maandag 31 december 2018

We zijn hier om stukken uit te werken binnen relaties. We zijn hier om licht te laten schijnen op de duistere stukken in onszelf. De relatie met onszelf te herstellen! De spiegels te doorzien en op te lossen, achterlaten in de tijd. Oudejaarsdag laat ik definitief het oude achter, ik dank het verleden voor de lessen en het geleerde neem ik mee. 
Al wat is, was er al... mijn ouders waren geweldige leermeesters; lichaam en geest zijn een! Men kan de ander niet genezen, men kan de ander niet begrijpen als men niet bewust is van zijn eigen verborgen stukken. Het komt tot ons, door ons en het lost op. Het lichaam is in staat te healen, als men bereid is zijn eigen Hart te openen en de weg te bewandelen met ups en downs, een lach of een traan. 
" De Vader, de Moeder, de Zoon en de Heilige Geest" een cyclus voltooid!

Voor allemaal de beste wensen voor 2019!





vrijdag 28 december 2018

Beerputten gaan definitief open, overal om ons heen en zo ook in onszelf en ook in mij. Golven van emoties, beelden komen aan het netvlies voorbij, laat maar komen, laat maar stromen en het verdwijnt. Natuurlijk voel je de pijn, de pijn die ik mezelf liet aandoen, de pijnen die ik droeg en die mijn lichaam verzwakte, enkel om de eindlijn te halen, Er moet toch zoiets als vrede zijn. Kijk eens om je heen, chaotisch, de mens op hol geslagen, spartelend om vast te houden en ik vraag me af waaraan? Hebben we het echt allemaal nodig? kan het niet minder zijn? ... Er is zoveel in beweging, maar de massa slaapt en wordt op een dag wakker geschud dat het allemaal een illusie was. Beerputten gaan definitief open, natuurgeweld tonen ons een spiegel. Al jaren gewaarschuwd en de zogenaamde klokkenluiders, de voorlopers werden aan de kant gezet, men wilde niet horen, niet voelen en niet zien. Golven van emoties, beelden komen aan het netvlies voorbij, laat maar komen, laat maar stromen en het verdwijnt. 



dinsdag 4 december 2018

Het leven geeft je de beloningen als je ze ziet en kunt ontvangen. Vandaag was ik vanuit mijn hart dankbaar voor de hoge prijs die ik ooit had betaald, maar mijn geloof het nimmer liet afweten. Ik zag de harde leerschool, lessen die men leert en die je nu dagelijks om je heen en in de media en uit de mond van mensen hoort, de onvrede, de onafhankelijkheid en vooral meer bezig met buiten en de kern waar alles omdraait, ontwijkt. Dankbaar voor het inzicht dat al waren het harde lessen, het nu vruchten gaat afdragen in een vernieuwde tijd. Misschien was ik al voor in de tijd maar in dit gesprek was ik in het nu, het is nu eenmaal, ik hoef niet meer te vechten, te bewijzen, te overtuigen... vernieuwde wetenschap in staat van mensen heeft altijd bij mij voorop gestaan. Maar kijk ik om me heen, is het een chaos, een armoedig en kortzichtig denken. De bomen konden dan tot hoog in de hemel groeien, aan alles komt een eind, het werkt niet meer en is het niet zo; ' zo binnen, zo buiten?' Van het ene uiterste in het andere en we staan later boven onze vuilnisemmer. Ja, het probleem wordt niet opgelost, de kern wordt niet aangepakt. Nee, er ontstaan grotere problemen en 1 ervan raakt me, en dat is het water wordt mis_bruikt. Water is een energie, belangrijk voor alles wat leeft... denk daar eens wat dieper over na, dan een vuilnisberg waar onze industrie de burgers voor op laten draaien. Jarenlang verwend met pakken, flessen, verpakkingen om het de mens zo eenvoudig en makkelijk te laten leven. Het is ongelooflijk dat men problemen met hetzelfde denken wil oplossen en zo is het ook met onze natuur, lichaam en geest. Het is niet overleven en gevangen houden in hetzelf, maar leven, voelen en ons niet langer voeden en inademen met doodsheid. Uiteindelijk is alles 1, alles is verbonden met elkaar, zo simpel en al je lessen, ze dienen ergens voor. Zoals ik vandaag, dankbaar voelde voor de hoge prijs die ik ooit had betaald maar nimmer van mijn innerlijk geloof afweek! Vernieuwde wetenschap in dienst voor de mens is een prioriteit, maar dan zal men uit de wereld van zombies moeten stappen!



maandag 3 december 2018

Chaotische dag, alsof de woorden vermeerdert raken zonder inhoud. Ik luister al helemaal niet meer, het is alsof je in een kakelend kippenhok staat en men maar praat en praat, maar niets verteld. De media i.d. je leest, en je leest het nog een x over en bij de 3de x heb ik zoiets van; er staat helemaal niets. Een afspraak gepland, de lucht is donker en ja hoor voor ons verrijzen de gele bordjes weer. Ik wil niet meer, ik wil zo gauw mogelijk terug naar huis maar helaas, onze afspraak staat. Daar zitten we, wat een industrie en ik voel me shit. Snel de handtekening en hoppa mee naar huis, niets geen geblaat, ik wil niets meer horen. En ja hoor, we nemen een andere weg en de weg is natuurlijk afgesloten. In Berkelland geen gele hesjes, maar overal gele bordjes en je vraagt je af waarom? Van de andere kant naderen we ons dorp en we zien files, zwaailichten, het zal toch weer niet raak zijn. Het vraagt hier om problemen, die hele weg, afritten, rotondes met hun enge betonnen afscheidingen en slecht zicht, alsof ze hier om ongelukken vragen, want dat houdt natuurlijk de zorg op poten. Ik wil naar huis, naar de rust en afsluiten van buiten waar het zo onrustig is vandaag, voelbaar in mijn botten, mijn lijf, mijn hoofd. Er gebeurd zoveel dat het denken niet eens meer denken kan en af en toe een heldere inzicht, mijn eigen woorden en dat geeft een bepaalde rust!



zondag 2 december 2018


Hoe stiller het wordt,
hoe aardedonker het is, 
het gevoel dat je op een afgrond staat en denkt; 
bekijk het maar!

De balans herstellen, het denken voorbij laten gaan,
geen weerstand, gewoon laten gaan...
de ruimte die ontstaat,
een spiegel doorbroken
een samenzijn
herkenning en begrijpen,
het luisteren naar elkaar
Het licht breekt door
en al is de buitenwereld grauw en grijs
ontevreden en bang.
Het is allemaal de herhaling
en zie hoe ver we zijn gegaan.
De wereld redden begint niet met geld te doneren,
Nee, bewust_zijn, bewustwording,
begint altijd met hetzelf en in jezelf
investeren!