maandag 20 mei 2019

Het wordt er allemaal niet vrolijker op. Een fietstochtje over de berg was niet dat ik vol energie weer thuiskwam, opgeladen door de natuur daar was nu geen sprake van. Het pad door de velden was kurkdroog, stoffig, de landerijen lagen er droog bij. Eigenlijk was er geen verschil tussen het pad en de akkers. Her en der lag er een dood dier, waaronder een haas. De weg oversteken het bos in, maar het voelde zo beklemmend. Waar ik ook keek omgezaagde bomen een wirwar van droog hout alsof er een wervelwind had plaatsgevonden. De kraaien nestelen in de verlaten holen in de bomen en een mager vogelconcert hoorde ik op de achtergrond. Het blijft vreemd dat het gezang minder is, de dieren in grote aantallen verminderen en je mag het niet uitspreken, want het is allemaal zo mooi; het frisse groen, de jonge vogeltjes, de natuur... Nee, al in de vroege ochtend is het muisstil... je luistert maar er klinkt geen vogelconcert, af en toe een zielig gepiep. In wat voor wereld zijn we aanbeland en waarom zijn we hier, vraag ik me steeds meer af?Je mag het niet uitspreken, daar zit het probleem. Al vanaf de geboorte worden we geprogrammeerd. We mogen niet doen, wat we willen. We doen alles verkeerd volgens de opvoeding, het systeem. En op een gegeven moment ga je het ook geloven, dat je niet goed bent! En dat is een probleem wat ons allen in de kern treft, dan wel in andere situaties, maar in de kern zijn wij niet goed genoeg. Het is nooit goed volgens de maatschappij. We worden opgevoed, we gaan het geloven en we gaan de maskers dragen, anders tellen we niet mee.