donderdag 30 april 2015

Gouden Handdruk...: op de dag van 25 jaar dienstverband geven wij onszelf een gouden handdruk. Trots ben ik op hem, we hebben definitief gekozen om volledig tot bloei te komen, het verleden definitief los te laten en doorgaan in investeren in ons eigen proces. Ongeduld, dit keer, alsof ik een enorme duw zal ontvangen om wat steeds meer vorm in mij aanneemt naar buiten te dragen. De 1ste x was een spektakel, ik wilde zo graag en met mijn armoedige denken kon het weer niet uit. Maar een oplossing was snel aangereikt na een dagje loslaten. De tweede x voelde al anders, alsof het een halte was om bij te tanken, te leren ontvangen. Slik... maar zo bijzonder dit jaar om daadwerkelijk open te staan om te ontvangen, te delen, te transformeren en de stappen die ik heb genomen. De 1ste ontmoeting was via de social_media jaren geleden. De persoon interesseerde me niet, maar de taal in energie was zo herkenbaar en er ontstond contact. Ik herinner me nog dat ik ernaar uit keek, een lichtpunt in die duistere wereld waar iedereen een niet_taal sprak. En nu 1 mei, een bijzondere datum, een loslaten van het verleden, moedig, we kiezen voor onszelf en op de valreep, ook nog een groeispurt behaald; ons pubertje, haar wens is ingewilligd, die zal niet meer boos uitroepen; jij wou verhuizen, ze bouwt haar leven mooi op In het dorp. Geluk kun je niet omschrijven, geluk is een gevoel, diep van binnen dat je Dankbaar bent voor elk moment dat je hier mag zijn op deze Aarde en elk moment is en blijft een mysterie totdat je hem Door_Ziet! Heel eenvoudig, investeer in jezelf geen enkele zorgverzekeraar of instantie die je zal leren om te investeren in jezelf, op een dag pluk je de vruchten van je eigen Oogst!



woensdag 29 april 2015

Rijk_dom...: Ik ben veranderd, mijn omgeving is veranderd. Mijn gedachten gingen terug naar het kleine vuistje in mijn Hand. Het licht wat ik voelde, de Kracht en Liefde om te Leven, voor te Leven om het Licht niet te doven. Duistere tijden en toch weer het handje dat de mijne vastpakte; 'ik mis je, ik wil weer naar heuveltjesland'. De wil om te lopen, de kracht om mijn lichaam te genezen en de wegen die ik nam. Donderwolken, het Hart gebroken en weer het handje in mijn hand; 'je moet gaan, NU, alleen verder.' En een harde tijd brak aan met waardevolle lessen begeleid door ziels_mensen. Opnieuw weer de hand die de mijne vastpakte, het lichtje doofde door pijn en teleurstelling, wantrouwen maar ze kwam thuis, precies op het juiste afgesproken tijd. Een stille tijd brak aan, weg van de wereld, weg van de mensen en het Lichtje laaide op. Weer het handje, tijd voor de volgende stap; de hereniging en een nieuw begin, een nachtmerrie die begon. Opnieuw belangrijke lessen en keurig afgerond. De vreugde die we voelde, de verbondenheid, het duurde amper een maand en ons *Huis* werd ruw aangevallen, ziek, boos en het Licht doofde langzaam. Hier valt niet meer tegen de vechten, dit is het Einde, ik kan mijn belofte niet waar maken. Tot het moment dat ik daar zat en voor mezelf besloot; 'ik ga, ik neem alle verantwoordelijkheden op me, de ander mag mee of achterblijven.' Een ongelooflijke energie kwam los, uit het niets werden we geholpen, als in een Flow. We kregen ons *Huis* een nieuwe Kans. En ik besef nu, het Licht in dat kleine handje van het Kind, was mijn eigen Licht. De zoektocht, de school die we doorliepen met als diploma; laat het Licht stralen, geef het door... Dankbaar voor de Rijk_dom die ik heb opgebouwd. Dankbaar voor al die mensen, die verborgen aanreikingen, het vertrouwen in mij; je red het wel, jij haalt de eindstreep! We zijn jaren verder, het Licht in ieder van ons straalt. Het verleden is niet meer, maar dat kleine handje, die enorme Liefde en vertrouwen in de Moeder. Staat dat niet symbool voor de Moeder Aarde, doof niet het Licht, ga je uitdagingen aan, heel je wonden, heel de Moeder Aarde en het Kind heeft Vrije Doorgang! Niemand is alleen, we zijn allen verbonden en hoe duister het ook mag zijn, zelfs in Duister zijn die fonkelde geschenkjes aanwezig en worden je aangereikt. Ik Dank allen die mijn pad hebben gekruist, die me waardevolle geschenken hebben gegeven om door te gaan!



dinsdag 28 april 2015

Gezin, de hoeksteen van de samenleving; Zomaar een gesprek;' Oke, het gaat zijn gangetje', zijn stem klinkt moe. Hij weet het niet meer. Hij had de verzorging erbij gehaald maar ook die weten het niet. Ze kijken alleen maar naar de buitenkant, precies zoals je steeds zegt. De verpleegster, de pedicure, de arts, enkel de buitenkant en precies in een hokje. Volgend probleem, ze hadden niet doorgegeven dat het afgelast was. 'Nou, ik heb haar maar in bed gelegd' was het vermoeide antwoord. 'Ze geven alles gebrekkig of niet door en het zijn over het algemeen vrijwilligers.' Ook weer naast elkaar leven en ieder zijn eigen hokje, ook zo bekend maar het wordt alleen maar erger, lijkt het. Met hem ging alles wel vrij goed, nog even doornemen of er iets aangevuld kan worden. Hij vertrouwd liever de ander dan de zorg en doordat hij de ander vertrouwd, vertrouwd hij ook meer op zichzelf en neemt zijn verantwoordelijkheid hiervoor. Ik kom uit bij het huwelijk, de hoeksteen van de samenleving... eenmaal verbonden in het echt, gebonden aan elkaar de rest van het leven. Hoeveel problemen spelen zich wel niet af door het huwelijk, hoeveel ellende en lijden wordt niet veroorzaakt, door het huwelijk en hoeveel kinderen lijden niet psychisch door de gevolgen van de problemen binnen het huwelijk. Als men elkaar ontmoet, ben je vrij, onafhankelijk en je ervaart echte liefde voor elkaar. Eenmaal gebonden, draag je verplichtingen tegenover elkaar, je begint elkaars negatieve delen te corrigeren, te vormen naar een eigen beeld. Je wordt gevangene binnen je eigen relatie. 'Ik zweer trouw tot het einde den dood'. Binnen veel relaties geeft men niet elkaar de ruimte, de vrijheid om te ontwikkelen, om volledig tot bloei te komen, onafhankelijk van elkaar. Het systeem heeft het huwelijk goed gestimuleerd, mensen zijn gevangene van elkaar. Zomaar een gesprek en hij sloot af; ' ja, je hebt het juist, men had zelf verantwoordelijkheid kunnen nemen en niet enkel af gaan op de zorg, op medicatie omdat het zo gemakkelijk ging en jaren later het lichaam ziek is, het ene mankement na de ander. Zorg moet anders, maar ook het huwelijk, de hoek van de samenleving, is een strop om de nek voor velen. Een luisterend oor, een liefdevol woord, soms misschien een beetje hard, uit liefde, niet uit medelijden geef de ander weer een beetje kracht, door het geloof in zichzelf, zijn eigen verhaal, zijn eigen waarheid! 



maandag 27 april 2015



Wanneer je je niet prettig voelt of moe of ziek, zal je merken dat positief denken niet veel helpt. Het positieve moet een beleving zijn, ongeacht je fysieke of emotionele staat!  Roland Verschaeve

Hoe kan men positief zijn, als de beleving negatief is? Daar werd ik vanochtend wakker mee. Een angst, niet zomaar een angst, maar een angst om vrijuit te mogen spreken. De wereld zoals men wil dat je die ziet, zie ik niet meer. Ik zie een ernstig tekort aan bewustzijn, aan de oppervlakte blijven ploeteren en watertrappelen, bang om te verzuipen. Het nieuws is een herhaling van geschiedenis, er wordt van de mensen verlangt zich in te zetten voor problemen die veroorzaakt juist door politiek en religieen. Iedereen volgt, iedereen zet zichzelf in voor de ander, maar niemand die zich afvraagt; hoe het nu komt? Alsof iedereen bezig is met democratie, religie, revolutie en al wat niet meer. Ja, dan ben ik stil, want ik zag al in trainingen, in vormen van spiritualiteit, we blijven veilig in onze comfortzone en gebruiken onze Mind, niet ons gevoel, niet onze ervaringen. Vandaag werd ik me bewust; spreek vrijuit, wat de ander er ook van vindt, kritiek heb ik vaak genoeg ontvangen. Maar dat toekomst anders moet en kan, is te beginnen om bewust te worden dat velen in het verleden leven, niet in het NU. Tja, en dat vindt ik een positieve gedachte en beleving!




zondag 26 april 2015

Narcisme...: steeds vaker zie lees je het woord. Ook ik ben ooit geconfronteerd met narcisme; het opsluiten in je eigen toren en je geliefden erbij. Een narcist bepaald zijn wetten, sluit zijn gevoel uit en is afgesneden van de buitenwereld, zijn toren is zijn Rijk. Het zijn supergevoelige mensen die ernstig gekwetst zijn in hun leven, gekwetstheid vooral in het feit dat men hun gevoelens niet mochten of konden tonen. Het is doorgegeven generaties lang en we leven nu in een tijd dat we opgesloten zitten in onszelf, afgesneden van gevoel, afgesneden van alles. Onze bezittingen, onze wetenschap en onze technologie is ons voorbij gestreefd en richt ons ten gronde. We geven te weinig liefde aan de ander, kijk maar om je heen, wat wij liefde noemen is ons aangeleerd, het komt niet vanuit onszelf. Iets wat niet natuurlijk kan stromen kan de ander ook niet bereiken. En toch, wie steeds dieper in zichzelf gaat, blijft vertrouwen op wat hij ziet, voelt nen ziet In de ander het licht, bevrijd hij zichzelf en de ander uit de torens. Onze grootste spiegels in Narcisme zijn de vele vormen van religien en Politiek, zij oefenen macht uit al eeuwen lang op de burgers. De mens geeft zijn macht ook uit handen door de ander te volgen, wie is nu de werkelijke misdadiger? maar de misdadigers worden op een troon gezet, worden gekozen door het onderdrukte volk en elke vorm van bewustwording wordt geweerd. Opnieuw, ik houd niet van termen, het is meer een verband leren trekken en zien naar de werkelijke oorzaak, de wortel en niet dat de onwetende mens steeds als misdadiger wordt neergezet!

Allen zijn beschadigt door het verleden, en spiegelt de ander, door het te blijven onderdrukken, te labelen sterven velen dagelijks om ons wakker te schudden, niet om kwaad met kwaad te bestrijden. 

zaterdag 25 april 2015

Deel het brood en drink de wijn...; een zin die door me heen schoot en zoveel vertelde over datgene wat deze week zo voelbaar was. Maandagavond zat ik in een zaal, eigenlijk vroeg ik mezelf af; wat doe ik hier. Strijd en verbeten gezichten rondom mij heen en ik voelde me zo alleen, zo diep van binnen, zo bewust. "Wat doe je daar dan ook, je hebt het zelf al niet al te fijn?" vroeg iemand later. Ik had de spiegels nodig om geraakt te worden, diepe pijn naar buiten laten komen, de schil die nog verder afgepeld wordt omdat iets in mij er gewoon voor kiest en het niet uit de weg gaat. Eenzaamheid heb ik altijd gekend, natuurlijk als klein kind hunker je naar familie, een kaartje, een samenzijn. Je verlangt naar vriendinnetjes, naar vakantie of gewoon winkelen met anderen. Ik kende het niet, veel leerde ik al van jongs af aan mezelf aan. Je went eraan, je leven is een gewoonte en je hebt een muur voor de buitenwereld en soms dat spoortje alleen zijn is voelbaar. Een traantje, een pijntje ach het is een gewoonte, een vlucht uit de werkelijkheid. Die avond werd ik bewust van mijn eigen eenzaamheid, de draad door mijn leven, en ik ging diep om deze pijn te accepteren. Het is emotie die door vele jaren/ eeuwen heen opgebouwd is en ik zag de verbanden, het geheel, niet alleen bij mij, maar bij al die anderen die ik liefheb. Geen kwaad, wrok, veroordeling, ik zag, ik voelde en het loste op. Het gaf mij de kracht om te delen, ik had geen keus, ik kies voor het allerhoogste. Zo in mij, zo ook in de ander en zo mooi het moment om te voelen dat de buitenwereld verdwijnt. De ellende, de strijd, de angst... wat doet het pijn, wat geeft het nare energie. Alsof ons wezen helemaal vervuild is en we niet bij ons eigen Licht komen. Deel uw brood is iets wat ik altijd doe, het begint altijd om het eerst zelf te ervaren. Drink de wijn, het bloed dat door de aderen stroomt, gezuiverd na al die jaren/ eeuwen generaties die het in zich mee hebben gedragen. Ontvangen van hen die ongemerkt het loslieten, die naar me toe kwamen en zelfs na al die jaren; Hij zwaaide naar mij, we zijn weer verbonden, er is weer contact. Wat er ook gebeurd, niemand zal het kunnen vertellen, al halen we misschien niet ons einddoel, we hebben wel de tijd om de zaadjes te zaadjes te zaaien, te voeden in liefde voor ons nageslacht! 

Alleenzijn... Al Een Zijn!
 

donderdag 23 april 2015

Bewustzijn verhogen, het enige medicijn...: Deze week is heftig, onze aandacht wordt veel afgeleid door Buiten. Alsof negatieve emoties in volle gang naar buiten komen. Zeker in onze gemeente is het onrustig. Zo Buiten, zo Binnen bij velen. Het is voelbaar, mensen worden ermee geconfronteerd en het leid de aandacht af van het NU. Het is een thema dat in elke vorm van relatie naar het Licht stroomt; afgescheiden zijn van onszelf, gemis van Liefde, vereenzaming. Juist door het opzetten van mensen tegen elkaar, en we worden daar mee geholpen door de vele mediavormen, verwijderen we nog meer van onszelf en het NU. Vechten heeft geen zin, het enige medicijn dat ons zal genezen is Liefde, Liefde voor onszelf, Liefde voor alles dat leeft. Geloof niet alles, geef de ander een glimlach, een aardig woord. Stop met zorgen voor de ander, als je niet weet wat zorgen voor jezelf is. Het enige dat alle beschavingen ontbrak is het verhogen van ons Bewustzijn, het betekende het einde van alles. Laat het voor ieder een Uitdaging zijn om het Bewustzijn te verhogen, Licht en Liefde uit te stralen. Het is onze enige Taak NU om Collectief onze Liefde in te zetten in het behoud van een Gezonde Aarde!


 

woensdag 22 april 2015

Lief...: Laten we weer lief zijn voor elkaar, voor onszelf. We zijn te hard geworden, overal om ons heen worden we geconfronteerd met oorlog en oorlog heerst ook in ons. Iedereen heeft zijn wonden, iedereen heeft zijn zekerheden maar ook iedereen heeft goed mogen en kunnen profiteren van de jaren die achter ons liggen. Laten we gewoon weer lief zijn voor elkaar. Velen zijn al eenzaam genoeg, makkelijke slachtoffers in de strijd, als de ander hen zogenaamd ziet staan voelen ze zich niet eenzaam, maar van binnen kwijnen ze weg. Steeds meer verhalen over jongeren, waar kunnen ze heen, velen zijn eenzaam, hebben hun wonden en worden hierin niet begeleid. Aan de andere kant vecht men om behoud Zorg, is het de zorg of gewoon het geld? Daadwerkelijke liefde is gewoon de handen in elkaar te slaan en de wortel aan te pakken. Lief zijn... veel draait om geld, veel gaat ten onder omdat we vergeten zijn wat Lief zijn betekent!



dinsdag 21 april 2015

Hoe kan men zich verbinden als ieder op zijn eigen eilandje Eenzaamheid verblijft. Afgesneden van zichzelf en van de ander. Een heftige spiegel die raakte... Soms heb je geen woorden nodig, voel je de energie, de gelatenheid, het enorme theater. Gezichten spreken boekdelen, verwrongen en vol boosheid. Eenzaamheid, velen zijn opgegroeid in eenzaamheid, het Ego maakt zijn eigen verhaal. Je telt mee als je meespeelt in het theater en de pijn buitensluit. Meerdere spiegels krijg je op je pad, je ontmoet je leermeesters om de les te leren. Je voelt dat het niet goed is, maar inderdaad het Ego verteld je wel een verhaal en je speelt je rol verder mee totdat de pijl je Hart raakt. Je raakt in paniek, je wordt bang, je voelt pijn maar wegvluchten wil je niet meer. Een aanreiking binnen de hand, je volgt hem op... even verbinding voelen en daarna; het Acceptatie... het Leven voltrekt zich in een film voorbij en het wondertje dat je dan ziet; je bent niet alleen, het is je meegegeven, je bent ermee opgegroeid, je leven heb je er zelf omheen gebouwd. Een dikke muur van steen om je eigen Hart. Het opgesloten zitten in een toren, apart opgesloten van de wereld, het niet aanwezig mogen zijn in wie je werkelijk bent. Hoe kan men spreken en preken over verbonden zijn, als er zoveel eenzaamheid in ons is?



maandag 20 april 2015

De wereld is ziek, de Mens is ziek...: Al eeuwen lang zijn we gewaarschuwd en we hebben er niets mee gedaan. We zijn ver in onze technologische ontwikkeling, maar ons bewustzijn ligt achter. We graven ons eigen graf en we willen het niet zien. Beschavingen zijn ons voorgegaan en ten onder gegaan aan hun eigen Macht. Mensen houden zich liever bezig met onbelangrijke zaken dan het probleem aan te pakken. De Mens is ziek en is in oorlog met zichzelf en de wereld. Liefde is wat hun ontbrak. Ik houd mijn gedachten in het Nu, ik geniet van de Natuur en houdt mijn gedachte hoog. Waarom zou ik mijn energie willen verspillen aan al die donkere wolken, ik houdt mijn energie bij mezelf, bij met wie ik verbonden ben, allen zullen doorgang vinden en dat is het belangrijkste! Er is zoveel onvrede, zoveel boosheid naar elkaar. Een vriendelijk woord, een luisterend oor, het geeft zoveel en wie weet, juist daarin verborgen een ontwakend gevoel van Liefde! We zijn allemaal mens, men zegt, geboren uit modder. Enkelen groeien door naar de bloem, de Lotus. Blijf niet spartelen in de modder, groei naar het Licht  en verwonder!


zondag 19 april 2015

"Religie, politiek en de samenleving buiten je uit en je wordt erdoor geconditioneerd,
je wordt een richting in gedwongen. 
Jullie zijn geen menselijke wezens, jullie zijn onderdelen van een machine.
Jullie ondergaan alles lijdzaam, 
geven je over aan de gewelddadigheden van de wereld 
terwijl jullie allemaal zelf de mogelijkheid hebben het te veranderen."

Krishnamurti



zaterdag 18 april 2015

Dood en Geboorte...: ik werd al wakker met het gevoel; 1 is heen gegaan. Ik voelde het al de hele week en gisteren in de namiddag trok zij zich terug in zijn hokje. Ik ben nog een paar x wezen kijken en de laatste keer was ze heel helder en ik wist genoeg. De dood kwam, we hebben haar bekeken, ze was gewond geraakt in de winter en we konden niets doen. Mooi was hoe haar metgezel over haar waakte en deze ochtend was ze uit haar doen. Alle huisgenootjes stonden bij de kooi, alsof ieder het voelde en het was goed. De zon brak door maar voelbaar een nieuw Begin; soms loopt men vast in eigen patronen, in oude stukken en sluit men zichzelf binnen en anderen buiten. Bijzonder om te ervaren hoe gelijkgestemde energie elkaar kan raken en er weer beweging in komt, alsof men wakker wordt geschud, of men geraakt wordt, anderen geven en geloven in mij, en weerstanden worden doorbroken. Ontmoetingen op ons pad, even verslagen door alles maar in aanraking met energie beginnen ogen weer te stralen. Nieuw leven, nee, ons getraumatiseerd parkietje, op leeftijd kan niet alleen de laatste jaren eenzaam slijten. Een weesje op ons pad en wordt liefdevol opgenomen. Dood en geboorte; in acceptatie, liefde het laten gaan op de manier die voor de ander goed voelt. Nieuw leven, het zit in ieder van ons, elke dag opnieuw worden we geboren en elke nacht sterven wij! Dieren vertellen ons zoveel!


vrijdag 17 april 2015

Management...: oh oh dol van al die woorden, dol van misleiden van opnieuw het woord. Men is wanhopig op zoek naar ideeen, naar oplossingen naar vernieuwing! Maar ik begin me steeds meer af te vragen, vernieuwing, waarheid, ideeen zijn niet nieuw als ze door kennis in woorden naar buiten worden gebracht. Het is zoiets als shoppen in een nieuwe winkel, net als de oude favoriet, shoppen in de spiritualiteit, ook al zoiets. Het denken wordt volgepropt met kennis en dan rijst me toch de vraag; hoe is het mogelijk in een Westerse samenleving met zoveel kennis, scholing en regels en wetten, aan alles wordt gedacht, in alles is voorzien, behalve het denken? Denken is niet alleen Ego, denken is gezond verstand en dat ontbreekt toch veel. Te afhankelijk van de ander, te afhankelijk van kennis en dan uitroepen; he, we hebben een idee! Management is niets meer dan zelfbewustzijn ontwikkelen, het heeft met hetzelf te maken, je gevoel, je geleerde lessen, in contact komen met jezelf, vallen en opstaan en nee, dat kun je niet leren uit boeken, niet studeren aan 1 of andere opleiding en niet onderwijzen aan anderen, dan noem ik het; een psychische hersenspoeling, stop ermee!


donderdag 16 april 2015



Armoede roept op tot Revolutie en Revolutie roept op tot Armoede...: We hebben genoeg, maar we zijn gewend om te krijgen, we willen van alles, maar we willen er niets voor doen, een ander zal het wel dragen en zal het wel doen. Binnen elke relatie zien we dit terug. Onvrede, angst en behouden, niet op eigen benen durven staan. Het luilekkerland van de 20ste eeuw. Armoede roepen we zelf over ons uit, we hebben onze handen al vol om eerst ons eigen huisje schoon te maken, de ramen open te zetten en de wind alle stofwolken uit de donkerste hoeken te laten waaien. Iedere dag opnieuw mogen we geschenkjes ontvangen voor lessen die we zelf hebben geleerd. Geestelijke armoede is hoog in onze samenleving, koste wat kost roepen we onze naaste op tot oorlog met elkaar. We volgen de media op de voet en staan verward op onze benen met de innerlijke roep; ik wil naar Huis toe! Armoede zit in ons denken, armoede heeft ons lui en onverantwoordelijk gemaakt. Eeuwenlang heeft deze cirkel rondgedraaid en hebben we ervan geleerd? 


 

woensdag 15 april 2015

Bewust....: wanneer heb je voor het laatst bewust gekeken naar de sterrenhemel, bewust naar de natuur? Bewust en met aandacht naar de ander? Wie bewust kijkt naar de hemel, heeft geen woorden, geen invulling, is voor een moment 1 met de sterrenhemel. Wie bewust aandachtig is, hoort de ander en al het ruis erom heen is verdwenen, je bent 1 met de ander. Bewust, er is zoveel ruis om ons heen dat we opgaan in de chaos die heerst. Zoeken naar antwoorden, zoeken overal, oordelen, weerstand... wees gewoon een moment stil, kijk bewust naar de sterren aan de hemel en het is stil!



dinsdag 14 april 2015

Armoede_denken...: Het kwam ineens binnen, men wil verandering, men wil vrede maar men wil blijven behouden. Armen worden steeds armer en een kleine groep steeds rijker en de grote groep blijft maar vechten om vast te houden, onwetend dat men vasthoud aan hun eigen comfort Armoede_denken. Velen zijn eenzaam, verward, willen graag een woord en 1 woord kan raken zodat herinneringen, ervaringen vrij kunnen stromen. Waar angsten even mogen zijn en dan weer oplossen, waar men het goede ziet in al die sombere kanten van hun leven. Armoede_denken, stop met vechten tegen iets wat niet is. We hebben zoveel en we zijn niet dankbaar, we willen nog steeds meer. Het gaf me vandaag een opmerkelijke rust, een vertrouwen alsof de Vader mij leid na al die jaren. We zijn arm aan Liefde, liefde voor onszelf, liefde voor de ander. We hebben misschien door wat men liefde noemt anderen keuzes gemaakt zonder aan onszelf te denken. En juist in deze tijd worden banden weer hersteld, niet door vechten, wijzen, veroordelen maar gewoon er zijn voor elkaar. Armoede_denken is niet alleen een tekort aan geld, het is een tekort aan eigen liefde, energie en kracht!



maandag 13 april 2015

Macht...: het woordje kwam bij me binnen. We hebben allemaal rollen gespeeld of spelen die nog en 1 van de belangrijkste is Macht. Macht uitoefenen op anderen, macht misbruiken, we zien het overal om ons heen. Het kan voor velen een uitdaging zijn om Macht te transformeren, macht over eigen leven, Macht gebruiken in liefde om Vrede te herstellen. Macht misbruik is ook 1 van de voornaamste emoties binnen relaties; 1 heeft de machtpositie, de ander ondergeschikt en hoe meer ik er naar kijk, voel ik steeds dieper in mij; het vrouwelijk wordt mis_bruikt. Onderdanig aan de man, onderdanig aan het systeem. Een grote spiegel met als les; transformeer Macht naar Liefde en Vrede en misbruik macht niet langer voor oorlog, geweld, onderdrukking!



zondag 12 april 2015

In stormachtig water...; 'Mens kunnen we niet meer normaal zijn' Ik wordt er onrustig van, zoveel woorden, zoveel tekst, zoveel angst, is er helemaal geen vertrouwen meer. Een boze mail, kan ik er wat aan doen dat de telefoon niet werkt, als er wat is voel, reageer ik wel. Zijn hele pc had hij weer ontregeld, knap hoor, ik doe het hem niet na, de volgende dag is hij al weer gekalmeerd en kan gelukkig weer lachen om zijn eigen gestuntel, vertrouw gewoon wat meer. Vandaag mooi weer, beetje aanrommelen in de tuin en ja hoor daar komt ons Truusje, wil wel even een ijsje eten. Raadpleegt haar App en komt super zomers naar beneden, ik houd maar wijs mijn mond. Brrrr... ik met de jas aan,  zij hoog zomers gekleed met een ijsje en te rillen, maar ze zegt geen woord. Terrasje van korte duur, hup terug naar huis, zij rijd zonder tomtom maar elke x weer de vraag; rechts, links.. ze weet het echt niet. Hebben we ook weer gehad, komt onder het eten het onderwerp gezondheid ter sprake, alsof een donderwolk in mij losbarstte; mensen doe normaal, hebben we nu niets geleerd van onze ervaringen, ons verleden, laten we onze Mind gewoon maar sturen door woorden die niet op waarheid berustten. Ergens kwam het binnen, we surfen ons dood op internet, we strooien met woorden, we volgen alles op en blijven geloven in een illusie, we gaan er gewoon in geloven, het is veilig, we kunnen meepraten, we worden zogenaamd gezien, we tellen mee maar eigenlijk zijn we gewoon een stelletje makke schapen en grazen tevreden verder. In ieder geval weer een onvoorspelbaar dagje, we hebben ons weer uitstekend vermaakt en heel dankbaar, dit maal niet een halve pot sambal door mijn avondeten. Kijk, dat is nu Liefde met een Knipoog!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

zaterdag 11 april 2015



Stortvloed...: Alsof de media alles beheerst, van nieuws tot vele nieuwe regels die dagelijks worden bedacht. Mensen zijn gek op woorden, woorden zijn voedsel voor de Mind, nieuw, nieuww kennis prop er maar in, hoe meer woorden, hoe meer Kennis en de Mind vindt wel weer oplossingen, helaas voor steeds kortere tijd. Internet wordt ingezet als oorlogswapen, onderdrukking van de Mind, gezond verstand ontbreekt, eerst het raadplegen van de App en dan een verdwaasd antwoord en vervolgens hoor je; wat heb je eigenlijk gezegd? Stortvloed van woorden overal om me heen, ik wilde vluchten weg van alles, gewoon de stilte in. Stilte is geen stilte waar het ontbreken is van elk geluid, stilte is niet zitten in lotushouding onder een boom, stilte is waar geluid gewoon aanwezig is, die je raakt in jezelf. Zo is het ook met woorden, de onwetende kan beter zwijgen, zijn woorden richten een veldslag aan. Zij die Stil zijn die kunnen vertellen, maar de woorden worden dan enkel gehoord in herkenning en dat is een hele andere taal! Lichtpuntje, je ontvangt mooie woorden, mooie verhalen waar ieder een waarheid, een ervaring deelt. Waar niemand vecht voor gelijk of ongelijk, waar geen discriminatie is, waar we gewoon in Liefde en Vrede voor een moment gezamenlijk in Stilte zijn!
 

donderdag 9 april 2015

Heerlijk genoten van deze mooie zonnige dag, mijn lichaam voelde moe, kon ook niet anders, al die verhalen, al dat doordrukken van iets waarvan je denkt; hoe is het mogelijk dat alles zo ver is gegaan. Vreemde programma's op tv dat krijg je wel met een Puber. Verdwaasd zit ik ik te kijken, zijn velen echt zo ver gegaan, niet hun eigen verantwoordelijkheid nemen en gewoon blind varen op wat de ander hen opdraagt. Een voedingspsycholoog, vol ongeloof kijk ik naar mijn lachende gezinsleden, ergens wel in en in triest en ik verlaat maar de kamer, wat een ziekelijk gebeuren. Dan komen berichten binnen over activiteiten binnen onze gemeente, tja, wat kun je ervan zeggen, eigenlijk niets in een tijd van ruim 3 jaar lijkt er beweging in te komen van oud nieuws dat zich herhaald, en weer kan ik er niets mee. De post, aha leuke post en 1 van de gemeente, laatste keurig versnipperd de prullenbak in. De gemeente mag dan zo graag met zogenaamde goede activiteiten komen, maar de mens zelf is heel goed staat zelf verantwoordelijkheid te nemen en dat hoeft men hen niet voor te schrijven. Dan maar weer heerlijk van mijn tuin genieten en de schone lucht en nog even de stilte... heel even want dan gaat de deur, wat een herrie, wat een bombarie, wat een gekrakeel, we zijn weer compleet! Noem het maar gewoon, gelukkig zijn. 



woensdag 8 april 2015

Cirkel...: we kennen allemaal een cirkel en let eens op we gaan altijd met de richting van de klok mee en niet ertegen in of de andere kant op. Lang geleden deed ik een oefening, loop eens in een cirkel de andere kant op. Het voelde onwennig, ongemakkelijk, niet prettig en vertrouwd dus, je bent geneigd weer snel je te draaien en mee te lopen met de wijzers van de klok mee. De cirkel kwam in alles terug, ik bleef er tegenin gaan bij alles wat ik deed. We voeden ons met de bekende weg, onze energie, letterlijk en figuurlijk worden verkeerd geinvesteerd nl. buiten ons. Investeren we in onszelf gaat de energie de andere kant, onze investering wordt juist geinvesteerd in dat wat zuiver en goed is, wat kwaliteit en kwantiteit geeft waar anderen profijt van trekken. Als ik gezond wil leven en ik koop een brood, zij het misschien iets duurder bij een bakker die met liefde en zorg voor het produkt en mens zijn brood aanbied, voed ik mij met gezonde voeding en energie. De bakker op zijn beurt investeert weer het geld in een ander en aan het eind van de dag komt de energie vroeg of laat weer terug. Je wordt gezonder, gelukkiger, een ander behoud zijn werk en energie en ga zo maar door. De cirkel is gedraaid, positief en het negatieve het onzuivere wordt steeds minder gevoed. We beginnen klein, onwennig, onzeker, bij elke weerstand ervaren we wel een emotie, we willen stoppen, teruggaan naar het bekende en toch we zetten door. We hoeven steeds minder te zoeken, minder te bewijzen, we laten vanzelf wel los wat niet meer past. We hoeven niet meer krampachtig te verbinden, meer luisteren naar ons eigen kompas. Alles begint klein, energie verbind wel degelijk maar niet op een manier waaraan we al die woorden geven. Energie stroomt wel degelijk en stagneert bij wat niet goed voelt meer in deze tijd. Teken eens een cirkel, heel eenvoudig en kijk waar gaat jouw energie naar uit? Met de wijzers van de klok mee of de andere kant uit? Ben je gezond, ben je gelukkig, ben je bang, houd je vast? Nu loop ik niet meer links of rechts mee, ik loop gewoon de middenweg en die bevalt me goed. Ik wordt elke dag wel beloont met al die investeringen ooit. Zaadjes groeien.... wat heb ik met liefde de zaadjes verzorgt en dankbaar kijk en voel ik de groei. Geeft me een enorme Boost Energie!


 

dinsdag 7 april 2015

Overvloed; Soms komt zoiets duidelijk binnen, al was het een lange rit vanavond. Overvloed, ook zo'n term waar ik altijd moeite mee had. Maar iemand zei; jij was te vroeg, je had moeten volhouden en moeten ontvangen.' Nee, het was resoluut in mij; ik ben zo dankbaar voor al wat is gedraaid, dankbaar voor steeds meer vrijheid. Dankbaar voor het proces dat ik steeds dieper ga... ik ben voor zoveel dankbaar dat dat voor mij Overvloed is. Ik had het nimmer kunnen ontvangen als ik die dag niet definitief had losgelaten. Dat ik alles wilde opgeven, alle verantwoordelijkheid op me zou nemen als ik maar Leven kon.



Zin...: Wat heeft het nog voor zin om al het donkere te voeden. Acceptatie dat al die donkere plekken nu naar boven komen om voorgoed op te lossen in het niets. Het heeft geen zin om te vechten, eigenlijk, diep is er een "Weten" De Aarde blijft gewoon doordraaien, de dag komt na de nacht, de zon na regen... waar maak ik me druk om, het heeft geen energie. Doe gewoon je ding met aandacht, maak een wandeling, voed je met muziek, dans, kunst, laat je inspireren. Elke dag kijk ik naar buiten en ik zie de vogels, de natuur, de bomen, de lucht, elke dag zijn ze erop nieuw, gewoon zij denken niet; hoe betaal ik mijn huur, hoe verjaag ik de anderen weg om alles mezelf toe te eigenen, er is geen strijd onderling tussen de planten over wie het mooiste is en het snelste. De zon vecht niet met Maan om een machtspositie; ik ben de Zon en sta boven jou, want ik lever zonnen_energie. Alleen de Mensheid is zo dom om te vechten, om zichzelf te verdelen in ik ben meer dan jij. Zin voor mij is Leven, dankbaar zijn, verbonden zijn en een geweldige drijfveer hebben om door te gaan om Leven in Vrede en Liefde door te geven!


 

maandag 6 april 2015

Schone schijn...: mooie Paasdagen, gezellig vieren bij elkaar, meepraten in de illusies van de media, angst en nog eens angst, emoties, haat en veroordelen en ieder maakt zijn eigen verhaal. Boven de tafel koek en Vree, maar daaronder een onbestemd gevoel. Dit x deed ik niet mee, het voelde hard voor mij tegenover de anderen, maar ik kon niet langer meedoen aan al die verhalen die de Liefde en het samenzijn verstoord. Een wending, de sfeer veranderde, niemand voelde pijn, eerder een opluchting alsof de mens in tweeen is verdeeld. De buitenkant bezaaid met verhalen omdat het zogenaamd hoort, de binnenkant die niet mag worden gehoord. Waarheden worden gedeeld, liefde voelbaar, gezamenlijk en geheeld. Voor mij belangrijk, maar vandaag mijn Hart doet pijn; al die mooie woorden die zoveel pijn zaaien, mensen worden niet gehoord, mensen vastzitten in hun eigen lijf. We staan er vaak niet bij stil, maar als we niet luisteren naar onszelf en naar de ander, doen we elkaar zoveel pijn. Ieder hoeft het Lijden niet langer te dragen, ieder mag worden gehoord. Een bijzondere Pasen voor ons, lijden is ook het leren loslaten van de invulling die ons is geleerd. Vasthouden is het leed en de illusie die het heeft veroorzaakt en die velen onderdrukt in hun bestaan. Woorden kunnen breken of maken en daarom koos ik vandaag even voor een moment in het bos en liet mijn tranen gaan!


 

zondag 5 april 2015



De nacht geeft me herinneringen, duidelijk de Waarheid die in de Duisternis lag verscholen. Dankbaar bij het ontwaken, alsof een schil definitief is gebroken. Dankbaar hier te zijn. Te lang hebben we de droom van de illusies gevoed. Te lang met de cirkel de verkeerde kant op mee gewaaid. Het bracht ons luxe, welvaart, maar het ontbrak velen aan Liefde. De droom vertelde me nog iets, in alle chaos die heerst, die men blijft voeden, verwijderen we ons nog meer van Liefde, verlagen tot bedelaars. Voed eerst jezelf met wat jij nodig hebt, voed je met de juiste mensen, omgeving wees een Licht voor jezelf en voor anderen. De waarheid mag dan hard aanvoelen, maar in het loslaten wordt elke leegte weer opgevuld. 



 

zaterdag 4 april 2015

Waarde...: wat stellen we op prijs, waar hechten we waarde aan, wat vinden we belangrijk in ons leven? Allemaal vragen en vaak kortzichtig beantwoord... waarde over het algemeen, wordt in verband gehouden met dingen, bezit, opsmuk en glitter aan de buitenkant. Waarde voor velen ook is het willen ontvangen zonder te geven. Nietsvermoedend gaat onze energie uit naar de negatieve richting, het in stand houden van pracht en praal en armoede_denken. Tekort lijden, afstand doen allemaal termen die angst oproepen. Hoe meer ik mijn gedachten erover laat gaan, hoe meer ik mijn eigen leven onder ogen zie en de tegenstellingen steeds duidelijker zie. Dan zie ik dat velen weerstand hebben tegen zelfinvesteren, als iets voor niets is, hoef je geen moeite te doen, je leert er niets van, je wordt er lui van. Het voegt geen enkele waarde toe om je Leven kwaliteit te geven. Kennis is geen intelligentie, hoeveel men ook heeft geleerd, op de waardevolste ingevingen, inzichten en levenservaringen kan men opbouwen. Kennis is niets meer dan een bomvol vat volgestouwd met woorden. Een intelligent mens weet dat het altijd zal blijven leren, een mens vol met kennis zal zeggen; ik weet alles, ik ben uitgeleerd. Waarde, we zijn allemaal van Waarde in dit leven, we zijn allemaal de schipper op ons eigen schip, we varen allemaal koers door mistige en stormachtige gebieden, maar op een dag varen we de haven van onze thuishaven in. Tijdens stormen kan de navigatie kapot gaan, we worden teruggeworpen op onszelf, angstig, in de war, hulpeloos, we zijn overgeleverd aan onszelf, niemand die ons helpt. Maar juist op deze reis komen een paar veilig en met ervaringen geleerd weer thuis. Anderen blijven misschien achter... een van de oorzaken in deze chaos is dat we teveel hebben we verwacht dat we gewoon maar bleven ontvangen, we voeden de Ego's van de Macht... het wordt tijd dat we stiller worden, dankbaarder zijn met wat we al hebben en hebben bereikt. De waarde van het Leven investeer je in jezelf, je leert vertrouwen, vastberadenheid, doorzettingsvermogen, onafhankelijkheid... allemaal kwaliteiten die een geleerd persoon ontbreekt. Ik wens allen een Vrolijke Pasen toe, waardeer al die mooie ervaringen die jou leven telt. Tel je zegeningen wat je al hebt geleerd, wees jezelf dankbaar voor je inzet, die wordt dubbel en dwars beloont!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

vrijdag 3 april 2015

Keuze...: we hebben allen een keuze, hoe ellendig de situatie kan zijn. Tien jaar geleden stond ik voor een keuze die mijn leven definitief veranderde. Een gevecht met regels, met de Wet, met hulpverleners en het oordelen en veroordelen van je omgeving. Vel over been nadat ik mijn keuze had gemaakt; of me laten opnemen of 2 dagen naar het klooster. Ik koos voor het laatste, al wist ik niet wat me te wachten stond. 6 weken tijd had ik, om een woning te zoeken, om mijn huis te ontruimen, om definitief iets achter te laten. Ik vond onderdak voor mijn kind, mijn relatie was beindigd, de achterstallige woonschulden naam ik voor eigen rekening. Immers, waar je naam onder staat, dien je verantwoordelijkheid voor te dragen. Ik vond een kleine woning, mijn dieren vonden onderdak elders, de woning kon ik schuldeloos achterlaten. Ik verliet de woning zonder niets, mager als een graad en mijn inboedel her en der opgeslagen. Alles werd geregeld zonder tussenkomst van hulpverlening, het loste zich op en ik vertrok naar het klooster. Helemaal alleen, er waren buiten de monniken geen gasten. Doodmoe, maar wat een geweldige rust, ik voelde me thuis, de waarheid stond geschreven tussen de woorden van het geschift. De waarheid van het Leven die in ieder aanwezig is. Ondanks de benarde situatie waarin ik verkeerde was de laatste avond een echt broodmaaltijd. De broeders hadden me verwend, ze verheugde zich op mijn kind, die samen met vader mij op haalde. De liefde, het licht, de eenvoud die we allen voelde heeft ons allen zoveel kracht gegeven; een deur die openstaat! Voor mij kwam deze herinnering terug, we dienen allen verantwoordelijkheid te nemen voor ons leven, dus ook waar je naam onder staat. We worden gedragen, zij het niet op de bekende weg. Te vaak keren we onze rug naar de ander toe, enkel om niet in de spiegel te kijken. Te vaak oordelen en veroordelen we de ander, we maken ons eigen verhaal. We zijn te gekwetst, te hard voor onszelf en ook voor de ander. Elke dag maak je een keuze; kies ik voor liefde, dankbaarheid en Overvloed of kies ik voor vechten, armoede en nimmer genoeg. Een geweldige ervaring, die veel heeft gekost, maar onbetaalbaar in Waarde omdat in elke levenservaring een tegenstelling zit. Het klooster is gesloten, een periode is afgesloten maar in mijn Hart draag ik deze bijzondere plek met haar bewoners mee. Dit jaar, onverwachts ga ik opnieuw naar een klooster voor een paar dagen. Waar leegte ontstaat, wordt het weer opnieuw gevuld. Men hoeft niet te vechten, acceptatie, dankbaarheid en volharding in jezelf; die Stem die jou wel verteld!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

donderdag 2 april 2015

Witte Donderdag...: ik stelde mezelf steeds dezelfde vraag; wat wil ik niet herinneren? Zoveel aanwijzingen, invallen, herinneringen aan net die laatste stap die ik niet nam. Vandaag is Witte Donderdag, 4 jaar geleden was ik met deze dagen in het klooster, moe, uitgeput en wilde alleen even zijn met mezelf. Op donderdag nam ik deel aan de ochtendviering, zij het al met een brok emotie, alsof ik het voelde. Ik doorbrak mijn weerstand en at het brood en dronk de wijn. Daarna stonden we allemaal in een halve cirkel om de priester en daar knapte ik, geraakt, zo intens, ik stond moederziel alleen, iedereen had zijn rug naar me toe gekeerd. Alsof ik werd gedragen, ik vocht tegen mijn tranen, tegen mijn gevoel en na afloop rende ik weg, weg van huichelarij, weg van leugens, weg van alles, alsof mijn Hart gebroken was. Tranen liet ik gaan in het Maria kapelletje, wanhopig bidden naar wie ik miste. Het werd rustig, steeds stiller, ik herinnerde mij het gevoel van gedragen te zijn en daar kwam een monnik, ze hadden zoveel respect voor mij. Ik had laten zien hoe ondanks alles, je gewoon kan blijven staan, dat je gevoelens toelaat in kwetsbaarheid en ook je Kracht. Nu herinner ik mij; vanaf dat moment ben ik door gegaan met elke stap te nemen... mooie momenten, mooie mensen op mijn pad, de moed om alles op te geven en opnieuw te beginnen. Stormen weerstaan en steeds meer Licht te ervaren... Deze Witte Donderdag is speciaal; geloof in je eigen Vertrouwen, volg je eigen Weg, laat het verleden los en spreek je eigen waarheid met de mensen waar jij je fijn bij voelt. Er is geen goed en geen kwaad, we hebben allen onze lessen te leren, laten we uit Liefde hier licht naar sturen i.p.v al dat negatieve en emotie te blijven voeden. Want juist in Kwetsbaarheid ligt onze grote Kracht!



woensdag 1 april 2015



Visie en Idee...: dat was de opdracht die ze kreeg en werd beloont met een magere 6. Ze snapte er niets van, nog mooier, niemand snapte het en zelfs de leerkrachten weten het niet. Ik stelde haar gerust, jij hebt je visie duidelijk gemaakt een idee... ach ideeen, merendeel strand. Een Visie en een Idee, ook ik heb een Visie, sterk verankerd vanbinnen, een idee, nee dat heb ik niet. Een Visie ontwikkel je, een Visie ontstaat juist uit de levenservaringen. Een Visie geeft je de vastberadenheid om door te gaan, geen idee hoe, waar, wanneer. Een Visie leert je al die mooie talenten die in ieder van ons zit te gebruiken. Een idee is maar een idee. Nog niet zolang geleden kreeg ik aanreiking voor het opstarten van iets nieuws. Ik had geen vastomlijnde ideeen en al gauw sneuvelde het, men wil een idee, richtlijnen, het moet op papier zoniet wordt het aan de kant geschoven. Een idee strand, maar met een Visie kunnen ideeen gevoed worden, uitgevoerd worden, niet enkel door 1 persoon. Ik kwam uit, je hele leven is jouw Visie, het bevat alles wat je wil bijdrage aan een wederopbouw, Vrede, Geluk en Vrijheid. Ooit zei iemand; al mijn bezit zit letterlijk en figuurlijk in je eigen huis. Het is juist, zelfs het laatste heb ik erin gestopt, heb ik tekorten geleden? Nee, ik ben elk moment dankbaarder voor waar ik ben, wat ik heb bereikt, wie mij omringen. Mijn Visie is mijn Huis, een Huis in te richten waar ramen zijn geopend, waar mensen hun Hart en hun ogen openen, zodat ze mogen voelen en Zien. Een Huis waar men geaccepteerd wordt, waar men zich weer geliefd voelt wie ze zijn... geeft dat niet enorme mogelijkheden om een leven te leiden dat is Lukt. Ze kreeg nog een opdracht over Licht, geweldig wat een uitvinding... maar heel kort kwam het antwoord met het kan niet! We gingen er verder erop in, nieuwe mogelijkheden op elk gebied en duurzaam. En als we dat inzien, het positieve voeden, kunnen ideeen stromen, worden gevoed en vermenigvuldigt. Mijn Visie is duidelijk van binnen, al die tijd geweest. En ik ben nog steeds vastberaden om zoals ik ooit haar heb geleerd: Ik Kan Het! Met een grijns, geen Idee hoe, want eenmaal vastgelegd zit het gevangen in de dode woorden politiek!