dinsdag 23 juli 2019

Ik had me voorgenomen om een ritje te maken met de fiets. Maar op de vroege ochtend voor mijn wekelijkse bezoekje aan de markt en nog even snel op de fiets naar een andere winkel, begon ik al uit te stellen. En dat na aanleiding dat ik bijna bovenop een scootmobiel zat. Ja, ze hebben spiegels maar gebruiken hoe maar... gewoon bam op de rem. Levensgevaarlijke taferelen doordat men zich de koning op de weg waant. Al die verkeerslessen op school heeft totaal geen effect gehad. Maar goed, bij thuiskomst toch een gevoel van doorzetten, ik had het tenslotte al jaren uitgesteld wegens gebrek aan? Het heeft bijna een uur geduurd voordat ik het dorp uitkwam, het sociale leven met zijn delingen en openheid speelt af op straat. Waar anders, er is niets meer over, de middenstanders zijn vertrokken, de supermarkten zijn in trek, auto parkeren en nog even ook in ons dorp, thuis laten bezorgen. En maar klagen over eenzaamheid, onze media en het zogenaamde krimp_gebeuren en uitsterfbeleid. Mooi fietstochtje, niet verdwaald en leuke mensen op mijn pad. Op weg naar huis kom ik een man tegen, hij loopt op me af, steekt in het dialect een verhaal af en ja hoor, een Berkellander."Ze maken hier alles kapot, er blijft niets over, alles in handen van de banken." Hij had het juist en vervolgens komt hij aan dat hij een camper wil, trekken en ik zeg ' doen'. Ook in mij steeds helderder dat ik hier niet blijven wil, niet zo verder wil en ik stap op mijn fietsje richting huis. Mensen, ga leven, zoek elkaar op, deel met elkaar en blijf niet vast aan het nieuws, de social media, men roest vast in eigen gevangenis. Er is nog zoveel meer, meer dan we nu van bewust zijn en daarom is het zo belangrijk om gewoon naar buiten te stappen en deel te nemen aan het leven. Zo zie je maar, ik kan ook heel goed uitstellen!