woensdag 4 april 2018

Een terugkerende situatie speelt in ons leven, 'ons huis'. Uiterlijke omstandigheden dwingen ons om te voelen, om te luisteren naar wat het ons te vertellen heeft. Ons huis heeft altijd een rol gespeeld, elk huis dat we hebben bewoont, konden we vertrekken. Altijd de weg van de minste weerstand kiezen, om geen angst te voelen en altijd de hoop, de verwachting dat we ons huis zouden vinden. Uiterlijke omstandigheden vertellen niets, het zijn juist de innerlijke omstandigheden die belangrijk zijn. De angst, het niet vertrouwen op hetzelf, op het leven. Situaties komen terug om ons te dwingen om te vallen in het onzekere. Het uiterlijke zijn onze leermeesters. Ons huis staat altijd symbool voor onszelf, in het vertrouwen in onszelf, vertrouwen in de weg die we bewandelen, vertrouwen in het leven. Als we afgaan op het uiterlijke, blijft het rad draaien en blijft de situatie zich herhalen. Ik voel me verloren, alsof het is gebroken in mezelf. Al onze huizen hadden schitterende tuinen, door onszelf aangelegd en onderhouden. Dit huis niet, dit was ook niet het huis waar we in zouden gaan wonen. Omstandigheden dwongen ons een ander huis te accepteren. Een grote, verwilderde tuin erbij. Uren hebben we erin gestoken om de tuin mooi te krijgen. We hebben genoten van onze tuin, maar jaloezie is een grote spelbreker en jaloezie van anderen nekt ons. Ons licht wordt niet geaccepteerd, de waarheid niet gehoord. Dit x kiezen we om de angst te doorbreken, te staan voor ons licht, onszelf te laten vallen in het onzekere. Want ons huis is niet zeker... maar ik vertrouw op het leven. Uiterlijke omstandigheden is angst, innerlijke is belangrijker; te gaan staan voor jezelf, je licht, het onzekere en het vertrouwen dat het leven zijn weg volgt!