vrijdag 26 juli 2019

Als je kunt terugkijken in het verleden, zonder emoties gevoed door onze maatschappij, zie je jezelf en sta je in het nu, een toekomst is er nog niet. Als ik terugkijk, zie ik de realiteit die zich x op x heeft herhaald in verhoogd tempo. Het verdriet, de pijn, het onbegrepen worden is meer dat de mens zichzelf niet wil leren kennen. Angst voor zichzelf, angst voor de eenzaamheid, angst voor de dood. Als ik kijk naar mijn vader, heb ik diep respect voor hem hoe hij de dood voelde naderen en zonder angst zichzelf leerde kennen tot het moment dat het goed was. Hoe meer ik me bewust wordt dat mijn intuitie gewoon het juist had en dat ik zie, overal om me heen het chaotische, volgzame gedrag in spreken en ook het wegvluchten in het volgen van de media. Er zijn momenten dat ik met verdriet aanhoor, pijn in mijn hart hoe men over mensen kan praten alsof we robots zijn, niet bewust waar deze samenleving regelrecht eindstation nadert. Ook de warmte van de afgelopen dagen, niets record. Warmte kan een mens verdragen, maar zware lucht die boven ons hoofd hangt kan niemand verdragen. Het leven was niets meer dan volgen, onderdanig zijn, angsten en aan het eind is er niets. Men wordt geboren met gesloten vuistje en sterven met open vuist. We komen met niets en we gaan met niets en wat daar tussen ligt, ik heb besloten om mezelf te accepteren, niets mis mee want alle antwoorden die ik mezelf stel, worden beantwoord in stilte.

De afgelopen dagen had ik uitgesproken; het is zo stil, als mij iets overkomt zoals een paar weken geleden, er zal geen haan naar kraaien. Een stuk bewust worden van mezelf, een opening, het was er immers al. En vanochtend een mooie ont_moeting en hij zei; "ik heb je laatst gemist, ik zag je niet meer', en er achteraan ' dat had je niet verwacht dat ik je zou missen." 
Andere mensen komen op je pad, gesprekken in gelijkwaardigheid, open en uit eigen ervaring. Niets kennis, maar ervaren alsof de energie opnieuw wordt aangesloten al is het voor velen op dit moment kortsluiting!



donderdag 25 juli 2019

"Ken jezelf!"....; De mens speelt een speeltje met zichzelf. Het kan niet eens een paar uur stil zitten en gewoon kijken naar wat er nu is. De mens moet altijd iets doen, anders telt het niet mee in de maatschappij. Je moet werken, je moet relaxen, zogenaamde leuke dingen ondernemen, contacten onderhouden en in het rijtje hoort ook thuis de media en de socialmedia. 
Alleen-zijn is uit den boze, want oh wee als je jezelf tegenkomt, jezelf leert kennen, dat is wat de mens niet wil. Men schept hun eigen illusie omgeven door wolken. Men zoekt het overal maar niet bij iemand die ze raakt, want oh wee als je jezelf tegenkomt, jezelf leert kennen, dan gaat de mens zien en voelen.
De enige religie is de mens die zichzelf leert kennen, vanuit zijn eigen ervaring leeft en niemand kan hem daarop aanspreken, het is de ervaring die telt; "ken jezelf!'


dinsdag 23 juli 2019

Ik had me voorgenomen om een ritje te maken met de fiets. Maar op de vroege ochtend voor mijn wekelijkse bezoekje aan de markt en nog even snel op de fiets naar een andere winkel, begon ik al uit te stellen. En dat na aanleiding dat ik bijna bovenop een scootmobiel zat. Ja, ze hebben spiegels maar gebruiken hoe maar... gewoon bam op de rem. Levensgevaarlijke taferelen doordat men zich de koning op de weg waant. Al die verkeerslessen op school heeft totaal geen effect gehad. Maar goed, bij thuiskomst toch een gevoel van doorzetten, ik had het tenslotte al jaren uitgesteld wegens gebrek aan? Het heeft bijna een uur geduurd voordat ik het dorp uitkwam, het sociale leven met zijn delingen en openheid speelt af op straat. Waar anders, er is niets meer over, de middenstanders zijn vertrokken, de supermarkten zijn in trek, auto parkeren en nog even ook in ons dorp, thuis laten bezorgen. En maar klagen over eenzaamheid, onze media en het zogenaamde krimp_gebeuren en uitsterfbeleid. Mooi fietstochtje, niet verdwaald en leuke mensen op mijn pad. Op weg naar huis kom ik een man tegen, hij loopt op me af, steekt in het dialect een verhaal af en ja hoor, een Berkellander."Ze maken hier alles kapot, er blijft niets over, alles in handen van de banken." Hij had het juist en vervolgens komt hij aan dat hij een camper wil, trekken en ik zeg ' doen'. Ook in mij steeds helderder dat ik hier niet blijven wil, niet zo verder wil en ik stap op mijn fietsje richting huis. Mensen, ga leven, zoek elkaar op, deel met elkaar en blijf niet vast aan het nieuws, de social media, men roest vast in eigen gevangenis. Er is nog zoveel meer, meer dan we nu van bewust zijn en daarom is het zo belangrijk om gewoon naar buiten te stappen en deel te nemen aan het leven. Zo zie je maar, ik kan ook heel goed uitstellen!



dinsdag 16 juli 2019

Hier sta ik, temidden van de puinhopen wat eens mijn leven was. Het lichaam wat in stroomversnelling en heftigheid loslaat. De lessen die ik verkoos te leren op verschillende gebieden; het medische circuit, het spirituele, het psychische en al wat weerslag gaf op mijn lichaam. En nu laat ik het achter mij, stap voor stap loslaten, er gewoon mogen zijn, ik sta het mezelf eindelijk toe. Het laatste stukje intens verdriet en pijn, het omvatte zoveel. De afgescheidenheid van een vader, en als ik terugkijk, ook in het stuk die laatste jaren een bepaalde jaloersheid in het begeleidingstraject om het leven af te ronden. Ik zag hem staan, vol in het licht, en welja waarom niet... en ik stapte in het licht, het leven wat ik had geleid achtergelaten, de vele lessen die me zoveel waard nu zijn. De vader leid de weg! Kijk in de spiegel, we kunnen zoveel van de spiegels leren over onszelf. Durf te kijken, heb de moed jezelf te zien, jezelf te leren kennen. De angsten te overwinnen en zie hoe je groeit naar een prachtig mens! Ik sluit af met voor allen; " een happy full moon".



woensdag 3 juli 2019

Een dagje wel, dat was het...: als je wandelt en een rups kruist je pad, twijfel je of je de rups moet aangeven, bull_shit wat een gedachte. Kom je thuis, zit er een insect op je arm en loop je voorzichtig naar de tuin om hem in vrijheid te laten vliegen okee, te laten leven. "Waar zijn we mee bezig met zijn allen?' Bij het avondeten krijg ik in geuren en kleuren de vreemdste dingen om mijn oren, dat is wat de mens bezig houdt, de ellende, het lijden en denkt nu niemand na dat dit het product van een onverantwoordelijke, voorgekauwde, hersenloze consumptiemaatschappij. De natuur wordt vernietigd, niet nu, het is al jaren aan de gang, maar de mens werd afgeleid en zeg nu eerlijk, voor alles werd gezorgd, verzorgd en beschermd. De mens zelf is, naast de natuur, zichzelf aan het vernietigen. Alsof er een onzichtbare zelfdoding in werking is gezet. Velen staan met de rug naar de muur, geen kant meer opkunnen net als onze natuur, wiens bomen, grassen, kruiden, grond worden vernietigd. We zijn gescheiden van onszelf, we zijn gescheiden van de natuur. De wetenschap heeft de leiding en onze eigen verbinding met onszelf wordt afgedaan als zweverig, dromerig omdat het te dicht bij de waarheid komt. Alles staat met elkaar in verbinding, maar ik heb inderdaad moeite met de waanzin waar velen zich mee bezig houden en de waanzin die wordt verspreid. Het rupsje zal wel ergens een veilig onderkomen hebben, de meegekomen insect zal wel een doldwaze middag hebben gehad. Heb ik toch iets goeds gedaan vandaag?



dinsdag 2 juli 2019


Iets in mij voelt pijn,
Mijn vader wilde hier zijn,
De laatste jaren van zijn leven,
Temidden te zijn bij zijn eigen kind.
Hij genoot van het samen_zijn,
Hij genoot van de tuin.
De pijn die ik voel is dat juist die
Jaren niet oprecht genieten was
Van elkaar.
Hij kwam in mijn leven,
Was getuige van mijn leven
Waar hij schuldig over voelde
En nu zelf ervaarde.
De pijn zal verdwijnen,
Zijn wijsheid draag ik mee.
En dat wat hij heeft achter gelaten
We dragen er zorg voor
Genieten meer van elkaar
Een bepaalde rust in ons
Is dat niet belangrijker dan het
Eeuwige strijden om iets waar
We elkaar alleen maar mee raken
En emoties oplaaien?
De pijn zal verdwijnen,
Zijn wijsheid draag ik mee.

Afbeelding kan het volgende bevatten: plant, bloem, buiten en natuur