dinsdag 25 april 2017

Het gezin, de hoeksteen van de samenleving waar een hele maatschappij is op gebouwd. Het gezin, gebonden in een huwelijk, de strop voor de liefde. Liefde verdwijnt, vrijheid verdwijnt een hele maatschappij die is opgebouwd op het in stand houden van lijden in het gezin waar liefde is gedood. Ik kende geen moeder, ik kende geen moeder, ik kende geen gezin. Je mag het niet uitspreken, zogenaamd respect, om de hoeksteen van de samenleving in stand te houden. Het gezin lag uiteen, tal van lijden daaruit ontstaan en verwijdering, want hoe inwendig je ook riep om je moeder, om je vader, ze waren er niet. Natuurlijk is er een hulp, een hele werkgelegenheidsbranche is erom heen opgebouwd; het legertje hulpverleners staat klaar om je in hun gevangenis te krijgen, pilletje, preken, inpraten en nog meer ontsporing. Liefde is vermoord, om zeep geholpen en kinderen ontsporen in deze maatschappij. We zijn niet op de wereld gekomen om de ellende van een ander te incasseren, om de ander te helpen als ze zelf geen verantwoordelijkheid hebben genomen voor hun leven. We zijn hier om oude patronen die overgedragen zijn van generatie op generatie te doorbreken, om onze kinderen in vrijheid te laten opgroeien. Om vernieuwing te stimuleren i.p.v te blijven geloven en de vele illusies te voeden. Het gezin, de hoeksteen van de samenleving, waar een hele maatschappij is op gebouwd, een strop voor de liefde! 




donderdag 20 april 2017

Vernieuwing...: men houdt het nieuwe tegen, simpel door in het verleden te blijven leven. Het denken vernieuwt niet, alsof er een deur tussen zit die stevig op slot blijft. Eerlijk gezegd, ik heb er geen woorden meer voor, zoveel zottigheid op een hoop, een grote hoop en een enkel lichtje ertussen die dapper zijn lichtje laat branden. Vernieuwing begint om al het geleerde te legen uit een overvolle vuilnisbak daarboven in of zoals iemand in de taal van nu; een stick achterin in het hoofd pluggen en alle verzamelde kennis eruit te halen. Vernieuwing is ook "nee" te zeggen, nee tegen het bekende en ja tegen het onbekende. Maar de mensen surfen van informatie naar informatie zonder er even bij stil te staan wat ze een ander aandoen uit onwetendheid. Ik ben vandaag perplex, hoe complex maken mensen het, hoe simpel het kan zijn; weg met die volle bovenkamers, vuilnisbak erbij!



dinsdag 18 april 2017

Angst...: Het is puur angst wat de mens verlamt. Men weet het ergens wel, maar blijft veilig in het lage, comfortabel en veilig. Stel je de juiste vragen, het is zo simpel, waarom angst als de antwoorden helder zijn. Angst verlamt, verlaagt, maakt ziek en houdt tegen. Kijk naar spiegel, men houdt de verandering tegen, men blijft vechten voor wat ooit zekerheid en comfort gaf. Een hele maatschappij die gebouwd is op de economie, een economie die geen vernieuwing brengt, maar de mens naar beneden haalt. Jaren geleden werd men al gewaarschuwd dat de Aarde in gevaar is, maar niemand die in 1 van die rapporten vermelden dat we wortels moesten verwijderen, de oorsprong die ligt in de religie en de politiek. En raar maar waar, al die berichtgevingen, de mens blijft geloven in de politiek, al weet men dat beloften niet worden nagekomen en de politiek niet voor mens en Aarde is. Angst, het is aangeleerd. Voel je angst, stel vragen en luister naar je eigen antwoorden!



donderdag 13 april 2017

SOAP...: De laatste week zijn er dingen op mijn pad gekomen dat het verstand aan het duizelen brengt. Ik ben uitgemaakt dat ik een Heilige Maria uithang, dat ik verslaafden help, dat wie ik ben, wat ik doe elders gehangen zou worden, aangetekende brief met bedreiging.  De mensen leven in een soap_maatschappij, het deert ze niets hoe anderen aan de kant worden gezet, uit worden gemolken. De mens leeft van gebeurtenis naar gebeurtenis, hoe meer lijden, hoe beter het is lijkt wel. Soap, we maken elkaar het leven zuur uit angst om zekerheden te verliezen. Maar al wat we een ander aan doen, ons verzet ertegen kost geld, veel geld, er wordt nl.aan verdiend. Het laatste geval is een zaak die loopt en waar politiek massaal over zwijgt maar wel publiceert dat de mensen uitgeschreven zijn en vermoedelijk uitgeweken naar het buitenland. Het betreft een 80+ echtpaar wat hun huis is kwijtgeraakt aan de komst van de N18 en de gemeente een stokje ervoor steekt voor nieuwbouw op een stuk grond wat hun eigendom is. Mensen lezen het als als soap, het dringt niet door, het leeft en voed zich van gebeurtenis naar gebeurtenis en de angst wordt groter. Al deze gebeurtenissen kosten geld, energie, onze macht wordt afgenomen. Ik wil niet leven in een soap, we hebben met mensen te maken, we zijn mens... wordt het geen tijd dat we naast elkaar gaan staan?



dinsdag 11 april 2017

Wat een vreemde dingen gebeuren er de laatste dagen, alsof je wordt getriggert op oude stukken. Je mag niet dit, je mag niet dat, je leest niet, je luistert niet, mensen hebben hun oordeel klaar. Maar dan komen de tranen, hij wil dat men bewust wordt wat deze samenleving en vooral de zorg met mensen doet. Tranen van verdriet, onmacht en boosheid... mensen willen niet, mensen hebben niet de moed om de rug te draaien naar politiek. Waarom zouden ze, alles is safe, alles is geregeld en als men de rug toe draait verliest men al die zekerheden. Vorig jaar Pasen, als we terug kijken voelt het alsof we het laatste Paas_maaltijd met zijn allen hebben gegeten, bereid in haar keuken, haar tafel gedekt met haar kleed en haar servies en zij had de keuze gemaakt wat ze wilde eten. De omstandigheden waarin ze verkeerde waren onmenselijk, ze werd verzorgd dat wel en weer in de hoek neergelegd. Tussendoor als ze moe werd, werd ze in haar rolstoel naar de slaapkamer gereden en een stoel onder haar benen geschoven, uren wachten tot de zorg haar in bed zou leggen. Haar bed, gescheiden van haar man, tegen een muur aangeschoven. Een klein afwasbakje op de tafel waar haar man haar gezicht waste en haar tanden poetste en over haren wassen moet een nachtmerrie geweest zijn, de zorg wilde niet teveel moeite doen. Niemand wens ik dit toe, dit beeld van een moeder die ik niet als moeder heb gekend. Ze werd jaren in leven gehouden om een industrie en werkgelegenheid te bekostigen. Had iemand maar de moed om dit allemaal de rug toe te keren. Maar het is de angst, werk geeft zekerheden maar ook de gemakzucht waarmee velen hun leven inrichten; hypotheken, leningen en noem maar op. Ik depte mijn tranen en antwoordde; schrijf het van je af, maar anderen bewust maken het heeft mij veel energie gekost en vele veroordelingen. Pasen nadert en we zullen niets doen, het beeld van mijn moeder die vorig jaar de moed had om te transformeren, die me de belofte liet doen dat anderen haar niet mochten volgen in de lijdensweg die zij had afgelegd vele jaren. Als de mens de moed had om de politiek de rug toe te keren, zou ook de wetenschap zoals deze nu werkt zijn macht verliezen. Een wetenschapper dient niet om de mens uit te roeien, om de Aarde uit te roeien. Een wetenschapper heeft de macht om zijn uitvindingen ten goede van mens en Aarde te benutten, maar het ontbreekt aan moed, de vele beloningen en welvaart zijn belangrijker dan een gezonde samenleving. Mijn moeder is gestorven, jaren heeft het geduurd voordat ze mocht en kon gaan en elke x ben ik dankbaar en voel liefde dat ze binnen ons gezin het verleden kon loslaten en natuurlijk is overgegaan. Mensen wordt bewust dat het ons allen kan treffen, al denken we gezond te zijn, maar onze zorg is niet voor om ons gezond te houden maar juist om ziek, lichaam en geest te maken zodat men zich aan ons kan verrijken... zoals met zoveel heb ik gemerkt de laatste dagen.



maandag 10 april 2017

Niets_doen houd niet in dat we niets doen, niets_doen is acceptatie in wie je bent. Velen zijn lui, anders kan ik het niet noemen, men is voortdurend bezig zich te verweren, te verschuilen en te onderdrukken. Al die mooie woorden, termen worden gebruikt om zogenaamd zich verheven te voelen, verlicht... 'ik weet het, ik ben voortdurend aan het werk.' Aan het werk om te verschuilen, om naar buiten een voorbeeld te zijn. Laat mij maar niets_doen... acceptatie, meestromen en vooral niet te strijden, te bewijzen.


 

zaterdag 8 april 2017

elke 30 jaar verteld ons iets, helaas is het net met de bijbel, de waarheid wordt verdraaid. Iets wordt in ons denken gestopt en ons gevoel afgesloten. De jaren 60, de jaren van liefde en vrijheid maar ook halverwege de start van de pillen. De wetenschap ontdekte het verlengen van levens, een must voor de ecomie, een strop voor het Hart. Ach het hart, het werd wel opgelapt, onderdeel vervangen net als een auto en het kon jaren vooruit. Onwetend gehouden over wat een implantatie met het lichaam doet. Het is onnatuurlijk, er wordt ingegrepen en na verscheidende jaren gaat het lichaam reageren negatief. De eind jaren 80, begin 90, de opbouw van een tot hoog in de hemel groeiende bomen, het kon niet op en het hart definitief gesloten. Het denken nam de taken als ware over, gezond verstand was verdwenen en de problemen werden zogenaamd opgelost, onwetend over nieuwe problemen die eruit ontstaan. In het leven komen herinneringen naar boven, snel teniet gedaan door de omgeving; dat mag je niet zeggen, daar mag je niet over spreken, zo mag je niet leven. Alles wordt de mens voorgekauwd. De moeder transformeerde de laatste maanden van haar leven. Niet zozeer de fouten die ze had gemaakt, het verlies van de liefde. Ze herinnerde zich haar startpunt dat ze werd gewaarschuwd en ze had het genegeerd. Schuldgevoel tegenover de samenleving dat ze had genomen. Ze had geen keus, ze werd in leven gehouden en er werd aan haar verdient. De vader, hij herinnerde zich de waarheid, schuldgevoelens, het gemis van liefde. Hij gaat dieper in herinnering en wil het delen, zijn ervaringen, zijn healing om mensen bewust te maken wat een zieke maatschappij dit is en onwaardig hoe met mensen wordt omgegaan, enkel om in leven te worden gehouden. In alles zie ik de geschiedenis herhalen, het strijden, het vechten, niet alleen in de media, maar gewoon in je eigen omgeving. Maar wat ik ook zie en voel is dat waar je zelf kiest, licht, mens_zijn woordeloos transformeert en verbind. Het heeft niet zoveel woorden nodig, het heeft geen uitleg nodig, het zijn je ervaringen, je verleden wat je heden bepaalt en de toekomst zonder invulling, maar 1 ding weet ik wel; een wetenschap voor, met de mensen en niet in dienst van een zogenaamde politiek of religie die het leven van onze Aarde denkt te bepalen! Voor ons is het een jaar geleden dat het proces van afscheid nemen begon, geen diepe wonden,maar een liefde die eruit begon te groeien voor een toekomst die niet een herhaling is van het lijden van generatie op generatie, al zoveel jarenlang.




donderdag 6 april 2017

Werkbankje...: Het werkbankje staat te pronken, een solide tafel met stevige poten. Een mooi blad is er speciaal voor gemaakt en hij is trotst, eindelijk weer een plek om te rommelen. Een mens moet gewoon bezig zijn, zijn creativiteit benutten. Jaren had hij het niet meer gedaan en dat maakte dat hij dieper ging; hij zag wat het leven met hem had gedaan. Hij zag wat hij zelf had gedaan en nu staat hij onwennig voor zijn werkbank; oud en nieuw door hem heen. We leveren veel in in ons leven, we gaan voorbij aan onszelf, we blijven maar geven en geven en leveren enkel in. Ik zie het ook bij mezelf, hoeveel je geeft, hoeveel je van jezelf hebt verborgen, enkel in herinnering maar niet meer geleefd. De ander was belangrijker, het is ons geleerd, we mogen niet zijn, we moeten volgen en in deze tijd wordt steeds duidelijker dat ervaring op welk gebied wordt tegengehouden. Ervaring doorgeven is gevaarlijk, want dan bestaat de kans dat de mens gaat leven, gaat stralen en zijn ervaringen doorgeeft. En juist de geleefde ervaringen zijn belangrijk, hoe klein ze misschien ook lijken!