maandag 31 augustus 2015

Zoveel gaat er voorbij, zoveel gebeurd er, alsof mijn aandacht daar is, gedraaid is, het bewust herkennen van en dan ook de verbanden ziet. Kijk naar een steen, men ziet alleen de bovenkant, niet de zijkanten en niet de onderkant, men ziet enkel wat het wil zien en kan zien. Zo beperkt zijn wij met zien en wat we niet zien, vullen we zelf in. Maar dat is geen waarheid, dat is ons ego, dat is wat we graag willen doen geloven en er lopen wat goedgelovige rond. De buitenkant is pracht en praal, de binnenkant koud en onpersoonlijk en toch krijgen velen het voor elkaar om daar mee weg te komen. Verbazend hoe de psychologie daar gebruik van maakt; men kan enkel de bovenkant van de steen zien. Hoeveel worden niet geestelijk misbruikt en vaak naar aanleiding van een heftige en ingrijpende gebeurtenis die steeds weer wordt gevoed door anderen. Aan het oppervlakte worden alle problemen gecreerd, de diepte ontweken, daar is zoveel meer. Kijk naar een steen, je ziet enkel wat je kunt zien en de rest vult men in. Ons gezichtsveld is te beperkt, ons ego te groot. Leer afstand te nemen, even stil te zijn en kijk opnieuw maar dan vanuit wat je voelt en niet vanuit wat je denkt!



zondag 30 augustus 2015

Vergeven, Acceptatie, Lessen, Liefde...: het zijn woorden die we vorm geven vanuit ons denken, niet vanuit ons Hart. Woorden hebben alleen betekenis, als de ervaring wordt geleefd en wordt doorgegeven. Niets is immers ons bezit, onze ervaringen zijn een helingsmedicatie voor anderen. De dood is een angst voor velen, een emotie die begint te stromen hoe dichter we naar de dood toegaan. Men wordt bewust van het leven dat ze hebben overleeft en niet hebben geleefd, onverwerkte emotie mede ook door anderen gevoed. Men moet immers goed doen naar de ander, zelfs als onze kist de grond ingaat. Vergeven, het verleden is niet meer meer van toepassing, de toekomst is er nog niet, er is alleen het Heden, het NU, het moment en de dood die zal arriveren, laat het een feest zijn om al die onverwerkte emoties los te laten, vergeef vanuit het Hart, Liefde is het enige medicijn wat elkaar nader brengt, om elkaar te helen zonder pijn. Acceptie van bepaalde periodes in het leven, gevoed door onze maatschappij. Ik heb niet veel, ik heb misschien weinig te bieden maar mijn Hart is gegroeid, mijn Stem klinkt, mijn Licht schijnt en dankbaar heb ik mijn woorden uitgesproken om hun te laten weten dat ik van mijn ouders houd, zonder hen, had ik niet dit leven. En heel bijzonder, onze vierde, ook voor hem wordt alles als ware rechtgezet. Spreek geen woorden uit het hoofd, spreek woorden uit het Hart... we doen zoveel leed naar en onszelf en de ander toe. Vergeven gaat dieper, acceptatie gaat dieper en Liefde is wat IS!



donderdag 27 augustus 2015

Loslaten...: aan de vooravond maak ik een balans op van het afgelopen jaar. Zoveel losgelaten. Een jaar waarin ik bewust leerde surfen op de golven van het bestaan, een jaar waarin ik veel kon verliezen en toch heb mogen ontvangen. Een jaar waar Liefde centraal stond. Het verlangen en een drive om alle eindjes die nog ergens kleefde definitief op te lossen. Zelfs op deze laatste dag van mijn oude jaar mag ik ontvangen. Openheid, delingen, emoties, woordeloos wordt alles schoongespoeld. Het leven wat ik in mijn dromen had, was niet meer dan een illusie. De realiteit bracht me meer, mooie mensen om me heen in gelijkwaardige energie. Mijn gezin, soms een chaos, een puinhoop en totaal geen ritme meer, ze zijn mijn grootste bezit. Puur omdat we ooit hebben gekozen om binnen onze muren ieder voor zich te ontwikkelen, in vrijheid en liefde. De vele ervaringen opgedaan in het leven, ze zijn een waardevol bezit van mij geworden. Het lijden steeds meer los te laten en het leiden van ons eigen leven. Licht, dat de 4de stoel wordt bezet door een schat van jongen. Licht wat ik zie en voel als ik het jonge stel zie. Iets heb ik niet losgelaten, het eeuwige gevoel van, noem het koppigheid, noem het eigenwijs, maar het leven in vrijheid van ieder mens. Ik sluit mijn jaar af en heb mijn stapjes al gezet naar een nieuwe uitdaging; "samen kunnen we de wereld creeren waarvan we dromen." Dromen worden gehoord, in stilte!



woensdag 26 augustus 2015

Afhankelijkheid...: we zijn afhankelijk van Buiten ons, we zijn afhankelijk van ons Lijden; iets, iemand moet ons helpen, moet ons ondersteunen. Afhankelijkheid van geld, van producten, van supplementen, van woorden. Wie goed leest, leest de onverantwoordelijkheid en afhankelijk zijn van alles en iedereen, behalve zichzelf. We zijn verslaafd aan straling, we worden gewaarschuwd en we protesteren er op los, maar de straling in onze huizen, op straten, gebouwen neemt alleen maar toe, door ons eigen gebruik en verslaving. We schuiven onze klachten af op gevoeligheid, we gaan hulp zoeken voor onze klachten en niet te vergeten ook de zogenaamde zelf_hulp, wat niet meer is dan ons denken te voeden en ons gevoel buitensluiten. Ook ik ben gevoelig, extreem zegt men weleens, maar ik leef. Ook ik gebruik hulpmiddelen om mezelf te beschermen, om mezelf in balans te houden, maar ze zijn niet voor eeuwig en zeker niet kostbaar. Mijn huis is 1 en straling, soms voelbaar, vaak niet. Ligt eraan hoe ik me voel, laag of hoog. We zijn omringt met straling, we vragen er zelf om. Als we er zelf om vragen, dien je je eigen verantwoordelijkheid op te nemen en je onafhankelijkheid. Men kan niet verwachten dat al wat ons lichaam en geest schade toebrengt de ander het oplost. We leven nu eenmaal in het Tijdperk van internet, van straling. Wat niet meer is dan een Spiegel van ons innerlijk zelf. De grootste vervuiler die ons schade aanbrengt is ons denken, onze kennis die we maar blijven voeden. Kennis dood de woorden en energie wordt omgezet in negatieve energie. Als we vanuit die kant alles opnieuw leren kijken dan zien we hoe afhankelijk ons denken is om onze bezittingen te verliezen. Zonne_energie, windmolens, het geeft straling af enkel omdat er negatieve energie bij betrokken is, afhankelijkheid, hebzucht en eigenbelang. Men wil geen cent investeren in zichzelf en dat wekt negatieve energie op en veroorzaakt chaos in ons leven, onze wereld, in onszelf. Liefde is het enige medicijn, liefde is waar verdeeldheid verdwijnt en waar men versmelt tot 1.



dinsdag 25 augustus 2015

Een brief...: een brief geschreven in menselijke taal. Het probleem was groter en ik ik heb geen ervaring op dat vakgebied. Wel dat mijn energie sterk was afgenomen op lichamelijk gebied en de klachten waren toegenomen zonder gevoel van lage energie. Iets in mij herkende het wel maar wie luisterde nu en vooral naar al die vage klachten uiteenlopend. Snel werd gehandeld en deze ochtend 2 heren op de stoep. Een snelle ronde alleen al door de benedenverdieping leverde gelijk al fouten op. Emotie werd letterlijk los getrild toen ze onder de vloer het begonnen door te spuiten. Op al mijn vragen, niet gesteld, werden beantwoord door het stel. Wees zuinig op onze vakmensen, zij hebben hun kennis en ervaring en vooral het laatste, een groot gemis. Luister naar je lichaam, het verteld je de waarheid en soms niet al te prettig en ook pijnlijk, maar luister! De brief werd gehoord, er werd gehandeld, en na 4 jaar toch in rioollucht te hebben geleefd maar ditmaal niet mezelf verloren in al wat men buiten op je mouw wil spelden, voelt het opnieuw als een definitieve afsluiting van iets. Luchtvervuiling is een ernstig probleem, we nemen het niet zo nou met vervuiling en zeker niet met lucht. Lucht is onze eerste levensbehoefte en ze is ernstig vervuild. Vervuiling tast ons lichaam aan en ook onze hersenen. Laten we daar eens bij stil staan om niet gelijk in emoties de schuld bij anderen te leggen, of onze kwalen te onderdrukken. Leven is onze verantwoordelijkheid, maar verantwoordelijkheid is iets wat wij niet hebben geleerd. Ook "verantwoordelijkheid" wordt in onze maatschappij misleid. Ik ben dankbaar voor deze dag, mijn emoties stromen en ook dat mag. Ga geen discussie aan, ga een dialoog aan, van mens tot mens, zodat oude stukken geheeld mogen worden. En de lieve heren, met een glimlach, ook zij kregen een knuffel. Wat een schatten waren het toch. Riool_probleem zal nu in mijn *huis* definitief opgelost zijn, ook in mijn leven!



maandag 24 augustus 2015

Vechten...; er was een tijd dat ik vocht tegen het onrecht wat ons wordt aangedaan. Ik bleef vechten maar de waarheid werd niet beloont, mensen luisterde niet en toch het vechten heeft mij veel geleerd. Ik leerde het loslaten; niet voor niets het spreekwoord; 'vechten tegen de bierkaai'. Het vreet energie, en uiteindelijk ben je altijd alleen. Het heeft me geleerd hoe de mensheid te kortzichtig keek, hoe liefde niet belangrijk was, het heeft me zoveel inzicht in management gegeven. Want 1 situatie staat voor zoveel verschillende situatie's. Vandaag was ik aan het opruimen en ik kwam oude krantenknipsels tegen. Ik heb de moeite niet genomen om ze door te lezen. Artikelen geschreven over ADHD, over waarschuwing opkomst diabetici, over ernstig tekort aan vitamines in ons voedsel. Alle artikelen ruim 8 jr. geschreven in onze kranten. We namen het niet serieus, we gingen door met ons welvaart wereldje. Nu wordt ik stiller, woorden kunnen niet vertaald worden, woorden kunnen niet doorgegeven worden. Woorden uit het Hart wel, opgedaan in periodes van het leven en nu komen ze uit. Ik hoef niet te vechten, niet te bewijzen. Vertrouwen wel, al is het niet makkelijk de laatste weken. Alsof er iets is dat mensen krampachtig vasthouden aan hun comfort, de spiegel ontwijken en problemen afschuiven. Er is een tekort aan oprecht tegen elkaar te zijn, er is een tekort aan mensen die leiden dat problemen anders kunnen worden opgelost, dat de antwoorden in onszelf zitten. Dat we elkaar respecteren hoe we nu in het leven staan, met alle onzekerheden en angsten en als ik zo om me heen kijk, velen voelen zich er nog veilig bij ook. Maar niets wat niet zuiver is, blijft bestaan en vandaag sloot ik een belangrijke les af; ik hoef niet meer te vechten, als men niet wil, als men kiest voor hun eigen kuil, is het het niet van mij maar niet in mijn *Huis*. 

We zijn ergens de weg kwijtgeraakt in al die woorden, dat liefde heeft verdreven uit ons Hart. 

zondag 23 augustus 2015

donderdag 20 augustus 2015

Ver_een_zelvigen...: Stilte is een woord waar men zelf een invulling aangeeft, echt stilte is te beangstigend, het maakt dat je je comfortzone verlaat en in het niets terechtkomt en dat doet altijd pijn, je ontkomt er niet aan. Je bent op jezelf aangewezen. In deze tijd is het niet makkelijk om de stilte in hetzelf te vinden. Het voelt als een etterende wond waar alles naar buiten komt. Het maakt je onzeker, het maakt je warrig. Zoveel woorden, zoveel misleiding heeft zich vastgezet in ons lichaam dat we vereenzelvigen met alles en nog wat om ons heen. Het klopt allemaal niet meer, hele systemen vallen om, alles is gebaseerd op kennis en geld, zich verrijken aan mensen om ze afhankelijk te houden. Zoveel diensten worden niet verleend, ze worden afgeschoven naar jou. Zoveel wonden worden niet geheeld, er wordt enkel op je ingesproken en je vereenzelvigt ermee. Dat is geen waarheid, dat is geen kracht, dat is geen liefde. Ook bij voelde het alsof een vat met gif over me heen was gegoten. Mijn Ego kan alles buiten mij de schuld geven, iets wat ons ook is aangeleerd. Maar in stilte accepteerde ik de pijn, de beelden kwamen nog even voorbij en die beelden gaven mij een inzicht; ik had het mij niet verbeeld. Ik hoef me niet te vereenzelvigen wat een ander zegt of mij wil doen geloven, ik luister naar mezelf. Lijden is altijd buiten ons en geluk zit in ons. Geluk heb je niet in de hand, je kunt het niet oproepen, geluk overvalt ons als je er voor open staat. Die kleine momenten van puur geluk zijn er elke dag, ze zitten in jou, in jouw huis. Ik las laatst deze mooie tekst; 'In mij is ruimte voor meerdere huizen' Bouw aan je eigen huis, zorg voor een stevige fundering, zorg dat er een lichtje brand. Hoeveel boeken er ook worden geschreven, hoeveel coach en therapieen er ook zijn, niemand kan jou de weg naar binnen geven. Kan ook niet, daar veel therapieen ook worden vergoed door een verzekeraar. In mijn ogen is dat afhankelijk zijn, gebonden zijn en niet in hetzelf investeren, dan zit men in een cirkel die niet zuiver werkt en vereenzelvigt men te snel met de ander en luistert men niet naar eigen Waarheid!


 

maandag 17 augustus 2015

De huiskamer bezet, verveling op hun gezichten. Ja, wat moet je op zijn druilige dag. Elk had de mobiel in de handen, vegen over het scherm maar dacht je nu werkelijk dat zo'n apparaat je ook maar een handreiking geeft. Ik voelde de spanning, alsof ik zelf mee werd gesleurd, dan maar naar buiten, even een frisse neus. Ohhh wat is het hier toch leeg en stil en dan weer naar huis. De herrie van een tv komt me tegemoet als ik binnenkom. Nu hebben we een regel in huis; geen tv aan overdag. Het ding maakt me kribbig, alsof ik ernstig wordt verstoord door het geschreeuw in mijn kamer. Mijn humeur is nu echt beneden peil. En toch, zelfs in dat kribbige moment dat ik even mijn huiskamer de rug toekeerde, zag ik een stuk van mezelf; ach is dat ook weer in beweging en die tv kast, die gaat niet meer aan overdag! Slopend geval, kunnen we ook wel gebruiken met dit druilige weer dus NOT.


 

zondag 16 augustus 2015

Problemen...; problemen los je niet op met de bekende weg weg van zogenaamde oplossingen bedenken, we creeeren enkel meer ideeen doordat we ons Ego tegemoet komen. We gaan denken en draaien rondjes en komen weer uit bij; we hebben er niets mee opgelost, enkel moe en emotie geactiveerd. Zomaar een gesprek vandaag, wie luistert hoort tussen de woorden door een verlangen, iets mag worden gehoord. Het gesprek loopt verder, oppervlakkig, rondjes draaiiend, maar de juiste woorden kunnen misschien volgens het Ego pijn en hart zijn, de woorden vanuit het Hart raken het juiste punt. Eenzaamheid, velen zijn eenzaam, ze hebben hun eigen ritme ontwikkeld, als een trein op een rail, niet afwijkend van de rail. Dag in en dag uit, woorden worden gesproken, oppervlakkig, maar wat onder het oppervlakte leeft, wordt niet uitgesproken. Een diep verlangen, een groot gemis, een gevangenis vol emoties; schuldig, schaamte, verdriet, eenzaamheid. Sommige noemen het depressie, ik noem het onderdrukking van gevoel. Gevoel moet stromen, woorden moeten worden uitgesproken, of ze nu uit komen of niet. Ik hoor de ander weer krachtiger spreken, alsof het zolang in de ander had gezeten dat het het verlamde en de dagen van begin naar eindstation de trein maar bleef rijden en weer terug. Problemen los je niet op met de bestaande weg van oplossingen en ideeen, het verlamt, het stagneert, het kan geen kant meer op. Uitspreken zonder verwachtingen, zonder verlangen geeft ons allen energie en zeker hen, onder ons die gevangen zitten in hun eigen lichaam. Zoals iemand reageerde hierop; 'die houd de economie draaiende'. Een harde waarheid die ik niet kon ontkennen!



zaterdag 15 augustus 2015

Mensen met liefde in hun Hart delen hun energie door hun handen met de ander. Dan is elke vorm van dienst_verlenen of het nu een winkel is, een kapper of een ander beroep, positieve energie waar de mens zich oplaad! Iets is mis in onze samenleving, alsof zoveel enkel uit doorgedraaide kennis wordt gedaan. Is er een fout dan schuift men het af op een ander. Een dienst wordt veelal verleent door verrijken aan anderen, maar men trekt ook afhankelijke aan die in tekort_denken leeft.



vrijdag 14 augustus 2015

Hoop..: men wil de hoop houden. Hoop wil niets anders zeggen dat we verwachtingen hebben, we koesteren verlangens... we hopen op verbetering, we hopen dat alles goed komt. We hebben verwachtingen, we zijn al in de toekomst, wat niet meer is dan het verleden, alleen de pijn is verdwenen, alles is rozegeur en maneschijn maar we zijn niet in het nu. Wie hoop heeft, houdt vast en situaties herhalen zich, men trekt het zelf naar zich toe. Lessen zijn om geleerd te worden, niet om afgeschoven te worden. Laat de hoop los, laat je verwachtingen los, laat je verlangens los en alles voltrekt in de juiste tijd, op het juiste moment en je hoeft er niets voor te doen. Laat je Hoop varen en geniet van het moment. Te vaak beseffen we te laat waar we aan voorbij zijn gegaan en dat is onszelf. Heb jezelf lief en dan de ander!



woensdag 12 augustus 2015


Een brief...: ach, de vermelding van een beindiging en attenderen op geheimhouding, lekker boeiend. Het was te verwachten maar deze brief staat symbool voor hoe vaak we vechten om ons gelijk te willen behalen om vervolgens weer aan de kant te worden gezet. Verspilde energie, maar wel rijk aan ervaringen. Een brief vertelde mij; begin eens te leven, nu, dit moment, als de wereld een slagveld is dan doen ze het maar. Ik wil mijn energie niet verspillen... er is nog zoveel om te doen. Mijn stem verheft zich, ik laat me spreken, wat doen al die overtuigingen er nog aan toe, wat als...? er is een simpel gegeven en dat is gewoon NU, laten we het eens doorbreken, ga door de weerstand heen. Neem het kleine stapje naar binnen, de innerlijke wereld in. Een brief gaf de doorslag en nu is het STOP, zoveel mogelijkheden, zoveel nog te leren en te verkennen en voor elk iets wat wegvalt, komt wel iets anders voor in de plaats. 


dinsdag 11 augustus 2015

In het diepste van mijn hart doe ik er niet aan mee. En toch is er een stuk in mij dat nog weerstand bied en aan de andere kant weet ik heel goed, het is een spel, ik speel een rol en ook als een klein kind dat staart en voelt; dit is niet de realiteit, dit is niet waar en gauw me verstoppen, want je mag niet zijn, je mag niet voelen, je mag niet spreken. In het diepste van mijn Hart voelt het alsof het steekt, dat mag niet worden uitgesproken, dat is te hard, je telt niet mee. Gelukkig zijn emoties korte momenten, ze mogen er even zijn, ze mogen tot je komen en dan gaan ze weer als ik het doorheb; dit ben ik niet. Ik heb zoveel meer, ik heb al zoveel overwonnen, ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Dat het kleine motortje in mij gewoon maar bleef draaien en zelfs op momenten dat ik dat kleine meisje weer ben, even alleen in die harde, onbegrijpelijke wereld stroomt alles gewoon door. De kleinste dingen in het leven, de spontane ontmoetingen en gesprekken, een knuffel zelfs... Yeah iemand vindt doorgang; omdat ik altijd in haar heb vertrouwd. Verteld ook iets over mij, dat kleine meisje, diep in mij mag nu eens vertrouwen.Al is de wereld onbegrijpelijk en hard buiten ons, er is zoveel goeds, zoveel moed, zoveel liefde in ieder van ons!


 

maandag 10 augustus 2015

De dag voelt vreemd en ik besluit naar het bos te gaan. Lopend door de natuur dwarrelen de gedachten door me heen en van me af. Ik kom uit bij een diep weggestopt stuk, het voelde niet zwaar, niet donker, niet licht. Mijn voeten wandelen rustig door en ineens voelde ik een diepe dankbaarheid dat ik hier gewoon mocht lopen. Dankbaar voor haar die mij het leven gaf, dankbaar voor al die lessen maar vooral ook dat kleine stukje weerstand in mij wat mij weerhield om hier te zijn. Soms werken die onbewuste stukken gewoon door, ze verlammen je als ware ondanks al die spiegels. Velen missen een Moeder in het leven, we respecteren niet echt onze moeder, we respecteren niet onze Aarde, we respecteren niet ons zijn. Op het moment dat ik me bewust werd had ik zoveel om dankbaar voor te zijn; zonder vragen, zonder verlangen, zonder verwachtingen ontvang ik dagelijks de Liefde. Onze moeders waren onze leraressen in deze wereld om ons wakker te schudden, onze ogen te openen voor het lijden dat velen veilig vinden. Laten we dankbaar zijn dat onze moeders ons het leven gaven, benut je leven, Leef je leven want voor we weten is het allemaal voorbij! 

Onze maatschappij is gericht op lijden, leed, we verdienen ons brood aan het vele lijden om ons heen, in veel relaties en zeker ouder en kind. We zijn de weg kwijtgeraakt, we weten niet wie we zijn, we vereenzelvigen ons met alles en iedereen en de problemen, de wond blijft men voeden. Wonden zijn om te helen, van lijden naar Leiden... maar wees eens eerlijk: hoe dankbaar ben jij voor jouw Leven, hoe dankbaar met je met jouw Moeder en hoe dankbaar ben je met onze Aarde, die ons in alles voorziet!


 

zondag 9 augustus 2015

Van alle wezens op Aarde is de mens een zwerver, hij blijft maar zoeken!...: Kijk naar de boom, hij staat gewoon, er zijn geen bomen die hem ondersteunen, een dak boven zijn hoofd heeft, hij staat. Kijk naar de vogels, ze zingen hun concert, ze fladderen en vliegen vrolijk hun dans. In de natuur kan alles afzonderlijk leven, ze hebben geen familie nodig, ze hebben geen steden nodig, ze hebben geen geld nodig, geen denken, geen zorgen. Ze vertrouwen volledig op de Natuur zonder weerstand en afhankelijkheid. De mens zoekt het overal, een mens kan niet overleven zonder anderen, een mens houdt krampachtig vast aan zijn bezittingen; zijn huizen, zijn eten, zijn levensstijl en kan niet alleen leven. Een mens doet niets anders dan overleven, een zwerver zonder thuis. Men denkt dat ze een huis hebben, maar een huis is uiterlijk. De mens blijft zoeken naar een thuis zijn hele leven lang. De mens is van alles wat leeft niet geaard; bijzonder hoe het door me heen ging... we zoeken wat af, we zijn zo afhankelijk, we hebben het over thuis maar alles zoekt men buiten zich. Wij mensen dragen ons *Huis* in onszelf mee, alleen we gaan niet naar binnen, we komen niet *thuis*.

Alles is voorzien, alles is voorradig, maar we willen steeds meer. Hoe meer we loslaten, hoe eerder we weer in een natuurlijk ritme voedsel tot ons nemen en met minder kunnen, zullen we zaaien. Want zaadjes zijn niet om enkel om op te maken, maar ook om opnieuw te zaaien voor een nieuwe Oogst. 

donderdag 6 augustus 2015

Je wordt met lege handen geboren en je sterft met lege handen....: en aan het eind van de rit komt men erachter dat al waarvan je dacht dat het je gelukkig maakte, het je juist ongelukkig heeft gemaakt. Het je in gevangenis heeft gezet waar men denkt niet uit te komen. Gevoelens die geuit willen worden, emoties die geheeld mogen worden. De hardste lessen in ons leven zijn uiteindelijk onze geschenken. Getransformeerd ervaren we steeds meer kwaliteit in ons leven, meer geluk, meer vreugde en ook meer acceptatie naar de ander toe. Het was een niet makkelijke moment waar zoveel op me af kwam, het beeld dat mensen gevangen zitten in zichzelf, het beeld dat het enigste wat men verlangt Liefde is, het beeld dat men vanuit emoties de ander zoveel kwetst, kan ik nu niet anders dan loslaten en wachten! 
Men kan niet langer ingrijpen in het leven van anderen en zeker niet om een leven te verlengen. Onbewust richten we veel schade aan met onze woorden. We lezen teveel berichten over zorg. De zorg is erg, maar de kant van het zorgsysteem wat mensen afhankelijk heeft gemaakt, wat mensen in leven houdt als een kasplant, gevangen in eigen lichaam en de geest ziek heeft gemaakt, besteden we amper aandacht aan. Juist dat is een belangrijk punt; leren vertrouwen dat het het Leven ons alles geeft wat goed is voor ons en wij, als mens daar niet mogen ingrijpen vanuit onze Ego's!


woensdag 5 augustus 2015

Woorden kunnen maken of breken...: er wordt veel geschreven over woorden. Woorden niet geleefd hebben geen betekenis. Hier in onze maatschappij wordt een taal gebruikt; lege woorden en we nemen het aan voor waarheid. Zo is het en anders niet. De woorden leven niet, gaan niet dieper, worden niet herlezen, wel eindeloos herkauwt om aan het einde van de rit te zeggen; dit was het dus niet. Woorden, ooit geschreven in liefde, woorden ooit geschreven uit de ervaringen van een geleefd leven, het zijn er maar weinig, raken elke x weer van binnen. Woorden die raken, pellen elke x als het ware een schil af. Woorden zijn een Kunst, en wie de Kunst van woorden verstaat zal elke x dieper gaan, steeds weer opnieuw een schil afpellen, omdat elke woord een andere betekenis krijgt en toch de Waarheid verteld! Ik las ergens; woorden in het Westen zijn 1 dimensionaal, woorden uit het Oosten, uit oude geschriften, 3 dimensionaal en daarmee was een vraag voor mij beantwoord! Ware woorden is een Kunst, omdat de ware taal van woorden Leven, het is oneindig!



Voedsel...: De 1 begrijpt niet; kan ook niet anders, die is ergens anders, maar niet bij zichzelf. De ander wordt weer een beetje wakker en begrijpt de mensen niet. Ja, dat had en heb ik ook, maar ik heb wel geleerd het steeds maar los te laten, het heeft geen zin. Voedsel, we gebruiken het dagelijks en we lezen talloze tips en apps en gezondsheidsadviezen. Wat zullen er veel wakker zijn geschud. Maar nee hoor, de realiteit leeft onderhand van pizza en cola en andere energiedrankjes. Groente zit op de pizza, fruit ach welnee en cola, dat verhaal kennen we wel maar het komt schijnbaar bij velen niet binnen. Da's lekker dan. Naast suikers, zout en kleurstoffen wordt er ook kwistig omgegaan met melk en koolhydraten en eentje zit echt stomverbaasd te staren; mam, dringt het tot niemand door? 'Nee hoor, jaren geleden had ik een mooi boekje met wat wel en wat niet bij melkallergie. Toen stond ik ook verbaasd over wat wel mag en keek in de ingredienten, stond er gewoon melk bij. Voedsel, misschien is het een opvulmiddel, de honger naar liefde om de leegte te stillen. Te zoeken in de vele gezondheidstips, te luisteren maar niet naar jezelf. Ik wil het allemaal niet begrijpen, voedsel is nodig, alles met mate. Ik wil geen kruiden waar zout en suiker aan toegevoegd is. Ik wil geen pizza en koolhydraten gezoet met suikers en al wat meer. Het lichaam slaat op hol, zet vast her en der, verstoppingen en overgewicht en ergens, sorry hoor, een geweldige kronkel in de bovenkamers. Wij genieten hier heerlijk van ons voedsel, alles met mate, maar dubbel gezond! Ons lichaam geeft het aan wat wel en wat niet en af en toe zondigen, ook daar is niets mee!



dinsdag 4 augustus 2015

Ben vandaag een beetje daas. Alsof een stukje geschiedenis definitief tot een einde is gekomen. Vele belangrijke lessen heeft mij geleerd. Geld, verkoop, hebzucht, eigenbelang gaat voor gezondheid van de mensen. Goede producten met een zeer goede filosofie van oorsprong gaat ten onder. Gewoon, men heeft het misbruikt, men heeft mensen misbruikt en nu de botte bijl erdoor. Energetisch gezien wordt in 1 x afgerekend met onzuiverheid van gebruik en misbruik. De hogere top die jarenlang verder kon gaan, wordt het ontnomen. Energetisch gezien is ook, ieder zijn eigen verantwoordelijkheid op nemen, zoals ik ooit ook heb genomen en een stap verder; hulpmiddelen zijn om te gebruiken, te leren en weer los te laten en al wat men loslaat wordt behouden en al wat men vasthoud, wordt afgenomen. Toch een beetje daas, misschien vooral omdat zoveel mensen worden getroffen in bepaalde situaties en geen enkele kant op kunnen, geen enkele begeleiding ervoor is. Het houd ook in dat we niet hoeven vechten, zoals ik ooit heb gedaan, al sprak ik de waarheid, al had ik de bewijzen in de hand, tegen een systeem win je nooit. Maar overwinnen kun je alleen jezelf, je ontwikkeld je eigen kwaliteiten, je staat meer met de benen op de grond en je leert meer vertrouwen op je innerlijk en die wijst wel de volgende stap! Soms, zoals vandaag vind ik het een vreemde wereld; de gezondheid van mens zowel lichamelijk als geestelijk wordt aan alle kanten ingebonden. Gevalletje Zorg_verlening is niets meer dan argumenten schrijven, afschuiven, ontwijken en je geld afhandig maken. Menselijkheid is niets waard in hun ogen, wel je bankrekening. Misschien kunnen we er eens stil bij staan dat we gewoon mensen zijn, tussen de mensen en juist daarvan van elkaar leren. Is dat niet een grote kracht Liefde die het negatieve verslaat!


 

maandag 3 augustus 2015

Een dag van uiterste...: een dag van verbondenheid en van afscheid nemen, een dag van nog even je laten raken en een dag van; waar zijn we mee bezig? Een dag van elke x weer de rust nemen, stil te zijn. Een dag van ruimen en ordenen en een dag van enorme warmte. Even tranen bij een beeld, nietwetende dat het ooit zo indruk had gemaakt en diep verstopt was in mij. De zorg, ach ach wat een stelletje robots. Ik hoor het aan, ik lees de brief en willen ze horen; welnee, bekijk het maar! Ons pubertje volgt mijn voorbeeld en met een hoge bloeddruk verlaat ze het huis, weg naar de volgende stop en tegen de avond komen ze weer thuis. Ze vertellen mij het verhaal, ongeloof, waarom behandelen ze ons zo en dat noemt zich een specialist. Ik ga er verder niet op in, maar het eten smaakte scherp en proestend vertellen ze; nou, onze ma zorgt wel voor inwendige reiniging, alles begint te lopen, alles komt eruit. Ik kijk het stelletje aan en antwoord; mooi is dat, een koppeltje bij elkaar en alle rotzooi komt eruit, laat maar gaan en straks een nieuw leven zonder heden, gewoon in het NU. Een dag van uiterste, diep gaan en weer overstijgen. Dat is leven, zonder na te denken gewoon mee stromen. Het is allemaal Goed!



zondag 2 augustus 2015

"Ik wil gezond eten..." Ja ja, wat noemt men tegenwoordig gezond en moeders moet haar mond houden. Ze zijn immers hun grenzen aan het verleggen en ik houd wijs mijn mond. Maar sommige uitspraken kwamen nog even langs, en vielen gelijk op zijn plaats. Het is ook een wereld van verschil als je je grenzen verlegd naar de buitenwereld. Je ziet dingen, je hoort dingen, je vindt alles gaaf en cool en dan plots verschijnen er wat barstjes, een pijntje hier en daar en van ma verdwijnen alle wijze lessen. Ik neem haar even apart, even een momentje voor ons onder elkaar. Ze moet een weg vinden in een wereld waar Ego en lijden de boventoon vieren, waar de vele Apps en media uitgebreid hun woorden vertellen. Wie herinnert zich nog de R's; Rust, Regelmaat en Reinheid... een simpele R brengt weer vertrouwen en rust en alles stroomt, zonder woorden maar in liefde en innerlijk vertrouwen voort. Eten moeten we allemaal, maar onze voedingspatronen en voeding is veranderd, zorg voor de R' s en misschien de kleine 's staat wel voor Stilte! In stilte wordt veel gezegd!



zaterdag 1 augustus 2015

Een muur...: we kennen het allemaal; men heeft een muur om zich heen gebouwd. Door scheurtjes in de muur komt een straaltje licht naar binnen. Wow, we beginnen te praten, we denken het te weten, we zijn op weg, maar vreemd we praten tegen dovemansoren, niemand luistert, niemand toont interesse, het leven gaat oppervlakkig voorbij. Men probeert nog van alles uit de kast te halen; het willen bewijzen, de ander behoeden voor de pijn die we zelf hebben ervaren en het kleine stemmetje in ons negeren we liever; 'houd toch op, je praat tegen een muur!" Mensen willen niet, mensen zijn onwetend en willen het graag allemaal bij het oude laten. Tot het moment dat je je omkeert en met gezicht tegen de muur aan gaat kijken. Men loopt voorbij, het valt ze niet op, maar uit 100 voorbijgangers kan er 1 reageren en draai je je gezicht om! We hebben een muur om ons heen gebouwd, maar we leven in een maatschappij waar velen een muur hebben opgetrokken; dan is goed om gewoon Stil te zijn en je hoofd, ach ja, richten naar een muur en niet naar dovemansoren, het geeft zo'n geweldige rust en "Stilte".