vrijdag 29 juni 2012

Ik lees de berichten over de politie, bij mezelf voel ik zo'n diepe afschuw, niemand heeft het recht om een mens in elkaar te schoppen, zeker geen agent! Het bracht mijn verleden terug. Een keurig huis, ingericht, mooi aangelegde tuin om trots op te zijn. Mijn eerste grote mensen-huis noemde ik het. Dat zal ik dus nimmer meer zeggen, want verzwegen werd wat voor buren wij kregen. De een hield van muziek en gebeden en de ander hield van een stevige borrel, begintijd 10u. Altijd en eeuwig zaten we in harde ruzies of harde muziekinstrumenten. Dat moest een keer mis gaan, maandag kwamen we gesloopt op het werk aan, want de weekenden, dat was feest; hoe meer alcohol, hoe harder de ruzies en hoe langer, tot diep in de nacht. We kregen ons dochtertje, maar buiten zitten, nee; dat was te erg, scheldwoorden vlogen om onze oren als we zaten te eten. Maar goed, op goede dagen pakte ik de fiets en vertrok, de weekenden, zoveel mogelijk weg. Tot die ene dag; we kwamen thuis, het was weer raak en mijn partner hield zich niet meer in, bam, bierfles over de schutting, zo gemikt dat niemand geraakt kon werden. Het feest was compleet, vanaf die dag waren wij het onderwerp van ruzie. Woningbouw gebeld, politie werd erbij betrokken... en dat was iets wat ik nou net niet had moeten doen. Politie deed niets, ik moest een radio in de tuin aanzetten. Ik moest bandopname maken in de tuin vanwege dreigementen naar ons en vooral onze peuter. Gesprekken, organisaties, afspraken, we moesten overal aan houden en dan zouden we een huis krijgen. Dat de ene partij dronken in een auto stapte in de pauzes van de school tegenover, nee, dat mocht. Dat een deuk in onze auto werd gereden, kon niets aan gedaan worden. Maar wel politie in huis ongevraagd, peuter van slag en natuurlijk ik zelf ook. Want je draait helemaal door, en lichamelijk was ik helemaal niet aan toe. Vanaf dat moment waren we x op x de klos voor de politie. Minste of geringste hielden ze ons. We zijn verhuisd met gemaakte afspraken die nimmer zijn nagekomen, het huis kregen we niet en de zwerftocht begon en dat met een kind. Ik heb een brief geschreven aan de politie in die tijd. Ik was het zat dat de politie teveel hun werk als maatschappelijk werker  uitvoerde, wat belangrijk is als taak van een politie, heb ik niet ervaren, noch voor mezelf, noch voor anderen..  Ik spreek van ruim 10 jaar geleden, al die regels, al die wetten hebben het zo gemaakt dat er weinig ruimte overblijft om het als normale taak uit te voeren. Ik ben verhuisd, mijn kind uit een onveilige omgeving weggehaald. Ik heb moeten voelen hoe het is om te worden veroordeeld, te vechten tegen het systeem en vooral te vechten voor je KInd. Het waren lessen, zware lessen die nu naar buiten komen en als ik het lees; denk ik; we waren zo blind, we staan te vaak klaar met veroordelen, maar niet met tot elkaar nader komen als mens tot mens. Pijn heb ik ook gevoeld bij het onrecht naar burgers toe, onrecht naar mensen die aan lager wal raakte i.p.v hulp en liefde. Want deze woorden draag ik ook op naar een hele goede vriend die ik verloren ben aan het systeem. 

Geweld kun je niet met geweld bestrijden, als je als autoriteit een mens begint te schoppen, is gezag ver weg en emotie voert de hoofdrol. En dat verdient geen bloemetje!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392


maandag 25 juni 2012

Zorg dat je nooit een slachtoffer wordt, ook al probeert iedereen dat nog zo hard van je te maken en al heb je alle redenen om in die rol te geloven. Je leven is er mee gemoeid, en je ziel.
Joseph Brodski


 

vrijdag 22 juni 2012

Een kaartje

Er viel een kaartje op de mat, stil leg ik hem op de kamer van mijn dochter. Later komt ze met het kaartje naar me toe; mam, lees de kaart! Op het moment dat ik het kaartje in de handen krijg en begin te lezen, gaat er een golf van enorm verdriet door me heen! Vol verwondering lees ik de tekst... wat een sterke vrouw heeft dit geschreven, met liefde heeft ze de juiste woorden voor het kind opgeschreven, prachtige foto's op de voorkant en ik dacht bij mezelf: wat ben jij een geweldige lerares, jij verdient een plek in het onderwijs met jouw talent, waar kinderen zich kunnen ontwikkelen en waar het systeem nu steeds meer faalt. Stuur geen mailtje maar een kaart terug, antwoord ik. Mam, ik ga morgen een kaart halen, en op internet hebben andere klasgenoten al een foto geplaatst van hun ontvangen kaart. Jammer, de lerares is niet bij diploma- uitreiking vanwege een burn- out, maar haar liefde voor de kids en wat zij in ieder zag, is bij iedereen binnengekomen. 



Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392


woensdag 20 juni 2012

#Berkelland

Door gemeente Berkelland werd een avond georganiseerd, gemeente, ondernemers en burger om ideeen uit te wisselen om ruim 900 mensen aan het werk te helpen binnen de gemeente. Iets in mij trok me aan, al heb ik geen kennis van regels,  Ik ga daar naar toe, om 1 reden; we zijn heel makkelijk met oordelen en veroordelen, maar we gaan het proces niet aan om nader tot elkaar te komen.

De avond was goed georganiseerd, er hing een ontspannen sfeer zonder afstand tussen de mensen, heel belangrijk punt. In groepjes werden steeds opdrachten gemaakt, en na elke opdracht wisselde je weer van groep. Bij de laatste opdracht, hoe breng je deze persoon aan het werk, zag ik steeds een rode draad door alle verhalen. Vasthouden aan een systeem, aan subsidies, niet het grote geheel overzien. Ik had ook de indruk dat er heel weinig burgers en ondernemers waren. Bij alle problemen die spelen, speelt geld de hoofdrol. Mensen houden vast aan wat buiten hun is, het geleerde, de vele regels, de vele subsidies, het handelen vanuit hun hoofd en niet vanuit hun kwetsbaarheid, hun gevoel. 

Niets is on- mogelijk als men het echt wil, in ieder probleem is een kans, maar op deze manier loopt het vast, de cirkel blijft de zelfde kant opdraaien. Er zijn mogelijkheden, maar dan zullen we terug moeten naar de Kern, ons denken veranderen! 



Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392


dinsdag 12 juni 2012

Een heel bijzondere tijd


Liefde is jezelf zonder waarborg toevertrouwen, jezelf compleet geven in de hoop dat onze liefde ook liefde in de beminde persoon zal opwekken. Liefde is een daad van vertrouwen en als je weinig vertrouwen hebt, heb je ook weinig liefde.


Hallo allemaal,
Een heel bijzondere tijd ervaar ik, heel mooi maar ook heel onwennig. Deze maand stond echt in het teken van genieten. Voor het eerst benik met mijn dochter een dagje uitgeweest, winkelen in Groningen. Ik had mij zonaar deze dag toegeleefd en we hebben het heerlijk gehad, men heeft niet veelnodig om geluk te ervaren. 6 juni was de grote dag, met het gezin naar kasteelOphemert, een prijs die ik had mogen ontvangen op het Twitterkerstfeest afgelopendecember. Optimistisch en zonder invulling gingen we ons avontuur tegemoet,niets vermoedend wat ons te wachten viel. Bij aankomst werden we zo liefdevolontvangen, een schitterend kasteeltje en bij de rondleiding kon ik mijn tranenniet drooghouden, waar had ik dit aan verdiend. Mijn dochter glunderde, mijnpartner was stil en trots en ik, ik wist niet wat me overkwam. Zo mooi, metliefde waren de kamers gekozen, alles in het Kasteel ademde een energie vanLiefde en zorg uit. De rust, de stilte , de natuur en omgeving deden zoveelvoor ons. Heerlijk vers fruit langs de weg, brood in een kleine buurtsuper, wehebben genoten. 6 juni was ook de dag dat we 21 jaar bij elkaar zijn, elk jaaropnieuw moeten we rekenen hoe lang we bij elkaar zijn. Een relatie die veelheeft doorstaan, niet iedereen had verwacht dat het stand zou houden. Maar ikgeloof diep in de mens, in ieder mens… de buitenkant is schijn, maar iederdraagt iets goeds in zich, dat is mijn innerlijk geloof. Deze dag was een Kroonop mijn inzet, volharding. En het is zo bijzonder om dit te mogen ontvangen,want van binnen had ik een innige wens, ik wilde zo graag met mijn dochter opvakantie voor ze 18 wordt en ik kreeg het cadeau. Bij thuiskomst overviel mijde diepe golf van emotie, mijn lichaam reageerde sterk erop. Ik was dit niet gewend,ik kende alleen de schaduwkanten van het Leven. Deze ervaring zal ik nietvergeten, liefdevolle mensen met een visie, een schitterende locatie, een inzetvan volle 100% en vooral, het samenzijn met mijn gezin in rust! Liefde is hetwoord!
Ben ik sentimenteel, nee, ik heb iets mogen ontvangen en intens beleefdmet heel met Hart. Mensen, geniet wat je hebt, hier en Nu, neem het niet voorgewoon aan, want elke iets is bijzonder!!
Dank aan Kasteel Ophemert, aan het TwitterKerstfeest! Foto's volgen binnenkort!