dinsdag 24 september 2019

Verwarring, verbijstering bij alles wat ik zie, hoor en voel. En ook in mij, alsof iets in beweging komt waar ik niets mee kon en bij het zien van het oplappen van een straat brak de pijn los. Die oude pijn die ik wanhopig verborg, waar ik anderen voor waarschuwde, enkel uit het zelf ervaren, kwam in beweging. Hoe wanhopig een mens alleen staat temidden van een maatschappij die blind en angstig was. Hoe de woorden die ik sprak waarheid waren. Maar waarheid mag niet worden uitgesproken en zeker niet over een multinatiol. De strijd om te overleven en de angst die ik voelde op het moment dat mijn huis werd uitgerookt. Een oude angst, alsof we allemaal zijn vergast, allemaal zijn onderdrukt, allemaal slaaf van het systeem. 
Verwarring, verbijstering van de vele berichten die me herinneren aan die tijd. Het kritiek wat werd geuit tegen mij, door mensen, door de politiek, onwetenden die op een terrasje niets anders te doen hebben dan met de mobiel spelen of mensen die je als een gevaar zien dat hun eigen zekerheden, hun maskers vallen. 
Verwarring, verbijstering dat zij die het zagen angstvallig hun mond hielden, hun huizen, hun gezin, het was allemaal belangrijker dan de donkere wolk die boven ons hing en nu boven ons hangt.
De pijn is oud, het staat symboliek voor een heel oud stuk; onderdrukking, slaven zijn van het systeem en ook hoeveel energie we weggaven, de ander gaat voor, niet ons zelf.
Ik zie het als een stuk opruiming, de laatste maanden kwam er nogal wat boven en door te voelen, te accepteren lost het zich op!