maandag 22 oktober 2018

#Dagvaarding...: gedaagd worden door je eigen verhuurder en wat moet je ermee? Van slachtoffer wordt je een misdadiger; je voldoet niet aan het systeem. Je betaald je huur, je draagt zorg voor het huis, voor de tuin maar als je niet volgt, niet keurig je gedwee houd dan ben je uit gerangeerd! De wetten beschermen de burgers niet. De wetten vertonen gaten waarin men misbruik kan maken waar een hele dienstverlening is op gebouwd; een bron van inkomsten en aan het eind is de enige die eraan verdient en vrijuit gaat, degene met de meeste macht. Alhoewel zolang het duurt, want wat zegt bezittingen nog? Uiteindelijk worden we allemaal leeggezogen. Gedaagd worden door je eigen verhuurder en de enigste om wie het gaat, zijn tot heden nog niet gehoord. Elke situatie heeft te maken met een duistere vlek in onszelf en dit x als ik kijk naar mezelf, ik heb er geen zin meer in, ik kan niet meer meegaan in het verhaal.



maandag 15 oktober 2018

#Euthanasie ...; ook alweer een mooi woord waar men geld aan verdient.Je hebt een verklaring getekend, je betaald contributie aan de #euthanasievereniging, je hebt het keurig bij de huisarts aangegeven, opgeslagen in een dossier. Hij werd minder in gezondheid aan het begin van dit jaar. Jammer, onze gemeente heeft nieuwe slogans en via de media worden we gehersenspoeld met de term "dementie". Het was vechten tegen de bierkaai, want er zijn nogal wat die daarop inhaken dat iemand dement is, psychisch niet in orde.... praat de ander ziek, zwak en achteraf probeer de persoon kaal te plukken. Na uitputtende dagen dat hij verbleef in mijn huis werd hij vervoerd naar het ziekenhuis. Aangezien men maar een rapportje moest schrijven met onbekende oorzaak om de ambulance te laten komen, de eerste hulp dat wel. De gewone ambulance zou hier niet voor uit rijden. Eenmaal in het ziekenhuis werd hij geholpen aan zijn blaas maar men had in de gaten dat er iets niet klopte daarboven in zijn hoofd. Na 3 dagen kregen we te horen een grote tumor in zijn hersenvlies wat zou gaan drukken op zijn hersenen. Dat was een klap in ons gezicht. Hij was gelukkig, hij had een mooi huisje en genoot volop na jarenlang chaos, pijn en lijden. Geen operatie en dat hield in dat hij uitbehandeld was. Hij wilde euthanasie, hem kennende wilde hij het echt vooral omdat hij de gang van zijn zaken had meegemaakt met zijn vrouw; geen euthanasie maar een lijdensweg; in leven houden is een hele economie opgebouwd. Ik vraag het euthanasie traject aan. Rampzalig, hij wordt bedolven in nog geen week tijd met vragen die men aan een kleuter zou stellen en de uitkomst was ' men. heeft nog genoeg wilskracht." Daarna was hij echt uitbehandeld, geestelijk en lichamelijk zwaar verwaarloosd. Wassen kon er niet af, schone kleren, nachtgoed, het was allemaal teveel.Psychisch raakte hij verzwakt en daarnaast werd hij benadert door een persoon die uit was om een wig te drijven tussen hem en mij en uit was op bankrekeningnummers en oh oh... zijn tv. Ernstig verzwakt is hij vervoerd naar een veilige plek, bij de taxi kreeg ik pas te horen dat hij een blaasontsteking had en in mijn achterhoofd het lef dat het ziekenhuis had om te vragen of wij hem konden vervoeren. Een persoon, ernstig verzwakt die ze in bed lieten liggen en sterk achteruit ging, niet meer op eigen kracht kon opstaan. Nu is hij veilig, hij heeft rust en verzorging , en wie weet nu bekend is dat hij uitbehandeld is, aan de kant geschoven, doorgeschoven zonder... ja... laat maar, komt de euthanasie verklaring weer in beeld. Euthanasie, weer een woord, waar veel geld aan wordt verdient, waar huisartsen tekeer gaan, waar een ziekenhuis een theater speelt en waar de mens als oud vuil in een hoekje wordt gestopt; zoek het maar uit. Voor ons zijn het heftige tijden geweest om het allemaal nog een x mee te maken. Maar niets is erger dan een mens te zien gevangen in zijn eigen lichaam en alles bewust mee te maken en zich niet kan verweren!