dinsdag 28 mei 2019

#Zorg...; Verdwaasd stond hij aan zijn tafel met zijn schrift. Hij wilde zo graag zijn ervaringen met de zorg delen met anderen, om ze te waarschuwen, maar hij kreeg niets op papier. Tranen in de ogen en onmacht en vooral veel leed. Ruim 40 jaar was hij samen met haar. Ze was gewaarschuwd door een natuurarts en toch negeerde ze het en koos voor de reguliere geneeskunde. Een aanrechtkastje gevuld met medicatie en elke x kwam er wat bij. Lichaam haperde vooral na een ingreep, ze was 1 van de 1ste met een nieuwe hartklep in ons land. Lichamelijk en geestelijk stierf ze langzaam in het leven. Ze kon niet haar liefde tonen, voor niemand en ook niet voor haarzelf. De laatste misschien 20 jaar werd ze in leven gehouden, het lichaam voelde doods, afgesneden van de geest en voor verzorgers en naasten is dat een nachtmerrie. Zorg werd gedeeltelijk uit handen genomen en dat was de genadeklap, alles in teken van verdienen aan het in stand houden van ziekte en de naaste meesleuren, de volgende patient in de toekomst. Het was een nachtmerrie, zeker voor hem, als een dier worden behandeld, ook ik ben er enorm van geschrokken en ook hoe ze met haar omgingen, alsof het vee was. Ze is uiteindelijk gestorven, doordat wij haar loslieten en dat ze mocht overgaan. Hij bleef achter, alleen in het appartement. 3 x zorg op een dag voor exceem en smeren maar, builenexceem en in het ziekenhuis werden enkel foto's gemaakt en 'tot over 2 weken meneer'. Hij vroeg hulp aan mij en ik heb hem meegenomen naar mijn huis. Een vader die ik niet kende nam ik op in mijn gezin. Hij was wankel, hij was ook moedig, 3 maanden heb ik heb verzorgd en begeleid met zijn exceem en conditie. Uiteindelijk kwam hij in het ziekenhuis, goede samenwerking en hij werd op mijn aandringen helemaal doorgelicht. Ik leerde hem dat hij zelfstandig kon wonen, ik leerde hem dat hij het juiste voedsel bereide en de juiste supplementen. Geestelijk begon hij te delen, zijn emoties, zijn kijk op het verleden, het was een wijze man. Toch voelde we dat het niet goed was met hem. Ik nam hem wederom , om tot rust komen, weer in huis en dat was werkelijk een nachtmerrie met de zorg. Uiteindelijk, binnen 4 dagen ging hij zo snel achteruit dat we elkaar in tranen los moesten laten. De uitslag die volgde was onverwachts, een grote tumor in zijn hersenvlies en deze kon niet meer groeien naar buiten, maar drukken op zijn hersenen. Geen operatie op zeer hoge leeftijd, dan maar euthanasie aanvraag. Het was een spelletje, ze verdienen er geld aan en mijn vader was nog wilsbekwaam. Hij had zijn papier, dan de huisarts. Huisarts ging uit het dak, dus die konden we ook afstrepen. Hij had jarenlang het ervaren in praktijk met zijn vrouw en nam zelf de nodige actie's om o.a de thuiszorg te ontzien, om ons, waar hij zich schuldig over voelde, te ontzien. Geen eigen huis, geen opvang in onze regio, dus hij bleef in het ziekenhuis. En daar hebben ze hem verwaarloosd, lichamelijk, geestelijk en en lichamelijke verzorging nam sterk af. Ik werd afgeblaft, ik kon opdraven als het weer mis was met zijn urine. Ik kreeg een psycholoog op mijn dak gestuurd en mijn vader lieten ze veel liggen, met gevolg dat hij in de war was en daar kon men weer misbruik van maken. Uiteindelijk heeft de zorginstelling een plek gevonden ruim 100 m van ons vandaan. Hij moest zijn eigen vervoer betalen, hij werd ontslagen met een blaasontsteking die ze voor mij hadden verzwegen. Hij had angst en schuldgevoel, daar de verzorging een bepaald persoon bij hem liet die probeerde zijn rekening te ontfutselen. Getuigen werden tot zwijgen gebracht, totdat we de persoon betrapte. Hoe onmenselijk is dit allemaal? Hij is goed terecht gekomen, fantastische verzorgers en artsen, liefde, inzicht, begrip en allen waren beduusd van ons verhaal. Ik ben ze nog steeds dankbaar, dat er mensen zijn in onze samenleving, die ondanks het vele lijden, de regels, wetten en ook de onwetendheid van mensen, meehelpen als de tijd daar is. Voor hem hadden we eigenlijk neergezet. Dat hij terug zou komen in mijn huis, we samen nog Chinees zouden eten en daarna euthanasie. Besproken met de zorg, maar 1 arts voelde zich voorbij gelopen door het ziekenhuis... nou dan ben je in mijn ogen geen arts, geen oog voor de mens en zeker niet voor de mens die mag overgaan. 
Ik hoop dat de verandering doorzet, dat mensen niet langer ingezet en misbruikt worden door het systeem en systemen om aan te verdienen. Dat mensen waardig, in liefde worden begeleid, want in ieder leven spelen emoties, onderdrukt door de maatschappij. Mijn vader is goed overgegaan, maar voor ons was de tijd te kort om te genieten van ons samenzijn!
Ouderen mensen zijn waardevol om hun ervaringen te delen met de jongeren, ouderen mogen dan een oud lichaam hebben, maar iets in hen is nog jong.

"Ja pap, misschien zijn dit jouw woorden.."