maandag 4 maart 2019


De mens is opgegroeid, opgevoed in een maatschappij, de mens is gewend aan mensen om zich heen, ergens bij horen; een familie, een vereniging, een kerk, een sekte, ergens als het maar niet is alleen. 
Nu worden we getriggert op diepe zuiveringen, diep in onszelf en zie hoe velen krampachtig zich vasthouden aan het comfort_denken, het leven in de illusies en het niet zien van de realiteit. 
Al die mooie woorden, kennis overdragen, het vertroebeld ons denken, het onderdrukt onze pijn. Het vluchtgedrag is groot, chaos ontstaat, krampachtig vasthouden aan het bekende. Het onbekende is angstig, het niet weten. Ja ik voel, ik voed me door energie, ik zuiver en oh wat een pijn en ook ik wil soms een bril dat ik niet hoef te zien, te voelen de realiteit. 
Al wat jezelf niet ervaart, niet doorvoelt, kun je onmogelijk delen. Kun je niet begrijpen, laat staan dat de ander je begrijpt. 
Kijk naar een boom, hij staat alleen, hij voed zich niet met kennis, hij houd zijn familie niet vast. Hij laat los, valt in diepe rust, voorzichtig ontvouwen de scheuten en ineens staat hij daar in volle bloei. 
En de mens houd zich vast, enkel om ergens bij te horen.... 
Ach mens, laat het los!