maandag 19 juni 2017

het verleden herhaalt zich in hoog tempo en wordt je erin meegesleurd ga je mee in het lage en juist in het lage komen de volgende problemen of lessen die ooit voortkwamen uit de 1ste les. Lessen zijn om te leren en als men ze geleerd heeft is de volgende klas, een hogere stap, je lessen in praktijk te brengen, ze uit te dragen en ook los te laten aan verwachtingen. Gaan we mee in het lage, dan worden we opgezadeld met meer problemen, overstijgen we, dan oke... geen idee, geen verwachtingen, dan kan het stromen en komen we rustig in het moment. Het heeft ook te maken met hoeveel ons wordt verteld, hoe we moeten leven, wat we moeten doen en als bij de autoriteiten het boek is gesloten; sorry, dan verkas je maar, zoek het maar uit. Mijn huis staat centraal, het is niet het huis van stenen en een dak boven het hoofd, het huis staat altijd symbool voor jezelf. Voel je je thuis of geef je je macht en kracht weer uit handen, gooi je je eigen kennis overboord en waan je je veilig in de comfort van een veilig systematisch opgebouwde gevangenis. Nee, ik zag, zie hoe de lessen omhoog kwamen, spiegels overal, ergens is het zo simpel opgebouwd en vanuit die ellende is een hele werkende maatschappij opgebouwd. Mijn huis staat voor mezelf, dat wat ik heb geinvesteerd, heb opgebouwd vanuit het niets en reken maar, ik laat het me niet ontnemen. Elke dag geeft kleine geschenkjes en iedere dag ontwaken er steeds meer door open te staan voor elkaar, om te beginnen, open te staan voor jezelf!



donderdag 15 juni 2017

Luister naar je gevoel wanneer iets niet klopt, het gevoel liegt nooit en neem de weg die het gevoel je toont. Oke, dan ga je maar een x onderuit, kracht en emotie samen op. Want wij allen staan machteloos, we staan voor het blok; niet rechts, niet links maar gevoel, recht voor uit. Mijn gevoel werd beantwoord, mis_communicatie, we kunnen er niet langer meer omheen dat we niet veilig zijn en zeker van die zogenaamde opgebouwde zekerheden die ons wel zouden beschermen. Wie met de rug tegen de muur staat, die horen elkaar. Communicatie rechtgezet en energie die weer stroomt. Vechten heeft geen zin, eigenlijk waar moet men voor vechten? is het wel ons bezit, is het ons recht? We zijn nu op weg te managen vanuit het hart, afloop onbekend, maar echt je zult meerdere malen vallen in het land van mis_communicatie maar het gevoel toont je de weg!


woensdag 14 juni 2017

On_Vrede...: men leeft in on_vrede met hun bestaan, in onvrede met het bestaan. Men heeft ontleerd om dankbaar te zijn, alsof het een gewoonte is om maar te blijven nemen en nemen en het is nooit genoeg. Dankbaar dat het bestaan ons heeft gegeven maar ondankbaar als de zekerheden wegvallen en de onvrede als gif wordt gespoten. Vernietigd onszelf en onze naaste. Vrede is vrede in ons, dankbaar en de vele geschenken zien en voelen die we ontvangen, die zomaar uit onverwachte hoek ons werden aangereikt. On_vrede, de mens denkt te betalen of te ontvangen voor materie, zo niet breekt de hel los. Het leven in ons is ook buiten ons. On_vrede leeft in zoveel situaties, in relaties en als gif vernietigd het onszelf en onze Aarde. 
We hebben ontleerd om de vrede de liefde voor al dat is, te leven. En we hebben echt meer dan genoeg!


dinsdag 6 juni 2017

Het rechtssysteem is er niet voor individuen, het is er voor de massa...;Als men verwacht dat het systeem je zal helpen, kom je bedrogen uit. Het is voor de massa, voor hen die kronkelen in emoties van onrecht in hunzelf, zittend voor de buis, kijkend naar programma's als "de rijdende rechter" , speurend op internet naar de wet in eigen hand te nemen om anderen het leven zuur te maken. Om maar te zwijgen van het controleren wat anderen posten op internet, om klaar te staan met hun mobiel om foto's te maken en wie weet cameratjes te plaatsen om hun controle te blijven bevredigen. De mensheid is ziek, zwaar ziek en het geeft niet om onze natuur. Het ziet niet het geheel, maar een stukje en dat heeft de mensheid al eeuwen gedaan. Een stukje grond, een tuin, groot of klein, maar er is altijd ruzie om. Oorlog wordt erom gevoerd. De mensheid is dom en kinderachtig bezig, een tuin, een land met een vlag, is belangrijker dan onze aarde zelf. Onze tuin, er mag vernield worden, het mag gedumpt worden, er mag gemanipuleerd worden en gecontroleerd, mensen mogen tegen elkaar opgezet worden, dat de vreemdste leugens ontstaan... we zijn mensen, geen systemen, geen organisaties en overal om ons heen woed oorlog, een oorlog die in de mens aanwezig is. Mooie spiegel, leer te kijken naar het geheel, niet naar een klein stukje, dat is juist medeverantwoordelijk voor de neergang van deze maatschappij/ samenleving!



zondag 4 juni 2017

Pinksteren, een jaar verder. De ochtend dat we gebeld werden en toch besloten om te gaan rijden. De dag dat wij allen haar los lieten, de dag dat ze haar liefde toonde aan haar gezin. Het vertrouwen dat ze niet alleen was en de laatste woorden die ik van haar hoorde waren voor mijn gezin. De dag dat haar man koos voor zichzelf, met zijn drietjes een afsluiting van de 1ste Pinsterdag. De 2de dag, heel rustig en stil en tegen de nacht het telefoontje, even later is ze overgegaan. Niemand die haar kon tegenhouden en toch waren we allen met elkaar in verbinding. De maanden erna, komen in elkaars leven, wat we niet kennen en eerlijk gezegd, we zijn delen van de film kwijt. De heftige situaties, die raken, snel volgend op elkaar, ik werd gedragen. Hij noemde me een engel, hij vertrouwde blindelings, want al wat ik neerzette in energie verliep volgens de juiste plaats en tijd. Langzamerhand weer terugkeren bij jezelf, vreemd, onwennig en bewust. Gepaard met loslaten van oud, loslaten van zoveel meer ook in relaties. Rust, stilte en meer liefde, zo intens. Ik sprak de laatste dagen dat ik zo dankbaar ben dat we allen met wie ik verbonden ben in rustig vaarwater zijn beland. Een nieuwe tijd breekt aan, het oude is niet meer en wie denkt nog te kunnen bazelen, gaat mijn deur voorbij. De stilte, de natuur en ons Huis, het is thuis. We hebben geen verdriet, de herinneringen zijn er niet, maar als we allen in ons tuinkamertje patatjes zitten te eten en allen zo ontspannen rondkijken, weet ik ' ze is aanwezig, ze is hier. Onze tuin bloeit met kleur, iets wat ik altijd wilde en het niet voor mekaar kreeg. En kijk nu, bloemen en kleur, waar ik ook kijk. De tuinvogels zijn weer terug en we hebben een diertje erbij. Ach wat lieffff, een eekhoorntje en niet zo heel schuw! De waarheid dragen we in onszelf, spreek ze uit en wie niet begrijpt, wat maakt het uit. Het leven is een gevangenis voor velen,  deel en leef je eigen waarheid, waarom toch die angst? Fijne Pinksteren allemaal!