woensdag 3 juli 2019

Een dagje wel, dat was het...: als je wandelt en een rups kruist je pad, twijfel je of je de rups moet aangeven, bull_shit wat een gedachte. Kom je thuis, zit er een insect op je arm en loop je voorzichtig naar de tuin om hem in vrijheid te laten vliegen okee, te laten leven. "Waar zijn we mee bezig met zijn allen?' Bij het avondeten krijg ik in geuren en kleuren de vreemdste dingen om mijn oren, dat is wat de mens bezig houdt, de ellende, het lijden en denkt nu niemand na dat dit het product van een onverantwoordelijke, voorgekauwde, hersenloze consumptiemaatschappij. De natuur wordt vernietigd, niet nu, het is al jaren aan de gang, maar de mens werd afgeleid en zeg nu eerlijk, voor alles werd gezorgd, verzorgd en beschermd. De mens zelf is, naast de natuur, zichzelf aan het vernietigen. Alsof er een onzichtbare zelfdoding in werking is gezet. Velen staan met de rug naar de muur, geen kant meer opkunnen net als onze natuur, wiens bomen, grassen, kruiden, grond worden vernietigd. We zijn gescheiden van onszelf, we zijn gescheiden van de natuur. De wetenschap heeft de leiding en onze eigen verbinding met onszelf wordt afgedaan als zweverig, dromerig omdat het te dicht bij de waarheid komt. Alles staat met elkaar in verbinding, maar ik heb inderdaad moeite met de waanzin waar velen zich mee bezig houden en de waanzin die wordt verspreid. Het rupsje zal wel ergens een veilig onderkomen hebben, de meegekomen insect zal wel een doldwaze middag hebben gehad. Heb ik toch iets goeds gedaan vandaag?