maandag 3 december 2018

Chaotische dag, alsof de woorden vermeerdert raken zonder inhoud. Ik luister al helemaal niet meer, het is alsof je in een kakelend kippenhok staat en men maar praat en praat, maar niets verteld. De media i.d. je leest, en je leest het nog een x over en bij de 3de x heb ik zoiets van; er staat helemaal niets. Een afspraak gepland, de lucht is donker en ja hoor voor ons verrijzen de gele bordjes weer. Ik wil niet meer, ik wil zo gauw mogelijk terug naar huis maar helaas, onze afspraak staat. Daar zitten we, wat een industrie en ik voel me shit. Snel de handtekening en hoppa mee naar huis, niets geen geblaat, ik wil niets meer horen. En ja hoor, we nemen een andere weg en de weg is natuurlijk afgesloten. In Berkelland geen gele hesjes, maar overal gele bordjes en je vraagt je af waarom? Van de andere kant naderen we ons dorp en we zien files, zwaailichten, het zal toch weer niet raak zijn. Het vraagt hier om problemen, die hele weg, afritten, rotondes met hun enge betonnen afscheidingen en slecht zicht, alsof ze hier om ongelukken vragen, want dat houdt natuurlijk de zorg op poten. Ik wil naar huis, naar de rust en afsluiten van buiten waar het zo onrustig is vandaag, voelbaar in mijn botten, mijn lijf, mijn hoofd. Er gebeurd zoveel dat het denken niet eens meer denken kan en af en toe een heldere inzicht, mijn eigen woorden en dat geeft een bepaalde rust!