een solide tafel met stevige poten. Een mooi blad is er speciaal voor gemaakt en hij is trotst, eindelijk weer een plek om te rommelen. Een mens moet gewoon bezig zijn, zijn creativiteit benutten. Jaren had hij het niet meer gedaan en dat maakte dat hij dieper ging; hij zag wat het leven met hem had gedaan. Hij zag wat hij zelf had gedaan en nu staat hij onwennig voor zijn werkbank; oud en nieuw door hem heen. We leveren veel in in ons leven, we gaan voorbij aan onszelf, we blijven maar geven en geven en leveren enkel in. Ik zie het ook bij mezelf, hoeveel je geeft, hoeveel je van jezelf hebt verborgen, enkel in herinnering maar niet meer geleefd. De ander was belangrijker, het is ons geleerd, we mogen niet zijn, we moeten volgen en in deze tijd wordt steeds duidelijker dat ervaring op welk gebied wordt tegengehouden. Ervaring doorgeven is gevaarlijk, want dan bestaat de kans dat de mens gaat leven, gaat stralen en zijn ervaringen doorgeeft. En juist de geleefde ervaringen zijn belangrijk, hoe klein ze misschien ook lijken!



vrijdag 31 maart 2017

Landkaart...: alsof de mens jarenlang de weg via een landkaart heeft bewandeld, de weg naar hoe men meer kon vergaren. En door het gebruik van de landkaart miste men het uitzicht, men miste de belangrijke punten die niet op een landkaart vermeld staan. De blik op de kaart gericht, de weg naar de schat en men is er niet aangekomen, men is armer geworden. In het denken, in welzijn en liefde. Er bestaat geen landkaart. Een kaart toont je de weg, de snelste weg. Men hoeft zich niet meer in te spannen, men hoeft niet meer te luisteren, de kaart toont de weg en het brein stompt af. Steeds vaker vraag ik me af wat er met de mensheid is gebeurd? want alles wat zich nu afspeelt, is een versnelling van de gebeurtenissen in de jaren 80 en 90 en jaren ervoor. Het leven herhaalt zich in cyclus, om ons te leren voor de lessen die we ooit zelf hebben gekozen. Heeft de mens een enorme dosis kalmeringstabletten gehad om zoet en mak te volgen? Begint er op te lijken... vasthouden aan het verleden, vasthouden aan patronen en blijven staren op de landkaart, de snelste weg naar het rijk der illusie en onderweg mis je de belangrijkste punten. Het leven kan niet worden aan gegeven door een landkaart, het leven moet je leven met zijn ups en downs. Men zegt niet voor niet dat je vruchten zult plukken van het zaad dat jezelf hebt geplant. Als men iets zaad, dien je het te verzorgen, het zaadje zal kiemen en groeien naar het licht. Het zal zich moeten verweren tegen weersveranderingen; regen, storm en ook droogte. Het zaadje dat met liefde wordt verzorgt zal uitgroeien tot een schitterende bloem. Het zaadje dat aan zijn lot wordt overgelaten,zonder liefde worden verzorgd, zal verdorren en uiteindelijk sterven. Ook de mens ontstaat uit een zaadje. Een bijsluiter, een landkaart wordt niet meegeleverd bij de geboorte. Uiteindelijk wijst alles vanzelf de juiste weg, als we de landkaart overboord gooien, en vertrouwen op ons eigen innerlijk kompas!



woensdag 29 maart 2017

Genezing...: met moeite hadden we een verwijzing gekregen voor de internist. Niets aan de hand, maar een check op de medicatie, wel zo belangrijk. Met een goede hoofdpijn vertrokken we naar het ziekenhuis. Een hoofdpijn niet zo maar uit de lucht gevallen na gisteren. Wat een vreemde hersenkronkels gebeuren er tegenwoordig dat veroorzaakt ding dong. In het busje vertelde hij dat hij een brief van de gemeente had ontvangen over "welzijn" mooi, maar hij blijft er weg. Welzijn, ik zie in gedachten mevrouw raadslid voor me, een en al eigenbelangen! Triest maar goed, even later zitten we in de wachtkamer. Een vrouw begint te praten, over haar dochter, ze had tranen van trots in haar ogen en ik kan niets anders dan haar even een hugh geven in deze harde samenleving waar zoveel draait om ellende en niet om liefde. Zo mooi om te zien hoe ogen gaan stralen en we hoeven niets meer te doen dan er te zijn. We zijn aan de beurt, de specialist was onder de indruk van de gezondheid van haar patient, dit had ze niet verwacht na het beeld van hem na 8 maanden. Het gesprek verliep moeiteloos, alsof we dezelfde taal spraken. De medicatie lijst werd doorgenomen, keurig uitgelegd en de paar waar ik zelf niet goed bij voelde wordt naar gekeken. 8 maanden verder en de gezondheid gaat vooruit, we hebben de medewerking van de specialisten en de huisarts, ach daar komen we het liefst niet meer. Genezing, hij doet zijn stuk en de specialist doen hun stuk. Kijken naar het geheel, mens en lichaam. Waarom schrijf ik dit, ik werd bewust dat de hoge inzet, de pijn, de eenzaamheid, en emoties van me af waren gevallen en ik gezien werd. Healing op diep niveau, je helpt jezelf, de ander, het werkt als een kettingreactie om door te geven. Stap voor stap werken we een energetisch plan af en het werkt. Alles op de juiste tijd, moment en plaatst!



dinsdag 28 maart 2017

4 jaar later..: ik las vanochtend mijn eigen blog, voelde emotie, want nu na 4 jaar was alles waarheid. Als ik terug kijk naar 2016 is het of velen moesten voelen, zelf ervaren om te worden geraakt in de realiteit. Het blog ging over mijn moeder, ze lag in een modern revalidatie centrum, alles mooi aan de buitenkant, maar over verzorging van mensen, dat was niet aan de orde. Ze lag daar verkeerd, door de bureaucratie en slechte voorlichtingen was ze daar terecht gekomen in een peperduur revalidatie centrum. Haar man heeft haar naar huis meegenomen en vanaf dat moment nam de verzorging alles over. Niet de verzorging van een mens, maar investeren in dure hulpmiddelen en een opgezette afdeling speciaal voor dat soort mensen te laten draaien. Niet menselijk meer, en niemand, vrijwel niemand die er voor hen was. 4 jaar later, mijn moeder is overleden en mijn vader heeft de waarheid zelf moeten ervaren. Hij maakt het goed, geniet van zijn vrijheid en luistert meer naar zijn lichaam. Hij heeft geen verzorging, hij heeft geleerd om voor zichzelf te zorgen, voor lichaam en geest. Geniet van zijn tuintje. Ik hoor anderen op mijn pad vandaag. Voor hen is geen hulp, enkel de hulp van onze opgezette maatschappij. Mensen moeten leren opnieuw hun leven in te richten, te lang hebben ze geleefd in een gevangenis van zorg en psychologische prietpraat. Vrijheid is hen onbekend, terwijl juist de vrijheid er is om benut te worden en niet om *gesloopt* te worden. 4 jaar later, het leven is verandert, ik ben verandert maar oh oh, het was vandaag echt de dag van *verknipte geesten* ik wil het allemaal niet meer geloven, kan het niet geloven en in de tussentijd laad ik me heerlijk op in mijn tuin omringt door de dieren!


 

maandag 27 maart 2017

Zwart gat...: de herhaling van de geschiedenis stapelt zich hoog op. Zogenaamde oplossingen zijn niets meer dan herhalingen en de mens heeft niets geleerd van het verleden. De mens schreeuwt van onderwerp naar onderwerp, veilig aan het oppervlakte, maar het dringt niet door. Een zwart gat, de geschiedenis zal zich definitief niet herhalen. Op dit moment wordt duidelijker zichtbaar dat alles richting macht beweegt. Bedrijven in zwaar weer,jongeren worden de dupe van opvoeding wat is opgezet juist door de politiek. Huizennood, zelfstandigen krijgen moeilijk doorgang, immers de controle moet blijven in handen van politiek en zijn maatjes. De bubbel kan elk moment uit elkaar spatten, zo voelt het. Het voelt als een zwart gat. 
Is de mens schuldig, nee, de mens heeft braaf gevolgd en opgevolgd om te voldoen aan deze maatschappij. Maar al die mooie oplossingen, mooie beloningen het werkt niet meer. Meditatie, inkeer, de stilte opzoeken. Het kost misschien inspanning vanwege de hectiek van deze tijd, een veranderend leven waarin voelbaar de staat waarin onze Aarde verkeerd. Liever vertoeven in het zwarte gat, met de ogen geopend, voelen wat het moment je brengt en wat het je doet en voor mij de laatste dagen steeds weer opnieuw het gevoel; ' waar was ik al die tijd, in ieder geval niet hier, nu wel?" 

 

zondag 26 maart 2017

Zondag...: alles aan kant en dat mag in de krant. Een rustige start want niemand had aan de klok verzetten gedacht. De was hangt buiten te wapperen, de hond in de zon. Tegen de middag, toch maar iets doen en we gaan maar een rondje rijden. Koopzondag, ik had mijn buik ervan vol, je ziet mensen er wordt wat georganiseerd en je blik valt op de winkels die opgeheven zijn, leeg en verlaten, sommige zelfs met inventaris en de agenda onder de toonbank, de kassa staat er verlaten bij. Het begint overal, waar we komen een gewoonte te worden. Nog even en de dorpen, steden liggen erbij zoals de uitgestorven spookstadjes en gebieden in Amerikaanse films. De ogen van de meeste zijn uitdrukkingsloos en ook een blik van onvrede, van agressie en doods. De beelden kloppen niet meer van de maatschappij van weleer. Moe, alsof je wordt leeggezogen vertrekken we weer. Nog even naar ons terrasje, ontspannen in het zonnetje met een ijsje in onze handen. Het leven is goed, we hoeven niet meer en voldaan gaan we naar huis. Een zondag, genieten van de blauwe lucht, de zon die schijnt, wat willen we nog meer. Eerlijk gezegd, het doet wel verdriet hoe deze maatschappij eraan toe. Want iedere dag toont je het duister en het licht afwisselend op je pad!



donderdag 23 maart 2017

Rust in mezelf, rust in mijn huis... : muziek op en de emmers gevuld, schoonmaak en opruim drang. Licht mag naar binnen en voluit schijnen in ruimte. De vogeltjes in de tuin zingen hun lied, Doggy ligt heerlijk als een prinses op haar bank in de zon en ik voel me rustig, langzaam kom ik weer thuis. Geen voelsproeten uit, geen negatieve impulsen en als de schoonmaak spulletjes zijn opgeruimd besluit ik bolletjes te gaan halen voorop tafel en nog even naar de winkel. Ik tref een jonge buitenlander aan, een kind nog. Een onzekere houding en hij kijkt schuw en dan ineens een voorzichtige groet, ik groet terug. Het is een kind, wat kan hij eraan doen, wat draagt hij aan schuld dat ze hier zijn? Later moet iemand even zijn gal spugen, oordelen en veroordelen en ik zeg alleen maar;' kijk eens dieper' Wat kan de ander eraan doen? Nog iemand op een pad, een jonge knaap en vol trots verteld hij mij over zijn werk. Even een knuffel, even een hand tegen hand. Liefde is wat men nodig heeft, er Zijn is wat men nodig heeft. Geen verdeeldheid, geen oordeel. En als ik even later mijn huis weer binnenstap, voel ik thuis, pfffff...voel ik de rust en de ruimte.



woensdag 22 maart 2017

DING DONG...; wat is er aan de hand met ons als mens. Ik begin te twijfelen of ik wel wakker ben. DING DONG... alsof de mens zijn verantwoordelijkheid afschuift en vooral de verantwoordelijkheid voor de opvoeding van een kind. Ik zal wel een tijd in slaap gehuld zijn, dat ik veel heb gemist maar als men tegen mij verteld dat kinderen niet meer tandenpoetsen, laat staan een half jaarlijkse controle dan begint het in mijn hoofd te duizelen. Een zorg_staat, zorgelijk dat goede zorg zo uit de hand is gelopen, mensen versuft, als robots door het leven gaan. DING DONG... en als ik medelijden met het verhaal moet hebben dan gaat mijn mond open en als antwoord ontvang ik; ' je hebt het juist, je hoeft geen medelijden te hebben als men zo onverantwoordelijk om gaat met Welzijn, met opvoeding, met leven, dan is er echt iets mis in deze maatschappij! DING DONG.... 


 

dinsdag 21 maart 2017

Afbreuk van het verleden..: dat het niet goed gaat met onze Aarde dat weten we en als we zo doorgaan met onze langzamen zelfdoding, is er ook niets meer in de toekomst. We pakken de oorzaak aan, we moeten de wortels doorsnijden, wortels uit het verleden. Voeding, milieu, industrie, economie het is niet de echte oorzaak. De oorzaak moeten we in het verleden zoeken. Als ik ook kijk, zie ik een soort of pyramidespel wat is opgezet met bovenaan de kerk en de politici, helemaal onderaan de zogenaamde hoeksteen van de samenleving; de familie. Wat had ik als kind een hekel aan de gedachte om ooit te trouwen, ik zag het totaal niet zitten en ook de leeftijd om te gaan stappen en ik zag mijn leeftijdgenootjes allemaal naar die ene disco gaan om een vriend te vinden, te verloven en te trouwen en in de tussentijd de uitzet bij elkaar sparen. Dat is geen vrijheid, dat is gevangenschap en nu jaren verder zie ik hoeveel mensen ongelukkig zijn in het huwelijk en dat was ooit ook de opzet; mensen ongelukkig en tot slaaf te maken. Afbreuk van het verleden, de geschiedenis niet herhalen. Bewust worden dat we allen zijn bedrogen door het verleden dat is de hoogste prioriteit. Heeft de mens echt gekozen voor het leven wat zich nu afspeelt, nee, de mens wil verandering maar de mens houdt zich ook krampachtig vast aan het verleden. Het is niet makkelijk om afstand te doen, je krijgt te maken met de politici, met hun wetten om zichzelf te beschermen tegen de mens die ontwaakt. We moeten de oorzaak aanpakken de wortels uit het verleden doorsnijden!



maandag 20 maart 2017

Dood...: De dood hoort bij het leven, we gaan allemaal een x dood. Het lichaam sterft, de ziel leeft voort.Hoe kom ik bij de dood, beelden gaan voorbij, beelden uit het verleden. We waren met zijn drietjes, 3 vrouwen die in energie verschillende wegen bewandelden om te aarden. We ontmoeten elkaar in een sekte-achtige beweging, de energie belangrijker dan de spirituele volgers in de clan. Het kon ook niet anders dat door de komst van een vierde de realiteit zichtbaar werd en niemand die uit de gevangenis kon stappen. We zijn eruit gekomen, ik nam een stap naar buiten, maar een klokkenluidster wordt aan de kant gezet. Op energie niveau bleven we contact houden, voor ons heel normaal, met vallen en opstaan maar 1 ervan leerde me een mooie les, de les van de dood. We hebben samen gelachen om een mooie afsluiting van het oude, wisten wij veel en ook zei vroeg elke x ' Jacky ga door, ik heb de kracht, de moed niet om dat te doen wat jij kan. Mensen willen niet, mensen willen afhankelijk blijven'. Ze was een vriendin op diep ziel niveau en nog steeds. Vanochtend, hoe was het mogelijk kwamen de herinneringen aan haar voorbij in de socialmedia. Ik voelde diep verdriet, ze was zo mooi, zo stralend en zo wijs. De telefoon gaat en de vierde belt, of ze even langs kan komen en als ze binnenkomt met een lekkernij om de verjaardag van onze vriendin te vieren. Bijzonder moment, dat we elkaar feilloos aanvoelen, energie die stroomt, licht dat schijnt. De dood hoort bij het leven, het lichaam sterft, de ziel leeft voort. Het oude afsluiten, verbonden in energie is voor mij belangrijker dan verbonden te zijn met een wereld waarin illusies in stand worden gehouden. En ik zag het terug in verschillende situaties, energie is belangrijker, niet de volgers, daar hoor ik niet bij.  We zijn nog allen met elkaar verbonden, vriendschap op diep niveau. Allen zijn er goed uitgekomen, allen zijn enorm gegroeid. We nemen verantwoordelijkheid voor ons leven, een enorme last hebben we losgelaten, en dat gegeven maakt mij dankbaar, dat geeft kracht en de moed om gewoon verder te laten stromen, ieder voor zich en toch verbonden_zijn!


 

zondag 19 maart 2017

we zeggen dat we van onze kinderen houden, maar houden van is niet voorprogrammeren om te voldoen aan deze maatschappij. We zeggen van onze kinderen te houden, maar we kijken niet naar onze eigen kind, diep verscholen daarbinnen. In een gewoon gesprek kwam men tot inzicht dat het verleden zich keer op keer herhaald en het kind niet de vrijheid kreeg om zich te ontwikkelen. Of men nu 80 is of 20, echte vrijheid werd de mens niet gegund. Een kind is onze toekomst, een kind dient men te ontwikkelen in zijn eigen ritme, zijn eigen creativiteit te uiten en ook de weg laten vervolgen om dat te doen wat in het zit. We zeggen van onze kinderen te houden, maar houden van is niet blijven lenen van onze toekomst. Onze kinderen zijn de toekomst, maar men is bang om zekerheden, het verleden, los te laten... omdat het in ons *systeem* zit verankerd door religie en politiek, beiden zijn verleden, kinderen zijn toekomst... waar kiezen we nu voor?


 

zaterdag 18 maart 2017

Onrustige dag met mooie momenten, maar wat een onrust bij het zien van een storm die steeds sneller raast. De sluiers weggewaaid en het snoert de mond. Wat moet je zeggen, wat moet je vertellen, alsof er niets meer overblijft en alleen het gevecht nog plaatsvind om te behouden wat niet is. Eeuwenlang onderdrukking, de hoge Priesters aan de macht. Gevaarlijk, want zij weten niet anders dat ze denken dat ze het goed doen. Niet voelen, geen greintje gevoel, behalve de angst als weer iemand opstaat en zich onder de mensen bevindt en het leven verspreid, niet door woorden, maar door gewoon te leven. Dat is gevaarlijk, want dat houdt de toekomst niet tegen. De macht, de politiek, de zogenaamde priesters met hun wetten, hun kerken, hun paleizen leven in het verleden, en houden zich niet bezig met de jongere generatie. Onze jongeren zijn de toekomst en de toekomst maait alle zekerheden weg, deze maatschappij waarin mensen verwijdert zijn van zichzelf en van elkaar. Waar ook ter wereld, er heerst gescheidenheid of door oorlogen dat families uit elkaar zijn gedreven of door psychisch terreur dat families uit elkaar zijn gerukt. Waar je ook kijkt, de verbindingen zijn verbroken, niet nu, maar keer op keer de herhaling van al geschiedenis die ons enkel uit elkaar en van elkaar heeft gescheiden. Onrustige dag, niet wetend wat en hoe, maar ook mooie momenten waar we dankbaar voor zijn, lichtpuntjes die kracht geven aan een toekomst. Geen hoop, maar een diep vertrouwen dat de geschiedins zich niet herhaald en in het moment, dan maar liever gewoon in Huis, de gedachten verdwenen, in rust laten we het gaan!



vrijdag 17 maart 2017

De volgende stap...: we gaan weer een stap zetten, een stap naar buiten. Ik zie hem hulpeloos staan en ik vroeg nog ' je wordt toch niet seniel' hij begon te lachen maar hij zei niets. In dat korte moment zag ik hoe hulpeloos men is als men steeds meer vrijheid ervaart. Wat moet je doen om die vrijheid te gebruiken, we zijn het immers niet gewend. Jaren heeft hij op de automatische piloot geleefd, dat is nu wel duidelijk. Jarenlang was het dagschema afgesteld op een zorg, verzorging en het eeuwige wachten tussendoor. Er was geen tijd voor ontspanning, geen tijd om even afstand te doen, de zorg slurpte alles op en dat zag ik nu. Hij is gezond, hij is goed bij de tijd, maar deze vrijheid kent hij niet meer, hij wordt weer even het hulpeloze kind. De stap naar buiten, in de maatschappij en waar begin je dan? Niet bij de gesubsidieerde gemeente_clubjes, bekijk het maar. Zitten we weer in het regime van dat de ander het overneemt. Ik zie nog de aantekeningen staan, mijn haren overeind 'bah, dit is geen zorg, dit is controleren en noteren over iemands prive leven. Ik pak de fiets en ga er tussenuit. Onwennig, want ook ik zal ook een stap nemen, een stap om meer vrijheid te creeren, iets wat ik niet meer deed. Koude handen en een frisse neus, kopje koffie op een terras en weer terug naar huis. Vrijheid is niet makkelijk, het voelt als leegte, je bent hulpeloos en even weer dat kleine kind dat zich wil verschuilen veilig achter Moeders rokken. We hebben ons veel laten ontnemen, we hebben vrijheid verwart met buiten, voldoen aan onze maatschappij. Verkochten onszelf als slaaf, niet bewust de vrijheid die we uit handen gaven. Jong of oud, we zullen allemaal de stap gaan nemen, we zijn niet alleen, we zijn met zovelen. Vrijheid is niet te koop, vroeg of laat blijf je alleen over en blijft over spijt ' waarom niet genieten van het leven, dat ons zoveel geeft elke dag opnieuw.



woensdag 15 maart 2017

Ik weet het niet meer, ik ben er te onrustig voor. Is dit echt Nederland? Het kakelt en blaat en tussendoor hoor ik andere geluiden. Ik sta net als de ander met de mond vol tanden;' ik weet het niet meer'. We worden allen geraakt, het wordt ook tijd. Zonder raken geen opening, geen vernieuwing. Bijzondere tijd, maar op een dag zoals vandaag, ben ik beduusd van het theater dat men speelt, alsof we in iets moeten geloven, behalve geloven en vertrouwen in onszelf, dat telt niet mee. Dat heeft geen STEM, dat is geen Democratie... PARDONNNNN!



dinsdag 14 maart 2017

On_vrede...: de geschiedenis herhaald zich in hoog tempo, velen draaien door, begrijpen het verleden niet. Alsof een enorme golf van Alzheimer heeft toegeslagen. Men is wanhopig bezig met de media; politiek, zorg, woningen en behoud van bestaande zekerheden. De wereld draait door. Men is meegesleurd door de vele beloningen in de tijd dat het goed ging, de liefde, familie verdween uit het oog. Het doet me ook verdriet hoe mensen psychisch gehersenspoeld zijn, het verleden, de ervaringen verdwenen, de liefde uit hun eigen huis. Het is een tijd van vernieuwing, niet van herhaling.... Niet langer vasthouden aan zekerheden, niet langer volgen en opvolgen. Ik herinner mij dat mijn dromen niet uitkwamen en dat in ons land. Ik zie dat mijn dromen nu in de ander doorgang vinden. Ik heb er nooit gesproken met de ander. Als alles goed was gegaan met de voorzieningen die later zijn opgebouwd in onze maatschappij had ik een heel leven, een leven met een goed betaalbare baan. Maar iets in mij koos om van het leven te leren en ik kreeg van te horen dat ik veel mensen zou kunnen helpen. Maar ik kon het niet, de regels waren zo opgesteld uit een wirwar van kennis en enkel mensen met kennis tellen mee, verdienen hun inkomen en konden een stap wagen. De vele subsidies regels, ik sloeg ze af, immers na een half jaar zat je met een illusie en een schuld rijker. Ik leerde investeren in mezelf, in gezondheid en welzijn, omdat ik ervoor koos om JA te zeggen tegen het leven. Vrede voel ik als ik terug kijk, het was niet makkelijk, maar zoals iemand vandaag zei;' in Nederland hebben we een dak boven ons hoofd, we hebben gas en water. We hebben eten en we hebben een zorg." We hebben ontleerd dankbaar te zijn voor dat wat we hebben, men wilde meer en meer en we leenden het van onze volgende generatie. Men ziet de vele problemen, maar men herkent ze niet, men begrijpt ze niet omdat men verwijdert is van zichzelf, van vrede, van liefde. Ik wordt onrustig van alles wat speelt buiten mijn *Huis*... en ik stel mezelf weer de vraag; " wil men wel Vrede, wil men wel vliegen", want als men daar voor kiest, kom je in het onbekende!



zaterdag 11 maart 2017

Niet rechts, niet links, men kan het toch niet meer voorspellen, niet meer wenden of keren. Eerder accepteren, het is zo als het is. Niet rechts, niet links, vul het niet, er is geen antwoord, er is niets mis. Wees een toeschouwer, en als je er middenin staat, doe een stapje naar buiten, het zicht verandert, geen links, geen rechts, er is iets mis. Welnee, er is niets mis, het is opruimen van de resten van deze ondergaande maatschappij. En we zijn toeschouwer, mijn Stem krijg je niet. Kwam vandaag spontaan binnen, al die preken en beloften en bedelaarsnappen en nog kwaad worden ook als je je eigen waarheid verteld. Wat heb je aan illusies aan beloften verkopen, als je jezelf niet begrijpt. Niet recht, niet links, men kan het niet meer wenden of keren. Eerder accepteren, het is zoals het is