donderdag 30 mei 2019

Onverwachts lopen we daar op een meubelboulevard rond. We hadden andere plannen maar ja, planning valt bij ons altijd in het water. Goedkope grote winkel met meubels en andere zooi benam me de adem. Kijk naar de bankjes en voel accuut een hernia, pijnlijke benen en al wat meer en natuurlijk binnen een jaar de rit naar de sloop. Synthetische rommel en lucht en ik maar denken dat de mensen een keer bewust werden van rommel, van onze economie. Helaas het vakantiegeld brand bij velen in de handen en daar lopen we langs norse, ontevreden zombie's snel naar de uitgang. Mijn eigen inboedel is al zo oud, ik moet erop kunnen zitten, ik moet erop staan, ik hoef niet met een rage mee te doen, het blijft gewoon staan. Moe zijn we ervan met zijn allen, dan maar weer terug naar huisje wel tevree!



woensdag 29 mei 2019

'Begrijp jij het nog?' 'Nee' klinkt als antwoord. En we gaan een filmpje uitzoeken. Fantastisch, Netflix in het Duits, Duitse ondertiteling en het aanbod wordt met de dag groter. Wat een spektakel om eruit te komen en opnieuw aanmelden. In de tussentijd pak ik mijn mobiel en op de achtergrond hoor ik voor het eerst sinds jaren geluiden van normale tv zender. DING DONG... wat is er allemaal aan de hand, mensen voeden zich met illusies en de realiteit, ach, lijkt wel of velen het niet boeit hoe het met de Aarde gesteld is. Er is een groepje actief dat wel degelijk de waarheid verspreid, maar het blijven woorden. Alleen al het bomen probleem, de mens zelf doet er ook hard aan mee. Onvoorstelbaar hoeveel er nu gewoon gerooid worden omdat ze een belemmering zijn. Onbegrijpelijk dat tuinen verdrogen, dieren wanhopig op zoek naar voedsel en dat nu de kleintjes uitvliegen. Niet nadenken, een harde regenbui is voldoende. Maar wie kijkt nu naar de straten, plaatsen waar het water niet weg kan lopen vanwege de aarde die hard en droog is. Het vele verwijderen van bomen en groen zorgt er ook voor dat de aarde niet meer stabiel is, het verzakt, het heeft geen stevigheid. Een paar druppels water, een beetje voer, groen in de tuinen het is allemaal te duur. De mens blijft vasthouden aan materie en surft van onderwerp naar onderwerp uit een vorm van verslaving. Tijd die benut had kunnen worden aan weer een sociaal gebeuren; de straten worden steeds stiller. Nee, we begrijpen niet meer, het blijft wennen aan het beeld van buiten. We kunnen niet meer denken, beter stil zijn en op het juiste moment actie. Er is nogal wat op te ruimen van binnen, maar ook een vorm van opnieuw verbinden en samen_werken... het leven blijft een mysterie dat geleefd dient te worden... en van lijden kan men enkel groeien! Mijn aandacht bij mijn pannetje soep, het vooruitzicht op een ontspannen avondje en niet te vergeten, onze diertjes die een ingebouwde klok hebben en zich verzamelen in de tuin; ' etenstijd, we hebben honger en graag een bakje schoon water erbij!' Nee, ik begrijp er geen bal meer van!


dinsdag 28 mei 2019

#Zorg...; Verdwaasd stond hij aan zijn tafel met zijn schrift. Hij wilde zo graag zijn ervaringen met de zorg delen met anderen, om ze te waarschuwen, maar hij kreeg niets op papier. Tranen in de ogen en onmacht en vooral veel leed. Ruim 40 jaar was hij samen met haar. Ze was gewaarschuwd door een natuurarts en toch negeerde ze het en koos voor de reguliere geneeskunde. Een aanrechtkastje gevuld met medicatie en elke x kwam er wat bij. Lichaam haperde vooral na een ingreep, ze was 1 van de 1ste met een nieuwe hartklep in ons land. Lichamelijk en geestelijk stierf ze langzaam in het leven. Ze kon niet haar liefde tonen, voor niemand en ook niet voor haarzelf. De laatste misschien 20 jaar werd ze in leven gehouden, het lichaam voelde doods, afgesneden van de geest en voor verzorgers en naasten is dat een nachtmerrie. Zorg werd gedeeltelijk uit handen genomen en dat was de genadeklap, alles in teken van verdienen aan het in stand houden van ziekte en de naaste meesleuren, de volgende patient in de toekomst. Het was een nachtmerrie, zeker voor hem, als een dier worden behandeld, ook ik ben er enorm van geschrokken en ook hoe ze met haar omgingen, alsof het vee was. Ze is uiteindelijk gestorven, doordat wij haar loslieten en dat ze mocht overgaan. Hij bleef achter, alleen in het appartement. 3 x zorg op een dag voor exceem en smeren maar, builenexceem en in het ziekenhuis werden enkel foto's gemaakt en 'tot over 2 weken meneer'. Hij vroeg hulp aan mij en ik heb hem meegenomen naar mijn huis. Een vader die ik niet kende nam ik op in mijn gezin. Hij was wankel, hij was ook moedig, 3 maanden heb ik heb verzorgd en begeleid met zijn exceem en conditie. Uiteindelijk kwam hij in het ziekenhuis, goede samenwerking en hij werd op mijn aandringen helemaal doorgelicht. Ik leerde hem dat hij zelfstandig kon wonen, ik leerde hem dat hij het juiste voedsel bereide en de juiste supplementen. Geestelijk begon hij te delen, zijn emoties, zijn kijk op het verleden, het was een wijze man. Toch voelde we dat het niet goed was met hem. Ik nam hem wederom , om tot rust komen, weer in huis en dat was werkelijk een nachtmerrie met de zorg. Uiteindelijk, binnen 4 dagen ging hij zo snel achteruit dat we elkaar in tranen los moesten laten. De uitslag die volgde was onverwachts, een grote tumor in zijn hersenvlies en deze kon niet meer groeien naar buiten, maar drukken op zijn hersenen. Geen operatie op zeer hoge leeftijd, dan maar euthanasie aanvraag. Het was een spelletje, ze verdienen er geld aan en mijn vader was nog wilsbekwaam. Hij had zijn papier, dan de huisarts. Huisarts ging uit het dak, dus die konden we ook afstrepen. Hij had jarenlang het ervaren in praktijk met zijn vrouw en nam zelf de nodige actie's om o.a de thuiszorg te ontzien, om ons, waar hij zich schuldig over voelde, te ontzien. Geen eigen huis, geen opvang in onze regio, dus hij bleef in het ziekenhuis. En daar hebben ze hem verwaarloosd, lichamelijk, geestelijk en en lichamelijke verzorging nam sterk af. Ik werd afgeblaft, ik kon opdraven als het weer mis was met zijn urine. Ik kreeg een psycholoog op mijn dak gestuurd en mijn vader lieten ze veel liggen, met gevolg dat hij in de war was en daar kon men weer misbruik van maken. Uiteindelijk heeft de zorginstelling een plek gevonden ruim 100 m van ons vandaan. Hij moest zijn eigen vervoer betalen, hij werd ontslagen met een blaasontsteking die ze voor mij hadden verzwegen. Hij had angst en schuldgevoel, daar de verzorging een bepaald persoon bij hem liet die probeerde zijn rekening te ontfutselen. Getuigen werden tot zwijgen gebracht, totdat we de persoon betrapte. Hoe onmenselijk is dit allemaal? Hij is goed terecht gekomen, fantastische verzorgers en artsen, liefde, inzicht, begrip en allen waren beduusd van ons verhaal. Ik ben ze nog steeds dankbaar, dat er mensen zijn in onze samenleving, die ondanks het vele lijden, de regels, wetten en ook de onwetendheid van mensen, meehelpen als de tijd daar is. Voor hem hadden we eigenlijk neergezet. Dat hij terug zou komen in mijn huis, we samen nog Chinees zouden eten en daarna euthanasie. Besproken met de zorg, maar 1 arts voelde zich voorbij gelopen door het ziekenhuis... nou dan ben je in mijn ogen geen arts, geen oog voor de mens en zeker niet voor de mens die mag overgaan. 
Ik hoop dat de verandering doorzet, dat mensen niet langer ingezet en misbruikt worden door het systeem en systemen om aan te verdienen. Dat mensen waardig, in liefde worden begeleid, want in ieder leven spelen emoties, onderdrukt door de maatschappij. Mijn vader is goed overgegaan, maar voor ons was de tijd te kort om te genieten van ons samenzijn!
Ouderen mensen zijn waardevol om hun ervaringen te delen met de jongeren, ouderen mogen dan een oud lichaam hebben, maar iets in hen is nog jong.

"Ja pap, misschien zijn dit jouw woorden.."
Zet 100 schapen bij elkaar en 1 ontsnapt. Van de 99 die achterblijven heeft men niets te vrezen; ze verblijven in een kudde, de massa, de maatschappij. Het schaap wat ontsnapt is, verdwaald en die vreest men. Ik kwam hier op na al die politieke onzin. 
Politiek is maatschappij,  een massa, heeft volgers. Volgers, het woord alleen, ook daar kwam ik bij uit; zei die braaf voldoen aan de maatschappij, geen zelfverantwoordelijk, het afschuiven op een ander en dus ook misbruiken van wetten, gelden, en angst. 
De maatschappij bestaat uit een massa, een kudde, volgers en ik ben altijd dankbaar als een schaap ontsnapt...dat ene schaap is niet bang, het heeft kracht en juist dat is waar de maatschappij bang voor is.



donderdag 23 mei 2019

#Verkiezingen...; Nou, verkiezingen hot item althans op de media... grootste gevaar is de on_wetendheid en onverschilligheid en geen vertrouwen! Goed gedaan hoor... krimp_uitsterf en sloopgemeente! Zeker ga ik keurig naar het stembureau, al is het alleen maar om het beleid van de sokkel te blazen. Morgen de krantenkoppen; hetzelfde liedje als men vandaag niet de stap zet om het een STOP toe te zeggen. Zet alle zogenaamde zekerheden op een rij om vervolgens een dikke rode streep erdoor te zetten . Je kunt niet zeggen dat je een mens bent, een mens is geen maatschappij!Nou, verkiezingen hot item althans op de media... grootste gevaar is de on_wetendheid en onverschilligheid en geen vertrouwen! Goed gedaan hoor... krimp_uitsterf en sloopgemeente! Zeker ga ik keurig naar het stembureau, al is het alleen maar om het beleid van de sokkel te blazen. Morgen de krantenkoppen; hetzelfde liedje als men vandaag niet de stap zet om het een STOP toe te zeggen. Zet alle zogenaamde zekerheden op een rij om vervolgens een dikke rode streep erdoor te zetten . Je kunt niet zeggen dat je een mens bent, een mens is geen maatschappij!



dinsdag 21 mei 2019

Wonderen...; we hebben geleerd dat wonderen plaatsvinden, dankzij de religie. Nu heb ik nog nimmer een wonder zien gebeuren vanuit mijn denken. Wonderen zoals men ons heeft aangeleerd, komt uit het berekent denken. Dat is ook waarom velen volgen, dan naar die en dan naar die. Alles wat ut het wiskundig berekent denken komt, kan men analyseren, ontleden, het is een feit, het is wetenschappelijk bewezen. Wonderen... het woord heeft men verdraait, wonderen vinden plaats in het innerlijke; de illusies doorzien, het zien, voelen en horen wat niet zichtbaar is voor hen die hun blik naar buiten hebben gericht. Het brengt me bij de verkiezingen. Al jaren ervaar ik de verkiezingen als een oneerlijk gebeuren. Alsof de stem van burgers ontbreekt, want wie hoort, hoort de gewone mens. De politiek heden vind ik een zeer gevaarlijk spel en ook een herhaling van het verleden alsof men dat vergeten is. Als ik ga stemmen, zal ik mijn stem zeker uitbrengen op de partij waarbij de belangen van de mens, de dieren en de Aarde voorop staan Dan kun je er donder op zeggen dat heel veel partijen weggestreept worden. Wonderen gebeuren, elke dag... maar het is het innerlijke licht dat de ander herkent. En velen die volgen herkennen het wonder niet. Voor mij is de huidige vorm van politiek voorbij. De burgers worden opgezadeld met steeds meer kosten, voorzieningen omdat het systeem zichzelf heeft ingedekt. Onze lucht is zwaar vervuild, en al jaren,vervuilingen werden gewoon toegestaan stilzwijgend. Onze politiek gaat door met vervuilingen, met het steeds meer creeeren van volgers... gedwee als een mak schaap richting eindstation. Toch zie ik steeds meer tekenen van bewustzijn, er is zoveel oneindig leed achter velen deuren. Mensen, wonderen bestaan echt niet buiten ons. Er zal niemand over water lopen, niemand zal echt genezen. Het wonder bestaat uit dat innerlijke Ziet, Hoort en Voelt!



maandag 20 mei 2019

Het wordt er allemaal niet vrolijker op. Een fietstochtje over de berg was niet dat ik vol energie weer thuiskwam, opgeladen door de natuur daar was nu geen sprake van. Het pad door de velden was kurkdroog, stoffig, de landerijen lagen er droog bij. Eigenlijk was er geen verschil tussen het pad en de akkers. Her en der lag er een dood dier, waaronder een haas. De weg oversteken het bos in, maar het voelde zo beklemmend. Waar ik ook keek omgezaagde bomen een wirwar van droog hout alsof er een wervelwind had plaatsgevonden. De kraaien nestelen in de verlaten holen in de bomen en een mager vogelconcert hoorde ik op de achtergrond. Het blijft vreemd dat het gezang minder is, de dieren in grote aantallen verminderen en je mag het niet uitspreken, want het is allemaal zo mooi; het frisse groen, de jonge vogeltjes, de natuur... Nee, al in de vroege ochtend is het muisstil... je luistert maar er klinkt geen vogelconcert, af en toe een zielig gepiep. In wat voor wereld zijn we aanbeland en waarom zijn we hier, vraag ik me steeds meer af?Je mag het niet uitspreken, daar zit het probleem. Al vanaf de geboorte worden we geprogrammeerd. We mogen niet doen, wat we willen. We doen alles verkeerd volgens de opvoeding, het systeem. En op een gegeven moment ga je het ook geloven, dat je niet goed bent! En dat is een probleem wat ons allen in de kern treft, dan wel in andere situaties, maar in de kern zijn wij niet goed genoeg. Het is nooit goed volgens de maatschappij. We worden opgevoed, we gaan het geloven en we gaan de maskers dragen, anders tellen we niet mee.



donderdag 16 mei 2019

De boom....; We zijn in het bezit van een schitterende tuin. Toen we het huis betrokken was de tuin niet echt opgevallen, maar het deed ons goed om de tuin weer in ere te herstellen na jarenlange verwildering. Een grote den sierde de tuin, hij gaf schaduw, de grond bleef vochtig en hoeveel bescherming hij aan de diertjes gaf om te zwijgen van de nestjes die erin gesetteld waren. Vele vogeltjes kwetterde in de boom van s'ochtends vroeg tot de schemer, en in de avond cirkelde de vleermuizen rondom de boom. Helaas de boom moest wijken, hij gaf totaal geen overlast, maar hij moest weg omdat de mens de tuin wilde vernielen. Aan de andere ook een grote den, een oude hazelaar waar vele vogeltjes in kwetterde, rondvlogen en de eekhoorntjes aan hun staart naar beneden hingen om vervolgens weer heen en weer te springen van tak tot tak. Een grote conifeer, die bescherming kon geven nadat de grote den verdwenen was.Helaas de bomen werden vernield en de diertjes waren angstig. Het lijkt erop dat bomen en dieren wel degelijk een taal spreken, dat ze voelen of het negatief of positief aanvoelt. Er zijn weinig dieren, het gaat snel achteruit. Maar het zijn ook mensen die andermans tuinen vernielen en daarmee ook een veilige toevluchtsoord voor dieren vernietigen.Onze boom, hij is verdwenen, maar de herinneringen aan al het leven in en rondom de boom, zijn nog levendig.



maandag 6 mei 2019

Ach kom, laat ik eens in de aarde wroeten. Bewust aanwezig zijn in mijn tuin, dat was wel heel lang geleden. Nog steeds het stille gemis van de rondvliegende vogeltjes wat in een paar jaar tijd is teruggebracht naar een enkel koppeltje. Een paar meesjes, een tortelduifje, een duif, zelfs een kraai en wat kleine vinkjes zijn aanwezig. De honingboom slaat goed aan, maar de azalea's en andere boompjes met bloesem, ze zien er niet opvallend kleurrijk uit. De bodem is droog, ondanks een regen, is ze vrij droog. Sommige stukken zijn vochtig, daar waar bomen en struiken staan en de vinkjes spelen en fluiten boven mij in een boom. De tuin staat al 3 jaar in geding om vernietigd te worden. Opvallend, juist in de tijden dat men strijd voor behoud natuur, bomen en dat mensen hun tuinen weer groen laten worden. Juridisch advocaat van een gesubsidieerde rechtsbijstand heeft het ei van Columbus gevonden; bomen weg, alles wat er nog staat, terugsnoeien tot 2 meter hoogte en over vernielingen en zelfs kappen van een boom wordt gezwegen. Maak daar maar eens een passend plaatje van, hoe krom alles werkt binnen ons systeem.  Ach kom, laat ik eens in de aarde wroeten. Ik red een paar wormpjes, ik wroet de aarde de los en de regendruppels vallen. Straks komen de 2 eekhoorntjes er weer aan. De tuin geeft ons zoveel en al laat ik het steeds meer los, ik blijf genieten in het moment van het leven in onze tuin!