woensdag 30 juli 2014




Ik ben er nog, uitblazen van , van wat is er eigenlijk allemaal toch gebeurd. En elke avond tel ik mijn zegeningen. Mooie momenten die zich hebben gedraaid, mooie ontmoetingen met gelijkgestemden. En vandaag, supertrots, met een uitgebluste Jacky, toch zo intens genieten; wat een Kracht, wat een Liefde en vooral wat een Moed. Houd je gedachte Hoog, houd je energie bij hen waar je je goed voelt en al het andere, laat het niet toe. Dan komen wel heel veel mooie wensen zomaar naar je Toe en Uit! 

maandag 28 juli 2014



Wat een onrustige tijd, neem ik me voor me helemaal af te sluiten en mijn Huis op orde te maken, worden al die ingevingen beantwoord in realiteit. Ongeloof, Pijn, wat is hier aan de hand? Ze was gewaarschuwd, maar ze geloofde innig dat Liefde overwon. Nu werd ze zelf gestraft voor haar eigen Liefde, haar spontaniteit en haar vertrouwen. Ik had het met haar te doen, een vakantie en ze leefde zich helemaal ernaar toe. Niet verwonderlijk, vakantie kennen we niet echt en daar voel de Bom. We geven niet toe ditmaal, maar zitten met ongeloof naar elkaar te kijken. Wat gebeurd er met de mens als die zijn zekerheden verliest. Het blijft graaien, het blijft een ander pijn doen, het maakt handel kapot enkel om zelf zich eraan te verrijken. We laten de aandacht er even van af en dan de beslissing, annuleren en voor haar; er komt nu echt wat moois op haar Pad, dat heeft ze verdient. Ze draagt haar verantwoordelijkheid en heeft haar les geleerd en ik weet zeker, de Leegte wordt ingevuld. 

zaterdag 26 juli 2014

Ik loop rustig door de maisvelden, Doggy vermaakt zich uitstekend en een vreemd gevoel overvalt me. Een leegte, alsof bezit zijn waarde, zijn Glans heeft verloren. Even denkt mijn Ego nog; 'je bent te oud' . Maar dat is het niet, het heeft geen waarde meer. Alsof een heel oud stuk van mij is afgevallen. Wat heeft waarde voor mij? De mens, ieder mens is uniek, ieder mens heeft iets en in alle chaos die heerst, komen de vele delingen gewoon door. Alsof iets ontwaakt, men is geraakt, en men neemt afstand, steeds meer even die Stilte. Sommige blijven afhankelijk, nog even angstig en willen zijn zoals de ander. Sommige willen nog vormen, vasthouden en dan is het voor de ander, laat maar los! Sommige zien steeds meer hun waarheid, ze voelen de Moed en weten, ze worden in Liefde Gedragen! Ieder Mens is Uniek, ieder mens heeft iets bij te dragen en voor mij, terwijl ik wandel tussen de velden door, is dat nu het belangrijkste.... moet ik nu zeggen; Bezit! Nee, Het is Liefde!


vrijdag 25 juli 2014

Wees maar Stil...: de dagen verlopen chaotisch, zoveel in Beweging en het Niet meer weten. Letterlijk niet meer weten. Vreemde situaties uit angst ontstaan in agressie. Eenzaamheid, verlorenheid, waar gaan we naar toe? We kunnen geen antwoord meer geven, we zijn verward en ook het ritme kwijt. Alsof de controle is verloren en juist in die Leegte, wees maar stil, acceptatie... je hoeft de ander niet te helpen, als die niet wil of kan. Je hoeft niet te vechten tegen iets wat niet meer werkt. Je hoeft alleen stil te zijn, laat de storm om je heen razen en in de stilte die valt hoor je de Ander, kwetsbaar en Zacht! 



dinsdag 22 juli 2014

Chaos, overal om me heen. Woede, veel woede, alsof men zichzelf verliest in wat niet van hetzelf is. Ik voel het overal, men wordt opgejaagd, men verliest zich in de vele media en de drukkende warmte. Maar ook is er iets wat heerst, alsof we worden omringt, een handje worden geholpen, het is niet wat het is. Een gevoel van er voor elkaar zijn, maar niet bemoeien, even een gevoel van liefde voor elkaar. Meer is ook niet nodig in deze hectische tijd. Mooie momenten, soms een paar tellen lang, maar ook nare berichten, mensen worden tegen elkaar opgezet in woede, met woede. We worden afgeleid, niet alleen collectief maar ook gewoon in je eigen omgeving. Eigenlijk kan ik de woorden niet vinden, vooral de laatste dagen, er gebeurd gewoon zoveel. En ondanks de chaos voel ik een rust, een vertrouwen en een steeds grotere verbondenheid. Al lijkt het alsof je dat ene niet zal behalen, het is een tijd van chaos maar ook een tijd dat steeds meer Liefde neerdaalt en hen die altijd zwegen, nu worden Gehoord!

zondag 20 juli 2014



Wordt onrustig van alles, blijf het liefst weg van alle verhalen. Maar te vroeg gejuicht, in de directe omgeving speelt het ook af. Onrust naar Rust, in het negatieve, het gezeur en gemekker het positieve en vooral de mooie kwaliteiten zien en benutten. Zo ook vandaag, ik dacht ik loop finaal vast. Rust, rust, wat is er aan de hand dat velen gewoon niet kunnen genieten van de simpele dingen. En dan, een ritje rijden met haar. De weg is vrijwel leeg en mooi ruimte om gewoon even te oefenen zonder commentaar en veroordeel. En als ik even later zit, dan schiet mij te binnen; wat heb ik veel verdriet gehad om het niet behaalde papiertje. Maar nu het inzicht, het heeft wel degelijk iets opgeleverd om uit te dragen. En zo tel ik steeds meer verborgen kwaliteiten op die als ware een puzzel vormen van het Doel wat ik zeer zeker ga bereiken

zaterdag 19 juli 2014

Woorden, nieuws, betuigingen, Voorspellingen, Duisternis... woorden vliegen om mijn oren en over het scherm, als een zwerm vliegen en ik maar meppen, ga een ander lastigvallen niet mij. Ik sluit me af, de warmte helpt een handje mee, alles in een traag tempo en soms een beetje wrevel tussen door; 'ik wil nog dit, en ik wil dat'. Tijd voor extra rustpauze, dwarrelde inzichten, maar ze verdwijnen. Wil de mens wel, het is zo chaotisch. Mijn vragen worden beantwoord, zomaar uit niets; ontwaken doet men, al komt het niet uit de hoek waar men het verwacht. Geen overbodige woorden, gewoon Zijn. Al is het zo Duister, velen houden het zelf in stand, richt je aandacht naar het Licht, wend je af van woorden, nieuws, voorspellingen.... niemand kan het voorspellen, niemand kan ons nu de waarheid vertellen. Daarom geniet van wat je hebt, geniet van het moment, geniet van mensen om je heen, waar jij je prettig bij voelt. Alles wat jij doet voor jezelf, voor de ander, in je werk, je hobby's, je omstandigheden. Ze leiden ons naar het uiteindelijk Doel!



vrijdag 18 juli 2014

We blijven zoeken, zelfs als we onze eigen Waarheid horen. We blijven vragen, zelfs als we onze eigen Waarheid horen. We blijven cirkels draaien, zelfs als we dat in *Huis* hebben waarvan we voelen dat het goed is. We blijven angstig, niet voor buiten, niet voor wat de ander ons verteld, we blijven angstig voor onszelf. We blijven zoeken in moeilijke termen, in hokjes, labels en ingewikkelde filosofieen. We preken de ander de Les, en vinden het vreemd dat het geen gehoor vindt bij de ander. Want ja, zelfs doen we er niet aan, dat is weer te angstig. Misschien helpt deze gedachte; je allereerste duik. Wat een angst om te duiken en vooral die angst om plat op je buik terecht te komen, auw, dat deed pijn en weerhield vaak de tweede duik, nee niet weer die pijn.Of liet je jezelf niet eronder krijgen, verstand op nul en met een mooie duik het water in. Het onbekende, de leegte, het niet voorspelbare en wat raar, het duurde maar een paar tellen en je was erdoor heen. Vanaf dat moment dook je zonder gedachte, zonder angst, maar uit gewoonte. En zo is het ook met het zoeken, stop met zoeken, je bent er al, het was er al die tijd. Alleen jij was degene die bleef zoeken, invullen, vluchten voor je eigen Waarheid, jouw Liefde!


donderdag 17 juli 2014

Chaos....; mijn hele schema in de war, niets liep zoals gepland. Moe werd ik ervan en vergeetachtig. Ach, toch te warm, ik plof neer naast mijn hond. Leuke ontmoetingen, maar ook mindere, zwart en wit, positief en negatief, loslaten of gewoon zijn, het komt allemaal voorbij op een dag. Ik loop naar binnen en oh nee, de lucht wordt ondraaglijk en ik loop naar boven. De hele boel wat maar los kan, draai ik los en het ziet er allemaal schoon uit. Behalve wat in de leiding naar boven drijft, dat beloofd niet goed. Ik draai alles weer vast, maak het aan kant en bereid mijn eten. 4 personen deze keer, het gesprek gaat al snel vasthouden en we leiden het af. In de hoek staat een poppenhuis wat met enige creativiteit omgetoverd moet worden tot een hamsterhuis.De achterplaat is er al dankzij lieve mensen en ja hoor, daar zitten ze, hamer, schroevendraaier en de zaag. Heerlijk, een gewoon tweedehands voorwerp zorgt weer voor creativiteit, beweging en vooral weer hier Zijn in het Nu. Weg alle chaos en zorgen. Weg alle angst en zoeken.... want het is niet allemaal rozengeur en maneschijn als je teveel met *Buiten* bezig bent. Want juist in het NU sta je open voor de juiste mensen, de omstandigheden en voel je je gesteund!



woensdag 16 juli 2014



Ja, van sommige berichten voel ik me niet bepaald vrolijk worden. Moet dat nu allemaal openbaar? Het grote gemis is de Liefde voor hetzelf en gewoon te Zijn wie je werkelijk bent. Nu ben ik eenmaal iemand van eerst voelen, zonder voelen geen resultaat en geen inzicht, geen helderheid en geen waarheid. Alsof voelen tot in de diepste graad van pijn niet meer is dan een schil er weer af of een groeispurt door een vernauwing, eigenlijk heel natuurlijk. En achteraf altijd weer een opluchting; goh wat simpel, had ik nu maar geluisterd naar, ahum, mezelf. Cadeautjes op mijn pad, liefdevolle ontmoetingen, bekroningen in de vorm van energie. Nee, dat hoeft niet worden gedeeld in woorden, wel in Energie. Zelf ervaren, zelf voelen en zelf leren groeien. Steeds meer vertrouwen ervaren, al weet ik met mijn Ego niet waarop. Steeds meer genieten en ontvangen. En dat is heel bijzonder, het leven bestaat uit geven en ontvangen maar stel jezelf eens de vraag; wat geef jij aan jezelf of is het meer, nog te veel geven aan de ander met het daarbij behorende scala labeltjes en hokjes en wat hebben we nog meer? En nu, heerlijk naar buiten met een bakje fruit, een kan water en een woonmagazine voor de nodige inspiratie!

dinsdag 15 juli 2014

De realiteit...; is dat wat je ziet, voelt en ervaart in het Nu. Als ware een toeschouwer van je eigen gekozen leerschool. Ben je nog te open, te veel verbonden met *Buiten* verlies je hetzelf en ben je weer of in de toekomst of in het verleden. Vandaag deden een paar ontmoetingen mij pijn aan het Hart. Je kunt niet meer de hele wereld redden, onmogelijk, ieder heeft zijn eigen lessen te gaan. Gelukkig, aan het einde van de tunnel schijnt eeuwig het Licht. Dus ik hoef niet te wanhopen, ik hoef mezelf niet te pijnigen door het lijden van het Collectief tot me te blijven nemen. Maar als dit het toekomstbeeld wordt op straat, nee, daar wordt ik niet bepaald vrolijk van. Dacht ik op weg naar huis. Maar eenmaal mijn maaltijd aan het bereiden met opperdoesjes, een heerlijke gezonde en vooral knapperige salade dacht ik; dit is overvloed, er wordt overvloedig voor ons gezorgd met verse en gezonde producten, glimlach ik. Het blijven van die bijzondere momenten als je je bewust wordt in het Nu en hoe rijk je  al bent met wat je nu hebt, nu bezit en wat je deelt en ontvangt! 


maandag 14 juli 2014



Luister naar je Gevoel, je innerlijke Stem, al verbaas je je; zal ik het wel doen? Het is Jouw Stem, jouw gevoel wat haarscherp aanvoelt wat voor jou goed is op dat Moment. Verlaag je niet, draai het om; al jouw ervaringen, jouw lessen, je eenzaamheid en vul zelf maar aan, het is waar je voor gekozen hebt in dit Bestaan. Investeren in je ervaringen, vaak wegen ze loodzwaar op je schouders, je nek. Enkel omdat je meegaat in het Lage, het negatieve, het jezelf niet Waard vinden, het niet meedoen met de Rest. Jouw ervaringen zijn de waardevolste investeringen, ze zijn met geen enkel geldbedrag te verkrijgen. Ze zijn er om naar Buiten te dragen wanneer Jij het eindelijk loslaat en op je eigen benen gaat staan. Stap voor stap voorwaarts, in acceptatie, in Liefde en al het Oude achter je laten. De Kracht/ Energie laten stromen, en op zijn tijd een reiniging, een diepe zuivering. Maar ja, dat hoort erbij, net als Je Huis wat je dagelijks schoonmaakt, geldt ook voor je Ziel! Ik luister naar mijn Stem en met een Lach, even nu met de stofzuiger door het Huis, de was draaien en nog een mooie wandeling, dat geeft Power, Rust en Antwoorden!

woensdag 9 juli 2014

Een Leeg Gat...; zo voelde het aan, alsof een leeg gat in mij was geslagen en in die Leegte herinnerde ik mij iets. Het kwam op mijn pad, door het zoeken naar iets op mijn site, door waar mijn Aandacht naar toe ging al geruime tijd, door meer openheid van delingen in bepaalde richting. Ik herinnerde mij iets, waar ik al eerder was. De angst die ik voelde, de zenuwen die trekken en van Binnen gewoon rustig blijven, niet invullen, niet in angst raken door andere gedachten. Een leeg gat waarin het dagelijkse even verdween, waar ruimte ontstaat voor een bepaalde Flow; aanwijzingen, aanreikingen zomaar onverwachts, mezelf staat nu centraal. Het zorgen voor mezelf, me de rust geven, maar ook de ander niet negeren; de ander voelt het ook en vult mij aan. De vele momenten die zomaar spontaan zoveel ouds oplossen, zonder een woord eraan te geven, enkel alleen door te zijn. Ik herinner mij, ik laat los en steeds meer komt naar me toe waar ik ooit daadwerkelijk voor koos. Heb ik een plaatje, heb ik een beeld. Nee, want ik ben gewoon in het Nu... Wel wennen, maar ook een vredig gevoel; dat waar ik ooit stopte, verdrong, wat ik zag, wat ik voelde, het is allemaal waar ik zelf ooit voor koos. En op het moment van diepe acceptatie valt het strijden en vechten weg, er is enkel Nu met op zijn tijd een uithaal van aktie, maar ditmaal gericht en uit Liefde.. als een schorpioen die zijn scharen ineens uithaalt en zich daarna weer sluit. (mmmm... zwarte Maan in Schorpioen, qua gevoel heel herkenbaar!)


zaterdag 5 juli 2014

1 Mens, 1 Land, 1 Aarde....; we zijn verbonden met alles dat is en toch, kijk om je heen, het land is verdeeld in stukken en het is bezit, de mens wordt in de medische sector in hokjes behandeld. Dagelijkse hebben we te maken met bewust of onbewuste hokjes en labeltjes. Collectief bestaat alles uit hokjes en die lopen als een rode draad door alles heen. Verdeeldheid van land, van ras, van orgaan, van opvattingen en Religie, verdeeldheid in Politiek. Onze Aarde is niet ons bezit, we hebben het in leen, we dienen daar met respect en verantwoordelijkheid om te gaan. Onze kinderen zijn niet ons bezit, ze verdienen onze liefde, vertrouwen en ze in vrijheid op te laten groeien. Ons lichaam is niet verdeeld in hokjes, alles werkt samen
, alles is met elkaar verbonden. We hebben het over hokjes en labels, het is onze collectieve spiegel dat alles verdeeld is, afgescheiden en wordt het niet tijd dat de Mens zich weer herenigt met zichzelf en daarmee ook bewust wordt dat we allen verbonden zijn en geen bezit zijn van een Politiek ons leven bepaald, ons land vertegenwoordigt. Nee, we zijn geen bezit, net als ons land, onze kinderen en onze natuur ons bezit niet zijn. 1 mens, 1 land, 1 Aarde.... ! En 1 wereld Politiek, maar dan bestaande uit mensen die zich hebben ontdaan van alle rommel in hun Mind en die menselijkheid, de Mens, boven alles stellen! 

Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

donderdag 3 juli 2014

Agressie...: Toenemende agressie, een product van de samenleving. Ingehouden woede richt naar Binnen. Men wordt ziek, het lichaam geeft zijn signalen af. We hebben geleerd om onze emoties te onderdrukken, in angst te leven en onderdanig te zijn. De Relatie met het zelf zijn we kwijt geraakt. Toenemende agressie, ingehouden woede die steeds meer naar buiten richt. Mensen vormen een bedreiging voor zichzelf en daarmee ook de ander. Een zelfvernietigend beeld, geen vertrouwen in het zelf en daarmee ook het systeem, het Leven. Ik werd geconfronteerd door een Krachtige leermeester, hij spiegelde mij de Woede, de onmacht, het verzet en het niet verbonden zijn. Hij raakte mij, diep van binnen door de herkenning van de emotie. We oordelen te vaak, we wijzen te vaak naar anderen, mensen die beschadigt zijn, gekwetst, maar ook mensen die ziek werden en geholpen werden en in deze tijd klakkeloos op straat worden gezet, de weg volkomen kwijt. Deze mensen spiegelen ons de realiteit en het zullen er meer worden. We houden ons bezig met onze eigen woede, we verliezen houvast en spartelen in het wilde weg. Maar agressie, woede het is een collectieve spiegel. De 2 machtigste landen spelen oorlogen in de hand, geven landen en religies de schuld en wassen hun eigen handen in onschuld. Ze verdienen immers met hun industrie aan oorlog voeren, waar moeten ze anders heen met hun verouderde wapens en materiaal. Keer naar Binnen, sluit je af van Buiten, voel je woede, je onvrede, je teleurstellingen en je angsten... wie weet komt het moment dat je ervaart dat Liefde Heelt, een vorm van aandacht, een glimlach, een luisterend oor, een kind dat glimlacht. Laat je niet langer mis_lijden door emotie, dat is nu wat men wil; bedreiging voor zichzelf en daarmee een bedreiging voor de ander en de aandacht is weer afgewend of kies voor Leider over je eigen Leven en leef in het Licht van je eigen Huis!



woensdag 2 juli 2014




JaIk heb mijn hoofd er niet naar staan. "Je moet gewoon even een bloedonderzoek doen" Nee, ze luisteren hier niet en nog vreemder, ze zeggen niets, ze schrijven alleen maar een recept uit." Fijn he, al die verhalen over de #Zorg. Ik heb mijn handen er letterlijk aan vol en oh wat heb ik verlangt gewoon bij mijn eigen huisarts te mogen blijven. Nee, dat kan niet, de afstand te ver. Die paar kilometertjes. Maar nu ben ik resoluut, een bloedonderzoek en ik ga wel mee. Ben je mal om je te laten afschepen, ze dienen hun werk te doen. 2 jaar een huisarts en 1 en al trammelant, rap met voorschrijven, maar een bloedonderzoek, een woord, nee, het is allemaal teveel gevraagd. Het enigste is hun blik op de pc. Er zijn van die momenten dat je gewoon een huisarts mist, 1 met gevoel, met kennis en ervaring en een luisterend oor. Dit verhaal is echt en duurt nu al zo'n 8 jaar en de topper was een kind een boekje geven; kijk, dit krijg je ervan als je hele dagen tv en achter de pc zit. Arm kind, toen geen pc en nog geen uurtje achter de tv en ma, die was niet gewenst, die weigerde medicatie aan te nemen. Het is goed gekomen hoor, door de helende handen van een Moeder. Maar zorgelijk hoe het systeem is ontwricht in enkel afhankelijk maken en geld verdienen. Wie bazelt er nu nog over de Zorg? Pak je kracht op, handel naar je gevoel, verlies je niet in allerlei verhalen en onderzoeken buiten jou. Wat goed is voor de 1, werkt misschien niet voor de ander. Je lichaam geeft de signalen, je innerlijke leidt je en laat je nu niet mis_lijden door al die angsten van buitenaf!

dinsdag 1 juli 2014



Vaak kijk je vol bewondering naar een rivier en zie je het water tegen de keien en rotsen klotsen om dan mooi verder te stromen. Hou ook eens van je eigen levensstroom, waarbij je -ondanks alle hindernissen- de weg blijft volgen! @RolandVerschaeve 

Nieuwe dag, wat gisteren was, is vandaag verdwenen, weg in de tijd, geen aandacht meer aan geven. Rustig de tuin in, een broedende merel, een egeltje wat zich ergens schuilhoud, jonge vogeltjes vliegen om me heen en het zonnetje breekt door. Ik laat alles liggen en pak Doggy, even eruit, de natuur in. Ver kwam ik niet, een bekende hield me aan en samen gingen we verder. Mooi hoe verbintenissen tot stand komen, net een ketting, de kraal na kraal rijgt men aan. We zitten gedachtenloos naar het water te staren, Doggy blij, voor haar is het vertrouwd, al die eenden om haar heen. Mijn aandacht gaat even naar de ander; hoeveel eendjes had zij wel niet verzorgt en natuurlijk het zwaantje. Ik besluit weer naar huis te gaan, onverwachts werden diepe vragen zomaar uit het niets beantwoord en als ik thuiskom met een glimlach... Ze heeft een foto gestuurd, van haar tussen de eenden en een zwaan. We kunnen blijven hangen in ons denken, we kunnen blijven jammeren en zorgen maken en in angst verblijven. Maar we kunnen ook naar binnen keren, de rust en stilte opzoeken. Gedachten zullen heus in het begin wel voorbij komen, af en aan. Laat maar komen, laat maar gaan. Net als een steen die je in het water gooit, van grote cirkels naar kleinere en dan ineens.. het water is stil, helder en kun je de diepte inkijken. Zo is het ook met je gedachten, ga maar steentje gooien en blijf kijken naar de steeds kleinere cirkels... Mooi he?