donderdag 26 februari 2015

Na_volgen...: mooi woord, ik las het ergens, klinkt beter dan schapen die volgen op een enkele zwarte na dan. Maar goed, een ontmoeting zomaar en ik werd overspoeld door termen als coach, therapeut blablabla deze herinner ik mij nog; werken aan jezelf. Fantastisch, ik heb diploma's, ik heb zus en zo en heb je het foldertje nog gelezen, daar pas jij ook in. Nou ja, het foldertje is ongelezen de container ingegaan net als die andere trouwens van de verkiezingen en de stembiljetten liggen onaangebroken met dichte enveloppe, ook weg ermee. Maar goed, het gebeurd allemaal op 1 dag. Aan het eind van het gesprek gaf ik als antwoord, tot nu toe heb je alles ontweken, het overal gezocht, mooie termen gebruikt en wie je werkelijk bent heb ik niet gehoord. Een ander kun je niet in hokjes stoppen, onmogelijk, dat is eigen idee over iets, je eigen denken, je vlucht van jezelf! Na_volgen we doen het ongemerkt zoveel, onze verlangens, onze ideeen, ons denken bepaald en zorgt voor afscheiding, we zijn verwijdert van onszelf. Ik heb geen geen etiket, label nodig, er is niets mis mee gewoon te zijn. Ik hoef me niet te bewijzen, ik hoef de ander niet te overtuigen, ik hoef helemaal niets en ik loop richting deur. Net voordat ik binnenstap is het alweer verdwenen, er lopen heel wat verdeelde hersenpannen rond, volgestopt met idealen, met ideeen, met verlangens en met angst. Stop met na_volgen, volg je eigen Hart en begin te leven!



woensdag 25 februari 2015

Leven is zijn in het NU...: en nee, het is niet altijd gemakkelijk. De nacht was een beetje te heftig en gebroken stond ik op. Even bijkomen, even andere gedachte en KRAK de nieuwsberichten en vooral uit deze streek, ik wilde het niet meer horen. Verleden en heden weven door elkaar en met moeite koos ik voor het moment. Het blijft een balanceren; niet meer vechten, laat ze elkaar maar bevechten. Maar makkelijk is het niet. Een ritje thuisland en de krantenkop staart me bij binnenkomst al aan; ze zijn echt hier niet goed snik en ik wend mijn gezicht af en kijk naar buiten. Het was me al opgevallen dat ik mensen had gezien, wandelend, fietsend, de natuur roept er ook om, zo mooi als het hier is. Een succes werd behaald, ik was trots en moe, vechten en loslaten het wordt beloont en zeker met het Oog op de Zorg! Pubertje aarzelde, zal ik gaan of niet? En ik twijfelde niet, ik ga mee, het is alweer maanden geleden een uitje met zijn twee. Onverwachts, met moeite een beetje, dat wel. Stil en toch het heel fijn hebben even met elkaar. Leven is in het moment zijn, dat is alles wat Is en nee, niet altijd gemakkelijk. We worden nogal heen en weer getrokken door alles wat er buiten ons is. Strijden, vechten, geloven maar Vrede is ver te zoeken, behalve hier en nu, in het moment, in jezelf die Vrede steeds weer te vinden zonder jezelf steeds weer te verliezen .De sterren fonkelen elke avond aan de hemel, de zon gaat elke ochtend weer schijnen, de vogels zingen elke dag hun lied. Het heeft geen doel, het gebeurd en waarom doen wij het niet? De mens moet altijd maar een doel hebben, een visie, duidelijkheid en we zijn alweer ergens anders, maar niet hier, niet nu... Hoe meer we vrede in onszelf hebben, hoe meer rust we ervaren, hoe minder we vechten, strijden, verlangen, hopen. En bepaalde inspanningen worden beloond!



dinsdag 24 februari 2015

De Vader...: hoevele hebben een band met hun vader? De Vader, eigenlijk is het niet alleen de vader  die we hebben, maar de Vader die ook in vele religies/ geloven een rol speelt. De Vader die afwezig is, de vader die geen emotie toont, de vader aan het hoofd van het gezin, aan het hoofd van elke religie waarvoor we bang zijn. De Vader die ontbreekt in zijn gevoel, afwezig is. Wie kent niet die reclame van; "wie is toch die man die elke zondag het vlees snijd?" In vele problemen staat de vaderfiguur centraal, een gemis aan liefde, een gemis om voort te gaan. De leidende hand ontbreekt. Diep in ons zit altijd een verlangen naar een Vader, we zoeken het overal, we geven alles en iedereen de schuld, we blijven rollen spelen tot het moment dat je je eigen heft in handen neemt. De eenzaamheid, de strijd, het vechten en ja ook vaan het gevoel hebben in rondjes te cirkelen en elke x weer jezelf af te vragen; "Hoe kom ik hier uit, hoe kan ik voorwaarts en dat doen wat in mij leeft?" Dat is de Mind, het Ego, het willen, de Toekomst. Maar op diep niveau de vader, de moeder en de zoon loslaten. Je eigen vader, je eigen moeder, je eigen Kind te omarmen in hetzelf. De banden definitief te hebben losgelaten, zonder emotie, in vertrouwen, in Liefde en met een warme glimlach, opnieuw in al die hectiek en chaos, de Vader die leidt je de weg! Wees open tegen elkaar, luister naar elkaar, respecteer ieder zijn eigen pad, vroeg of laat sluit de cirkel in vrijheid, in liefde. Je bent je eigen vader, je bent je eigen moeder, je bent je eigen Kind en steeds meer sta je met je voeten op de Aarde, het hoofd verbonden en de Liefde die straalt!



maandag 23 februari 2015

Geloven...: Zoveel stories, zoveel verhalen, zoveel aanbod. Heel herkenbaar, maar of ik alles geloven moet, dat doe ik niet. Elke waarheid doorleeft men eerst zelf. Ook ik heb cursussen gedaan, maar bij alles kreeg ik steeds horen; dat telt voor jou niet, jij weet het wel? Teleurstellend keek ik altijd maar weer toe, ik deed het anders en ik begreep eigenlijk niet eens Hoe? Gevoelsmatig, dat was altijd oke, maar dat werd natuurlijk niet geaccepteerd, leren, studie, onderwijs, dat was wat telde en niet gewoon gevoelsmatig aanvoelen en handelen. Ieder mens heeft zijn rugzakje, ieder mens zijn eigen ervaringen. Deel ze uit je Hart, uit je gevoel en niet vanuit het Ego. Iedereen kan het beter weten, iedereen kan voorspellen, geschriften zijn geschreven als aanreiking, niet om als een robot toe te passen en een discussie op gang te brengen. Toch weer bijzonder, om vanuit die chaos steeds meer orde komt in mezelf, rust en stilte! Geloven is van Buiten. Vertrouwen komt vanuit je innerlijk!


 

zondag 22 februari 2015

Stilte...: bij stilte denkt men vaak afzondering, alleen zijn. Dacht ik ook hoor, met mijn denken dan. Stilte is meer aanwezig zijn in jezelf,midden tussen de mensen, maatschappij en de chaos. Hoe stiller het wordt, hoe meer je verbonden bent met jezelf, hoe meer je de chaos buitenlaat. Het raakt je niet meer. Stilte, ook weer een onwennig gevoel, meer en meer thuiskomen in jezelf, je eigen huis, meer verbondenheid voelen met elkaar en dat geeft rust. Onwennig laten we nu nog dieper los, we maken er een gezellige middag van, kaarsjes aan, een schaal met hapjes en ik wordt overspoeld met een aanbod van films. Ieder wil meegenieten van de rust. Het is al zolang geleden, eigenlijk kennen we het niet eens. Altijd maar in beweging, als ware altijd op de vlucht. Waarvoor, voor de rust, de stilte, het nietsdoen en heerlijk ontspannen samenzijn. Ik antwoord nog terug; heel nl zit achter de tv, elke dag, ieder uur en wij zitten te genieten, het is geen gewoonte. Maar van binnen voel ik, we zijn dieper gegaan. Stilte is niets meer dan vrij zijn van denken, hier en nu aanwezig zijn, het moment, het gevoel. Het denken vult het altijd wel in, het denken wil altijd vechten, bewijzen en het denken, met een glimlach, het is altijd op de vlucht. Verleden of toekomst, maar stil zijn, ho maar. Vrij zijn van denken! Fantastisch hoor, had ik de servieskast in een hoek gedrukt, komt de ontspanning in 1 x los!


 

zaterdag 21 februari 2015

Gevoeligheid...: ach weer zo'n mooi woord, je hoort het te pas en te onpas. Gevoeligheid is Hot. Maar goed, ook ik sta natuurlijk te boek als hoog gevoeligheid, een term die altijd weer irriteert. Er is niets mis met gevoeligheid, er is wel wat mis met het labelen van gevoeligheid. Ik ben altijd gevoelig geweest, diep in mij voelde het heel natuurlijk, het lichaam, de natuur, de dieren, symbooltaal en natuurlijke aanwijzing wat niet goed voelde of juist wel, voelde heel eigen. Maar doordat er zoveel in korte tijd op me af kwam, mijn mond en vooral het gevoel werd gesnoerd, zwakte het af, het gevoel werd onderdrukt en het lichaam en de geest reageert daar gelijk op. Je gaat je vereenzelvigen met wat de ander zegt, je gaat je verdiepen in het spirituele tot je letterlijk door het plafond naar boven zweeft. Het zijn allemaal dingen die er gewoon bij horen om je eigen deur terug te vinden en naar binnen te openen. Vroeg of laat kom je wel met een smak op de grond terecht, de 1 krabbelt weer op, de ander laat zich weer mis_leiden. Gevoeligheid is een natuurlijke staat van Zijn, je bent niet in het verleden, nog in de toekomst, je bent gewoon in het moment. Je voelt intenser doordat je hier en nu bent, je vragen, ze worden gehoord en ze worden beantwoord door je eigen Stem. Gevoeligheid is een natuurlijk iets. Als een auto een deuk heeft opgelopen, hoor ik niemand zeggen; zo zeg, die auto is hooggevoelig. De motor zal haperen als het te weinig wordt gesmeerd, een jaarlijkse onderhoudsbeurt voor langer behoud van de auto en motor. En niemand die zegt, wat een gevoelige auto. Het lichaam droogt uit, maar ja we zijn ook hooggevoelig. We gaan niet elk jaar naar de dokter, het is niet belangrijk, we gaan pas als we gaan voelen. We besteden meer geld en energie aan Buiten ons dan ons innerlijk. En hebben we wat vluchten we Gevoeligheid, we vereenzelvigen ons met voorspellingen, astrologie, helderziende etc. Alsof we onszelf, net als een auto met een naam bestempelen en het merk erbij! Vraag jezelf dan eens af; ben ik werkelijk wel geaard, staan mijn voeten hier werkelijk stevig op de grond of vertoef ik liever daarboven op een eigen wolkje waar ik niet hoef te voelen? Er is een film waarin de hoofdpersoon 3 minuten vooruit kan kijken en mijn pubertje zegt dan met een lach; he mam, dat kun jij ook, al is het meer dan 3 minuten ben ik dan anders, welnee, ik voel en zoals vandaag, ik voel me steeds meer mens, ik heb genoten vandaag!



vrijdag 20 februari 2015

Wat is wat we Zien?...; alles is verbonden met elkaar, niets staat los van elkaar. Hoe meer we naar Buiten gericht zijn, hoe troebeler ons spiegelbeeld. Steeds meer stof, steeds meer vuiligheid. Keer naar binnen, we lezen en horen het steeds vaker, wees stiller en begin te luisteren naar wat in jouw lichaam Huist. We zijn geprogrammeerd op buiten, ons hele lichaam is erop gericht. Let eens op bepaalde nek en hoofdklachten, ze zijn gericht op Buiten niet op je eigen lichaam, jouw stilte, jouw stem. Alles vormt een geheel, alles wat jouw raakt heeft een diepere laag in jou geraakt. De meeste gaan verweren, vechten, willen gelijk, de wereld is onrechtvaardig, ongelijk, maar wees eens eerlijk; alles wat buiten jou getoond wordt zit in jezelf! Er is geen verleden, er is geen toekomst, alleen dit moment en over een paar tellen is ook dit moment verleden Tijd!



woensdag 18 februari 2015

Vechten...: Een dagje uit voor mezelf hoort natuurlijk ook een energetische opfrisser bij. Ik was te moe, voelde dat ik meer opnam van buiten dan binnen bij mezelf blijven. De vele spiegels deden pijn aan mijn ogen. Het vechten om te behouden, het willen bewijzen dat iets goed of fout is, het uitspelen van mensen tegen elkaar. Het zijn allemaal stukken van onszelf. Vanochtend stond ik op, iemand heeft zijn werk goed gedaan. Mijn Ego probeert nog te vechten tegen deze grondige zuivering. Het was een diepe angst die me tegenhield en nu voel ik me met een Glimlach geknakt... het hoeft niet meer, ik hoef niet langer te vechten, te bewijzen, mijn Liefde mag stromen zonder Ego. In stilte laat ik Los, in Stilte ben ik Dankbaar voor een cirkel die nu bijna ten einde loopt. Maar wel 1 die is getransformeerd, waar verleden zich niet heeft herhaald, waar lessen zijn geleerd en waar de vrucht van Liefde uitbundig Bloeit! Vraag jezelf af in een moment van stilte; hoe vaak Vecht je tegen iets, enkel uit angst dat men jou niet ziet. Hoeveel dragen we nog met ons mee, zorgzaam voor de ander, liefde voor de ander, het is alleen gebrek aan liefde voor jezelf. Afhankelijk zijn van een ander is geen Liefde! Verwachten van een ander is geen Liefde... zoveel patronen doorweven onze levens en in Liefde laat ik los!



Duisternis...; je kent wel die plaatjes van grauwheid, zwart en grijstinten en in het midden bloeit een gekleurde roos. Zo voelde het voor mij, overal waar ik keek, zag en voelde ik grauwheid. Niet alleen de gebouwen, het weer maar ook de mensen die ik zag. Ik keek alleen toe, de druk in mij nam toe. Ik kon het niet meer opnemen, niet met mijn verstand. Ik draaide me om en liep weg, de bus stond klaar om te vertrekken. De druk nam erger toe en bij het opstappen zag ik wat kleur, een groepje jongeren bij elkaar. Waar zijn we mee bezig, het denken ging over in plaatsjes, beelden in hoof tempo voorbij. Ik had oude stukken herkent, het was er al en nu zijn velen niet bereid hun comfortzone te verlaten. Dat doet pijn, intense pijn, zo voelbaar de strijd om te behouden, te blijven nemen en niet te geven. Het was niet alleen dat moment, maar een aaneenschakeling van situaties waar je enkel kunt Zijn. De verandering is niet vechten, oorlog voeren, enkel om onze zekerheden te behouden. Dat is geen Liefde, dat is een rol die velen spelen. De wereld is grauw, mijn hand vond de ander en ik zag een stralende roos temidden van grauwheid. Ik had iets goeds gedaan, ik heb een waardevol geschenk waar ik trots op ben, wat mijn liefde en geloof en vooral Kracht geeft. Ondanks de stroom van stukken die nu naar buiten komen, oude stukken pijn die gezuiverd worden. Die stralende roos omringt door zoveel Licht, zoveel Liefde geeft niet Hoop maar innerlijk vertrouwen, zij zijn onze Toekomst, geef hun de Vrijheid en Vrijheid begint bij jezelf naar binnen te gaan, De hel en de hemel te omarmen!



zondag 15 februari 2015

Medicatie is het Laagste redmiddel...en toch is het voor velen goed. Het begint er op te lijken dat medicatie een snoepgoed is, welja, de Jamin is toch her en der al aan het verdwijnen en de huisartsenpraktijken groeien uit hun voegen, pilletje zus en pilletje zo. Het begon me de laatste dagen enorm te duizelen, zo gemakkelijk velen even naar de huisarts gaan. Een verkoudheidje is al gelijk een longontsteking en hup naar de medicatie_store. Even uitzieken is er niet meer bij, een dagje je vervelend en lamlendig voelen helemaal uit den boze en het duizelt in mij. Ik begin te twijfelen aan mijn verstand. Heb ik wat gemist her en der, heb ik ergens langdurig in een grot op een afgelegen berg gewoond. Nee, het is alsof iets naar zijn hoogtepunt is gestegen, angst of is het de vlucht uit de werkelijkheid. Steeds dichter bij de waarheid, de sluier van illusie wordt steeds dunner en velen gaan op de vlucht. Waarom niet een griepje uitzieken, een dagje of wat met je neus boven een bak heet water hangen. Het is heel natuurlijk, het lichaam moet zich zuiveren van alles wat we tot ons nemen en dat is ook sterk vermenigvuldigt. Eenvoud en stilte, de rust nemen, naar je lichaam en je eigen stem luisteren, is dat teveel gevraagd? 
Gisteren keken we een mooie film, een oorlogsfilm en duidelijk het verhaal hoe mensen worden gevormd en in omstandigheden van moorden worden gedrukt tot het einde toe. 1 persoon, een jonge soldaat was op de verkeerde plaatst gezet, hij was geen moordenaar, hij was gevoel en liefde voor de ander zelfs zijn vijand. Er ontstond een mooie band tussen hem en zijn chef. Alle anderen sneuvelde in de strijd en hij overleefde, dankzij zijn chef. De oorlog zal niet weer uitbreken, de liefde in de mens zal ontwaken. De eenvoud, stilte en vrede zal terugkeren en ook dat voel ik bij anderen zo sterk. Maar de omgeving, net als in de film, reageert uit oordelen op de ander en is vergeten dat de buitenkant niet belangrijk is, maar de schoonheid van binnen naar buiten straalt!



vrijdag 13 februari 2015

Valentijn...: overal zie ik leuzen, bloemen in prijs verhoogt want morgen is het Valentijnsdag. Het draait me allemaal een beetje. Oke, ik moest rustig aan doen, doe ik ook maar iedere dag komen er situatie's op je pad. Ik ben geen maatschappelijk werker, ik ben gewoon, Jacky is de naam en ik maak geen onderscheid tussen jong en oud, aan de afgrond of juist welgesteld, maar wat een ellende vindt er plaats en echt niet nu, maar een nasleep van al langere tijd. Maakt hier schijnbaar ook niet uit of je tussen wal en schip bent geraakt, maakt niet uit hoe je oordeelt over een ander omdat je alleen de buitenkant ziet en die telt. Valentijn, geef elkaar een blijk van Liefde, maar doe het ditmaal eens oprecht vanuit het Hart. Ieder heeft zijn verleden, ieder draagt zijn kruisje maar velen gaan toch echt te ver. Verborgen discriminatie daar kwam zelfs pubertje mee thuis en we draaiden het eens om; wat als jij ouders had die gewoon de meute volgde? dan had je AOC, je had geen eigen smaak ontwikkeld, wie weet had je vadsig en in goedkope kleding rondgelopen, je was dom en je werk was eenvoudig magazijnloopster. Ze schrok, het had zo kunnen zijn en ze zag ook gelijk in, oordeel niet over een ander. Net als jij draagt ook die ander het beeld van een liefdevolle samenleving met zich mee. De tijd van harde lessen is weldra voorbij, de opbouw is begonnen, zij het in klein... liefde is het woord maar we doen elkaar zoveel pijn door onze eigen gekwetsheden, vasthoudendheid en egoisme. Ik ben dankbaar voor al die mooie mensen die mijn pad hebben gekruist, wiens liefde zij gedeeld hebben in het vertrouwen er komt een andere Tijd. Maakt niet uit dat ik even tranen laat vloeien... zoveel leed en ellende maar ook zoveel kracht, moed om door te gaan. En het systeem, ach hier, ik weet het niet. Binnenkort is het Paasvuur, gooi al die kennis, termen en zogenaamde keukentafels maar op de berg en wie weet begint misschien diep van binnen iets te gloeien! (Ik gaf de ander een klein bedrag, ga een bosje tulpen halen, maak het gezellig en die Stralende ogen neemt niemand van mij af!)


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

donderdag 12 februari 2015

De Moeder...: Moeder staat voor Moeder Aarde, hoe respectvol gaan we met de Aarde om, hoe respectvol gaan we met wijsheid en het vertrouwen van de Moeder om. Veel moeder_kind relaties zijn verwijdert, wat men liefde noemt, is geen liefde voor het Leven. Een moeder wat een kind in zich draagt, voelt feilloos aan het Kind, als het kind geboren wordt, voelt en hoort de moeder het kind. Maar we zijn verder gegaan, dachten we dat we als vrouw in vrijheid leefde, niet langer op de brandstapel terecht kwamen of met een steen om de nek werden verdronken, ging de psychologie der kennis en macht gewoon verder met de moeder te onderdrukken. Een kind wat geboren wordt vertrouwt op de Moeder, het is onwetend en de honger naar leren is dan ook volop aanwezig, het kind groeit als ware op in een natuurlijke flow. Het heeft zo'n vertrouwen dat in alles is voorzien wat hij nodig heeft, eten, slapen, liefde. Moeder Aarde voorziet ons van alles wat we nodig hebben, helaas willen veel enkel meer en meer dingen en putten we de Aarde uit. Zo ook alle kennis die de moeder uitputten en onderdrukken. We hebben geleerd dat we naar anderen moeten luisteren, iedereen weet het wel en dat begint bij de zwangerschap; doe dit, doe dat, doe zus en zo en als je weigert dan krijg je nog het label slechte moeder toe na. Kijk ik zelf terug waren de omstandigheden niet echt gelukkig, niet het gevoel van in de 7de hemel te zijn. De omstandigheden waren er ook niet maar 1 ding was voor mij heel natuurlijk; het blijven luisteren en handelen naar wat mijn kind aangaf, weigerde of juist inspireerde. Ook wij zijn hierin gevormd, we zijn slaven geworden van het systeem, van kennis, onzichtbare psychologische spelletjes om ons meer en meer te verwijderen van ons eigen gevoel en innerlijke stem. Respect en liefde voor de Moeder, ook voor Moeder Aarde en zo zuinig gaan wij niet om met de Aarde, en ook met onze kinderen. We gaan terug naar de Eenvoud, we worden gewezen op het voelen; heel de band met De Moeder en je heelt je eigen stuk! 



zaterdag 7 februari 2015

Keukentafel_gesprekken...: het gesprek van de dag. Goh, laat ik nu in dit huis mijn oude keukentafel met Vreugde buiten te hebben gezet. Weg met al die narigheid, ellende en tranen aan die tafel en vergeet ook de boosheid en eenzaamheid niet. Nee, we hebben hem ingeruild voor een mooiere eettafel waar we dagelijks met plezier aan zitten. Een onverwacht telefoontje van hem, hij belt nooit, laat staan dat hij belt om te delen. Hij was ongerust, met een smoesje begon hij het gesprek en al snel kwam waar hij mee zat. Hij vertrouwde niet, de medicatie was natuurlijk weer aangevuld maar hij werd niet beter. Rustig zette we de boel weer op een rit en dankbaar en opgelucht nam hij afscheid aan de telefoon. De volgende situatie en nog 1, kort op elkaar en bij me kwam binnen; waar zijn we mee bezig. Zoals een kind niet met respect en liefde in vrijheid wordt opgevoed, zo respectloos en liefdeloos gaan we om met onze ouderen. We zijn gewoon een spiegel van het keukentafel_gesprek; we beslissen en bepalen voor een ander uit ons Ego, ons denken, onze belangen gaan voor. Ouderen dienen we met respect te behandelen, in Vrijheid maar we hebben dat al vele generaties lang niet meer geleerd. Een Wijze noemen we iemand die we zien als een Goeroe, of iemand die enorm heeft gestudeerd, die bezit over veel kennis maar men ziet niet dat men zo iemand op een troon zet die min of meer overleeft, een dode is van zijn eigen leven. Hoe ouder men wordt en zijn/ haar leven heeft doorleeft, de diepe dalen en hoge pieken, de duisternis en het Licht, de pijn en de liefde zo iemand heeft een bijzondere energie die uitstraalt en ja, er zijn er ook die niet tegen die uitstraling kunnen. We dienen ieder in eigen Vrijheid zijn leven te laten leven zelfs als het leven zijn einde nadert, we dienen respect te hebben in Liefde. Maar wat wij hier in deze maatschappij doen is het leven verlengen en dat is onnatuurlijk en zeer pijnlijk en voor velen een lijdensweg en zeg maar rustig ook een psychische druk die voor meer verwijdering zorgt. Vrijheid staat boven Liefde ...! 

vrijdag 6 februari 2015

Investeren....: Jaren geleden heb ik geleerd hoe belangrijk het is om in jezelf te investeren. Min of meer door de omstandigheden die richting opgeduwd. Door zelf te investeren leer je jezelf weerstanden te doorbreken, met kritiek, teleurstellingen en ook veroordelen en alleen zijn om te gaan. Het tegengestelde zie je maar al te vaak in onze maatschappij. Woorden als zelfregie, zelfredzaamheid, duurzaamheid, zijn allen woorden zonder inhoud, de ervaring ontbreekt. Deze week kwam veel boosheid op mijn af, ik was geraakt... waarom? Men verleent een dienst maar zit vol wanhoop, hebzucht en eigenbelang, houd in dat jij jouw energie en je geld aan de ander geeft. We hebben zoveel maar op gebied van Zorg, van investeren in zichzelf op elk gebied, op gebied van onze kinderen leven we in armoede, we leven letterlijk als bedelaars. Men blijft het buiten zich zoeken, overal, men blijft zich wanhopig vasthouden aan de zekerheden. Soms baal ik van alles, wil ik mijn zorgverzekering opzeggen, enkel omdat ik betaal voor anderen, ik betaal niet eens voor de zorg die ik niet zal ontvangen als het nodig is. Ik betaal voor mijn eigen Zorg, die van mijn naaste en opvallend genoeg wordt daar behoorlijk aan geknabbeld. Zelfinvesteren levert juist Welzijn, Gezondheid op. Het naar Binnen gaan, het overstijgen en toch gewoon op de Aarde te zijn. De meeste mensen volgen een horizontale lijn, die van geboorte naar dood en daartussen Overleven. Er komt een moment, of meerdere, dat je op een kruispunt staat; de horizontale en verticale lijn, die van Groei, kruisen elkaar. Velen zijn nu daar op dat kruispunt; waar kiezen we voor; voor overleven, meegaan met de massa en niet willen of kunnen leren of Springen; de diepte in, het onzekere, het duistere, het onbekende. Investeren in jezelf, hoe verder men groeit op de verticale lijn, hoe meer Stilte en Eenvoud, al wat niet belangrijk is valt af. En opnieuw *Zie*, *Voel* dat uiteindelijk alles Eenheid is, het blijft een Mysterie zo bijzonder en met een glimlach, zo simpel uiteindelijk!



donderdag 5 februari 2015

Wanhoop, chaos, ontwakende liefde, nog dieper gaan... flitsen van helderheid, waarheid en op nog dieper niveau zorgen voor jezelf. Een vorm van meditatie en gewoon aanwezig zijn. Keuzes maken, wat voelt goed, wat niet en weer een moment van stilte. Aanvullen door anderen, van eenzaamheid naar Eenheid en het negatieve verdwijnt als sneeuw voor de zon. Het bracht me vandaag bij het kind, zo'n waardevol geschenk, zo vol waarde voor het behoud van ons mensenrijk. Een kind wat in vrijheid wordt geboren, waar liefde en respect voor het wezentje het allerbelangrijkste is al is het ten koste van jezelf, is de allergrootste bijdrage aan de Aarde. Het tegenovergestelde zien we maar al te vaak,  een kind wat wordt gevormd naar het beeld van de ouders roept woede, geen respect en geen liefde naar de ouders op. In Vrijheid opgroeien, in vrijheid te ontwikkelen met vallen en opstaan geeft unieke mensen en unieke mensen hebben we nodig. Wat maakt het uit hoe je je nu voelt, alsof het verleden zo gelukkig was, dat was het niet, we waren bedelaars en ik wil niet dat mijn kind en alle kinderen bedelaars worden.Heb je geen goede band met je ouders zal het altijd een gemis zijn, je bent ontstaan uit je ouders. Zij zijn jouw wortels en jij bent er 1 van. Je bent verbonden met hen maar door het vormen naar hoe de ander het wil en het onderdrukken van vrijheid ontstaat een generatiekloof en het heeft niets met liefde te maken.Een kind dat in vrijheid , liefde en respect wordt opgevoed, geeft liefde en Respect . Vrijheid kan nimmer door kennis worden overgebracht, enkel door te doorleven en de waarheid te leven!



woensdag 4 februari 2015

Ik hoefde niet te twijfelen, ik zei JA en opende mijn handen. Dankbaar voor het verleden, en eigenlijk ik hoefde niets meer te doen dan rustig in mezelf te blijven. Zoveel in beweging, Liefde die begint te stralen, Liefde die verbind, Liefde die vraagt en wordt beantwoord.. en ik hoefde niets te doen dan rustig in mezelf te blijven. Alleen te zijn en te voelen. Met een glimlach, al die mooie verhalen, voorspellingen en angstaanjagende berichten. Het is niets meer dan een wanhoop van een Maatschappij die verloren is gegaan en tussen de brokscherven begint het Licht te schijnen. Schijn je Lichtje, hoe troebel het ook om je heen en in jou kan zijn, licht zal sterker schijnen en helderheid geven. Het leven is een mysterie om geleefd te worden en de geschenken zijn Waarde_Vol en heel vaak Onverwachts! Dank!


 

dinsdag 3 februari 2015

Leven in Vrijheid, Spreken in Vrijheid...; onze grootste angst is te Leven in Vrijheid, te Leven in Acceptatie dat onze innerlijke Stem, intuitie ons jaren heeft ingefluisterd maar dat ons Ego ons Leven bepaalde. Chaos, overal, niets klopt meer, er is geen fundering meer, er is geen vooruitzicht meer en mensen volgen angstvallig de media dan gewoon stil te zijn. Leven in Vrijheid, onze grootste angst, diep verborgen in iedereen en langzaam gaan we dieper en schijnt het Licht door de kieren op deze angst, een bevrijding voor het Nieuwe, bevrijding van zekerheden naar een leven in onzekerheid. Vrijheid van leven, van spreken door de verschillende symbolen verscholen in situaties kwam een geruststelling; ik had nimmer een leugen verspreid, ik had de waarheid altijd gezien, uitgesproken en de laatste jaren steeds meer losgelaten. Mijn innerlijke drang naar nog dieper te gaan is nimmer gestopt. Maar dieper te gaan is dieper in jezelf, jezelf toe te schouwen wat er gebeurd met jou, je lichaam, je omgeving en daar een balans in te vinden. Leven in Vrijheid, Spreken in Vrijheid... onze grootste angst in ieder van ons. Durf te stralen, durf jezelf te voelen, heb de moed om stil te zijn en te luisteren naar jezelf en schep ruimte en orde in de collectieve chaos; die is niet van Jou!