maandag 29 mei 2017


Krimp...: waar we ook komen het is absolute stilte. We rijden van dorpje naar dorpje, helemaal niets. Amper mensen, fietsers, wandelaars, het is leeg. We rijden verder naar een dorpje wat ons zoveel rust heeft gegeven. De bomen zijn groen, we zien zowaar mensen en we rijden door naar het volgende dorpje. Mensen, wandelaars, fietsers. We schrikken van het beeld dat we niet meer gewend zijn. Het dorpje heeft ingespeeld op de tijd. Kunst, natuur en we rekenen de afstand uit. Dat is haalbaar, een doel om de fiets te pakken. De volgende ochtend besluit ik op de fiets wat boodschapjes te doen in een naburig dorp. Gek wordt je van deze bouwput die alleen maar erger wordt. Gele borden ontsieren het landschap, en midden op het fietspad staat een groot bord "afstappen", ik kijk om me heen, er wordt rondom gegraven, maar het is geen belemmering, het is geen afsluitdijk. Ze zijn hier niet goed wijs. Op de terugweg een andere route, geen idee waar ik ben, ergens in de buurt van ons dorp en ja hoor, ik beland natuurlijk midden in een bouwput. Achterhoek is mooi, maar wat ze hier doen ondanks alle social_media, het is 1 grote bouwput waar veel natuur voor heeft en moeten wijken. De dorpen bijna uitgestorven, letterlijk en figuurlijk. De stilte is enorm en ook triest, te triest voor woorden wat je hier ziet, wat je hoort en wat je voelt. Straten zijn leeg, winkels tja... de ouderensoos heeft men verleden jaar gewoon de keuken gesloten. We moeten onze eigen slingers ophangen en dat zal voor velen niet meevallen. Weet je, we gaan de andere kant op, 1 uitweg waar nog zoiets als ahum leven is, waar de natuur nog ongerept is.... Onbegrijpelijk, dat ondanks alle waarschuwingen het zover heeft kunnen komen, dat mensen niet meetellen in het verhaal en dat ieder voor zich op eigen benen moet staan. Mijn woorden van toen krijgen vorm, het wordt hier een verplaatst industrieterrein omdat alle wetenschap ons heeft laten weten dat het klimaat sterk verandert met alle gevolgen voor de bestaande economie. We zijn geaard, we hebben voeten op de grond om de stappen te zetten, onze handen om te geven en ontvangen maar wat een gemis is, is bewustheid, bewust_zijn... dat we nu nodig zijn om een draai te geven en niet op de oude voet,het oude denken en graai zuchtige handen, verder te gaan. Collectief zijn er vele die al begonnen zijn, verantwoordelijkheid nemen voor onze planeet.... het kan niet meer verder, men is veel te ver gegaan. En ieder kan iets doen, al is het een glimlach, een vriendelijk woord om het Licht door te geven!

 

woensdag 24 mei 2017

De hele maatschappij lijkt wel op een mallemolen van woorden, ego en domheid. Alsof alles is gebouwd om mensen alles af te nemen en als het boek sluit is men berooid,overgeleverd aan een systeem en vol van haat. Psychische oorlog die veel slachtoffers eist. We stellen onze vragen verkeerd, we richten ze naar buiten, maar buiten is enkel reactie. Wie stil is, wie zich afsluit van buiten ontvangt de antwoorden.
Lang geleden maakte ik ontwerpen op verzoek, om met de opgedane ervaringen toegelaten te worden voor een opleiding. 1 daarvan was een tekening van een achthoekig huisje. Je had geen google, ik had geen voorbeelden, geen plaatjes niets. Ik nam de uitdaging aan. Als ik vroeg om raad in mijn omgeving kreeg ik enkel reacties negatief, iedereen wist het beter maar niemand wist hoe. Op een nacht werd ik wakker en maakte de schets, ik wist hoe ik een achthoekig huisje in perpectief op papier te krijgen. De actie kwam van binnenuit. Ik zie het dagelijks in veel situaties nu terug. Men reageert, maar de actie ontbreekt. Reageren is buiten, is ego. Actie is innerlijk, de ziel, de Stem of hoe je het wil noemen. Reageren is krimp, actie is stromen, groei. Men denkt, men verwacht dat er hulp is, maar wie verwacht, wie denkt ontvangt wat hij zelf uitzend en bij alles wordt de haat gevoed. 



zaterdag 20 mei 2017

Stormachtig begin..; wat doe je op een zaterdag? geen sleur, het ging op en neer en toch maar rustig de boodschappen doen. Langzaam zakte het weer en we waren weer in rust. Een andere draai geven en ook met de nodige humor. Mensen binnen onze gemeenschap zijn vriendelijk al willen velen het niet zien. Maar goed, toch nog een winkel in en oog in oog kwam ik te staan met het verleden, een spiegel en later dankbaar voor de weg die toen al bewandelde en ook dat waar ons verleden lag, geen bal verandert was. Wat verzint men tegenwoordig toch om de zogenaamde economie te redden, gewoon lachwekkend, maar goed. Impulsief toch met zijn drietjes naar de stad, misschien doet het ons goed, misschien ook niet. Slenter door de winkelstraten, winkel in en winkel uit. Dragen ze tegenwoordig kleding van geverfde lakens gelabeld met de prijs van een merk? Ik keek mijn ogen uit, nee, iets is goed mis met onze economie en onze samenleving. Iedereen kijkt naar de ander, overal behalve in eigen gemeente is het goed. Welnee, het is niet goed, iets is goed mis en voorzichtig zeg ik dat ze het jasje maar niet moet kopen. 1 keer wassen en het beland in de prullenbak. We vinden een mooi jasje, een betere kwaliteit en lopen een extra rondje om er over na te denken. Even later de koop gesloten en wat is ze blij. Duurzaam, een mooie term, maar kijk ik om me heen, wat is duurzaam, er is iets goed mis in onze samenleving en onze economie. Duurzaamheid begint bij onszelf, in onszelf, we zijn niet een product van de samenleving. Alhoewel... ik houd nu maar mijn mond en blij zijn we als we weer thuis zijn. Het gras mag zogenaamd altijd groener zijn bij de ander, maar wij zijn blij met ons dorp!



vrijdag 19 mei 2017

Al je bezit zit in je huis, vertelde iemand mij toen ik dit huis betrok. En hij heeft juist, al mijn bezit zit erin. Dit is ons thuis, we zijn hier met nul gekomen maar wel met veel opgedane ervaringen. Laat nu 1 situatie zich op dieper level voltrekken en wel op de sterfdag van mijn moeder. Dat hakt er in, surfen op de emotie's en de intuitie, de stem van het hart. Dankbaar voor de gelijkgestemde, ook op die dag zochten zij contact met elkaar. De weg van geloven, de weg van wetten en voorschriften en de politiek, het werkt niet. Allen botsen hopeloos tegen een grote muur op en aan het einde beroofd van energie, letterlijk en figuurlijk. De dag erna, de pijn zocht een uitweg, heftige pijnen en het bleef rustig van binnen. De pijn stroomde zonder verhaal, zonder angsten maar echt houdbaar was het ook niet. Ik vroeg om hulp en mocht ontvangen. Opnieuw dankbaar voor gelijkgestemde energie. Alle lessen herhalen zich op dieper level; ga je in emotie, ga je het herhalen of ga je je opgedane ervaringen leven, delen, toepassen en al het overige loslaten. De buitenwereld slokt ons op en het beneemt ons van al die mensen die ontwaken, stapje voor stapje wakker worden. Al mijn bezit zit in het huis, de tuin hebben we afgescheiden, de dieren waren in paniek. Ze willen zicht op het huis, ze willen veiligheid en die hebben ze weer. We hebben een mooi uitzicht op de honingboom die vol in jong blad staat. Laat het verleden zich niet herhalen, de toekomst is er nog niet, het heden is belangrijk en we hebben met mensen nu te doen. Mensen die ervaren, die het leven leven en delen en ieder heeft zijn eigen unieke gave! Let maar op, voel maar.... negatief voelt beladen, gespannen. Positief maakt licht, helder en herkent!



dinsdag 16 mei 2017

De wet...: de wet komt pas in actie als het leed gebeurd is. Men onderneemt geen actie omdat men min of meer machteloos staat of de zoveelste rel tussen mensen waar men geen raad mee weet. Men staat niet open voor de waarschuwingen, wel met; doe dit, doe dat, doe zus en afschuif moesjes. De wet handelt niet en velen maken hun eigen wetten, sturen dreigbrieven, manipuleren en gaan net zolang door tot ze hun zin krijgen, vernieling en inbreuk op andermans leven. Onze boom is vernield en afgebroken, een dag nadat de wet er was geweest. De wet is er niet voor veiligheid, eerst moet er wat gebeuren en het lijkt er op dat de slachtoffers de dader worden. Misschien komt onze vernielde boom nu ook in de publiciteit, er worden nogal wat bomen vernield! 




zondag 14 mei 2017


Geschenk...:

Moederdag, natuurlijk waren mijn gedachten afgedwaald, al die mooie herinneringen uit het verleden en jammer, met al die verhuizingen juist die kleine handgemaakte cadeautjes verdwenen. En niet te vergeten het afgelopen jaar. Nee, ik had geen verwachtingen, geen taart in huis gehaald, gewoon eindelijk weer een moederdag bij elkaar in rust. Ze had ons angstig gemaakt, het vooruitzicht op een proefles gevechtsport zagen we niet zo zitten en dan nog, de dag vrijhouden had ik nog niet eerder meegemaakt. Ojee, ze was opa vergeten, dat moest nog geregeld worden. Lief dat ze daar aan dacht, want ja, we waren immers gewend alles met zijn drietjes. Eerst werd ik verrast door mijn eigen manneke, een geurtje, letterlijk uit lang gevlogen jaren. Wat mooi, alleen al dat het in hem opkwam die gedachte en daarna een mooie kaart van haar, een uitnodiging voor een high tea, nog niet eerder meegemaakt. Een leuke locatie, gezellig en heerlijke hapjes en de liters thee vlogen er door. Wat een mooi geschenk op moederdag en eenmaal thuis, bijkomen van dit mooie moment in Liefde gegeven en ontvangen. Ja, toch maar even de wasmachine draaien, de was opvouwen en dankbaar met mijn gezin. Al die jaren, wat er ook op ons pad kwam, we stonden naast elkaar. Een kind is het mooiste geschenk in het leven, een kind schud je wakker, je leert en zelfs nu, het leren van al die mooie momenten; noemt men zoiets niet ontvangen? Diep in mijn Hart, deze moederdag, een nieuwe start, een leven steeds meer in het heden. Gegeven door mijn Moeder, die morgen een jaar geleden is overgegaan!


vrijdag 12 mei 2017

Weekend....: niet zomaar een dag, nee, we zijn met eten bij elkaar. We nemen meer rust, een stapje terug. Het emmertje gevuld en soppen maar, alles schoon en blinkend en in de middag alles spik en span. Wasjes gedraaid en daar komt ze binnen met een mooie bos bloemen, zomaar. Wat een geschenk na al die weken van spanning, chaos en nu vinden we rust in ons eigen huis. Het hoeft allemaal niet meer zo, waarom druk maken om niets, want al wat speelt was er al die tijd al en we vergaten onszelf en elkaar. Het jurkje wordt gepast, en hoera, ergens begint in mijn bovenkamer het weer te werken. ' Blijf staan' en ik speld de naden af, het jurkje zit als gegoten. Volgende week zal ik hem vermaken. Ik heb het niet meer buiten, ik hoef niet te bewijzen, te helpen, te waarschuwen, ik doe een stapje extra terug. Elke avond sluit ik de dag af en elke ochtend een nieuw begin. En reken maar, dat wat in mij zit stroomt gewoon rustig verder. Vernieuwing is in beweging, maar het vereist oefening, bij jezelf blijven, rust en stilte. Belangrijke woorden waar men maar al te vaak een verkeerde betekenis aan geeft. Ik geniet, het is weekend en samen eten, een mooie bos bloemen staat te stralen. Onze vakantie is besproken, nee we gaan niet op vakantie, we geven ons een cadeau waar we jaren plezier aan zullen hebben. En stilletjes verheugen we ons er al op en ik voorop! 
Geniet allen van een stralend weekend!



donderdag 11 mei 2017

Overleven, leven...; Vandaag beleefde ik de periode van ziek zijn opnieuw, ditmaal als toeschouwster, zonder emotie. Ik zag hoe de medici faalde x op x. De onmenselijke behandelingen die men gaf, zonder erbij na te denken wat het met een lichaam doet. Pilletje hier, pilletje daar, te vroeg ontslagen en met een half verlamd bovenlijf maar zelf redden hoe je bij de 1ste hulp kwam. Eenmaal binnen was er hulp en afschuw dat er een ambulance moest komen. Om vervolgens half verlamd in een kamertje neergezet te worden met het bed ver van de bel. Ambulance mocht niet komen en bij de bel kon ik niet wegens verlamming. De zoveelste ruggen prik wat niet mocht en op de operatietafel te horen krijgen ' mevr. u reageert te op de narcose, we dienen een ander toe'. Da's opwekkend, ik zal maar bijkomen midden in de operatie. Gegevens werden onder tafel gedrukt, psychologisch gezwets en eenmaal thuis, geen hulp van niemand. Ik moest mezelf redden. Diep in het lichaam zat iets wat wilde leven, iets wat enorm wilskrachtig was, krachtiger dan het denken dat elke x weer zo enorm gekwetst werd. Ik begon een pad te bewandelen, ik begon te leren met vallen en opstaan. Ik werd bewuster van de signalen en ik begon te investeren in mezelf en in mijn gezin. Investeren kost weerstand, je ego heeft immers anders geleerd; het is duur, je moet investeren in materie niet in je welzijn, je gezondheid. Ik leerde anders rekenen, het bracht juist geld op want andere zaken liet je staan. Maar het vuur in mij was vrijwel uit van het vele vechten om te leren leven. De juiste mensen komen op je pad, de juiste energie en je leert weer verder. Een lichaam kan veel hebben, het is in staat om te helen en het mooiste geschenk van afgelopen jaar was dat energie, patient en medici 1 lijn vormde. Als ik terug kijk als toeschouwster heb ik er zelf voor gekozen om te zelf te ervaren. Het verschil in oordelen tussen toen en nu is er niet. Leven houdt in zelf verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf. Ook ik betaal gewoon mijn premies, maar in deze tijd lijkt het alsof de premie die ik betaal voor anderen bestemd is, om het lijden in stand te houden, de industrie draaiende te houden. Maar iemand die de waarheid leeft, die doorgeeft door zijn leven te leven met vallen en opstaan wordt niet altijd geaccepteerd. Men wordt geaccepteerd als men zichzelf labelt, een eenzame strijd die al jaren duurt. Keurig de maatschappij volgen of stap eruit en tel je niet mee. Het leven is 1 leerschool, je speelt je eigen hoofdrol in meerdere rollen en het was juist dat voor mij deze film nog een x voorbij kwam dat ik nu kan zeggen; ik leef en ik heb mijn woorden van destijds waar gemaakt.
En ieder heeft zijn eigen ervaringen die zo belangrijk zijn, er zit een diamant in verborgen, die zichtbaar wordt na laag na laag af te pellen!
 

dinsdag 9 mei 2017

Zin_vol...: het wordt tijd om een draai te geven aan het leven, al die jaren zijn voorbij gevlogen en een stuk volkomen vergeten. Met veel getreuzel en gedraai pak de fiets. De 4de x, de 1ste x kwam de fiets terug onder de modder, uitstapje naar Borculo, dat is verwachten, ik was het vergeten. De 2de x heb ik zitten foeteren omdat de accu leeg was en met versnelling alleen kwam ik gebroken thuis. Toen maar wandelen, ook zo'n feest, overrompeld door zweverige personen die enkel kennis uitspreken, ik kon mijn lol niet op en de laatste x een wandeling door het bos. De pijn kwam omhoog bij het zien en voelen van de enorme vervuiling, tja en dan nu maar een doel. Ik ken de omgeving niet goed, maar richting Groenlo kan ik wel vinden. Net buiten het dorp kon ik de afslag niet vinden, het huis was gesloopt en de tuin was verdwenen maar veel gele borden, dat wel. Eibergen een fluitje van een cent, daar ligt de brug, ik kon er nu overheen maar keek wel extra uit of ik niet weer ergens pats boem van de weg zou fietsen. Keurig de bordjes aanhouden en net buiten Eibergen een toeristische uitrust plekje. Mmmmm... niet aantrekkelijk, voor me een zwaar vervuilde plas omgedoopt tot karpervijver en achter mij een schrootstamper, ik fiets wel door. Zulk soort trekpleisters die kennen we hier meer hoor! Oh jee, allemaal gele borden, rechtsaf, linksaf, ik kan geen kant op en op gevoel fiets ik maar door, wat een puinhoop zeg, nieuw asfalt, borden met verkeerde aanduidingen en even later sta ik op een stuk asfalt. 2 bejaarden op een 2 persoons weet ik veel crossen heen en weer over het asfalt. Vroeger, heel vroeger werd bij nieuw asfalt de weg afgezet en de kids uit het dorp waren met zijn allen aan het rolschaatsen. Oke, maar dat was vroeger, nu niet, wie weet wat voor bekeuringen men daar weer op verzint. Ik fiets verder en verbaas me over een vreemd soort aangelegde noodtunnel, grenspost Berkelland/Groenlo en natuurlijk overal gele borden met verkeerde aanduidingen, ik kan mijn lol niet op en het het einde is nog niet in zicht. Even later, met verstand op nul gewoon maar doorfietsen ben ik bij de kringloop en later, gewapend met een paar mooie boeken fiets ik weer naar huis. Hoe was het ook al weer, Achterhoek mooi vertoeven, ik heb enkel puin, asfalt, gele borden gezien en misschien is het toch verstandiger een tomtom op het fietsje te hebben, ingesteld op binnenwegen, dat ik van de natuur kan genieten. In ieder geval, je maakt zo wat mee, je ziet wat van de omgeving. 


vrijdag 5 mei 2017

Helder_zien_heid...: spirituele naam voor dat men de toekomst voorspeld. Niemand kan de toekomst voorspellen, en wie denkt het te kunnen voorspellen, begrijpt het niet wat hij zelf ziet. De mens heeft 2 ogen meegekregen, 2 oren, 1 neus met 2 neusvleugels en een mond met 2 lippen. Alles bestaat uit 2 en vormt 1 geheel. De mens gebruikt zijn ogen, oren, neus en mond niet. Ogen zijn bedoeld om te zien, en wie ziet, die herkent en begrijpt. Wie hoort, die luistert en wie luistert begrijpt. Wie spreekt, spreekt vanuit zijn gevoel, zijn intuitie; die weet, die ziet, die begrijpt en ook ruiken is belangrijk. Ruiken is ook voelen, ademen en gevoel voor gevaar en de mensheid is in gevaar. Helderziendheid is spiritualiteit en heeft niets met voorspellen te maken. Het is niet begrijpen en niet begrijpen is gevaarlijk is de ander beladen met negativiteit. Kijk naar kinderen, kinderen spreken altijd de taal van intuitie, het is de mens die de taal niet begrijpt en zijn eigen invulling eraan geeft. Daar helpen we kinderen mee, we dienen naar onze kinderen te luisteren, te kijken en te voelen en weer ge_leidelijk aan met de voeten terug te keren hier op de Aarde en ons hoofd verbonden. Intuitie/gevoel is zien, horen, zwijgen want wie mee schreeuwt met de massa, spreekt niet!



woensdag 3 mei 2017

Breiwerk...: de steken, opgezet door religie, politiek beginnen grote steken te laten vallen. Voortbordurend op de vele regels en wetten binnen het gezin, uitwerkend naar het onderwijs en maatschappij, blijft er niets meer over dan enkel een chaos van proberen de steken weer op te pakken. Een gebed zonder eind, trek de draad maar los en begin opnieuw de steken maar op te zetten. Het onderwijs met zijn regels, voorgekauwd door de politiek en religie, beginnen nu de rotte appels te vallen. Een kind wordt geboren en al vroeg op de rail gezet door het legertje wat een kind vormen gaat. Het gaat naar school, mag zich niet ontwikkelen in zijn natuurlijke aard. Men staat paraat met de trommel labels en etiketten en doe je niet mee, sta je aan de zijlijn, je bent een vreemdeling! Hoger onderwijs, wat een rampspoed, de regels nog krommer en vooral de post_itt stickers; praten, termen, samenwerken, pfffff... houd maar op. Het is benemen van vrijheid, van inspiratie, van elke vorm van creativiteit en inzichten, zo noodzakelijk voor de nieuwe tijd. De ouders, oh man, doen wat hen is geleerd en 'huisje, boompje, beestje' het zit als ware ingebakken. Trots dat hun kids studeren, trots als ze iets opzetten, trots als trouwen en met trouwen, ook maar een huisje kopen. Of het verrot is, maakt niet uit, een eigen huisje is een spaarpotje voor de oude dag. Welke oude dag? En natuurlijk, nieuwe kindjes om het verleden te herhalen. Breiwerk is niet meer te redden, er is geen hulp, wel psychische aanslagen en de mens maar bezig met ikke, ikke, ikke en in de tussentijd wordt een nieuwe aanwinst klaargestoomd om te knakken, om mee te draaien op de rails die de maatschappij heeft geschapen, richting eindstation van overleven. Ik trek de draad van de pennen, bekijk het maar en ik zet nieuwe op, ik maak mijn eigen breiwerk wel; IK DRAAI HET OM! Het leven is niet om een bloem te verwelken voordat het in uitbundige groei staat te stralen. Het leven is niet vechten en strijden om vast te houden aan ons eigen gevangenis en uit onvrede anderen mee te sleuren. Het leven dient te worden geleefd en leven is voelen!



Vallen...: ik viel, ik viel diep en langzaam krabbel ik weer overeind. Het was teveel, je hoeft ook maar iets te zeggen en je wordt gelabeld, zus, zo. Ik verloor mezelf, al wilde ik nog zo graag, het ging niet. En nu zoek ik rust, mijn lichaam aansterken, mijn geest weer normaal. Alhoewel, wat is tegenwoordig normaal, de mensen zijn net doorgestudeerde robots, het wil van alles en het wil niets. Het zoekt het overal, maar niet bij zichzelf. Vallen, ik viel diep en het was geen toeval, de weg terug naar jezelf is zuiveren, loslaten en nee, het proces gaat niet zoals in vele boekjes staat beschreven. Energie is wat anders dan al die loze preken zonder ervaring. Doet me denken aan ons onderwijs; veel kennis, geen ervaringen. Zo binnen, zo buiten en langzaam krabbel ik weer op. Ik draag mijn naam, misschien het enigste label dat ik draag en al die onzin, al die voorgeprogrammeerde taal, laat ik buiten mij. De terugkeer naar mezelf!