vrijdag 26 juli 2019

Als je kunt terugkijken in het verleden, zonder emoties gevoed door onze maatschappij, zie je jezelf en sta je in het nu, een toekomst is er nog niet. Als ik terugkijk, zie ik de realiteit die zich x op x heeft herhaald in verhoogd tempo. Het verdriet, de pijn, het onbegrepen worden is meer dat de mens zichzelf niet wil leren kennen. Angst voor zichzelf, angst voor de eenzaamheid, angst voor de dood. Als ik kijk naar mijn vader, heb ik diep respect voor hem hoe hij de dood voelde naderen en zonder angst zichzelf leerde kennen tot het moment dat het goed was. Hoe meer ik me bewust wordt dat mijn intuitie gewoon het juist had en dat ik zie, overal om me heen het chaotische, volgzame gedrag in spreken en ook het wegvluchten in het volgen van de media. Er zijn momenten dat ik met verdriet aanhoor, pijn in mijn hart hoe men over mensen kan praten alsof we robots zijn, niet bewust waar deze samenleving regelrecht eindstation nadert. Ook de warmte van de afgelopen dagen, niets record. Warmte kan een mens verdragen, maar zware lucht die boven ons hoofd hangt kan niemand verdragen. Het leven was niets meer dan volgen, onderdanig zijn, angsten en aan het eind is er niets. Men wordt geboren met gesloten vuistje en sterven met open vuist. We komen met niets en we gaan met niets en wat daar tussen ligt, ik heb besloten om mezelf te accepteren, niets mis mee want alle antwoorden die ik mezelf stel, worden beantwoord in stilte.

De afgelopen dagen had ik uitgesproken; het is zo stil, als mij iets overkomt zoals een paar weken geleden, er zal geen haan naar kraaien. Een stuk bewust worden van mezelf, een opening, het was er immers al. En vanochtend een mooie ont_moeting en hij zei; "ik heb je laatst gemist, ik zag je niet meer', en er achteraan ' dat had je niet verwacht dat ik je zou missen." 
Andere mensen komen op je pad, gesprekken in gelijkwaardigheid, open en uit eigen ervaring. Niets kennis, maar ervaren alsof de energie opnieuw wordt aangesloten al is het voor velen op dit moment kortsluiting!



donderdag 25 juli 2019

"Ken jezelf!"....; De mens speelt een speeltje met zichzelf. Het kan niet eens een paar uur stil zitten en gewoon kijken naar wat er nu is. De mens moet altijd iets doen, anders telt het niet mee in de maatschappij. Je moet werken, je moet relaxen, zogenaamde leuke dingen ondernemen, contacten onderhouden en in het rijtje hoort ook thuis de media en de socialmedia. 
Alleen-zijn is uit den boze, want oh wee als je jezelf tegenkomt, jezelf leert kennen, dat is wat de mens niet wil. Men schept hun eigen illusie omgeven door wolken. Men zoekt het overal maar niet bij iemand die ze raakt, want oh wee als je jezelf tegenkomt, jezelf leert kennen, dan gaat de mens zien en voelen.
De enige religie is de mens die zichzelf leert kennen, vanuit zijn eigen ervaring leeft en niemand kan hem daarop aanspreken, het is de ervaring die telt; "ken jezelf!'


dinsdag 23 juli 2019

Ik had me voorgenomen om een ritje te maken met de fiets. Maar op de vroege ochtend voor mijn wekelijkse bezoekje aan de markt en nog even snel op de fiets naar een andere winkel, begon ik al uit te stellen. En dat na aanleiding dat ik bijna bovenop een scootmobiel zat. Ja, ze hebben spiegels maar gebruiken hoe maar... gewoon bam op de rem. Levensgevaarlijke taferelen doordat men zich de koning op de weg waant. Al die verkeerslessen op school heeft totaal geen effect gehad. Maar goed, bij thuiskomst toch een gevoel van doorzetten, ik had het tenslotte al jaren uitgesteld wegens gebrek aan? Het heeft bijna een uur geduurd voordat ik het dorp uitkwam, het sociale leven met zijn delingen en openheid speelt af op straat. Waar anders, er is niets meer over, de middenstanders zijn vertrokken, de supermarkten zijn in trek, auto parkeren en nog even ook in ons dorp, thuis laten bezorgen. En maar klagen over eenzaamheid, onze media en het zogenaamde krimp_gebeuren en uitsterfbeleid. Mooi fietstochtje, niet verdwaald en leuke mensen op mijn pad. Op weg naar huis kom ik een man tegen, hij loopt op me af, steekt in het dialect een verhaal af en ja hoor, een Berkellander."Ze maken hier alles kapot, er blijft niets over, alles in handen van de banken." Hij had het juist en vervolgens komt hij aan dat hij een camper wil, trekken en ik zeg ' doen'. Ook in mij steeds helderder dat ik hier niet blijven wil, niet zo verder wil en ik stap op mijn fietsje richting huis. Mensen, ga leven, zoek elkaar op, deel met elkaar en blijf niet vast aan het nieuws, de social media, men roest vast in eigen gevangenis. Er is nog zoveel meer, meer dan we nu van bewust zijn en daarom is het zo belangrijk om gewoon naar buiten te stappen en deel te nemen aan het leven. Zo zie je maar, ik kan ook heel goed uitstellen!



dinsdag 16 juli 2019

Hier sta ik, temidden van de puinhopen wat eens mijn leven was. Het lichaam wat in stroomversnelling en heftigheid loslaat. De lessen die ik verkoos te leren op verschillende gebieden; het medische circuit, het spirituele, het psychische en al wat weerslag gaf op mijn lichaam. En nu laat ik het achter mij, stap voor stap loslaten, er gewoon mogen zijn, ik sta het mezelf eindelijk toe. Het laatste stukje intens verdriet en pijn, het omvatte zoveel. De afgescheidenheid van een vader, en als ik terugkijk, ook in het stuk die laatste jaren een bepaalde jaloersheid in het begeleidingstraject om het leven af te ronden. Ik zag hem staan, vol in het licht, en welja waarom niet... en ik stapte in het licht, het leven wat ik had geleid achtergelaten, de vele lessen die me zoveel waard nu zijn. De vader leid de weg! Kijk in de spiegel, we kunnen zoveel van de spiegels leren over onszelf. Durf te kijken, heb de moed jezelf te zien, jezelf te leren kennen. De angsten te overwinnen en zie hoe je groeit naar een prachtig mens! Ik sluit af met voor allen; " een happy full moon".



woensdag 3 juli 2019

Een dagje wel, dat was het...: als je wandelt en een rups kruist je pad, twijfel je of je de rups moet aangeven, bull_shit wat een gedachte. Kom je thuis, zit er een insect op je arm en loop je voorzichtig naar de tuin om hem in vrijheid te laten vliegen okee, te laten leven. "Waar zijn we mee bezig met zijn allen?' Bij het avondeten krijg ik in geuren en kleuren de vreemdste dingen om mijn oren, dat is wat de mens bezig houdt, de ellende, het lijden en denkt nu niemand na dat dit het product van een onverantwoordelijke, voorgekauwde, hersenloze consumptiemaatschappij. De natuur wordt vernietigd, niet nu, het is al jaren aan de gang, maar de mens werd afgeleid en zeg nu eerlijk, voor alles werd gezorgd, verzorgd en beschermd. De mens zelf is, naast de natuur, zichzelf aan het vernietigen. Alsof er een onzichtbare zelfdoding in werking is gezet. Velen staan met de rug naar de muur, geen kant meer opkunnen net als onze natuur, wiens bomen, grassen, kruiden, grond worden vernietigd. We zijn gescheiden van onszelf, we zijn gescheiden van de natuur. De wetenschap heeft de leiding en onze eigen verbinding met onszelf wordt afgedaan als zweverig, dromerig omdat het te dicht bij de waarheid komt. Alles staat met elkaar in verbinding, maar ik heb inderdaad moeite met de waanzin waar velen zich mee bezig houden en de waanzin die wordt verspreid. Het rupsje zal wel ergens een veilig onderkomen hebben, de meegekomen insect zal wel een doldwaze middag hebben gehad. Heb ik toch iets goeds gedaan vandaag?



dinsdag 2 juli 2019


Iets in mij voelt pijn,
Mijn vader wilde hier zijn,
De laatste jaren van zijn leven,
Temidden te zijn bij zijn eigen kind.
Hij genoot van het samen_zijn,
Hij genoot van de tuin.
De pijn die ik voel is dat juist die
Jaren niet oprecht genieten was
Van elkaar.
Hij kwam in mijn leven,
Was getuige van mijn leven
Waar hij schuldig over voelde
En nu zelf ervaarde.
De pijn zal verdwijnen,
Zijn wijsheid draag ik mee.
En dat wat hij heeft achter gelaten
We dragen er zorg voor
Genieten meer van elkaar
Een bepaalde rust in ons
Is dat niet belangrijker dan het
Eeuwige strijden om iets waar
We elkaar alleen maar mee raken
En emoties oplaaien?
De pijn zal verdwijnen,
Zijn wijsheid draag ik mee.

Afbeelding kan het volgende bevatten: plant, bloem, buiten en natuur




zondag 30 juni 2019

De geschiedenis staat geschreven,
door velen die ons voor zijn gegaan.
Geen poespas met termen,
maar de keiharde realiteit.
En nu in deze tijd,
zijn we toch wel heel ver gegaan.
Met het niet houden van onszelf,
en van elkaar.
De geschiedenis staat geschreven,
door velen die ons voor zijn gegaan.
Die het leven hebben ervaren en hun woorden
achter hebben gelaten voor hen die na hun kwamen.
Het staat geschreven,
wie leest tussen de woorden en de regels
en wordt geraakt in de herinnering,
want echt alles is een herhaling die ons allen raakt.




vrijdag 7 juni 2019

De geur van het gras, de kleuren van donkergroen gras met vele bloemen en kruiden. Tarwe, gerst, granen en natuurlijk wat een hekel aan de geur van echte mest. De geuren die je rook, fris, na een heldere regenbui, als je weer door en doornat op je fietsje naar huis toe reed. De vogels in de lucht en tegen de avond de reeen, de hazen en konijnen en uitkeek over de velden naar de mooie kleuren van een ondergaande zon. Het was allemaal zo normaal. De frisse ochtenden, en toch het voelde allemaal zo fijn. Het spelen in de bossen, het schaatsen op de doorlopers, op de kleine bevroren slootjes. En in het voorjaar, zo behaaglijk warm, het plukken van enorme veldboeketten en soms, oke, pluk nog die ene en je viel in de sloot. Op warme dagen naar het kanaal, spelen in de inhammen waar oude bootjes lagen en het water helder was. Het leek allemaal zo normaal. De geur van de stallen, de hooizolder, en de warmte van de koeien, we vermaakten ons kind er wel. Mee op het zitje van de tractor, het geluid, de warme zomerlucht. Niemand die het verbood en we hadden gewoon schik. Vakantie's bestonden uit rondhangen op het zwembad, het was er altijd vol. De 1ste dag van de week was het water koud, brrrr... en naarmate het weekend naderde was het water heerlijk op temperatuur. Het werd verwarmd door de melkfabriek en we vonden het allemaal normaal. Fietsen door de bossen naar huis, ondanks verbod deed je het toch. De weg was korter en onder bomen zo heerlijk koel op de warme zomerse dagen. In de winter, dan viel er sneeuw en of je nu erdoor heen kon of niet met de fiets, je moest gewoon. Lopen door de sneeuw, glibberen, vallen en weer opstaan tot aan de grote weg. Maar schrik hadden we en ik ruik de gezonde sneeuwlucht. Het was allemaal normaal. We speelden buiten, we hadden een fiets, vreemde ziekten, overgewicht, allergieen kenden we niet. Onweersbuien, fantastisch de lucht, de flitsen en gedonder en mijn broer maar tellen de afstand ertussen. De wegen hadden aan weerszijden bomen, heel normaal en op feesten, ach er werd ook weleens te hard gereden maar echte extreme ongelukken kan ik me niet herinneren. Gebeurde er een ongeluk, sprak het hele buurtschap erover, het raakte ons allemaal. Als kind werd je niet beschermd tegen alles en nog wat. Je ontdekte het zelf maar. Met de slee de berg af, de bomen die je ontweek. Heerlijk het gevoel van snelheid met je fiets, een doodgewone sparta en later een opoefiets de berg af en weer op. Mijn fiets herinnerd me nog altijd aan die tijd, maar het frame sterk, en een ongelukje hier en daar, daar leerde je van. Mijn eigen kind werd ook opgevoed met de natuur, lopen en een fiets en ook zij heeft nog meegemaakt dat nog 1 buitenbad een zomerabonnement verkocht. Er is zoveel verdwenen, onze natuur is vrijwel verdwenen, de geuren, de kleuren en het landschap, de slootjes, de insecten en de vele dieren. Het land is vrijwel dood, nog even en is dood, uitgebuit en uitgedroogd. Onze bomen verdwijnen, krijgen de schuld, maar de mens is de schuld. Bomen hebben het zwaar, de grond is uitgedroogd en vrijwel niemand maakt bezwaar. Dieren hebben het moeilijk, eten is er weinig, vijvers, beken, pas op! ze zijn vervuild. De drek moet ergens worden geloosd. De geuren verdwenen en ook de warmte en kou voelt anders aan en de bomen blijven maar neergaan. Nog even, dit land is voorbij. Is er geen mens die zijn jeugd herinnert aan de kleuren, de geuren, de landschappen en ook het Pietje Bel rebel gedrag, het leven verkennen! De mens is ont_wortelt.... we zijn nu zelf aan de beurt!



woensdag 5 juni 2019


Een bepaalde rust daalt neer, na al die dagen van inzichten, herkenning en de onmacht. We hebben ons bomen verhaal, verbazend in het hele verhaal is dat de mensen al werden gewaarschuwd door de media ong. 5 jaar geleden. In 2015 werd al melding gemaakt dat 70% van ons water naar de industrie ging. Gaat er geen belletje rinkelen... boeren die werden opgeleid als manager, de vele veranderende wetten en regels om meer en meer te produceren, en dat in ons kleine landje. Je kan van een koe niet verwachten dat ze meer produceren en minder mest produceren. Hoe meer vee, hoe vaker er gemaaid moet worden. Dan wordt er niet gekeken naar een broedseizoen, of de vele weidevogels die zijn verdwenen. De mensen die hun kilo knallers wilden hebben, we waren allen verantwoordelijk voor dit gebeuren. We kunnen niet naar de ander wijzen, dat is weer het psychologisch spel. 
Weinigen gaan terug naar de kern, ontwijken het, maar het is enkel een herhaling om ons te doen voelen hoever wij zijn gegaan. Het schoolonderwijs, de vruchten beginnen te vallen, een ellende die velen treft en nog vasthouden aan oude patronen, het geloven, het denken. De zorgsector draait op volle toeren, het heeft een hele organisatie opgebouwd om hun eigen werkgelegenheden te behouden en mensen naar beneden te halen, want oprechte hulp ontbreekt. De economie is aan diggelen; ik kan er niets aan doen en ook mensen met hun armoedige denken helpen hieraan mee. Plastic probleem, nog steeds sta ik met verbazing te kijken hoeveel er nog in plastic wordt verpakt en de burger maar braaf afval scheiden, de industrie blijft uit zicht. En dan misschien wel het grootste probleem, onze landbouw, op dit moment is het niets meer dan een heftige herhaling en zolang de multinatiols het voor het zeggen hebben, dan is het binnenkort over en uit. Politiek, kijk ik naar mijn eigen gemeente, ik kan er vaak niet met mijn verstand bij, dit is geen politiek, hier is wat anders aan de hand. Als je een politieke richting hebt, dan behoor je je daar ook naar te gedragen en te handelen. Een politicus behoort er te zijn voor het welzijn, veiligheid van de burgers. Nou, het wordt steeds duidelijker dat iemand anders het regime heeft overgenomen en de lakens uitdeelt. 1 ding is een feit; als de multinatiols vrije doorgang vinden is het over en uit. Wij mensen dienen te veranderen, niet de wereld, maar onszelf. De schatten in onszelf  zijn de gereedschappen voor de toekomst, en meditatie is niets meer dan her_inneren, meer niet. 
Kijk ik naar mezelf, dan is er veel op mijn pad gekomen de afgelopen jaren en ze waren zeker niet makkelijk, mijn hele leven was niet makkelijk. Maar van elke ervaring moest ik het diepe ingaan, niemand kon mij daarvan weerhouden. De pijnen die ik onderging, de eenzaamheid; omdat ik niet kon begrijpen dat de maatschappij zo op materie was ingesteld. Kinderen die werden opgevoed door systemen, tot denkrobots en het voelen uitgeschakeld. Min of meer is het een veiligheid_zorg maatschappij; niet voelen, niet vallen, helemaal uitgeschakeld van een vorm van normaal verstand gebruiken. Natuurlijk is daar een hele werkgelegenheid opgebouwd om de mens tot robots te vormen. Ik vertrouw nog altijd op de mens, ik vertrouw nog op een toekomst. Hoe hard het ook klinkt; de mens zal gaan voelen hoever ze zelf hierin mee zijn gegaan. 

maandag 3 juni 2019

Stoeltjes achterin en op weg naar een rustig plekje, we hoefde het niet eens te zoeken, hij reed er rechtstreeks naartoe. Het gebied waar we zijn opgegroeid en ook daar stroomt de"Berkel". De oevers begroeid, het pad overwoekerd en in de verte zagen we kids het water inspringen. Alles zo relaxt, zo ontspannen, het kan dus nog wel, alleen we waren meegezogen in de ellende rondom ons heen. Om de rust weer even te pakken vandaag met Doggy naar het parkje en raad wat; 3 grote dode vissen in zeer troebel water. 'Er is verteld mij dat het water aangesloten zit op het riool", verteld een voorbijgangster. Vertel wat nieuws, maar er ontstond een mooi dialoog. Er zijn echt nog gelijkgestemden, ze zien, horen en zwijgen omdat het pijnlijk is. Ook het vertrouwen of het nog allemaal goed komt want ons milieu gaat hard achteruit. Ook de ander ziet dat het velen niet kan schelen, een ikke, ikke maatschappij. Hoeveel leed veroorzaakt de mens, dit weekend kwam het toch weer extra hard binnen en het enigste wat ik kan doen is zwijgen... mijn keel zit als ware dichtgesnoerd!

We gaan er zeker weer op uit met de stoeltjes achterin, gewoon in de natuur, nu het nog kan!

zaterdag 1 juni 2019

Verdwaasd loop ik rond,
'wanneer houd dit op?'
Ziet geen mens dit? Ach welnee, het loopt langs me heen, versuft en gevoelloos.
Dromen zijn weg, ik heb genoeg, ik vind het wel best.
Alsof Duisternis en Licht elkaar kruist in elke situatie.
Zittend onder de boom, zwijgend naar het stille tuinleven.
Diertjes zijn versuft, het is niet de 1ste x dat ze gewoon mij aankijken en niet eens de moeite nemen om te vluchten en ik mezelf maar afvragen;' ziet niemand dit nu?' 
Gedachten, her_inneringen en zinzichten, als wolken komen ze voorbij.
Dan maar onder mijn boom zitten, kijken naar het stille tuinleven, 
gedachten komen en gaan.
'Mensen, wat doen we onszelf, elkander en onze Natuur toch aan?' 



donderdag 30 mei 2019

Onverwachts lopen we daar op een meubelboulevard rond. We hadden andere plannen maar ja, planning valt bij ons altijd in het water. Goedkope grote winkel met meubels en andere zooi benam me de adem. Kijk naar de bankjes en voel accuut een hernia, pijnlijke benen en al wat meer en natuurlijk binnen een jaar de rit naar de sloop. Synthetische rommel en lucht en ik maar denken dat de mensen een keer bewust werden van rommel, van onze economie. Helaas het vakantiegeld brand bij velen in de handen en daar lopen we langs norse, ontevreden zombie's snel naar de uitgang. Mijn eigen inboedel is al zo oud, ik moet erop kunnen zitten, ik moet erop staan, ik hoef niet met een rage mee te doen, het blijft gewoon staan. Moe zijn we ervan met zijn allen, dan maar weer terug naar huisje wel tevree!



woensdag 29 mei 2019

'Begrijp jij het nog?' 'Nee' klinkt als antwoord. En we gaan een filmpje uitzoeken. Fantastisch, Netflix in het Duits, Duitse ondertiteling en het aanbod wordt met de dag groter. Wat een spektakel om eruit te komen en opnieuw aanmelden. In de tussentijd pak ik mijn mobiel en op de achtergrond hoor ik voor het eerst sinds jaren geluiden van normale tv zender. DING DONG... wat is er allemaal aan de hand, mensen voeden zich met illusies en de realiteit, ach, lijkt wel of velen het niet boeit hoe het met de Aarde gesteld is. Er is een groepje actief dat wel degelijk de waarheid verspreid, maar het blijven woorden. Alleen al het bomen probleem, de mens zelf doet er ook hard aan mee. Onvoorstelbaar hoeveel er nu gewoon gerooid worden omdat ze een belemmering zijn. Onbegrijpelijk dat tuinen verdrogen, dieren wanhopig op zoek naar voedsel en dat nu de kleintjes uitvliegen. Niet nadenken, een harde regenbui is voldoende. Maar wie kijkt nu naar de straten, plaatsen waar het water niet weg kan lopen vanwege de aarde die hard en droog is. Het vele verwijderen van bomen en groen zorgt er ook voor dat de aarde niet meer stabiel is, het verzakt, het heeft geen stevigheid. Een paar druppels water, een beetje voer, groen in de tuinen het is allemaal te duur. De mens blijft vasthouden aan materie en surft van onderwerp naar onderwerp uit een vorm van verslaving. Tijd die benut had kunnen worden aan weer een sociaal gebeuren; de straten worden steeds stiller. Nee, we begrijpen niet meer, het blijft wennen aan het beeld van buiten. We kunnen niet meer denken, beter stil zijn en op het juiste moment actie. Er is nogal wat op te ruimen van binnen, maar ook een vorm van opnieuw verbinden en samen_werken... het leven blijft een mysterie dat geleefd dient te worden... en van lijden kan men enkel groeien! Mijn aandacht bij mijn pannetje soep, het vooruitzicht op een ontspannen avondje en niet te vergeten, onze diertjes die een ingebouwde klok hebben en zich verzamelen in de tuin; ' etenstijd, we hebben honger en graag een bakje schoon water erbij!' Nee, ik begrijp er geen bal meer van!


dinsdag 28 mei 2019

#Zorg...; Verdwaasd stond hij aan zijn tafel met zijn schrift. Hij wilde zo graag zijn ervaringen met de zorg delen met anderen, om ze te waarschuwen, maar hij kreeg niets op papier. Tranen in de ogen en onmacht en vooral veel leed. Ruim 40 jaar was hij samen met haar. Ze was gewaarschuwd door een natuurarts en toch negeerde ze het en koos voor de reguliere geneeskunde. Een aanrechtkastje gevuld met medicatie en elke x kwam er wat bij. Lichaam haperde vooral na een ingreep, ze was 1 van de 1ste met een nieuwe hartklep in ons land. Lichamelijk en geestelijk stierf ze langzaam in het leven. Ze kon niet haar liefde tonen, voor niemand en ook niet voor haarzelf. De laatste misschien 20 jaar werd ze in leven gehouden, het lichaam voelde doods, afgesneden van de geest en voor verzorgers en naasten is dat een nachtmerrie. Zorg werd gedeeltelijk uit handen genomen en dat was de genadeklap, alles in teken van verdienen aan het in stand houden van ziekte en de naaste meesleuren, de volgende patient in de toekomst. Het was een nachtmerrie, zeker voor hem, als een dier worden behandeld, ook ik ben er enorm van geschrokken en ook hoe ze met haar omgingen, alsof het vee was. Ze is uiteindelijk gestorven, doordat wij haar loslieten en dat ze mocht overgaan. Hij bleef achter, alleen in het appartement. 3 x zorg op een dag voor exceem en smeren maar, builenexceem en in het ziekenhuis werden enkel foto's gemaakt en 'tot over 2 weken meneer'. Hij vroeg hulp aan mij en ik heb hem meegenomen naar mijn huis. Een vader die ik niet kende nam ik op in mijn gezin. Hij was wankel, hij was ook moedig, 3 maanden heb ik heb verzorgd en begeleid met zijn exceem en conditie. Uiteindelijk kwam hij in het ziekenhuis, goede samenwerking en hij werd op mijn aandringen helemaal doorgelicht. Ik leerde hem dat hij zelfstandig kon wonen, ik leerde hem dat hij het juiste voedsel bereide en de juiste supplementen. Geestelijk begon hij te delen, zijn emoties, zijn kijk op het verleden, het was een wijze man. Toch voelde we dat het niet goed was met hem. Ik nam hem wederom , om tot rust komen, weer in huis en dat was werkelijk een nachtmerrie met de zorg. Uiteindelijk, binnen 4 dagen ging hij zo snel achteruit dat we elkaar in tranen los moesten laten. De uitslag die volgde was onverwachts, een grote tumor in zijn hersenvlies en deze kon niet meer groeien naar buiten, maar drukken op zijn hersenen. Geen operatie op zeer hoge leeftijd, dan maar euthanasie aanvraag. Het was een spelletje, ze verdienen er geld aan en mijn vader was nog wilsbekwaam. Hij had zijn papier, dan de huisarts. Huisarts ging uit het dak, dus die konden we ook afstrepen. Hij had jarenlang het ervaren in praktijk met zijn vrouw en nam zelf de nodige actie's om o.a de thuiszorg te ontzien, om ons, waar hij zich schuldig over voelde, te ontzien. Geen eigen huis, geen opvang in onze regio, dus hij bleef in het ziekenhuis. En daar hebben ze hem verwaarloosd, lichamelijk, geestelijk en en lichamelijke verzorging nam sterk af. Ik werd afgeblaft, ik kon opdraven als het weer mis was met zijn urine. Ik kreeg een psycholoog op mijn dak gestuurd en mijn vader lieten ze veel liggen, met gevolg dat hij in de war was en daar kon men weer misbruik van maken. Uiteindelijk heeft de zorginstelling een plek gevonden ruim 100 m van ons vandaan. Hij moest zijn eigen vervoer betalen, hij werd ontslagen met een blaasontsteking die ze voor mij hadden verzwegen. Hij had angst en schuldgevoel, daar de verzorging een bepaald persoon bij hem liet die probeerde zijn rekening te ontfutselen. Getuigen werden tot zwijgen gebracht, totdat we de persoon betrapte. Hoe onmenselijk is dit allemaal? Hij is goed terecht gekomen, fantastische verzorgers en artsen, liefde, inzicht, begrip en allen waren beduusd van ons verhaal. Ik ben ze nog steeds dankbaar, dat er mensen zijn in onze samenleving, die ondanks het vele lijden, de regels, wetten en ook de onwetendheid van mensen, meehelpen als de tijd daar is. Voor hem hadden we eigenlijk neergezet. Dat hij terug zou komen in mijn huis, we samen nog Chinees zouden eten en daarna euthanasie. Besproken met de zorg, maar 1 arts voelde zich voorbij gelopen door het ziekenhuis... nou dan ben je in mijn ogen geen arts, geen oog voor de mens en zeker niet voor de mens die mag overgaan. 
Ik hoop dat de verandering doorzet, dat mensen niet langer ingezet en misbruikt worden door het systeem en systemen om aan te verdienen. Dat mensen waardig, in liefde worden begeleid, want in ieder leven spelen emoties, onderdrukt door de maatschappij. Mijn vader is goed overgegaan, maar voor ons was de tijd te kort om te genieten van ons samenzijn!
Ouderen mensen zijn waardevol om hun ervaringen te delen met de jongeren, ouderen mogen dan een oud lichaam hebben, maar iets in hen is nog jong.

"Ja pap, misschien zijn dit jouw woorden.."
Zet 100 schapen bij elkaar en 1 ontsnapt. Van de 99 die achterblijven heeft men niets te vrezen; ze verblijven in een kudde, de massa, de maatschappij. Het schaap wat ontsnapt is, verdwaald en die vreest men. Ik kwam hier op na al die politieke onzin. 
Politiek is maatschappij,  een massa, heeft volgers. Volgers, het woord alleen, ook daar kwam ik bij uit; zei die braaf voldoen aan de maatschappij, geen zelfverantwoordelijk, het afschuiven op een ander en dus ook misbruiken van wetten, gelden, en angst. 
De maatschappij bestaat uit een massa, een kudde, volgers en ik ben altijd dankbaar als een schaap ontsnapt...dat ene schaap is niet bang, het heeft kracht en juist dat is waar de maatschappij bang voor is.



donderdag 23 mei 2019

#Verkiezingen...; Nou, verkiezingen hot item althans op de media... grootste gevaar is de on_wetendheid en onverschilligheid en geen vertrouwen! Goed gedaan hoor... krimp_uitsterf en sloopgemeente! Zeker ga ik keurig naar het stembureau, al is het alleen maar om het beleid van de sokkel te blazen. Morgen de krantenkoppen; hetzelfde liedje als men vandaag niet de stap zet om het een STOP toe te zeggen. Zet alle zogenaamde zekerheden op een rij om vervolgens een dikke rode streep erdoor te zetten . Je kunt niet zeggen dat je een mens bent, een mens is geen maatschappij!Nou, verkiezingen hot item althans op de media... grootste gevaar is de on_wetendheid en onverschilligheid en geen vertrouwen! Goed gedaan hoor... krimp_uitsterf en sloopgemeente! Zeker ga ik keurig naar het stembureau, al is het alleen maar om het beleid van de sokkel te blazen. Morgen de krantenkoppen; hetzelfde liedje als men vandaag niet de stap zet om het een STOP toe te zeggen. Zet alle zogenaamde zekerheden op een rij om vervolgens een dikke rode streep erdoor te zetten . Je kunt niet zeggen dat je een mens bent, een mens is geen maatschappij!



dinsdag 21 mei 2019

Wonderen...; we hebben geleerd dat wonderen plaatsvinden, dankzij de religie. Nu heb ik nog nimmer een wonder zien gebeuren vanuit mijn denken. Wonderen zoals men ons heeft aangeleerd, komt uit het berekent denken. Dat is ook waarom velen volgen, dan naar die en dan naar die. Alles wat ut het wiskundig berekent denken komt, kan men analyseren, ontleden, het is een feit, het is wetenschappelijk bewezen. Wonderen... het woord heeft men verdraait, wonderen vinden plaats in het innerlijke; de illusies doorzien, het zien, voelen en horen wat niet zichtbaar is voor hen die hun blik naar buiten hebben gericht. Het brengt me bij de verkiezingen. Al jaren ervaar ik de verkiezingen als een oneerlijk gebeuren. Alsof de stem van burgers ontbreekt, want wie hoort, hoort de gewone mens. De politiek heden vind ik een zeer gevaarlijk spel en ook een herhaling van het verleden alsof men dat vergeten is. Als ik ga stemmen, zal ik mijn stem zeker uitbrengen op de partij waarbij de belangen van de mens, de dieren en de Aarde voorop staan Dan kun je er donder op zeggen dat heel veel partijen weggestreept worden. Wonderen gebeuren, elke dag... maar het is het innerlijke licht dat de ander herkent. En velen die volgen herkennen het wonder niet. Voor mij is de huidige vorm van politiek voorbij. De burgers worden opgezadeld met steeds meer kosten, voorzieningen omdat het systeem zichzelf heeft ingedekt. Onze lucht is zwaar vervuild, en al jaren,vervuilingen werden gewoon toegestaan stilzwijgend. Onze politiek gaat door met vervuilingen, met het steeds meer creeeren van volgers... gedwee als een mak schaap richting eindstation. Toch zie ik steeds meer tekenen van bewustzijn, er is zoveel oneindig leed achter velen deuren. Mensen, wonderen bestaan echt niet buiten ons. Er zal niemand over water lopen, niemand zal echt genezen. Het wonder bestaat uit dat innerlijke Ziet, Hoort en Voelt!



maandag 20 mei 2019

Het wordt er allemaal niet vrolijker op. Een fietstochtje over de berg was niet dat ik vol energie weer thuiskwam, opgeladen door de natuur daar was nu geen sprake van. Het pad door de velden was kurkdroog, stoffig, de landerijen lagen er droog bij. Eigenlijk was er geen verschil tussen het pad en de akkers. Her en der lag er een dood dier, waaronder een haas. De weg oversteken het bos in, maar het voelde zo beklemmend. Waar ik ook keek omgezaagde bomen een wirwar van droog hout alsof er een wervelwind had plaatsgevonden. De kraaien nestelen in de verlaten holen in de bomen en een mager vogelconcert hoorde ik op de achtergrond. Het blijft vreemd dat het gezang minder is, de dieren in grote aantallen verminderen en je mag het niet uitspreken, want het is allemaal zo mooi; het frisse groen, de jonge vogeltjes, de natuur... Nee, al in de vroege ochtend is het muisstil... je luistert maar er klinkt geen vogelconcert, af en toe een zielig gepiep. In wat voor wereld zijn we aanbeland en waarom zijn we hier, vraag ik me steeds meer af?Je mag het niet uitspreken, daar zit het probleem. Al vanaf de geboorte worden we geprogrammeerd. We mogen niet doen, wat we willen. We doen alles verkeerd volgens de opvoeding, het systeem. En op een gegeven moment ga je het ook geloven, dat je niet goed bent! En dat is een probleem wat ons allen in de kern treft, dan wel in andere situaties, maar in de kern zijn wij niet goed genoeg. Het is nooit goed volgens de maatschappij. We worden opgevoed, we gaan het geloven en we gaan de maskers dragen, anders tellen we niet mee.



donderdag 16 mei 2019

De boom....; We zijn in het bezit van een schitterende tuin. Toen we het huis betrokken was de tuin niet echt opgevallen, maar het deed ons goed om de tuin weer in ere te herstellen na jarenlange verwildering. Een grote den sierde de tuin, hij gaf schaduw, de grond bleef vochtig en hoeveel bescherming hij aan de diertjes gaf om te zwijgen van de nestjes die erin gesetteld waren. Vele vogeltjes kwetterde in de boom van s'ochtends vroeg tot de schemer, en in de avond cirkelde de vleermuizen rondom de boom. Helaas de boom moest wijken, hij gaf totaal geen overlast, maar hij moest weg omdat de mens de tuin wilde vernielen. Aan de andere ook een grote den, een oude hazelaar waar vele vogeltjes in kwetterde, rondvlogen en de eekhoorntjes aan hun staart naar beneden hingen om vervolgens weer heen en weer te springen van tak tot tak. Een grote conifeer, die bescherming kon geven nadat de grote den verdwenen was.Helaas de bomen werden vernield en de diertjes waren angstig. Het lijkt erop dat bomen en dieren wel degelijk een taal spreken, dat ze voelen of het negatief of positief aanvoelt. Er zijn weinig dieren, het gaat snel achteruit. Maar het zijn ook mensen die andermans tuinen vernielen en daarmee ook een veilige toevluchtsoord voor dieren vernietigen.Onze boom, hij is verdwenen, maar de herinneringen aan al het leven in en rondom de boom, zijn nog levendig.



maandag 6 mei 2019

Ach kom, laat ik eens in de aarde wroeten. Bewust aanwezig zijn in mijn tuin, dat was wel heel lang geleden. Nog steeds het stille gemis van de rondvliegende vogeltjes wat in een paar jaar tijd is teruggebracht naar een enkel koppeltje. Een paar meesjes, een tortelduifje, een duif, zelfs een kraai en wat kleine vinkjes zijn aanwezig. De honingboom slaat goed aan, maar de azalea's en andere boompjes met bloesem, ze zien er niet opvallend kleurrijk uit. De bodem is droog, ondanks een regen, is ze vrij droog. Sommige stukken zijn vochtig, daar waar bomen en struiken staan en de vinkjes spelen en fluiten boven mij in een boom. De tuin staat al 3 jaar in geding om vernietigd te worden. Opvallend, juist in de tijden dat men strijd voor behoud natuur, bomen en dat mensen hun tuinen weer groen laten worden. Juridisch advocaat van een gesubsidieerde rechtsbijstand heeft het ei van Columbus gevonden; bomen weg, alles wat er nog staat, terugsnoeien tot 2 meter hoogte en over vernielingen en zelfs kappen van een boom wordt gezwegen. Maak daar maar eens een passend plaatje van, hoe krom alles werkt binnen ons systeem.  Ach kom, laat ik eens in de aarde wroeten. Ik red een paar wormpjes, ik wroet de aarde de los en de regendruppels vallen. Straks komen de 2 eekhoorntjes er weer aan. De tuin geeft ons zoveel en al laat ik het steeds meer los, ik blijf genieten in het moment van het leven in onze tuin!



zondag 31 maart 2019

Wow, dit is oprechte shit en het lijkt of er geen einde aan komt. Stil vullen we elkaar aan; verbijsterend, pijnlijk alsof we leven in een science fiction, onwerkelijkheid en de mensheid ziet niets of wil het niet zien om zichzelf te verbergen achter zoveel schijnmaskers. Wow, dit is oprechte shit, een science fiction en mensen willen het niet zien of horen. Weg al die mooie praatjes, spiritueel gedoe, wat schieten we ermee op? Dit is NU, er is geen toekomst, er is geen verleden... pak je verantwoordelijkheid op, schuif het niet door en door, geen probleem wordt ooit opgelost bij verantwoordelijkheden afschuiven. Wow, dit is oprechte shit en reken maar dat ik mijn eigen verantwoordelijkheid hier oppak en op dit moment voelt het zwaar, omdat ergens diep in het systeem van binnen het onderdrukt is; het niet mogen dat ook wij als individu onze eigen verantwoordelijkheid oppakken en niet langer de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven uit handen geven. De maatschappij heeft ons niet het leven gegeven, de maatschappij heeft ons een ego gegeven!



vrijdag 29 maart 2019

Woorden, wat zeggen woorden? ... je legt de verantwoordelijkheid neer bij de juiste partijen. Niet langer afschuiven en afschuiven op de ander. Het is alsof het tussen de woorden wordt verteld. Systemen dekken elkaar in en lopen hopeloos vast in het oerwoud van woorden, kennis en wetten. Het systeem werkt met subsidies, met robots die niet verder kunnen kijken en trekt net dat aan wat ze nodig hebben om chaos onderling te zaaien. En niemand komt met een oplossing, en opvallend genoeg, ze komen er gewoon mee weg en kunnen doorgaan dankzij het systeem. Gooi overboord al die kennis, wees niet langer een zombie tussen al die zombies. Kennis zal ons niet helpen, de media maakt ons bang en is het eigenlijk niet de schaamte, schamen voor ons verleden, schamen dat we niet voldeden en schaamte is altijd angst. 
Woorden, wat zeggen woorden...? men schuift de verantwoordelijkheid neer bij de ander en men blijft maar doorschuiven en chaos is geboren!




maandag 4 maart 2019


De mens is opgegroeid, opgevoed in een maatschappij, de mens is gewend aan mensen om zich heen, ergens bij horen; een familie, een vereniging, een kerk, een sekte, ergens als het maar niet is alleen. 
Nu worden we getriggert op diepe zuiveringen, diep in onszelf en zie hoe velen krampachtig zich vasthouden aan het comfort_denken, het leven in de illusies en het niet zien van de realiteit. 
Al die mooie woorden, kennis overdragen, het vertroebeld ons denken, het onderdrukt onze pijn. Het vluchtgedrag is groot, chaos ontstaat, krampachtig vasthouden aan het bekende. Het onbekende is angstig, het niet weten. Ja ik voel, ik voed me door energie, ik zuiver en oh wat een pijn en ook ik wil soms een bril dat ik niet hoef te zien, te voelen de realiteit. 
Al wat jezelf niet ervaart, niet doorvoelt, kun je onmogelijk delen. Kun je niet begrijpen, laat staan dat de ander je begrijpt. 
Kijk naar een boom, hij staat alleen, hij voed zich niet met kennis, hij houd zijn familie niet vast. Hij laat los, valt in diepe rust, voorzichtig ontvouwen de scheuten en ineens staat hij daar in volle bloei. 
En de mens houd zich vast, enkel om ergens bij te horen.... 
Ach mens, laat het los!


woensdag 9 januari 2019

In #Berkelland bekend men kleur, breed uitgemeten in de krant en op de social-media. Maar waarom moet men kleur bekennen? Afhankelijk zijn van een geloof... de bron van alle kwaad. Men hoeft geen kleur te bekennen, verdeeldheid te scheppen. Als men bewust is van het feit dat alles en iedereen onafhankelijk verbonden is, dat de realiteit niet afhankelijk of onafhankelijk is maar onderlinge afhankelijkheid, dan bekent men geen kleur. Dan zaait men geen illusies om de kern te blijven ontwijken. Dan is er geen verschil tussen de mensen, rijk of arm, kleur of blank, een geloofsovertuiging. Wat ik ook mis in het verhaal is dat men dingen verzwijgt, ik ben nl. niet vergeten dat ik 4 jaar in de raadsvergadering op het bankje heb gezeten, hoe men mij de hand niet gaf, de blikken die werden geworpen naar mij en deed ik iets verkeerds, iets 
on-respectvol? en ik ben zeker niet vergeten hoe men reageerde toen dit verhaal ter sprake kwam, het heeft niets te maken dat mensen centraal staan.
Laten we geen kleur bekennen, laat ze hun eigen feestje bouwen, wij mensen zijn onderling afhankelijk van elkaar, met alles en iedereen op de Aarde. En aan al die mensen; spreek je eigen waarheid uit, leef je eigen waarheid in vertrouwen!



zaterdag 5 januari 2019

Boodschappendag, niet mijn favoriete bezigheid. Vandaag onrust om de beelden die ik zag. Het geschreeuw om alles is duurder, maar het was al duur in ons land, dringt dat pas door als het in de media overschreeuwt wordt. Verdwaasd sta ik te kijken naar de band, hoeveel frisdranken, ongezonde snacks, kant en klare maaltijd hap en een klein gedeelte is groente en fruit. Als je geluk hebt dat wel. Al jaren hebben we een weg gevonden in ons boodschappen doen, alsof we geleid worden en al jaren hebben we geleerd om te investeren in dat wat goed is voor het lichaam als hulpmiddel omdat alles vervuild is, inclusief de mens zelf. Maar je mag niet het zeggen, niet doorgeven, je wordt verklaard als gek, als zweverig. Maar al het nuttigen van dood voedsel, dood water, veroorzaakt veel vervuiling; het verpakkingsmateriaal van buiten en de chemicalieen, medicatie van binnen. 
Als we zo leren kijken dat alles met elkaar in verbinding staat, 1 geheel, dat we de moed hebben om eerst bij ons zelf naar binnen te gaan, te zuiveren, lichter te worden dan volgt automatisch de stap naar een weten_schap uit het Hart! Het denken van velen is als voorgeprogrammeerd door de vele reclame, geneuzel en aanbod wat wel en niet. Mijn intuitie is de laatste tijd erg hoog en om de onrust te verjagen, een wandeling in het bos brengt me weer rust!




donderdag 3 januari 2019

En dan komt de tijd dat verdriet loskomt, niet om de ander, maar je eigen hart weent. Het loslaten van zoveel door de jaren heen, de pijn die je inslikte omdat delen vanuit je eigen hart niet mocht. Het uitwerken van zoveel situaties, gevoelens en uiteindelijk het definitieve loslaten van de ander, omdat het mooi geweest was. De beelden blijven komen, maar nu met mij in beeld. Mensen zijn bezig met oppervlakkig geneuzel, maar met de mens gebeurd zoveel dat nu gedeeld mag worden. Harten die openen, licht op de schaduw en wonderlijk hoe elke x het oplost en je er sterker uit komt.



dinsdag 1 januari 2019

"Laat het Recht Zege_Vieren...; op deze nieuwjaarsdag kwam dat naar boven na al die jaren. Het onrecht, het ondemocratisch gebeuren, censuur in de plaatselijke staatscourant. Het op de social_media naar buiten brengen wat het hier toch geweldig is. Maar vermeden worden onderwerpen waarin wel degelijk vernielingen en geweld zijn toegepast, vermeden wordt ook dat je eigen blogsite al geruime tijd op slot staat omdat er op los wordt geprint en zelfs tegen je wordt gebruikt. Dat je uiteindelijk voor het gerecht wordt gesleept door je eigen verhuurder al leef je jaren in een gevangenis en kun je nergens terecht want men is bang, en social_media is toch veel leuker, 1 grote klaagmuur en je hoeft niet je eigen straatje schoon te vegen. Hoe zieke, zelfs terminale patienten worden behandeld door bureaucratie gevulde ego's. De pijnen die je voelt, het vechten, het strijden en dit jaar heb ik zoiets; de laatste ronde ' laat het Recht Zege_vieren' . Mensen, dieren, milieu en de vernieuwing staan voorop en al het andere valt weg, wie weet komt er iets moois op ons pad, iets wat bij ons past, eindelijk een *Huisje* wat ons past of symbolisch een jasje dat ons past!



 

maandag 31 december 2018

We zijn hier om stukken uit te werken binnen relaties. We zijn hier om licht te laten schijnen op de duistere stukken in onszelf. De relatie met onszelf te herstellen! De spiegels te doorzien en op te lossen, achterlaten in de tijd. Oudejaarsdag laat ik definitief het oude achter, ik dank het verleden voor de lessen en het geleerde neem ik mee. 
Al wat is, was er al... mijn ouders waren geweldige leermeesters; lichaam en geest zijn een! Men kan de ander niet genezen, men kan de ander niet begrijpen als men niet bewust is van zijn eigen verborgen stukken. Het komt tot ons, door ons en het lost op. Het lichaam is in staat te healen, als men bereid is zijn eigen Hart te openen en de weg te bewandelen met ups en downs, een lach of een traan. 
" De Vader, de Moeder, de Zoon en de Heilige Geest" een cyclus voltooid!

Voor allemaal de beste wensen voor 2019!





vrijdag 28 december 2018

Beerputten gaan definitief open, overal om ons heen en zo ook in onszelf en ook in mij. Golven van emoties, beelden komen aan het netvlies voorbij, laat maar komen, laat maar stromen en het verdwijnt. Natuurlijk voel je de pijn, de pijn die ik mezelf liet aandoen, de pijnen die ik droeg en die mijn lichaam verzwakte, enkel om de eindlijn te halen, Er moet toch zoiets als vrede zijn. Kijk eens om je heen, chaotisch, de mens op hol geslagen, spartelend om vast te houden en ik vraag me af waaraan? Hebben we het echt allemaal nodig? kan het niet minder zijn? ... Er is zoveel in beweging, maar de massa slaapt en wordt op een dag wakker geschud dat het allemaal een illusie was. Beerputten gaan definitief open, natuurgeweld tonen ons een spiegel. Al jaren gewaarschuwd en de zogenaamde klokkenluiders, de voorlopers werden aan de kant gezet, men wilde niet horen, niet voelen en niet zien. Golven van emoties, beelden komen aan het netvlies voorbij, laat maar komen, laat maar stromen en het verdwijnt. 



dinsdag 4 december 2018

Het leven geeft je de beloningen als je ze ziet en kunt ontvangen. Vandaag was ik vanuit mijn hart dankbaar voor de hoge prijs die ik ooit had betaald, maar mijn geloof het nimmer liet afweten. Ik zag de harde leerschool, lessen die men leert en die je nu dagelijks om je heen en in de media en uit de mond van mensen hoort, de onvrede, de onafhankelijkheid en vooral meer bezig met buiten en de kern waar alles omdraait, ontwijkt. Dankbaar voor het inzicht dat al waren het harde lessen, het nu vruchten gaat afdragen in een vernieuwde tijd. Misschien was ik al voor in de tijd maar in dit gesprek was ik in het nu, het is nu eenmaal, ik hoef niet meer te vechten, te bewijzen, te overtuigen... vernieuwde wetenschap in staat van mensen heeft altijd bij mij voorop gestaan. Maar kijk ik om me heen, is het een chaos, een armoedig en kortzichtig denken. De bomen konden dan tot hoog in de hemel groeien, aan alles komt een eind, het werkt niet meer en is het niet zo; ' zo binnen, zo buiten?' Van het ene uiterste in het andere en we staan later boven onze vuilnisemmer. Ja, het probleem wordt niet opgelost, de kern wordt niet aangepakt. Nee, er ontstaan grotere problemen en 1 ervan raakt me, en dat is het water wordt mis_bruikt. Water is een energie, belangrijk voor alles wat leeft... denk daar eens wat dieper over na, dan een vuilnisberg waar onze industrie de burgers voor op laten draaien. Jarenlang verwend met pakken, flessen, verpakkingen om het de mens zo eenvoudig en makkelijk te laten leven. Het is ongelooflijk dat men problemen met hetzelfde denken wil oplossen en zo is het ook met onze natuur, lichaam en geest. Het is niet overleven en gevangen houden in hetzelf, maar leven, voelen en ons niet langer voeden en inademen met doodsheid. Uiteindelijk is alles 1, alles is verbonden met elkaar, zo simpel en al je lessen, ze dienen ergens voor. Zoals ik vandaag, dankbaar voelde voor de hoge prijs die ik ooit had betaald maar nimmer van mijn innerlijk geloof afweek! Vernieuwde wetenschap in dienst voor de mens is een prioriteit, maar dan zal men uit de wereld van zombies moeten stappen!



maandag 3 december 2018

Chaotische dag, alsof de woorden vermeerdert raken zonder inhoud. Ik luister al helemaal niet meer, het is alsof je in een kakelend kippenhok staat en men maar praat en praat, maar niets verteld. De media i.d. je leest, en je leest het nog een x over en bij de 3de x heb ik zoiets van; er staat helemaal niets. Een afspraak gepland, de lucht is donker en ja hoor voor ons verrijzen de gele bordjes weer. Ik wil niet meer, ik wil zo gauw mogelijk terug naar huis maar helaas, onze afspraak staat. Daar zitten we, wat een industrie en ik voel me shit. Snel de handtekening en hoppa mee naar huis, niets geen geblaat, ik wil niets meer horen. En ja hoor, we nemen een andere weg en de weg is natuurlijk afgesloten. In Berkelland geen gele hesjes, maar overal gele bordjes en je vraagt je af waarom? Van de andere kant naderen we ons dorp en we zien files, zwaailichten, het zal toch weer niet raak zijn. Het vraagt hier om problemen, die hele weg, afritten, rotondes met hun enge betonnen afscheidingen en slecht zicht, alsof ze hier om ongelukken vragen, want dat houdt natuurlijk de zorg op poten. Ik wil naar huis, naar de rust en afsluiten van buiten waar het zo onrustig is vandaag, voelbaar in mijn botten, mijn lijf, mijn hoofd. Er gebeurd zoveel dat het denken niet eens meer denken kan en af en toe een heldere inzicht, mijn eigen woorden en dat geeft een bepaalde rust!