maandag 3 juni 2019

Stoeltjes achterin en op weg naar een rustig plekje, we hoefde het niet eens te zoeken, hij reed er rechtstreeks naartoe. Het gebied waar we zijn opgegroeid en ook daar stroomt de"Berkel". De oevers begroeid, het pad overwoekerd en in de verte zagen we kids het water inspringen. Alles zo relaxt, zo ontspannen, het kan dus nog wel, alleen we waren meegezogen in de ellende rondom ons heen. Om de rust weer even te pakken vandaag met Doggy naar het parkje en raad wat; 3 grote dode vissen in zeer troebel water. 'Er is verteld mij dat het water aangesloten zit op het riool", verteld een voorbijgangster. Vertel wat nieuws, maar er ontstond een mooi dialoog. Er zijn echt nog gelijkgestemden, ze zien, horen en zwijgen omdat het pijnlijk is. Ook het vertrouwen of het nog allemaal goed komt want ons milieu gaat hard achteruit. Ook de ander ziet dat het velen niet kan schelen, een ikke, ikke maatschappij. Hoeveel leed veroorzaakt de mens, dit weekend kwam het toch weer extra hard binnen en het enigste wat ik kan doen is zwijgen... mijn keel zit als ware dichtgesnoerd!

We gaan er zeker weer op uit met de stoeltjes achterin, gewoon in de natuur, nu het nog kan!