zondag 31 maart 2019

Wow, dit is oprechte shit en het lijkt of er geen einde aan komt. Stil vullen we elkaar aan; verbijsterend, pijnlijk alsof we leven in een science fiction, onwerkelijkheid en de mensheid ziet niets of wil het niet zien om zichzelf te verbergen achter zoveel schijnmaskers. Wow, dit is oprechte shit, een science fiction en mensen willen het niet zien of horen. Weg al die mooie praatjes, spiritueel gedoe, wat schieten we ermee op? Dit is NU, er is geen toekomst, er is geen verleden... pak je verantwoordelijkheid op, schuif het niet door en door, geen probleem wordt ooit opgelost bij verantwoordelijkheden afschuiven. Wow, dit is oprechte shit en reken maar dat ik mijn eigen verantwoordelijkheid hier oppak en op dit moment voelt het zwaar, omdat ergens diep in het systeem van binnen het onderdrukt is; het niet mogen dat ook wij als individu onze eigen verantwoordelijkheid oppakken en niet langer de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven uit handen geven. De maatschappij heeft ons niet het leven gegeven, de maatschappij heeft ons een ego gegeven!



vrijdag 29 maart 2019

Woorden, wat zeggen woorden? ... je legt de verantwoordelijkheid neer bij de juiste partijen. Niet langer afschuiven en afschuiven op de ander. Het is alsof het tussen de woorden wordt verteld. Systemen dekken elkaar in en lopen hopeloos vast in het oerwoud van woorden, kennis en wetten. Het systeem werkt met subsidies, met robots die niet verder kunnen kijken en trekt net dat aan wat ze nodig hebben om chaos onderling te zaaien. En niemand komt met een oplossing, en opvallend genoeg, ze komen er gewoon mee weg en kunnen doorgaan dankzij het systeem. Gooi overboord al die kennis, wees niet langer een zombie tussen al die zombies. Kennis zal ons niet helpen, de media maakt ons bang en is het eigenlijk niet de schaamte, schamen voor ons verleden, schamen dat we niet voldeden en schaamte is altijd angst. 
Woorden, wat zeggen woorden...? men schuift de verantwoordelijkheid neer bij de ander en men blijft maar doorschuiven en chaos is geboren!




maandag 4 maart 2019


De mens is opgegroeid, opgevoed in een maatschappij, de mens is gewend aan mensen om zich heen, ergens bij horen; een familie, een vereniging, een kerk, een sekte, ergens als het maar niet is alleen. 
Nu worden we getriggert op diepe zuiveringen, diep in onszelf en zie hoe velen krampachtig zich vasthouden aan het comfort_denken, het leven in de illusies en het niet zien van de realiteit. 
Al die mooie woorden, kennis overdragen, het vertroebeld ons denken, het onderdrukt onze pijn. Het vluchtgedrag is groot, chaos ontstaat, krampachtig vasthouden aan het bekende. Het onbekende is angstig, het niet weten. Ja ik voel, ik voed me door energie, ik zuiver en oh wat een pijn en ook ik wil soms een bril dat ik niet hoef te zien, te voelen de realiteit. 
Al wat jezelf niet ervaart, niet doorvoelt, kun je onmogelijk delen. Kun je niet begrijpen, laat staan dat de ander je begrijpt. 
Kijk naar een boom, hij staat alleen, hij voed zich niet met kennis, hij houd zijn familie niet vast. Hij laat los, valt in diepe rust, voorzichtig ontvouwen de scheuten en ineens staat hij daar in volle bloei. 
En de mens houd zich vast, enkel om ergens bij te horen.... 
Ach mens, laat het los!