donderdag 29 januari 2015

Stroom_Versnelling...; alsof de versnelling van achteruit in zijn vooruit is gezet, zo voelt het en mijn lichaam heeft moeite met de aanpassing. Rust, luisteren naar het lichaam en op tijd op de rem trappen. Zo ook mijn pc_tje, ik kan in mijn geheugen wroeten, ik kan vertellen wat en hoeveel problemen er mee zijn. Maar als ik eerlijk ben, na al die tijd heeft het denken het alleen ingewikkelder gemaakt. Stop, een nieuw begin, hier in het Nu, zonder geschiedenis, zonder emotie en in volle vertrouwen het loslaten, anderen vullen het aan met hun ervaring, hun kennis en zo is het bij alles. We blijven maar te veel in het denken, in de emotie, we blijven maar herhalen en herkauwen, we komen niet verder en zeker niet tot verbonden zijn met elkaar. Laat het los, meer niet, het is Tijd voor Nieuwe invulling en Aanvulling met elkaar. Dan maar weer even in de hoge versnelling, 1 ding heb ik weer geleerd; trap tijdig op de rem! 



dinsdag 27 januari 2015

Taal...: Gebruiksartikelen zijn vaak ook een spiegel, een hulpmiddel, al jaren *lees* ik de taal van symbolen als heel eigen, heel normaal. Het wil iets vertellen en niet willen worden bestreden, vechten, gelijk krijgen, schuld afschuiven en noem maar op. Een pc is voor mij energie, mijn 1ste staat nog steeds ergens op zolder, het heeft mij zoveel geleerd, zoveel laten zien en laten handelen. Deze week was mijn pc de druppel die overliep, meer een emmer die omviel. Ik ging weer diep, heel diep en laat inde middag kreeg ik aanwijzingen die ik diep in mijn eigen hart wel wist. Natuurlijk was ik van slag, de weerstand om niet te verbinden met de ander, om niet te horen... hoe vaak doen we dat wel niet op 1 dag. Ik nam even afstand, rustig en vermoeid en het volgende diende zich aan, totaal onverwachts en het kwartje viel op zijn plaatst. Als een stroom kwam zoveel naar boven, wat in mij plaatsvond gebeurd ook buiten. Energie vindt elkaar, vult elkaar aan, ieder op zijn eigen plek, zijn eigen waarheid, zijn eigen ervaringen. We hoeven niet te vechten om gelijk, we hoeven niet te bedelen om hulp, we hoeven niet achter elkaar te staan. We staan naast elkaar, we zijn verbonden en hoe sterk je weerstand ook is, de Natuur houdt zich niet tegen, alles komt aan het Licht. Het lichaam geeft sterk stilte aan en 1 van de signalen is nog dieper naar binnen te gaan, geen boek, geen tekst kan echt meer worden opgenomen. Wel mooi, het lezen van het boek des levens, gewoon in de Maatschappij!



zaterdag 24 januari 2015

Hulptrajecten...; waar kunnen we nog gewoon naar elkaar luisteren, luisteren zonder een oordeel te geven. Zonder elkaar aan te vallen en zonder een koning op eigen troon gaan spelen. De meeste hulp die we kennen is een vorm van onderdrukking van de mens, de meeste problemen worden ook niet opgelost, aangepakt maar juist aangedikt, gevoed. Mensen worden steeds radelozer, steeds meer emotie. Een woord, een gebaar, een hug doet de mens gewoon meer. "Je mag er gewoon zijn"onder die zoektocht naar hulp zit juist een kreet om gehoord te worden. De bovenlaag doet er niet aan toe, wat daaronder zit, dat is waardevol en niet iedereen ziet of voelt het. Een enkel woord, een gebaar, een hug, een glimlach roept een gevoel van herkenning op. Hulptrajecten net zoiets als;  werken aan jezelf, maak het je niet te ingewikkeld want als je echt iets wilt van binnenuit, komt het ook naar je toe, de juiste woorden, de juiste situatie, een foto of een blik op een artikel. Bijzonder mooi hoe mensen elkaar treffen, de moed die ze hebben om naar hun gevoel te luisteren en te handelen en waar een ander nog een oordeel over kan vellen antwoord ik; ieder die misschien nu verder is in zijn/ haar proces, stond ooit daar op dat punt, maar we hebben elkaar nodig, we zijn verbonden met alles dat is maar niet gebonden door wat men van jou wilt of verwacht. De maatschappij heeft behoefte aan gevormde schapen die doen en leven zoals men het ze geleerd is. De Aarde heeft de Mens nodig, die verbonden is met al dat is om te beginnen met zijn Hart!
 

woensdag 21 januari 2015

Een_Zaam_Heid...; Individu_Verbonden_Zijn. Mijn hele leven heeft als rode draad het thema eenzaamheid gespeeld. Ik was alleen, ik hoorde nergens bij en heel veel heb ik mezelf moeten leren. Jaren dacht ik dat het groot gemis was, ik kon niet meedoen, ik kon er niet over meepraten maar ik bezat innerlijk wel een Kracht die me voortdreef naar het Leven wat in mij aanwezig was. Sinds Kerst gaan er pijnen door mijn lichaam, een zuivering die op gang komt. Eenzaamheid voel ik niet, wel prettig om gewoon thuis te zijn, afsluiten van al die hectiek en rustig mijn gangetje gaan. Afwikkeling van oude onverwerkte pijnen gepaard met angst en rustig laat ik het toe en stroom mee. Maar het wonderlijke is dat mijn binnenwereld steeds meer Licht gaat schijnen naar buiten toe. Dat ik omringd ben met gelijkgestemden... 'wat is mis met gewoon mens te zijn?" Stel die vraag en je wordt overspoeld door zoveel woorden dat je al weer iemand anders bent. Je behoort iemand te zijn met een label, een etiket. We moeten vechten, strijden voor ons bestaansrecht maar doen we dat wel. Zijn we niet meer bezig met het behoud van onze zekerheden, ons werk, onze zogenaamde zorg die meer ellende aanricht dan we werkelijk onder ogen durven te zien. Heb de moed om je angsten te voelen, doorvoelen, blijf je verleden niet voeden en zeker niet door al die zogenaamde hulpverleners en coaches. Verlies je niet in het behoud van je zekerheden, het is enkel een spel om ons te onderdrukken. De jeugd is een zorgzaam probleem, alles begint bij de vraag om de juiste hulp die er niet is. Relaties ontsporen, kinderen voelen zich onveilig en vol emotie, waar kunnen ze naar toe, wat is hun toekomst, hun Licht, Liefde en Creativiteit wordt dagelijks de kiem ingedrukt. Ouders die wanhopig worden, vastgelopen in een net van gehersenspoelde woorden en uit elkaar worden gedreven en wat is het uiteindelijk het resultaat; het ontspoorde kind in het web van de Macht. Zo hebben we eeuwenlang geleefd. Angsten, diep in ons; als we durven te spreken over; 'Vrijheid van Meningsuiting" die hebben we niet en dat is een grote angst die diep verscholen in velen ligt te wachten tot Groei. Laat het Licht schijnen, duisternis zal verdwijnen... we denken al te vaak; we worden niet gehoord, maar het begint met naar jezelf te Luisteren en niet naar wat de ander jou verteld of leert of opdraagt te doen. Ik ben Dankbaar voor waar ik nu sta, ik ben Dankbaar dat iets in mij duidelijk zichtbaar wordt. Dankbaar dat ik omringt wordt met gelijkgestemde, die niet vasthouden aan labels, aan emoties, aan verleden en karma's, die tijd is voorbij. TOT JE LATEN KOMEN, VOELEN, DOORVOELEN EN LOS_LATEN... Ieder heeft zulke mooie kwaliteiten in zich en die zijn van waarde, hoe onzeker en angstig het ook kan voelen, het is maar een moment!


 

maandag 19 januari 2015

Talenten...; Er wordt vaak gevraagd 'wat zijn je talenten? Waar ben je goed in?' En een standaard zinnetje volgt. Zelf klap ik altijd dicht, ik vergeleek deze vraag altijd met "houd van jezelf" ook al zoiets, alsof je het met je Ego allemaal wel even kan vertellen, verkondigen om jezelf een illusie voor te houden. "Wat zijn je talenten?" Vanochtend werd ik wakker met het antwoord; een talent draag je je hele leven mee. Door onze onderdrukking, vooral met woorden en psychische taal voelen we ons minderwaardig, we tellen niet mee. We zwijgen en als we toch moeten antwoorden dreunen we in gestudeerde taal op. Een talent doorleef je, het is jouw ervaringen die transformeren naar wie je bent. Je kan het niet verwoorden, enkel leven en het wonderlijkste is; het wordt je duidelijk als je los hebt gelaten en in het nergens vertoeft. Ik heb een waardevol talent, waar ooit mensen mij om veroordeelde, mij bekritiseerde maar ook bezorgd over waren is een een kostbaar gereedschap in deze tijd. Steeds meer mensen verliezen hun zekerheden, worden niet gehoord, verliezen dat wat hun dierbaar was en dan, dan is er niets... een leegte. En helemaal leeg kan een mens niet aan, niet in deze maatschappij. Voor mij geen blue monday, maar een rustige dag waarin ik mijn gangetje ben gegaan in mijn eigen Huis. Tevreden en vertrouwen en vooral Dankbaar. In Stilte ontvang je de antwoorden vanuit hetzelf!

 

zaterdag 17 januari 2015

Oke, ik zat even in een dip. Niet weer, niet nog een x het weer opgeven. Ik hield mijn hoofd recht, mijn mond gesloten en een toevallige ontmoeting brak mijn Ego. Nu zijn we hierin als ware getraind, actie werd ondernomen. Oh wat voelde ik me even licht, wat een vrijheid, fantastisch maar bij thuiskomst kwamen de tranen. Hier kon ik niet tegenop, een ieder wil aan de ander verdienen en laat ik nu net diegene zijn die zo iets heeft van nu STOP. Ik kreeg de wind van voren, opbouwende kritiek. Geen wonder dat ik me zo voelde, een hardnekkig vasthouden en geen uitweg meer zien. Ik zit niet meer in een dip, de ene actie volgt op de andere, maar wel die uit gevoel. Uit een energie die samen verbind en als ik naar buiten kijk, dan denk ik dankbaar nu; we doen het goed, we vullen elkaar aan, het komt allemaal op zijn plaats! 



vrijdag 16 januari 2015

Angsten...; Onverwachts waren we even in de grote stad, verbaasd keken we naar de leegte, winkels leeg met verkopers gebogen over hun mobiel om te tijd te vullen of er waren al winkels die de deur gewoon op slot hadden gedaan. Winkelpanden nu binnen de kern definitief leeg, het gaat in rap tempo nu. Doffe ogen als slaapwandelende robots om ons heen en we keken elkaar aan en zonder woorden vertelde we elkaar, we gaan naar huis. Op de terugweg voelde ik een angst opkomen, rustig keek ik naar mijn angsten en gedachten, ach ja een uitkomst wist ik niet, laat maar los. Een onverwachte mededeling vertelde mij het antwoord. Stuur liefdevolle gedachte naar hen die krampachtig vasthouden, de tijd is voorbij van langer lijden. Tranen rollen over me wangen uit liefde... Angsten, overstijg ze, het zijn onze gedachte die ons gevangen houden, het zijn onze angsten die we levend houden door niet te leven. Het zijn onze angsten die deze maatschappij voeden. Weten we nog; aan elke vraag wordt voldaan, zowel op het materiele als het innerlijke. Het is tijd om los te laten, zuivering... ik voel het als nieuw leven op komst! Voel_ Baar!



dinsdag 13 januari 2015

Ik kies de stilte, ruim mijn huis op, pak een goed boek en ontspan. Mijn lichaam reageert sterk op buiten. Kritiek, onwetende kritiek en ik zeg stop. "Niet doen, doorgaan"zegt de ander. Ik heb de puf niet meer, mijn aandacht verzwakt. Mensen nemen alleen maar aan als men ergens bij hoort, als men ergens voordeel uit kan halen, als men aan het oppervlakte blijft reageren, kwetsend maar ook een vorm van hardleers. Soms vallen inzichten spontaan, een flits wat weer helderheid geeft, het geeft me weer meer rust, alleen zijn, stilte en een opgeruimd huis. Mensen volgen, mensen reageren maar naast elkaar staan, doet men niet. Alles gaat zijn gangetje, als de buitenwereld maar belangrijk is. Ieder idee wat met het denken tot stand wordt gebracht, is gedoemd te mislukken. Stil wordt ik van hoe men onwetend doorgaat met zijn egoisme, hebzucht. Iets is veranderd in mij, iets vraagt ook rust, spreken vanuit waarheid geeft ook ruimte bij de ander tot het uiten van waarheid. Doorgaan... wie weet, maar op dit moment blijf ik heerlijk binnen.



maandag 12 januari 2015

Vrijheid van meningsuiting.. een mening is gauw gegeven, een vinger gauw gewezen. Een mening uiten is geen waarheid. Een mening wordt door het denken geuit. Kunstenaars, musicus, dichters uiten hun gevoel in hun werk. Een onwetende geeft een mening. Vrijheid van waarheid kennen we niet.Tal van meesters en leraren zijn gekruisigd. veroordeeld, hun woorden werden doorgegeven.Ook hier de onwetende leeft niet de woorden maar gebruikt ze, niet om naar binnen te gaan maar om te blijven zoeken daar buiten in die duisternis. Een mening is een oordeel, een gelijk, een negatieve emotie en mensen volgen en uiten hun  meningen. Vrijheid van Waarheid wordt geweerd, door hogeraf maar ook door de onwetenden. Een slagveld, iedereen wil maar niemand wil spreken of handelen uit het Hart. Vrijheid van meningsuiting; nog meer geweld, nog meer afzondering en verdeeldheid en nog meer afleiding. Wat een vreemde wereld om massaal gehoor te geven aan al die woorden die oproepen tot een Revolutie. Stop ermee, wees een Rebel, wordt steeds meer een individu, voed jezelf, deel in je Liefde en verwijder niet van hetzelf, niet van anderen, door het terreur van zoveel woorden.


 

vrijdag 9 januari 2015

Een_Voud....; terug naar eenvoud, terug naar minder. We hebben alles, we hebben zoveel en toch juist in eenvoud ligt zoveel weerstand. Afstand doen van meer buiten ons, afstand doen van al die dingen waarvan we onze liefde bedekten. Afstand doen van nog langer de waarheid bedekken. Wat is waarheid? Wat is Liefde? De wereld staat in brand, harten zijn gesloten en ons denken kookt. We willen zo graag, maar als het te dicht bij je komt dan vervallen we in een sleur van robotachtig gedrag. We deponeren met alle gemak ons leed en ellende bij de ander. Loop willekeurig op straat en vang gesprekken op, het draait bijna allemaal om ziekte, medicatie en als die vuilnis is geleegd gaan we over tot de problematiek van de dag, oorlog overal maar oorlog woedt in veel mensen. Hun zicht is vertroebeld, hun gevoel ligt onder lagen stenen en in vrijwel elk gesprek komt hun eigen hebzucht, angst en egoisme naar buiten. We hebben allen de keuze om naar ons leven te kijken, de keuze om ons leven in eigen handen te nemen, de keuze om te genieten van wonderlijke momenten. Om te luisteren, elkaar te accepteren en dat vindt ik het mooie in het leven, mensen die de energie oppakken, lichtpuntje hebben gezien en in deze duistere wereld waar het lijkt alsof we geen gevoel van meningsuiting hebben, de lichtjes wel stralen en dankbaar sluit ik deze dag weer af! Een_Voud, hoe meer we naar Binnen keren, houdt niet in dat we de Aarde de rug toe keren, zeker niet. Maar wel dat zoveel van ons wegvalt zonder inspanningen te doen, het past gewoon niet meer. Het is er, het verliest zijn glans, zijn waarde het is niets meer dan een afgrijselijk grauw vod. De werkelijke waarde zit gewoon van binnen, het glanst, het schittert en schijnt zijn Licht!



donderdag 8 januari 2015

Utopia...: We leven in ons eigen Utopia, we hebben het beeld zelf gecreeerd. We zijn vergeten hoe goed we het werkelijk hebben. We zijn vergeten hoe het was niet zolang geleden. De opkomst van de flessen cola en en koekjes meenemen naar school. De uren die werden gevuld met de tv en snel daarop de pc. We hadden zoveel en de 20 en zelfs 30- plussers zijn hierin ook opgegroeid. De 50 plussers, kijk eens terug, gingen we elk jaar op vakantie of deden we het met een zomerkaart van het zwembad? Stonden de flessen cola bij het eten op tafel of op het werk in de goedgevulde koelkast. Nee, koffie, thee, chocomelk en als luxe cup a soep. We veroordeelde hen die niet meegingen met de welvaart, geitenwollensokken figuren, zweverige personen en kijk nu, ons utopia van de 20ste eeuw is een hardnekkig vasthouden aan wat niet meer een illusie is. Creeer je eigen wereld, is die wereld zo vreemd? Welnee, die wereld was er al maar we wilden hem niet zien. Het is goed om de andere kant te zien, hoe het was, hoe het is i.p.v onze boosheid, frustratie, egoisme te uiten en te blijven strijden voor wat niet meer is dan een Utopia in ons denken. Al die ideeen, al die voorspellingen, misschien was dat voor mij inderdaad een angel die stak en die me lam legde. Eigenlijk is het simpel, gewoon terug naar af, met minder iets weer opbouwen, laten groeien. Weg met al die termen, weg met al het geklaag en oorlog voeren onder elkaar. De wereld staat in brand, onze harten zijn gesloten, ons denken kookt. Maar allen zijn jong geweest en daar ligt juist een vorm van waarheid, het onder ogen durven te zien van hoe het was en hoe het nu is. We zijn vergeten hoe goed we het hebben!



woensdag 7 januari 2015

Een aantal jaren geleden werd ik uitgenodigd voor een bijeenkomst waar men doorgegeven boodschappen voor personen had. Shoppen met je winkelwagentje in de spirituele shop. Het was mijn eerste kennismaking met het pand wat nu wordt gesloopt. Geweldige energie, geweldige bouw en indeling. Die boodschappen en tekening van een portret belanden keurig in de prullenbak. Flarden herkende ik, maar ik ervaarde het als verschillende personen, verhalen en het portret, geen idee. Gisteren, naar aanleiding van meerdere gebeurtenissen kwam de boodschap weer binnen. Het kwartje viel, zoveel verhalen, gebeurtenissen en mensen maar uiteindelijk is het 1 verhaal, 1 waarheid. Moraal van het verhaal, ik stroom moeiteloos mee, neem mijn rust op tijd omdat mijn lichaam het aangeeft. Voel me gesterkt in gelijkwaardige energie, in Liefde van mensen, gewoon om me heen of die mijn pad kruizen. In al die lessen van mijn leven, al die aanreikingen over mijn talenten, mijn doel, een eenling voelen op zijn Tijd, vielen vele puzzelstukjes op hun plaatst. Niet door zogenaamde voorspellingen, maar door mijn eigen Inzicht! Trouwens dat winkelwagentje in spirituele shops, het was definitief over en uit!



dinsdag 6 januari 2015

Het beloofde Land...; ze kwamen hier om ons wakker te schudden, het Licht te ontsteken in ieders Hart. Ze kwamen hier in Liefde, uit Liefde, voor liefde, maar het beloofde land bleef uit. Ze groeide op in een kunstmatig gehouden maatschappij, weelde, schittering, opsmuk was belangrijker dan de liefde voor zichzelf en de ander. Ze ontspoorde, hun liefde werd gesmoord door vele labels, etiketten en het in gareel houden van kuddegedrag. Het beloofde land bleef uit. Iets werd aangewakkerd, een streepje licht in de duisternis, dromen bleven uit, toekomst was hen afgenomen, een leven veroordeeld tot gevangenis, slavernij van het systeem. Thuisloos, kansloos... het beloofde land bleef uit. We mogen met zijn allen eens leren Zien met ons ogen en luisteren vanuit ons Hart... zij die in Liefde hier kwamen om ons te leren hebben wij door ons eigen gedrag veroordeeld, gelabeld en de toekomst ontnomen. Voor hen geen thuis, zelfs achter de schermen van een voedselbank speelt heel wat af... geef hen aan wie deze samenleving alles heeft ontnomen in 1ste plaats elke dag gezond voedsel. Zij hadden dromen over het beloofde land, het land dat uitbleef. Ze worden dagelijks gestraft, doordat zij worden onderdrukt, maar in deze tijd van waarheid komt aan het licht, vinden ook onderdrukte emoties een weg naar buiten. Zij worden gestraft, maar de grootste daders houden wijs hun ogen en oren gesloten en gaan vrijuit. Bevrijd je eigen innerlijke Kind, het begin om kinderen in vrijheid op te laten groeien en volledig tot bloei te laten komen. Snijd hun wortels niet af, vergiftig hun niet... verwond je aan de vele doorns, enkel door te voelen en wie weet ervoor te bloeden, groeit door en op een dag bloeit er een schitterende, geurende bloem, misschien wel een roos!


 

maandag 5 januari 2015

Genoeg schoongemaakt aan ons innerlijk Huis,althans voorlopig! We hebben wat geboend, gelucht en flink gepoetst. Af en toe waaien stofdeeltjes nog op, maar vallen snel neer, de doek erover, glimt en alles is vergeten. Moe van het zware werk, het was ook een hele klus, 1 met volharding, doorgaan, doorgaan en nu rust. Geen gepoetst, geen gezever, maar actie naar buiten toe. Ervaringen en wijsheden mogen naar buiten toe worden gedeeld in liefde. Oude wonden geheeld, roepen geen emoties meer, her_kenning in de ander en de ander in jou. De maatschappij is schijnend, onze volgende generatie wordt volledig in de hoek gezet. Afgedankt, voor jou straks een robot. Geen werk, geen gehoor, amper geld om van rond te komen, vastgezet worden door systemen, alles wordt gecontroleerd en heb je een tegen woord dan weer een aantekening erbij. Problemen worden erkend, maar niemand heeft een aanreiking. Gewoon doorgaan met geld verdienen tot de ander het er bij neerlegt, volgende client aan de beurt. De Aarde heeft onze jongere generatie nodig en om hen te helpen, te leiden naar Vrijheid begint eerst je eigen wonden te transformeren... open je ogen, voel de pijn, zie het leed, voel je Hart, als het klopt dan is het een teken dat je leeft. Ga jezelf niet verliezen in wartaal, in goeroetaal of bekrompen verzinsels. Gewoon een teken van liefde en dat begint bij er gewoon zijn! 



vrijdag 2 januari 2015

Gebalde vuist houdt vast en bezit niets. Een geopende vuist ontvangt, stroomt mee en houdt niet vast. Zoals water overal zijn weg vindt, zo is de gebalde vuist uiteindelijk Leeg! Stroom mee als het water... Bij deze neem ik even een rustpauze!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

donderdag 1 januari 2015

Goede voornemens...: We proesten het uit, vandaag wenst iedereen elkaar de beste wensen en morgen begint het geklaag weer. Maak eerst je eigen huis op orde, schep ruimte, rust en reinheid. Teveel houden we ons bezig met preken en we geloven het ook nog. We volgen wat af en missen het contact met onszelf. Zoek je Vrede, zoek je de waarheid, zoek het dit jaar niet in de vele preken. Ontdoe je van de vele kleding en opsmuk, dat is enkel het verhullen van jouw Waarheid, wie je werkelijk bent en niemand, geen geleerde, geen enkele religie die jou het kan leren. Vandaag de eerste dag van een nieuw jaar, gewoon opgeruimd, de ramen gelapt, gezellig samenzijn. Voornemens daar doen we niet aan, wel luisteren naar onze eigen gevoel! Een mooi jaar in Vrijheid voor Hetzelf voor iedereen!