maandag 31 december 2018

We zijn hier om stukken uit te werken binnen relaties. We zijn hier om licht te laten schijnen op de duistere stukken in onszelf. De relatie met onszelf te herstellen! De spiegels te doorzien en op te lossen, achterlaten in de tijd. Oudejaarsdag laat ik definitief het oude achter, ik dank het verleden voor de lessen en het geleerde neem ik mee. 
Al wat is, was er al... mijn ouders waren geweldige leermeesters; lichaam en geest zijn een! Men kan de ander niet genezen, men kan de ander niet begrijpen als men niet bewust is van zijn eigen verborgen stukken. Het komt tot ons, door ons en het lost op. Het lichaam is in staat te healen, als men bereid is zijn eigen Hart te openen en de weg te bewandelen met ups en downs, een lach of een traan. 
" De Vader, de Moeder, de Zoon en de Heilige Geest" een cyclus voltooid!

Voor allemaal de beste wensen voor 2019!





vrijdag 28 december 2018

Beerputten gaan definitief open, overal om ons heen en zo ook in onszelf en ook in mij. Golven van emoties, beelden komen aan het netvlies voorbij, laat maar komen, laat maar stromen en het verdwijnt. Natuurlijk voel je de pijn, de pijn die ik mezelf liet aandoen, de pijnen die ik droeg en die mijn lichaam verzwakte, enkel om de eindlijn te halen, Er moet toch zoiets als vrede zijn. Kijk eens om je heen, chaotisch, de mens op hol geslagen, spartelend om vast te houden en ik vraag me af waaraan? Hebben we het echt allemaal nodig? kan het niet minder zijn? ... Er is zoveel in beweging, maar de massa slaapt en wordt op een dag wakker geschud dat het allemaal een illusie was. Beerputten gaan definitief open, natuurgeweld tonen ons een spiegel. Al jaren gewaarschuwd en de zogenaamde klokkenluiders, de voorlopers werden aan de kant gezet, men wilde niet horen, niet voelen en niet zien. Golven van emoties, beelden komen aan het netvlies voorbij, laat maar komen, laat maar stromen en het verdwijnt. 



dinsdag 4 december 2018

Het leven geeft je de beloningen als je ze ziet en kunt ontvangen. Vandaag was ik vanuit mijn hart dankbaar voor de hoge prijs die ik ooit had betaald, maar mijn geloof het nimmer liet afweten. Ik zag de harde leerschool, lessen die men leert en die je nu dagelijks om je heen en in de media en uit de mond van mensen hoort, de onvrede, de onafhankelijkheid en vooral meer bezig met buiten en de kern waar alles omdraait, ontwijkt. Dankbaar voor het inzicht dat al waren het harde lessen, het nu vruchten gaat afdragen in een vernieuwde tijd. Misschien was ik al voor in de tijd maar in dit gesprek was ik in het nu, het is nu eenmaal, ik hoef niet meer te vechten, te bewijzen, te overtuigen... vernieuwde wetenschap in staat van mensen heeft altijd bij mij voorop gestaan. Maar kijk ik om me heen, is het een chaos, een armoedig en kortzichtig denken. De bomen konden dan tot hoog in de hemel groeien, aan alles komt een eind, het werkt niet meer en is het niet zo; ' zo binnen, zo buiten?' Van het ene uiterste in het andere en we staan later boven onze vuilnisemmer. Ja, het probleem wordt niet opgelost, de kern wordt niet aangepakt. Nee, er ontstaan grotere problemen en 1 ervan raakt me, en dat is het water wordt mis_bruikt. Water is een energie, belangrijk voor alles wat leeft... denk daar eens wat dieper over na, dan een vuilnisberg waar onze industrie de burgers voor op laten draaien. Jarenlang verwend met pakken, flessen, verpakkingen om het de mens zo eenvoudig en makkelijk te laten leven. Het is ongelooflijk dat men problemen met hetzelfde denken wil oplossen en zo is het ook met onze natuur, lichaam en geest. Het is niet overleven en gevangen houden in hetzelf, maar leven, voelen en ons niet langer voeden en inademen met doodsheid. Uiteindelijk is alles 1, alles is verbonden met elkaar, zo simpel en al je lessen, ze dienen ergens voor. Zoals ik vandaag, dankbaar voelde voor de hoge prijs die ik ooit had betaald maar nimmer van mijn innerlijk geloof afweek! Vernieuwde wetenschap in dienst voor de mens is een prioriteit, maar dan zal men uit de wereld van zombies moeten stappen!



maandag 3 december 2018

Chaotische dag, alsof de woorden vermeerdert raken zonder inhoud. Ik luister al helemaal niet meer, het is alsof je in een kakelend kippenhok staat en men maar praat en praat, maar niets verteld. De media i.d. je leest, en je leest het nog een x over en bij de 3de x heb ik zoiets van; er staat helemaal niets. Een afspraak gepland, de lucht is donker en ja hoor voor ons verrijzen de gele bordjes weer. Ik wil niet meer, ik wil zo gauw mogelijk terug naar huis maar helaas, onze afspraak staat. Daar zitten we, wat een industrie en ik voel me shit. Snel de handtekening en hoppa mee naar huis, niets geen geblaat, ik wil niets meer horen. En ja hoor, we nemen een andere weg en de weg is natuurlijk afgesloten. In Berkelland geen gele hesjes, maar overal gele bordjes en je vraagt je af waarom? Van de andere kant naderen we ons dorp en we zien files, zwaailichten, het zal toch weer niet raak zijn. Het vraagt hier om problemen, die hele weg, afritten, rotondes met hun enge betonnen afscheidingen en slecht zicht, alsof ze hier om ongelukken vragen, want dat houdt natuurlijk de zorg op poten. Ik wil naar huis, naar de rust en afsluiten van buiten waar het zo onrustig is vandaag, voelbaar in mijn botten, mijn lijf, mijn hoofd. Er gebeurd zoveel dat het denken niet eens meer denken kan en af en toe een heldere inzicht, mijn eigen woorden en dat geeft een bepaalde rust!



zondag 2 december 2018


Hoe stiller het wordt,
hoe aardedonker het is, 
het gevoel dat je op een afgrond staat en denkt; 
bekijk het maar!

De balans herstellen, het denken voorbij laten gaan,
geen weerstand, gewoon laten gaan...
de ruimte die ontstaat,
een spiegel doorbroken
een samenzijn
herkenning en begrijpen,
het luisteren naar elkaar
Het licht breekt door
en al is de buitenwereld grauw en grijs
ontevreden en bang.
Het is allemaal de herhaling
en zie hoe ver we zijn gegaan.
De wereld redden begint niet met geld te doneren,
Nee, bewust_zijn, bewustwording,
begint altijd met hetzelf en in jezelf
investeren!



vrijdag 30 november 2018

#Zorg...; Het is onze zorg om verantwoordelijkheid te nemen. Het is onze zorg goed voor ons eigen vervoersmiddel te zorgen. Het is onze zorg om verantwoordelijkheid te dragen voor een vernieuwde economie die zorg draagt voor mensen, milieu en ons niet langer vervuild, energetisch en lichamelijk. Het is onze zorg om los te laten, onze zekerheden, onze aangeleerde kennis en afhankelijkheid.... Door afhankelijk te blijven, vast te houden aan, slurpt energie, het put ons uit, het put de Aarde uit. Ons systeem heeft ons afhankelijk gemaakt aan zekerheden, beloningen in comfort en nu schreeuwt men moord en brand als zekerheden en onze bronnen uitgeput raken. We dragen zelf de zorg om oud karma op te lossen, om een stap buiten de lijntjes te nemen. Alles is in een neerwaartse spiraal en velen zijn bang, angst voor het onbekende, angst om te voelen, voelen is natuurlijk al zijn we snel klaar met een oordeel of vluchtgedrag. Zorg die draait op afhankelijkheid, subsidies, vergoedingen geeft ons niet de zorg om gezond te blijven. Als alles vervuild is, de natuur, ons water zullen we zelf moeten investeren in vernieuwde hulpmiddelen die ons verder brengen dan ons blijven voeden met negatieve,vervuilde en dode energieen! Door onze angsten, ons aangeleerde bedelschap om de bedelnap op te houden helpen we allen mee aan de neerwaartse spiraal waar deze economie ten onder gaat en houden we het vernieuwde tegen. Het is onze zorg om eruit te stappen... want al wat is, was er al! Het wordt nu enkel opgeruimd om de weg zichtbaar te maken!



donderdag 22 november 2018

En dan is er niets, de mallemolen staat stil. Leegte valt, er is niets, niets meer om voor te vechten, te verdedigen, te verlangen, te verwachten. Het hele leven bestond uit lijden en vluchten om elders opnieuw te beginnen en dan ineens is er leegte... zoveel weggevallen. Ik stel mezelf de vraag; wat heb ik gedaan? Heeft het me gelukkig gemaakt...? maar ik kom steeds uit bij mezelf. Het is tijd om mezelf weer te vinden na al die jaren. Wat een klus om jezelf tegen te komen. Leegte valt, er is niets, niets meer om voor te vechten, te verdedigen, te verlangen, te verwachten!!!



maandag 19 november 2018


#Vervuiling...; onze natuur is vervuild, ons milieu is ernstig in gevaar, onze dieren sterven uit en ook de mens sterft uit als we zo door gaan. De mens is in het bezit van een hoger bewustzijn, het is alleen de mens die in staat is zich aan te passen aan de veranderingen en toch de mens blijft zich als een dier gedragen. Niet bewust van dat ze zelf verbonden zijn met onze Aarde. Onze botten, aderen en onze geest zijn ernstig aangetast door de enorme vervuilingen. Ik ben geen mens die aan yoga doet, aan zitten op een matje proberen te mediteren of hele dagen positieve affirmaties beoefen. Ik wordt dan helemaal gek, ik ben namelijk niet altijd positief en mijn lichaam reageert sterk op vervuilingen, hoe kan ik dan bewust goed ademen als mijn omgeving zwaar vervuild is? Allemaal vragen waar men geen antwoord op geeft. 14 a 12 jaar geleden kwam ik in contact met een energie die bezig was met wetenschap onafhankelijk van politiek. Het sterkte mijn lichaam en geest op energetisch vlak. Mijn leefomgevingen waren zwaar vervuild en mijn lichaam en geest hadden daar zwaar onder te lijden, mijn lichaam werd aangetast en medicatie werkte juist averechts. De opzet waarmee dit bedrijf werkte kwam in slecht licht, de waarheid kwam boven water, hebzucht, misbruik, geld waren belangrijker dan de mens. Ik bleef al die jaren de energie trouw, wat erom heen hing deed me niets meer. Mijn investering in mijn lichaam en geest om gewoon te leven. Afgelopen weekend kwam ik de man die een belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld tegen. Intens dankbaar dat een diepe wens bewaarheid werd, dat wetenschappers uit alle landen onafhankelijk van politiek, de handen in elkaar slaan om het voortbestaan van de mens voorop te stellen. Als ik kijk naar de gemeente waar ik woon, veel vervuilingen en fijnstof, geblaat over duurzaamheid, zonnepanelen en windmolens en massale bomen kap, aanleg wegen op zwaar vervuilde grond en een enorm fabriekscomplex wat juist tegen de mens is en bedrijven tegenhoudt om vernieuwingen door te zetten omdat een politiek bestaande uit marionetten uit ontwetendheid alles tegenhouden en daarmee ook de gezondheid van de mens en milieu ernstig in gevaar brengt. Heeft het lichaam veel te verduren, wordt dagelijks aangetast en bespoedigd door de artsen om extra medicatie in te nemen. Er blijft aan het eind geen skelet meer over. We moeten onze denkwijze drastisch veranderen, leren verantwoordelijkheid te nemen, leren te investeren en niet langer alle verhaaltjes te geloven. Men kan zich beschermen tegen stralingen, het is van korte duur, ons lichaam en geest worden aangetast! Wetenschap in handen van onafhankelijke wetenschappers hebben we nodig in deze veranderende tijd. Mensen met ervaringen, juist vanuit gevoel, het hart doorgeven, hebben we nodig... zoals bij alles; de verandering begint van binnenuit en niet op een troontje zitten en zichzelf op de borst kloppen dat ze de wereld wel even veranderen... dat is niets meer dan een herhaling van de geschiedenis! De ontmoeting was ook een afsluiting van het verleden, dankbaar voor de mooie woorden die ik heb mogen ontvangen!


maandag 22 oktober 2018

#Dagvaarding...: gedaagd worden door je eigen verhuurder en wat moet je ermee? Van slachtoffer wordt je een misdadiger; je voldoet niet aan het systeem. Je betaald je huur, je draagt zorg voor het huis, voor de tuin maar als je niet volgt, niet keurig je gedwee houd dan ben je uit gerangeerd! De wetten beschermen de burgers niet. De wetten vertonen gaten waarin men misbruik kan maken waar een hele dienstverlening is op gebouwd; een bron van inkomsten en aan het eind is de enige die eraan verdient en vrijuit gaat, degene met de meeste macht. Alhoewel zolang het duurt, want wat zegt bezittingen nog? Uiteindelijk worden we allemaal leeggezogen. Gedaagd worden door je eigen verhuurder en de enigste om wie het gaat, zijn tot heden nog niet gehoord. Elke situatie heeft te maken met een duistere vlek in onszelf en dit x als ik kijk naar mezelf, ik heb er geen zin meer in, ik kan niet meer meegaan in het verhaal.



maandag 15 oktober 2018

#Euthanasie ...; ook alweer een mooi woord waar men geld aan verdient.Je hebt een verklaring getekend, je betaald contributie aan de #euthanasievereniging, je hebt het keurig bij de huisarts aangegeven, opgeslagen in een dossier. Hij werd minder in gezondheid aan het begin van dit jaar. Jammer, onze gemeente heeft nieuwe slogans en via de media worden we gehersenspoeld met de term "dementie". Het was vechten tegen de bierkaai, want er zijn nogal wat die daarop inhaken dat iemand dement is, psychisch niet in orde.... praat de ander ziek, zwak en achteraf probeer de persoon kaal te plukken. Na uitputtende dagen dat hij verbleef in mijn huis werd hij vervoerd naar het ziekenhuis. Aangezien men maar een rapportje moest schrijven met onbekende oorzaak om de ambulance te laten komen, de eerste hulp dat wel. De gewone ambulance zou hier niet voor uit rijden. Eenmaal in het ziekenhuis werd hij geholpen aan zijn blaas maar men had in de gaten dat er iets niet klopte daarboven in zijn hoofd. Na 3 dagen kregen we te horen een grote tumor in zijn hersenvlies wat zou gaan drukken op zijn hersenen. Dat was een klap in ons gezicht. Hij was gelukkig, hij had een mooi huisje en genoot volop na jarenlang chaos, pijn en lijden. Geen operatie en dat hield in dat hij uitbehandeld was. Hij wilde euthanasie, hem kennende wilde hij het echt vooral omdat hij de gang van zijn zaken had meegemaakt met zijn vrouw; geen euthanasie maar een lijdensweg; in leven houden is een hele economie opgebouwd. Ik vraag het euthanasie traject aan. Rampzalig, hij wordt bedolven in nog geen week tijd met vragen die men aan een kleuter zou stellen en de uitkomst was ' men. heeft nog genoeg wilskracht." Daarna was hij echt uitbehandeld, geestelijk en lichamelijk zwaar verwaarloosd. Wassen kon er niet af, schone kleren, nachtgoed, het was allemaal teveel.Psychisch raakte hij verzwakt en daarnaast werd hij benadert door een persoon die uit was om een wig te drijven tussen hem en mij en uit was op bankrekeningnummers en oh oh... zijn tv. Ernstig verzwakt is hij vervoerd naar een veilige plek, bij de taxi kreeg ik pas te horen dat hij een blaasontsteking had en in mijn achterhoofd het lef dat het ziekenhuis had om te vragen of wij hem konden vervoeren. Een persoon, ernstig verzwakt die ze in bed lieten liggen en sterk achteruit ging, niet meer op eigen kracht kon opstaan. Nu is hij veilig, hij heeft rust en verzorging , en wie weet nu bekend is dat hij uitbehandeld is, aan de kant geschoven, doorgeschoven zonder... ja... laat maar, komt de euthanasie verklaring weer in beeld. Euthanasie, weer een woord, waar veel geld aan wordt verdient, waar huisartsen tekeer gaan, waar een ziekenhuis een theater speelt en waar de mens als oud vuil in een hoekje wordt gestopt; zoek het maar uit. Voor ons zijn het heftige tijden geweest om het allemaal nog een x mee te maken. Maar niets is erger dan een mens te zien gevangen in zijn eigen lichaam en alles bewust mee te maken en zich niet kan verweren!

dinsdag 17 juli 2018

Daar zaten we op een bankje in alle rust, absolute rust en verbaast over de vele mensen die voorbij kwamen, verbaasd over het toerisme. Jazeker we hadden heel wat te kijken en dat beviel ons goed. Afronding, afwikkelen in een stroomversnelling worden de laatste lagen afgepeld. Emoties, oud zeer en vooral oude angsten maar daartussen ook het nieuwe, dat wat waar we naar toe gaan. De onvrijheid van het leven, men is helemaal niet vrij. Men leeft in angsten, men zit vast in oude structuren, patronen en men lijd. 
Uiteindelijk is er niets, helemaal niets en we maken ons druk om niets. Alles gaat voorbij, al zit je er middenin, al zie je geen uitweg. Als je kiest om het te ontstijgen komt er zoveel op je pad om in een flow door te gaan.
Zelf heb ik het gevoel dat mijn *verhuisdozen* ingepakt zijn. Het is nog het afwikkelen van zaken, definitief afronden van oude lessen en in de tussentijd zoeken we de bankjes op, genieten van de stilte. De stilte in ons waar we maar al te graag voor wegvluchten. 
Zie het dat je na vele omzwervingen bij je voordeur bent aangekomen. Je staat daar en i.p.v dat je de sleutel omdraait en de deur binnen gaat, keer je je om en rent weg. Open de deur en betreed je *Huis*



dinsdag 10 juli 2018

Zonder aarzelen pak ik de telefoon en ik draai het nummer. De telefoon gaat over en ze neemt op. Na vele jaren spreken we elkaar weer en ze weet gelijk wie ik ben. Ze vraagt naar mijn dochter en naar mij. Een spontaan spreken alsof de jaren niet voorbij zijn gegaan. Zij heeft me in die tijd op weg geholpen, de weg die ik ben gaan bewandelen. Ik moet echt eens aankomen en zeker zal ik dat doen. Al is het om even een grote knuffel te geven waarop zij antwoord; ' even jou in de armen nemen.' Waarop mijn ogen vochtig werden van liefde en licht!


maandag 9 juli 2018

Beelden...; dagelijks gaan zoveel beelden aan het oog voorbij. Niet de schermen van onze mobiel, pc en media, maar het aanwezig zijn in elke ervaring. Het voelt soms aan als een vreemde in de woestijn. Kijk om je heen en zie de verdroogde akkers, bomen die afsterven en vogeltjes, sterk vermindert in aantal, die verwoed met hun snaveltje in de droge harde aarde staan te pikken, op zoek naar voedsel, naar water. De avondschemer en de vreemde, zwart gekleurde wolkjes, alsof ze zijn ingekleurd met een potlood. Ik zie amper vogels vliegen, ik zie amper dieren in de natuur en eigenlijk, zelfs de mensen op straat, in de winkels, het wordt allemaal minder. Maar ik zie, hoor ook de mooie delingen onder mensen, alsof men iets aanvoelt en onzichtbaar lijntjes naar elkaar worden getrokken. 
Beelden.... dagelijks gaan zoveel beelden aan het oog voorbij, niet de schermen van onze mobiel, pc en media, maar het aanwezig zijn in elke ervaring!



woensdag 27 juni 2018

#Rechtsysteem, waar spreken we eigenlijk over?...: Men legt hun verantwoordelijkheid in handen van een ander. Hun eigen gekwetstheid, boosheid leggen ze bij anderen neer. Het recht zal zegevieren, en in hun wereld speelt de onvrede over hunzelf af en spelen ze hun onvrede tegen anderen uit. Systemen zijn erop gericht om de daders die zichzelf als slachtoffer denken te gedragen, te helpen uit zelfbehoud, eigenbelang en het uitmelken van de zogenaamde slachtoffers die als daders worden behandeld of die onderuit gaan door het systeem zorgvuldig opgezette liefdadigheidsprogramma, waar je niet meer uitkomt. Vroeg of laat, verzwakt tegen vechten komt men weer uit bij een zogeheten vluchtsysteem. Van 1 boom worden het nu meerdere, de hele boel moet verwijdert worden. Of men nu denkt aan woongenot, aan aangiftes die de prullenbak inzeilen, aan onze natuur waar men zoveel over schrijft, maar eigenlijk niemand kan schelen als het te dichtbij komt, dan moet de boom toch lekker weg, dan wordt er met woorden verdraait, dan komen er verhalen waar een zinnig mens bijna van zijn stoel valt en de zogenaamde systemen en wetten worden allemaal gedraaid richting eigenbelang, zekerheden behouden en anderen ervoor op laten draaien. Een rode draad door onze geschiedenis en we hebben wat geslikt, uit angsten, uit zekerheden behouden, controle, eigenbelangen. Maar wat als het leven je gewoon geeft wat je nodig hebt om te groeien?  Wat als je het toelaat, je het voelt en het weer heengaat. Er komt ruimte, inzicht in jezelf. Ik zie elke x de vraag voorbij komen; ' wat wil je, wat is je richting?" lekker, als je het niet bewust weet, ga er maar aan. Maar ik weet het nu wel, mijn "huis' staat en ik zie waar het leven mij brengt. Het is enkel een groeiproces, zonder invulling, zonder het bij anderen neer te leggen. En ach, over een paar zijn veel huizen gesloopt, enkel omdat het nieuwe wordt opgebouwd en niet met de fundering en stenen van ons verleden.



maandag 25 juni 2018

#Zorg....; Het verleden kruist het heden. Onbegrijpelijk dat zorg een geautomatiseerd instituut is geworden, waar niet de mens belangrijk is maar het verdienen aan de mens. Om maar te zwijgen dat de client het belangrijkst is. Natuurlijk is de client belangrijk, wie niet goed in het vel zit, is verzwakt, lichamelijk en geestelijk. Niet bij machte om zonder emotie een weerwoord te geven. Hoe vaak heb ik dit niet meegemaakt, hoe ze een cliente bestormen als een weerloos slachtoffer. Dit x was het STOP, in overleg met de client natuurlijk. Maar goed, weer een arts tegen mij enkel omdat men niet naar elkaar wil luisteren, niet wil handelen uit menselijkheid, niet wil samenwerken. Oh ja... samen-anders, samen-werken, luisteren... ik ben die termen zo zat. Het is geven en nemen, het is ook accepteren, het is ook luisteren, in 1ste plaats wat je eigen waarheid je verteld. En in ieder schijnt er steeds meer licht op die waarheid. Het is alsof een belangrijke les voorbij kwam en gedraaid werd. Onwetendheid maakt veel kapot, verstoord relaties, de relatie met hetzelf om te beginnen. Het zoeken naar antwoorden en de bevestiging ontvangen dat je geen antwoord krijgt, enkel een medicatie voorschrift of zonder boe of bah een doorverwijzing uitschrijven. En maar schrijven over de zorg dat ze zoveel kost. Het gaat over mensen, maar dat zijn we vergeten!



zaterdag 16 juni 2018

Waardigheid...; het woord waardigheid schoot door me heen. Ieder mens dient in waardigheid te worden geboren en te sterven. Het wir_war van het systeem houd ons in gevangenschap. Wat men ook doet, denkt of zegt, men knalt hopeloos tegen de muur op. Ieder mens dient zichzelf te ontwikkelen, het is een must in deze tijd. Verleden bestaat niet, de toekomst is er nog niet, enkel het heden waar illusies ruw worden verstoord. Een wir_war in ons allemaal, een wir_war in de berichtgevingen, en wegwijzers en al wat meer. De politiek die hardnekkig het verleden probeert vast te houden met hun regels, hun beloften en zogenaamde veiligheid. Ook voor mij was het een botsing met het verleden; oude pijn, verdedigen en het loslaten... acceptatie, overgeven en ook dat niet van mij is, uit handen geven. Van een discussie, van oud denken naar een dialoog. Emoties losten op, een innerlijk gevoel van vertrouwen. Waardigheid... het is een woord wat velen zijn vergeten, maar we zijn het waard om hier te zijn, onze waarheid uit te spreken, te leven. De verandering komt van Binnen_uit. Zet de knop van de vele media uit en luister... voel... zie.... !


woensdag 30 mei 2018

De Koepel...; steeds vaker doet dat wat ik zie, voel en hoor mij denken aan de tv serie ' de Koepel". Zomaar een dag uit het leven hier. Een dagje uit en zij rijd in haar eigen autootje. Ze kwam al binnen met dat het een hele tour was om ons dorp te bereiken. Maar hoe erg, kwam ik later pas achter op die dag. Op weg richting de snelweg, en druk op de driebaansweg, ergens verbaasde mij het al die vrachtwagens terwijl als je in winkelcentra's loopt de winkels vrijwel of helemaal leeg zijn. Een man sprint over de snelweg naar de overkant. Zoiets zie je in films maar niet in de realiteit. We komen aan op de plaats van de bestemming i.p.v een ontspannen sfeer voelen we de negativiteit en onze lichamen reageren erop. Okee, we gaan eerder weg dan geplant en nemen een andere route. Ik dacht dat het een veiliger route was, ik ben er tenslotte opgegroeid. Maar nee hoor, over betonnen balken die uitsteken om fietsers en wandelaars te beschermen. Juist die, die zonder op of omkijken maar gewoon hun voorrang nemen, oppassen dus! Het laatste stukje naar ons dorp zegt ze ineens; hier gebeuren toch veel ongelukken? Kan maar beter eerlijk antwoorden en ja hoor, paar honderd meter was een ongeluk gebeurd. We zijn blij en vermoeid als we in ons dorp aankomen. Even bijkomen en we gaan naar de stad. Het verkeer wordt omgeleid, zonder borden en de schrik slaat mij om het hart. Een smal weggetjes en het vrachtverkeer met stoet dendert over het weggetje ons tegemoet. Nou, ze krijgt de instructies dat ze maar even een omweggetje moet maken in het vervolg. We vervolgen onze weg en nemen de oude Twenteroute, zoals we al eerder hadden vermeld, de plaatsnamen en bordje aanduiding N18 zijn afgeplakt. Hoe moet je als vreemde nu weten waar je naar toe moet rijden. Stelletjes sukkels! En achter ons ligt een groot gedeelte afgesloten. Een wegmedewerker leest de krant. Ik kan het niet geloven. Op de weg is het druk, naast de weg ligt een brede ventweg die helemaal vrij is. Maar nee, de tractor met groot vervoer moet zonodig op de rijbaan rijden met als gevolg, levensgevaarlijke inhaalcapriolen. We gaan op zoek naar een gelegenheid om ergens wat te eten. Het is drukkend, de lucht is niet dreigend maar we horen overal dat binnen 10 minuten het noodweer losbarst. Ik zie niets aan de lucht en we blijven op het terrasje zitten. Er volgt een mooie ontmoeting, levenswijsheden worden gedeeld. Mensen oordelen, verhalen worden geboren en men is zich niet bewust wat men zichzelf en zeker de anderen ook aandoet. Iedereen in het leven krijgt zijn eigen lessen en ook de les, dat alles hem wordt ontnomen. Achteraf zijn het de belangrijkste lessen die je hebt geleerd. Mensen ontmoeten elkaar niet zomaar, energie trekt gelijkgestemde energie aan. Ongeacht wat de media schrijft, de realiteit is anders... wat een bull_shit wordt ons voorgeschoteld. We zijn helemaal ontspannen en opgeladen door dit moment. Tja, en dan weer in de auto, een pizza koerier vliegt tot 2 x toe op hoge snelheid met zijn fiets pal voor de auto langs. Hij kijkt niet op of om. Noodweer hebben we niet gehad en als ik s'ochtend wakker wordt en mij bereikt het bericht waarvan ik al voelde dat het in de lucht hing, denk ik even dat ik een nachtmerrie heb gehad. We bevinden ons binnen een koepel in onze slaap en buiten de koepel is meer, zoveel meer dat op ons wacht! 



vrijdag 25 mei 2018

Fijnstof... we zijn fijnstoffelijke wezens, hoe is het mogelijk dat ons lichaam en geest zich verweren tegen het inademen van verontreinigd fijnstof? Men klaagt in deze tijd steen en been over lichamelijke klachten, hooikoorts, allergieen, keel en hoesten om maar te zwijgen van vergeetachtachtigheid en moeilijke ademhalingen. Wat we innemen, inademen is vervuild en men mag het niet zeggen want gelijk plakt men er een label, een etiket op. Kijk ik naar de natuur, is deze uitgedroogd, kijk ik naar de mens, is deze uitgedroogd. De mens volgt, zoekt de oplossingen buiten zichzelf, verwacht dat het wordt vergoed. Kijk ik naar het zogenaamde duurzaamheid, alleen aan het woord al wordt verdient, wordt gesmeten met subsidies en subsidies is dat de mens niet leert, het stelt zich afhankelijk op. De wetenschap moet uit handen van de politici en polici_denkers, en enkel door zelfbewustzijn te stimuleren, kan vernieuwing tdoorgang vinden. 
We worden net als onze natuur vergiftigd, de kleintjes gaan het eerst, de mens volgt. 
Kijk ik naar het verkeer, ik heb nog nimmer zulke vreemde, gevaarlijke situaties meegemaakt in het verkeer. Men kijkt niet op of om, verkeerslessen op school hebben ook geen enkel effect. Medicatie, versuftheid, wazigheid het zijn allemaal symptomen die meespelen. 
Fijnstoffelijke wezens; lichaam en geest is niet bestand tegen vervuiling, alsof men dagelijks wordt bespoten en dagelijks voeden wij ons ermee. Men praat liever over de klachten, een weerwoord als men iets wordt aangereikt en ik denk bij mezelf; 20 jaar geleden werd je voor gek versleten, het mocht niet. 20 jaar later wordt je bedolven onder bull_shit en het mag nog steeds niet. Wetenschap uit handen van de politici en politici_denkers, dat is wat we nodig hebben en dat kan enkel tot stand komen door te ont_leren!


donderdag 24 mei 2018

Je staat op en je 1ste gedachte is 'wat nu'? Zoveel is weggevallen, zoveel ruimte is ontstaan maar ook met wegvallen is ook een stuk natuur weggevallen; zo binnen, zo buiten. Overvallen door vlagen van vermoeidheid, het is dan ook een vermoeiende tijd als je erin meegaat. Zoveel vasthoudendheid, zoveel onzin en dat terwijl het juist noodzakelijk is dat we stil leren te zijn, te leren kijken naar wat is en niet schreeuwen en roepen om vernieuwing, om behoud, want zoals het met onze natuur gesteld is, zo volgen wij, wij zijn de volgende die met uitsterven worden bedreigd. Zo buiten, zo binnen. Ik besluit om te fietsen, gewoon een dagje voor mezelf, helemaal voor mij alleen. Mijn witte broek is al binnen 10 minuten zwart van het stof, het is kurkdroog waar je ook kijkt. Ik zie dat de bermen niet worden gemaaid, mooie klaprozen, korenbloemen, weegbree maar geen zoem, zoem en geen vogels. De Berkel is op 1 eendje met 4 jongen, verder stil. Goh, wat een verschil met de foto's die nog ergens opgeslagen aanwezig zijn. Ik fiets van het ene dorpje naar het andere en zodra ik het binnenstadje nader, gaat de temperatuur met graden omhoog, een stekende pijn en kortademigheid. Doorfietsen, en als ik het stadje uitrij wordt ik naar het oude huis getrokken. Ohhh... wat een verschrikking, dat wordt ons niet in de media verteld. Het voelt allemaal als 1 grote afbraak, ergens is een bewustzijn in beweging maar wordt tegengehouden door angst, zekerheden en zelfbehoud. 
Laat me maar, ik kom thuis met nieuwe boeken, heerlijk lezen op mijn schommelbankje. Het is zoals het is en ik kan er niets aan veranderen. 



donderdag 17 mei 2018

Hoe meer er ruimte er komt, meer leegte, meer diepte, kom je steeds dichter bij je eigen licht, jouw waarheid. Antwoorden worden spontaan ingegeven. De blik naar buiten, de illusies, de verwarringen die worden gezaaid alsof steeds meer naar het licht beweegt en het wordt tegengehouden. Het wordt gehouden, macht houdt ons in de greep en zij die niet stevig geworteld staan waaien om. Angst weerhoud, angsten zijn aangeleerd, ze zijn niet van ons. Gevoel onderdrukt, we mogen niet voelen,en onze natuur mag helemaal niet voelen. Wat er met onze natuur gebeurd, gebeurd ook met de mens, alles is verbonden, niets is verdeeldheid. Verdeeldheid is gecreeerd om de mens te onderdrukken. We kunnen zeggen dat het een rare wereld is maar we kunnen ook zeggen dat aan deze gecreeerde, verdeelde samenleving een eind aan komt en mensen meer en meer naar binnen keren om hun eigen waarheden te her_ontdekken. Ieder mens is uniek, ieder mens heeft zijn eigen gereedschappen om bij te dragen. De illusies, de tegenstrijdigheden die worden verspreid via de media, de politiek, en al wat nog meer... begin er om te lachen, sluit je af, verken je eigen wereld, diep verborgen in jezelf!



dinsdag 15 mei 2018

In het land van de blinden hebben de Eenogen de macht, maar zien niet wat voor schade ze aanrichten. In rap tempo verdwijnt het gefluit van de vogels, het gezoem van de insecten en nee, ik hoef het niet ergens te lezen. De tuin ligt er schitterend bij, prachtige azalea's in verschillende kleuren, de sering die uitbundig bloeit en onze honingboom staat vol in blad. De aanvluchtroute naar de vogeltafel blijft leeg, de bakjes met water, waar we altijd gewend waren dat de vogels een bad namen na een warme dag, blijft leeg. Zoemende insecten ontbreken, hier en daar een hommel of een wesp, maar ze verdwijnen net zo hard. De bomen, elk jaar werden er nestjes in gebouwd, blijven stil. En s' ochtends bij het ontwaken geen koor van fluitende vogels meer, het koor is ernstig uitgedund. Tijdje geleden stierf een versuft vinkje in mijn hand, de hele dag had het zo gezeten, af en toe vloog het me achterna maar het leek verdoofd, versuft en er volgde later nog een klein vogeltje op dezelfde manier. Het is stil, overal waar we komen, alsof we in niemandsland vertoeven. Wel horen we vaker de sirenes en de kerkklokken, maar daar raak je aan gewend. Maar goed is het niet. In het land van blinden hebben Eenogen de macht, maar ze zien niet wat voor schade ze aanrichten. Om maar te zwijgen van onze nieuwe N18, ik wil er niet eens overheen, je rijd om en als je de auto's ziet rijden, achter elkaar alsof ze op een rails rijden. Te triest voor woorden hoeveel huizen er zijn verdwenen, hoeveel natuur er voor moest verdwijnen en als we de oude N18 nemen, verbijsterd dat 1 stuk is verdwenen omdat de economie voorrang heeft op de mensen, op gezondheid, op natuur. In het land van de blinden leest men enkel braille, men ziet het niet, men hoort het niet, men kwaakt en de Eenoog gebruikt zijn macht.



donderdag 10 mei 2018

Wat nu, in de afgelopen maanden werd ruw relaties, karma's verbroken. Leegte in en om ons heen, al waar ik me voor in heb gezet,viel weg. Wat nu... het leven geeft me wel de nodige instrumenten om mij meer in het nu te zetten. Het lichaam geeft de signalen wel af, met gevolg een schop van mijn eigen spade bezorgde mij gekneusde ribben. Rust in de tent, rust in mijn geest en wat nu. Zoveel opeenvolgend en het laatste was dat je zonder uitleg na de verkiezingen eruit wordt gezet. Ik vond het niet eens erg, het hing in de lucht, als wij mensen niet onze stem mogen laten klinken voor en met mensen, enkel voor wat men ons voorschrijft, kauwt en kiest om een andere richting op te gaan, dan is het over. Wat nu... het is alsof de massa blijft volgen, chaos en angst overal. De ogen gesloten, onze natuur is in nood. Zieke bomen, dode bomen, droge grond, je ziet het overal om je heen. Weinig vogels, zeer weinig en je hoort veel klachten die worden afgedaan met veel google wijsheden en paracetamol. Wat nu... en dan valt me iets binnen " wat als dat wat wij zien allemaal illusies zijn?" Dat er zoveel meer is, maar met onze ogen gesloten, ons brein op slot en maar gericht op onze zekerheden, onze tekorten, kunnen we het ook niet zien. Het veld gesloten voor ons. Ook dankbaarheid voel ik, de wijze lessen, de vele strijd die ik moest voeren, de pijnen van het lijden omdat ik niet paste in het hokje, geen enkel hokje. Het leven is geen gevangenschap, je moet de moed hebben om het te doorbreken, om je licht niet te doven, om je gevoel, je hart te laten spreken. Te luisteren, niet naar woorden, maar wat er verteld wordt tussen de woorden. Noem het energie en energie is niet te verwoorden! Ik ga een andere kant op, dieper, en het wordt me getoond. Ik hoef niet te zoeken, ik hoef niet te bewijzen, te vechten.... maar dat iets eindigt dat is voelbaar, herkenbaar in de ziel!



donderdag 3 mei 2018

Pffff... wat een maand, zeker 2 maanden, ach laat ook maar, al die maanden liggen achter ons. Het voelde de laatste dagen echt als een burn_out met als afsluiting een ware coupe binnen de politiek. Nou, geef mijn portie maar aan Fikkie, mijn innerlijke stem heeft me keurig door woelige wateren naar Huis geleid. Tijd voor mezelf, tijd om dat te doen wat ik al zo lang niet meer deed, laat staan, ik kan het me niet meer herinneren. Tijd voor mijn lichaam en tijd voor mijn geest. Tijd voor mooie dingen, momenten om te genieten. Oppas_moeder van een schitterend kleine kitten, de hartewens van mijn dochter. Het huis leeg, definitief is ze uitgevlogen en een nieuwe toekomst ligt voor haar open. We hebben allen de tijd doorstaan, we hebben veel geleerd, veel losgelaten. Onze lichamen hebben wat af gezuiverd, mijn eigen weerstand is nog laag. Maar ik koos voor Leven, en dankbaar ontvang ik met tranen van Liefde, mensen zijn zoveel mooier dan, tja.... ik zeg maar niets. Ik ben vrij, in die zin, mijn naam is gezuiverd, mijn gevoel heeft niet gelogen en hoe mijn weg zich ontvouwd, ik vertrouw!



woensdag 4 april 2018

Een terugkerende situatie speelt in ons leven, 'ons huis'. Uiterlijke omstandigheden dwingen ons om te voelen, om te luisteren naar wat het ons te vertellen heeft. Ons huis heeft altijd een rol gespeeld, elk huis dat we hebben bewoont, konden we vertrekken. Altijd de weg van de minste weerstand kiezen, om geen angst te voelen en altijd de hoop, de verwachting dat we ons huis zouden vinden. Uiterlijke omstandigheden vertellen niets, het zijn juist de innerlijke omstandigheden die belangrijk zijn. De angst, het niet vertrouwen op hetzelf, op het leven. Situaties komen terug om ons te dwingen om te vallen in het onzekere. Het uiterlijke zijn onze leermeesters. Ons huis staat altijd symbool voor onszelf, in het vertrouwen in onszelf, vertrouwen in de weg die we bewandelen, vertrouwen in het leven. Als we afgaan op het uiterlijke, blijft het rad draaien en blijft de situatie zich herhalen. Ik voel me verloren, alsof het is gebroken in mezelf. Al onze huizen hadden schitterende tuinen, door onszelf aangelegd en onderhouden. Dit huis niet, dit was ook niet het huis waar we in zouden gaan wonen. Omstandigheden dwongen ons een ander huis te accepteren. Een grote, verwilderde tuin erbij. Uren hebben we erin gestoken om de tuin mooi te krijgen. We hebben genoten van onze tuin, maar jaloezie is een grote spelbreker en jaloezie van anderen nekt ons. Ons licht wordt niet geaccepteerd, de waarheid niet gehoord. Dit x kiezen we om de angst te doorbreken, te staan voor ons licht, onszelf te laten vallen in het onzekere. Want ons huis is niet zeker... maar ik vertrouw op het leven. Uiterlijke omstandigheden is angst, innerlijke is belangrijker; te gaan staan voor jezelf, je licht, het onzekere en het vertrouwen dat het leven zijn weg volgt! 



woensdag 28 maart 2018

En dan is het stil, akelig stil. Het verleden herhaald zich en het is alsof niemand er zich druk maakt. Alle vragen worden beantwoord, je hoeft alleen maar stil te zijn. Een enorme herhaling van de geschiedenis herhaald zich, mensen worden ingesloten en moeten zich zelf maar redden, om de kernen,al jaren een bouwput en het einde nog niet in zicht. De natuur oogt droog en de bomen zien er ziek uit. Overal worden de bomen gekapt en ook dat is al jaren aan de gang. Een bouwput van een wegennet, alsof het een afleiding is. Mensen zijn nu eenmaal wanhopig bezig alles te volgen wat buiten hen is en niet van wat in hen is. En dan is het stil, akelig stil. Het verleden herhaald zich en het is alsof niemand er zich druk om maakt. Het doek van illusies valt, politiek wapent zich met man en macht om hun plannen door te zetten ten koste van welzijn, van onze natuur. Het enigste wat we kunnen doen is gewoon stil te zijn, aanwezig in het nu.



vrijdag 23 maart 2018

Dorpje...; er was eens een dorpje, ooit een bruisende kern en langzamerhand liep het terug. De opmars van het materialisme. Binnen in het dorpje ook een machtpositie, en men werd tegen elkaar opgezet, onvrede werd gesticht. Het dorpje verloor de strijd, middenstand verdween, panden verpauperde en de media deed een schepje erbovenop. Het woord "Krimp" werd geboren. Het dorpje anno 2018, de komst van een nieuwe weg, de soapstory N18, isoleert het dorpje aan alle kanten. Al wat buiten ons is, zit in ons... mensen zijn ontevreden, mensen zoeken rust en willen geluk. Maar willen de mensen daadwerkelijk rust, geluk en tevreden zijn? Men zet de liefdadigheid in voor behoud natuur, dieren en saamhorigheid. De realiteit is dat mensen niet gehoord worden, tegen elkaar opgezet worden, surfen van media naar media en het licht in de ogen van de ander niet zien. Het dorpje, naast de Krimp nu ook geisoleerd van de naburige kernen, heeft het vechten dan nog wel zin? 
Ik geniet nog van de diertjes, vogeltjes en de eekhoorntjes, zolang het nog kan, want de bomen worden bedreigd, weer leven minder! Ik geniet nog van het dorpje, zolang het nog kan, want ook hier; de panden gaat neer!


donderdag 22 maart 2018

Verkiezingen...; Na maanden bestookt te worden via internet vieren we vandaag ons eigen feestje. Politiek en bewustzijn werken niet samen en de keuze had ik al gemaakt nadat ik werd aangevallen door politici. Mijn naam zwart gemaakt, net voor de verkiezingen, vooraf gaand door een vuurzee van dreigementen. Mijn eigen huis ligt onder vuur, letterlijk en figuurlijk. Het vechten gestaakt, mensen zijn belangrijker, wat ik heb bereikt, waar mijn liefde ligt, is belangrijker dan het vechten en bekogelen van elkaar. Angst overheerst, macht aan het wankelen, maar het Licht in mij schijnt. Vandaag vieren we ons eigen feestje!



vrijdag 2 februari 2018

Wat een storm raast er door en om ons heen, voel me onderhand een verwelkte bloem. De bureaucratie slaat op hol, opzeggingen bezorgd je een hoge bloeddruk, of het wordt genegeerd, of 1 sloeg alles; onze zorg, de alarmering opzeggen en dat belooft wel. Het apparaat moest men afkoppelen en keurig versturen. Zie je het voor je, een 86 jarige man wankel de wankel op een trappetje om dat apparaat te verwijderen, hetzelfde apparaat waar men keurig de overeenkomst met de client gemakshalve maar hadden genegeerd. Gevolg een gepeperde rekening voor de slordigheid en natuurlijk voor de client zelf. Bureaucratie en innen, dat is het motto, ach de mensen zelf die slikken het wel, die verliezen zichzelf in zichzelf. Apparaat met veel moeite losgekoppeld, in de doos, voldoende foto's gemaakt en aangetekend verzenden. Geen energie meer verspillen. Golven van emoties, negatieve vastzittende emoties stormen om me heen, munt, uitgeblust, alles in het proces van diepe zuiveringen. De mens die zich naar het licht beweegt, onderweg zich in het donker nog veilig waant. De storm raast alles omver. Een wandeling in het bos, omgewaaide bomen, met wortel en al, de verzuring duidelijk zichtbaar maar ach, wie trok het zich aan. Van binnen zijn de bomen ziek, aangetast door de enorme vervuiling, maar ach wie maakt zich daar druk om. En daar sta ik op de berg en kijk vooruit, verbazing, naast een mega toren zie ik nu recht vooruit de windmolens. Lang leve toeristisch Achterhoek, bomen geveld, bomen omgewaaid, wegen aanleg en bij de volle maan had ik het weer, 2 vliegtuigen met veel lawaai vlogen over mijn huis. Wie is nu gek... nou ik ben het niet... maar de mens denkt nu liever aan getalletjes, aan cijfertjes, aan jaartallen, aan geld, economie en politiek. Maar de realiteit, onder onze neus, zo zichtbaar, zo voelbaar, ach dat waait wel over. Helaas dit x niet, de fundering is weggeslagen, het verval niet meer tegen te houden en het enige wat belangrijk is, bewustzijn, herinneren en leef je ervaringen! Pffffff...



woensdag 31 januari 2018

Ons voedsel...; Ik kon veel dingen niet begrijpen, ik kon het niet rijmen maar ik voelde wel dat ons voedsel ons niet meer voed. Ons voedsel is belangrijk voor opname van het lichaam, bouwen we tekorten op geeft het lichaam dat aan. De angsten die ik toen voelde, het verzetten om mee te doen wat men van ons verwacht. Mijn kind groot gebracht met het aanvullen van het juiste wat in ons lichaam niet of nauwelijks aanwezig is. Hoe krijgt men de mens in zijn macht, dat kan maar met 1 ding en dat is ons voedsel en het is waar... wie dieper durft te gaan, ziet dat alles in verbinding staat met een enorme industrie die juist op de mens is gebouwd. En hoe we ook zoeken, onze voeding dient aangepakt te worden en echt ik geloof niet in gluten en wat nog meer, ook hier wordt rijkelijk aan verdient omdat het tot voor een paar jaar gewoon kanariezaad was en wij maar afvragen waarom eten de vogeltjes zo slecht? We moeten het dichter bij Huis zoeken, voor kwaliteit gaan, onze boeren dienen weer het land te bewerken met hun eigen kracht en macht. We hebben weer granen nodig, voedsel met mineralen en vitamines en niet wat wij nu eten, wat ons aangeboden wordt met mooie reclame en media... Ik kon veel dingen niet begrijpen, ik kon het niet rijmen maar in stilte word veel beantwoord. Blijf niet veilig aan het oppervlakte, neem een duik....



woensdag 10 januari 2018

Hoe blind kan de mens zijn? hoe volgzaam en de waarschuwingen in de wind slaan. Als ons milieu verontreinigd is, uitgebuit en onze voeding voldoet niet meer om ons lichaam en geest te voeden, is de mens er net zo aan toe als de Aarde. Mijn ziekte had een reden, ik zal er ooit voor gekozen hebben, de weg die bewandeld heb gaf me healing op bepaald niveau. Ik doorbrak een grote weerstand, omdat mijn blik van binnen naar buiten verandert is. En als stortvloed van bewijzen, wetenschappelijk ondersteund, viel zoveel op de plaats. Er wordt ons zoveel niet verteld, terwijl we al zolang gewaarschuwd zijn. Onze lichamen, mijn lichaam neemt niet voldoende meer op door ernstige vervuilingen en uitbuitingen van ons milieu, onze voeding. Het is 1 geheel, het is niet afgescheiden. De mens verdeeld het. Het betekent niet dat een ander je kan genezen, het lichaam en geest heeft een geneeskrachtig vermogen. Maar op het moment dat we inzien dat alles verbonden is kunnen we het ook draaien naar het licht. Ik was dankbaar toen de stukjes op de plaats vielen, dat mijn lichaam niet had gelogen, dat het zeker niet tussen de oren zat. Vervuiling richt schade aan het lichaam en geest. Het is een prioriteit om bewust te worden, de realiteit onder ogen te zien en te voelen. Een proces wat nu degelijk aan de gang is, overal ontwaken steeds meer mensen!



dinsdag 9 januari 2018

"Dit is een herhaling" antwoordde de ander en die woorden raakte me diep. De strijd van toen, het gevecht tegen lucht, het gevecht tegen de dood en niemand die het ook maar iets deed. Er is nabij onze woning een enorme vervuiling, het ligt gewoon in de sloten en een zogenaamd vennetje. De boeren hebben geen schuld, de politiek en zijn makkers dragen schuld. De mensen zwijgen en houden zich bezig met bekende zekerheden. Dieren reageren op vervuilingen, mensen ook. De lichamelijke klachten kwamen dan ook wel bekend voor maar dit x voelde anders, het komt de huizen binnen, de huid reageert erop. Lucht is de eerste levensbehoefte van een mens, goed in en vooral uitademen is belangrijk. De energie neemt af, zo voelbaar, alsof ik mee wordt genomen in een draaikolk van pijn en licht. Van binnen naar buiten is onwerkelijk, mensen willen verandering, duurzaamheid maar men blijft vastzitten in zekerheden, in media_fabels, in een economie die weer zal aanzetten. Om ons dorp voltrekt een ware veldslag op de natuur, bomen worden gerooid, autowegen verrijzen, het gif wat in onze zit wordt losgewoeld en ook daar zien we beelden van terug, dieren massaal op de vlucht van de vervuilingen. Druk maken over afvalscheiding, de manier waarop, zo bekend maar de mensen worden afgeleid en men draait er zelf voor op. Het heeft niets met afval scheiden en duurzaam te maken, het is een neerwaartse spiraal, de lastenverhoging zal bij velen hard binnenkomen, de gezondheid van mens en ook dieren worden ernstig in gevaar gebracht. Vernieuwde werkgelegenheden, waar we massaal om roepen worden hierdoor tegengehouden. Mijn blik van binnen naar buiten doet me zelf pijn en toch in al die stilte momenten, doe ik het juiste en daar hoef ik niet aan te twijfelen. Ik zie hoe hoe mijn droom of visioen of wat dan ook vorm gaat aannemen in de weg die ik heb afgelegd, de taal van energie is symboliek en niet van kennis en dit jaar staat dat het onbekende, het niet kunnen, doorgang vindt.