woensdag 5 juni 2019


Een bepaalde rust daalt neer, na al die dagen van inzichten, herkenning en de onmacht. We hebben ons bomen verhaal, verbazend in het hele verhaal is dat de mensen al werden gewaarschuwd door de media ong. 5 jaar geleden. In 2015 werd al melding gemaakt dat 70% van ons water naar de industrie ging. Gaat er geen belletje rinkelen... boeren die werden opgeleid als manager, de vele veranderende wetten en regels om meer en meer te produceren, en dat in ons kleine landje. Je kan van een koe niet verwachten dat ze meer produceren en minder mest produceren. Hoe meer vee, hoe vaker er gemaaid moet worden. Dan wordt er niet gekeken naar een broedseizoen, of de vele weidevogels die zijn verdwenen. De mensen die hun kilo knallers wilden hebben, we waren allen verantwoordelijk voor dit gebeuren. We kunnen niet naar de ander wijzen, dat is weer het psychologisch spel. 
Weinigen gaan terug naar de kern, ontwijken het, maar het is enkel een herhaling om ons te doen voelen hoever wij zijn gegaan. Het schoolonderwijs, de vruchten beginnen te vallen, een ellende die velen treft en nog vasthouden aan oude patronen, het geloven, het denken. De zorgsector draait op volle toeren, het heeft een hele organisatie opgebouwd om hun eigen werkgelegenheden te behouden en mensen naar beneden te halen, want oprechte hulp ontbreekt. De economie is aan diggelen; ik kan er niets aan doen en ook mensen met hun armoedige denken helpen hieraan mee. Plastic probleem, nog steeds sta ik met verbazing te kijken hoeveel er nog in plastic wordt verpakt en de burger maar braaf afval scheiden, de industrie blijft uit zicht. En dan misschien wel het grootste probleem, onze landbouw, op dit moment is het niets meer dan een heftige herhaling en zolang de multinatiols het voor het zeggen hebben, dan is het binnenkort over en uit. Politiek, kijk ik naar mijn eigen gemeente, ik kan er vaak niet met mijn verstand bij, dit is geen politiek, hier is wat anders aan de hand. Als je een politieke richting hebt, dan behoor je je daar ook naar te gedragen en te handelen. Een politicus behoort er te zijn voor het welzijn, veiligheid van de burgers. Nou, het wordt steeds duidelijker dat iemand anders het regime heeft overgenomen en de lakens uitdeelt. 1 ding is een feit; als de multinatiols vrije doorgang vinden is het over en uit. Wij mensen dienen te veranderen, niet de wereld, maar onszelf. De schatten in onszelf  zijn de gereedschappen voor de toekomst, en meditatie is niets meer dan her_inneren, meer niet. 
Kijk ik naar mezelf, dan is er veel op mijn pad gekomen de afgelopen jaren en ze waren zeker niet makkelijk, mijn hele leven was niet makkelijk. Maar van elke ervaring moest ik het diepe ingaan, niemand kon mij daarvan weerhouden. De pijnen die ik onderging, de eenzaamheid; omdat ik niet kon begrijpen dat de maatschappij zo op materie was ingesteld. Kinderen die werden opgevoed door systemen, tot denkrobots en het voelen uitgeschakeld. Min of meer is het een veiligheid_zorg maatschappij; niet voelen, niet vallen, helemaal uitgeschakeld van een vorm van normaal verstand gebruiken. Natuurlijk is daar een hele werkgelegenheid opgebouwd om de mens tot robots te vormen. Ik vertrouw nog altijd op de mens, ik vertrouw nog op een toekomst. Hoe hard het ook klinkt; de mens zal gaan voelen hoever ze zelf hierin mee zijn gegaan.