maandag 6 mei 2019

Ach kom, laat ik eens in de aarde wroeten. Bewust aanwezig zijn in mijn tuin, dat was wel heel lang geleden. Nog steeds het stille gemis van de rondvliegende vogeltjes wat in een paar jaar tijd is teruggebracht naar een enkel koppeltje. Een paar meesjes, een tortelduifje, een duif, zelfs een kraai en wat kleine vinkjes zijn aanwezig. De honingboom slaat goed aan, maar de azalea's en andere boompjes met bloesem, ze zien er niet opvallend kleurrijk uit. De bodem is droog, ondanks een regen, is ze vrij droog. Sommige stukken zijn vochtig, daar waar bomen en struiken staan en de vinkjes spelen en fluiten boven mij in een boom. De tuin staat al 3 jaar in geding om vernietigd te worden. Opvallend, juist in de tijden dat men strijd voor behoud natuur, bomen en dat mensen hun tuinen weer groen laten worden. Juridisch advocaat van een gesubsidieerde rechtsbijstand heeft het ei van Columbus gevonden; bomen weg, alles wat er nog staat, terugsnoeien tot 2 meter hoogte en over vernielingen en zelfs kappen van een boom wordt gezwegen. Maak daar maar eens een passend plaatje van, hoe krom alles werkt binnen ons systeem.  Ach kom, laat ik eens in de aarde wroeten. Ik red een paar wormpjes, ik wroet de aarde de los en de regendruppels vallen. Straks komen de 2 eekhoorntjes er weer aan. De tuin geeft ons zoveel en al laat ik het steeds meer los, ik blijf genieten in het moment van het leven in onze tuin!