vrijdag 26 juli 2019

Als je kunt terugkijken in het verleden, zonder emoties gevoed door onze maatschappij, zie je jezelf en sta je in het nu, een toekomst is er nog niet. Als ik terugkijk, zie ik de realiteit die zich x op x heeft herhaald in verhoogd tempo. Het verdriet, de pijn, het onbegrepen worden is meer dat de mens zichzelf niet wil leren kennen. Angst voor zichzelf, angst voor de eenzaamheid, angst voor de dood. Als ik kijk naar mijn vader, heb ik diep respect voor hem hoe hij de dood voelde naderen en zonder angst zichzelf leerde kennen tot het moment dat het goed was. Hoe meer ik me bewust wordt dat mijn intuitie gewoon het juist had en dat ik zie, overal om me heen het chaotische, volgzame gedrag in spreken en ook het wegvluchten in het volgen van de media. Er zijn momenten dat ik met verdriet aanhoor, pijn in mijn hart hoe men over mensen kan praten alsof we robots zijn, niet bewust waar deze samenleving regelrecht eindstation nadert. Ook de warmte van de afgelopen dagen, niets record. Warmte kan een mens verdragen, maar zware lucht die boven ons hoofd hangt kan niemand verdragen. Het leven was niets meer dan volgen, onderdanig zijn, angsten en aan het eind is er niets. Men wordt geboren met gesloten vuistje en sterven met open vuist. We komen met niets en we gaan met niets en wat daar tussen ligt, ik heb besloten om mezelf te accepteren, niets mis mee want alle antwoorden die ik mezelf stel, worden beantwoord in stilte.

De afgelopen dagen had ik uitgesproken; het is zo stil, als mij iets overkomt zoals een paar weken geleden, er zal geen haan naar kraaien. Een stuk bewust worden van mezelf, een opening, het was er immers al. En vanochtend een mooie ont_moeting en hij zei; "ik heb je laatst gemist, ik zag je niet meer', en er achteraan ' dat had je niet verwacht dat ik je zou missen." 
Andere mensen komen op je pad, gesprekken in gelijkwaardigheid, open en uit eigen ervaring. Niets kennis, maar ervaren alsof de energie opnieuw wordt aangesloten al is het voor velen op dit moment kortsluiting!