maandag 30 november 2015

Verdwaald...: wie leeft in het verleden, leeft in zijn eigen gevangenis. Wie leeft in zijn eigen emoties, leeft in een gevangenis. Hunkerend de hand uitsteken naar hen die zogenaamde kennis hebben om hen te genezen. Een mens is geen machine, een arts, therapeut, goeroe gebruikt niet zijn kennis vanuit het hoofd om de ander te repareren. Verdwaald in een land waar men zo afhankelijk is van anderen, buiten zich. Je telt niet mee als je vrij gezond leeft, je bent een buitenstaander als je niet alles braaf volgt maar je eigen weg bewandeld, in Duister of Licht. Verdwaasd hoor ik het aan, ik voel de enorme angst in mij in beweging komen; je moet lief zijn, je moet begripvol zijn, je moet dit en je moet dat want het is allemaal zo erg en heftig. Ik hoor de stem en zo hoorbaar, de ontevredenheid, het is niet goed en ik begrijp het niet; als je zoveel mag ontvangen. Let maar eens op, hoe vaak men oordeelt, hoe vaak men een discussie aangaat, een weerwoord... maar een discussie is altijd het hoofd. Een dialoog is een samensmelten van 2 naar 1, en nu verdwaal ik, want het is overal zo voel_hoor en zichtbaar om me heen dat ik weer de tijd neem om dieper in te dalen in mijn eigen Huis!



vrijdag 27 november 2015

Alert zijn...: alert zijn is aanwezig zijn, hier en nu, balans vinden in het verleden, de toekomst en de rust in jezelf elke x weer herstellen. Spiegels, overal, het kan je raken, je raakt uit balans. Je zit snel in je hoofd, wie alert is richt zijn aandacht naar binnen, naar zijn ademhaling; hoog of laag. Nee, ik voel me niet prettig, niet in mijn hoofd, wel de rust in mij. Ik wordt onrustig van prikkels maar ook de ervaringen die naar boven komen en die ik wel degelijk zie in de vele spiegels om me heen.  De decembermaand heeft me nooit getrokken, altijd die eenzaamheid, het niet geliefd zijn, niet welkom. Zo ver mijn herinneringen gaan was er een eenzaamheid, ik zag en voelde zo veel als ik alleen die dagen Kerst vierde. Nou ja, vierde, jaren van een fles goedkope wijn en brood was mijn feestmaaltijd. Vandaag kwam het gevoel extra in mij op en het vertelde mij iets; verbinden. Decembermaand staat voor velen als een gezellige maand met dure cadeau's, feestelijke en overvloedige maaltijden en na die dagen chagerijnig en vermoeid; al die verplichtingen! Voor mij zijn deze dagen niet het luxe, het verplichte maar de vele lichtjes die in mijn Huis voor rust zorgen. De liefde en respect voor elkaar en hoe wij deze maand al jaren vieren, gewoon met elkaar. Verbonden zijn met jezelf, verbonden met je diepste visie, verbonden zijn met de ander in energie. Al die prikkels, al die spiegels, zo belangrijk is het om je balans steeds weer te vinden in jezelf! 


 

donderdag 26 november 2015

Men creert problemen om het op te lossen om de innerlijke behoefte te blijven voldoen. Men vecht met woorden om hun recht te halen. Men blijft vasthouden aan hun bezittingen, hun huizen, hun denken. Het onrecht wat men denkt hun te worden aangedaan, loopt men vast in hun eigen denken. Problemen bezitten een geschenk, wie ze op positieve manier kan benaderen; vanuit stilte, vanuit voelen, vanuit loslaten. De gereedschappen die we hebben meegekregen, worden zichtbaar... waarom vechten, waarom een antwoord van buiten, als alles in ons aanwezig is. Loop niet vast in het woud van woorden. Weef niet je eigen web van woorden die je worden aangereikt om jou van binnen te raken. Luisteren is een kunst en niet vanuit hebzucht de woorden toepassen om je eigen illusie verder in te kleuren.


 

woensdag 25 november 2015

Zomaar...; een verkwikkende wandeling, het zonnetje verwarmt mijn gezicht, een toevallige ontmoeting met een jong meisje. Wat opviel was haar band met haar hond en een bepaalde wijsheid waar ze mee sprak. De aap kwam uit de mouw, ze had ADHD en nog iets, maar ach die termen onthoud ik niet meer. Een verdrukte creativiteit, een energie en een licht, tegengehouden door onze maatschappij en zijn pillen/ woorden industrie. Niets ADHD, mensen worden gevangen gezet in hun eigen energie. Zo binnen, zo buiten, want zeker in onze gemeente wordt doeltreffend overal gesloopt en mensen geweerd. De term 'nazi_staat" die iemand mij laatst vertelde, doet hier zijn eer aan. Ik loop verder maar bij de winkels aangekomen voelt het alweer in pillen_snoepjesland. Let maar eens op, gespreksstof bestaat uit slachtofferrollen, veel pillen, therapieen alsof de wereld niet bestaat zonder Licht. Verontrustend, want wie niet naar de stilte luistert, niet zijn eigen deur binnengaat, blijft afwezig, onwetend en onwetendheid is een groot gevaar. Zomaar een wandeling, een ontmoeting met Licht en Duisternis!



zaterdag 21 november 2015

Over_gave...: Ik gaf me over, gevangen de pijn in mijn lichaam, de energie die geen uitweg zag. De warmte die tegen mijn schedel aandrukte en me verlaagde in mijn energie, gevangen in pijn niet weer. Ik haalde alles uit de kast, midden in de nacht, ditmaal zou ik me overgeven. Concentratie op mijn ademhaling, rustig en bij elke pijnscheut en warmte ging door me heen;'buig de pijn af...' Het lichaam is sterker, het lichaam heeft de gereedschappen maar eenmaal gevangen verblijf je elders en ik haalde me terug, zonder vechten maar concentratie op mijn ademhaling. Over_gave bracht me bij diepe oude vastgezette emoties; schuld. Het woord alleen al had de afgelopen weken mij zo getriggerd en ik had het ontweken, ik wilde niet voelen, ik wilde niets, zelfs niet ontvangen. Zo diep zat deze emotie in mij vast. Schuld, altijd geleerd de schuld te dragen, te krijgen, maar als je diep van binnen je schuldig voelt kun je ook niet genieten, niet ontspannen, het lichaam zet zich vast. Dankbaar dat het lichaam lichter werd, dankbaar dat schuld niets meer is dan een vastgezette emotie die nu stroomt. Dankbaar voor de wijze mensen die mij toch de aanreikingen gaven die ik in deze nacht me weer herinnerden. Maar ook dankbaar voor  mijn intuitie die me altijd weer verder leid. Over_gave... neem de tijd voor een diepe ademhaling vanuit je onderbuik. We ademen in deze tijd gevuld met angst te oppervlakkig, we blijven in ons hoofd, we malen wat af en zoeken het altijd buiten ons. Healing zit in onszelf, het zijn onze vastgeroeste emoties die niet stromen en die we ook op ons afroepen om een les te leren. Lachend zei ik vanmiddag nog, dat heeft weer een besparing van 385 euro opgeleverd maar ik *weet* dat ik heel veel heb geinvesteerd de afgelopen jaren in  mezelf, in mijn gezin en dankbaar ben ik nu dat het zijn vruchten afwerpt. Een cadeautje van iemand die het nu ziet.


 

vrijdag 20 november 2015

Liefde...: In ons Hart zijn we allen op zoek naar Liefde en toch zijn velen eenzaam in hun Hart. Eenzaam creeert afgescheidenheid van het hart en jezelf en je relaties. We doen elkaar juist pijn, we wijzen naar de ander, we oordelen, we zijn jaloers, we zijn gekwetst diep in ons hart, dit is niet de wereld, ze is te hard. Als kind was ik eenzaam, misschien niet zo eenzaam met mezelf, ik kon het uitstekend met mezelf vinden, kon ook niet anders, ik groeide op in een gezin waar ieder op zich zelf was. We hadden geen relaties, geen echte vrienden, geen leuke kaartjes en familie, ach we werden opgevangen door anderen en dan genoot ik en diep verlangde ik ernaar dat het thuis ook zo was. Ik bleef in liefde geloven, al deden mensen elkaar zoveel pijn. Ik bleef vechten voor iets wat misschien ikzelf wel een beeld had gegeven maar de muur om mij werd hoger en hoger. Liefde is niet de buitenkant, liefde is niet het hebben van dit en dat, liefde is niet onderdrukking en het volgen. Liefde is Zijn... Ik heb moeite met deze wereld, omdat het er altijd was, de enorme chaos en afgescheidenheid, alsof het niet meer tegen te houden is net als mijn pijn, die ik mag loslaten, niet makkelijk want ik vindt niet altijd de knop. Maar ik weet, ik vertrouw, zodra je iets kan benoemen, stroomt het al, heeft het geen verdere uitleg nodig en voel je ook dat je echt een handje wordt geholpen. Liefde we zijn allen op zoek naar liefde, maar wees een momentje stil; hoeveel liefde voel je voor jezelf? Open je Hart!

donderdag 19 november 2015


Verbergen....: ogen gevuld met tranen, angst en onzekerheid. Door een simpele uitnodiging kwam het los. Mijn hart gevuld met pijn, wat een verhalen kunnen we maken, uit angst, onzekerheid, schaamte, gevoel van alleenzijn. Verbergen, ze liet me een oude wond zien en voelen, verbergen omdat je je eigen gang gaat, verbergen omdat je niet meedoet met het systeem, met de massa en inderdaad, je staat alleen. Al die opmerkingen die ik had gemaakt; mens wat doen we elkaar aan, we hebben nog zoveel en het is niet goed genoeg. We blijven oordelen, we blijven schreeuwen en meelopen met de de kudde. Verbergen, mijn wond doet pijn alsof het investeren in jezelf, in Liefde, in je gezondheid van lichaam en geest een grote misdaad is in onze maatschappij, niet nu maar al zo lang. Een gebroken been, een zichtbare klacht en mensen vullen elkaar met het leed. Ook in de zorg, het heeft mij vele lessen geleerd en zelfs tot de dag van vandaag wordt ook ik geconfronteerd met; heb je nu werkelijk nog niet genoeg. Ik troost mijn spiegeltje en glimlach zachtjes; ach spiegeltje, je geniet, je straalt, je bent intelligent en je hebt gevoel. Verberg je niet langer achter jezelf! We hebben misschien niet dat en dat gedaan en zijn onze wensen niet allemaal vervuld, maar in ons Hart zijn we moedig, we worden gesterkt door onze lessen en we hebben elkaar! In een maatschappij waar men zo schreeuwt om verbondenheid met elkaar begint het steeds meer te lijken op verbondenheid in intellect; woorden, lijden, angsten en afhankelijkheid voeren de boventoon. We missen het moment, we missen het leven, we missen oprechte liefde. Al die jaren, goh wat doet het soms pijn, omdat het verleden zich herhaalt en velen wanhopig blijven zoeken en graaien en hun ervaringen verbergen!


dinsdag 17 november 2015

Verstrikt...: verstrikt in de woorden. Men denkt de waarheid boven tafel te verwoorden, men heeft een waarheid en ieder moet in die waarheid delen. Nog even en ik raak verstrikt in mijn eigen woorden waar ik onderhand geen woorden meer voor heb. We denken te vaak dat we vanuit ons gevoel, ons innerlijk reageren; ha dat is de waarheid en verkondigen hem met veel woorden, anderen vullen het aan met nog meer woorden en voor men het weet zit men verstrikt in woorden waar men zichzelf gevangen in zet. En die muur is niet makkelijk af te breken. We worden meegesleurd door de stroom van woorden, we worden meegesleurd in onze emoties, we denken iets, iemand te zijn, we denken een ander tot hulp te zijn, de ander veranderen, de wereld te verbeteren maar we zitten zelf verstrikt in woorden. Verbeter de wereld, begin bij jezelf en al die woorden, ach wat doen die woorden er nog aan toe, een verhoogde bloeddruk, een wazig vervormd zicht, verdeeldheid en emoties... en dan roept men uit; ik verbeter de wereld, ik ben goed, ik ben liefde... Aiii... te veel woorden zeggen niets. Liefde is zwijgen en juist in het zwijgen vinden woorden hun weg!



zaterdag 14 november 2015

Tevredenheid...: zoek de vrede in je eigen Hart, in je eigen *Huis*. Zoveel zijn ontevreden terwijl we zoveel bezitten. Zoveel afgunst, hebzucht, verveling en een je gebrek aan Liefde. Alsof men niet zonder kan, welvaart en zorg heeft ons afhankelijk gemaakt, het heeft ons afgesneden van ons *Hart*. Er is zoveel en toch zijn we niet tevreden, we voelen geen liefde, we voelen ons niet verbonden. Vandaag zag ik de 2 verschillen; tevreden zijn en ontevreden. We waren bij onze Syrische kapper. Wat een rust, stilte en licht ervaar je in die ruimte. Met hoeveel toewijding en liefde het haar wordt geknipt. Zonder een vorm van verveling, geen mobiel, geen krantje en vooral geen negativiteit zaten we rustig te wachten tot het onze beurt was. Ik vind het altijd een geschenk als mijn wenkbrauwen worden gedaan door handen gevuld met licht. Ook in het kleine supermarktje, iets verderop is voelbaar de verbondenheid en met Hart de kwaliteiten aanbieden. Wij kunnen veel hiervan leren. Het volgend moment bevinden we ons in een Sinterklaas optocht, ik knijp mezelf nog extra of ik niet droom. Zoveel uitdrukkingsloze gezichten, het toneelspel wat wordt opgevoerd, kinderen die niet meer stralen. Moeders met hun mobiel in de hand. Zijn we echt zo diep gezakt, dat het feest voor kinderen niet meer voldoet aan onze eigen verwachtingen. Ontevreden over alles en nog wat. Ik zag 3 jonge buitenlandse kinderen, zo hoopvol maar ook schichtig. Ik wenkte een zwarte Piet die naar ze toe ging. Schuchter maar de ogen zo stralend om een zilverspatje wat op hun wangen werd gestipt. Dankbaar voor het zakje pepernoten en de oudste die keurig en beleefd weigerde. Laten we leren weer tevreden te zijn in ons eigen Hart, in ons eigen Huis. En niet ontevreden zijn over de gang van zaken, we hebben al genoeg genomen, laten we leren van elkaar. Want wat wij tekort denken te komen, vullen anderen ons aan! Laat Kinderogen weer stralen, waar ter wereld dan ook!

 

donderdag 12 november 2015

Beproevingen....; al wat er op je pad komt wil je iets leren, het verteld iets over jezelf. Maar dit zijn ware beproevingen en als ik terugkijk, bleef ik maar schipperen tussen goed en kwaad. Even ging de storm liggen, maar vandaag laaide het weer op, in volle kracht. Ik voelde hem al aankomen, ik voelde emoties; onzeker, minderwaardig, klein maar op het hoogtepunt viel het mij binnen, razendsnel al die beelden die voorbij trokken; ik liet het gebeuren, ik liet mezelf zo behandelen, ik deed hetzelf. En voor het eerst, diep uit mezelf, uit mijn Hart gaf ik straf; liefde is ver gaan maar het is geen liefde meer als je toelaat dat een ander kan binnendringen en stilzwijgend jouw leven probeert te vormen. Zoveel vragen rezen op en ik gaf geen antwoord, het hoeft ook niet, het vertelde iets over mij!
Te vaak kiezen we voor de ander, te vaak uit slachtofferrol, we vinden de ander zielig, we hebben medelijden met de ander en kiezen voor het hazenpad. Vluchten weg van onszelf, ons gevoel, we zijn bang om te verliezen, bang voor dit en dat tot het moment dat je wordt geraakt en nog even heeft het denken de macht en dan die kracht; ik ben zo veel meer dan dat dit en volgt een straf recht uit het Hart! Soms ben ik jaloers op de merel die zijn jongen volgroeid, 1 voor 1 het nest uit liet vliegen. Paps en mams waren uit zicht en de jongen moesten zich redden. Zijn wij dat niet min of meer ontleerd; op eigen benen leren staan!


dinsdag 10 november 2015

Bloem...: zoals een bloem haar blaadjes vouwt voor de nacht en ontvouwt bij een nieuwe dag, zo ook is de mens. Alleen de mens is gewend aan duister en houdt haar blaadjes gesloten, uit angst, uit prikkels, onderdrukking, men blijft in het duister leven. Een nieuwe dag, een helder inzicht en blaadjes ontvouwen zich; nee, het mag niet, de buitenwereld wil geen Liefde zien, geen stralende bloem en men begint de pijlen van gif weer af te vuren, de blaadjes gesloten, de duisternis valt in. Onze ervaringen zijn om te leren, om blaadje voor blaadje te openen, om het licht toe te laten, om te helen, te groeien, te delen. Maar velen leven als een plastic bloem, keurig en smetteloos in een decoratieve pot naar de nieuwste trend, het liefst in een eigen koophuis, betaald uit je eigen vrijheid in te leveren. We verdoen onze tijd met stilzitten, zwijgen en het opvolgen van de vele goeroe's. We leven niet, we verblijven in de Duisternis, angst om te spreken, angst om te dansen, zingen, stralen want men wil niet geraakt worden door de pijlen met gif op ons afgevuurd om definitief te verblijven in duisternis. Al onze ervaringen vertellen iets over ons, niet over de ander en mijn inzicht van vandaag kwam binnen als een bloem die haar blaadjes opent, het Licht en Liefde toelaat zonder verwachtingen, zonder verlangen, zonder oordelen... Dankbaar voor die wijze les, die zoveel pijn en duisternis gaf om de waarheid die ik voelde niet naar Buiten bracht. Onderdrukking, eenzaamheid, onzekerheid en angsten. Gevoel liegt niet, Mind wel, wat doen we elkaar een lijden aan om te verblijven in de Duisternis. Ontvouw je blaadjes, wees als een bloem, groei, bloei, deel.... lach, zing, huil, dans, Leef! 

 

maandag 9 november 2015

Wakker...: wakker worden in een wereld die een droom is. Langzamerhand begint het weer te stromen in mij en ook in de anderen. We worden wakker, ieder voor zich, we beginnen te spreken, ieder voor zich. We hoeven niet te bewijzen, niet te onderwijzen, ieder voor zich heeft zijn manier om te begrijpen, om zijn eigen waarheid te uiten. Er wordt weer geluisterd, er wordt weer begrepen en zelf ben ik een beetje daas van alles. Zoveel wordt er letterlijk en figuurlijk gesloopt, zoveel houden zich bezig met volgen maar eenmaal weer op zichzelf neemt het geloof het weer over, men wil bewijzen, men wil de beste zijn, men wil zelf op de troon zitten en men is weer in het verleden. Mijn gedachten vullen zich en legen zich weer, ik zie, ik voel, ik spreek en laat weer los. Ik ruim op, ik maak ruimte, ik zuiver en reinig en een beetje onwennig denk ik; wat nu? Een nieuwe wereld is in beweging, de laatste restjes worden geruimd en steeds meer worden we op onszelf aangewezen. Chaotisch, angstig, het wordt allemaal minder alsof diepe lessen zich hebben herhaald en definitief zijn getransformeerd. Lichaam en geest in balans komen, met een hapering en een tikkeltje ongeduld, soms nog terugblikken op het verleden; 'he wat vreemd, het is er leeg, er is niets.' Wakker worden in een wereld die een droom is, meer niet. Ogen die Zien, gevoel dat spreekt en de waarheid die wordt gedeeld.


 

vrijdag 6 november 2015

Beproevingen...: het vertrouwen wordt getest, je dient jezelf in de Ogen te kijken en eerlijk gezegd; ik schrok ervan. Dat ben ik niet en toch ben ik het al die tijd geweest alsof een laag pijn was afgepeld en het licht erop scheen. Zo nietig, zo klein, tranen vloeide rijkelijk om al die labels definitief te verwijderen. Wat doen we elkaar aan, wat zijn we hard tegenover elkaar. We dienen medelijden te hebben met alles en nog wat en zelf verbergen we ons. Deze beproeving is zwaar, het loslaten van de hand, het kiezen voor jezelf, al ben je zo de kluts kwijt dat je niet weet waar en hoe. Soms nog die vragen, soms het kritiek, het manipuleren en vooral je mag niet spreken, niet zijn, gebonden worden aan de ellende van de wereld, oke, dat waren we al, we zijn ons aan losmaken en toch, diep van binnen zegt mijn stem;'in ieder mens zit iets goeds, in iedere situatie, beproeving zit een geschenk... maar nee, soms worden ook die beproevingen mij net even te veel!



donderdag 5 november 2015

"Nee... ; riep ze uit, 'dit ben jij niet, dit heb je veel te ver laten komen'. Ja inderdaad, zover dat ik me laat verdrijven uit mijn eigen *Huis*.  Een 'nee" zeggen is niet makkelijk. Je komt stilzwijgend in situaties die je laat gebeuren, angst voor confrontaties, angst om niet lief gevonden te worden, angst, diepe diepe angst. Je huis wordt overgenomen door een vreemde met een negatieve energie, het gezin begint er onder te lijden, juist dit gezin in dit *Huis* waar licht, groei, energie bovenaan staan. Pijnscheuten, ondraaglijke pijnen verzwakken, je blijft een "ja"zeggen ondanks dat het gevoel, mijn intuitie de puzzelstukjes 1 voor 1 herkent en de puzzel langzaam in elkaar valt. 'Nee", ook ik moet nu door de zure appel heen bijten na de zoveelste aanreiking in zo'n korte tijd. Moe va uitputting, moe van het laten raken op grote afstand door de negativiteit, alsof mijn lichaam een groot lek is. Maar herkennen we dit niet allemaal in het diepst van ons hart? We moeten lief zijn voor de ander, doen we dat niet worden we afgeschilderd als boeman. De ander is zo zielig, de ander vlucht voor zijn problemen, nestelt als een parasiet in een ander huis. De lucht wordt zwaar, de prikkels te intens en de energie wordt letterlijk en figuurlijk weggezogen. Ik heb 'nee'gezegd, ik kan A niet overslaan, iedereen moet voelen, maar ik pas ervoor om alles te voelen van anderen... mijn Huis is me heilig, vooral dit Huis waar mijn hele bezit in zit. Kinderen zullen je altijd triggeren om je wakker te schudden, hoe hard en diep het ook zit. Ik zeg 'Nee"vanuit een diepe Liefde al is mijn angst groot, maar wat heb ik nog te verliezen?


 

maandag 2 november 2015

Oplossing...: er is geen kant en klare oplossing, niet met het Ego, niet met kennis, wel in liefde. Liefde voor hetzelf en liefde voor al dat is. De bom viel, harder dan ik had verwacht. Ik keek, ik voelde, mijn Hart deed zeer. Ik draaide me om en liep weg. Een opwelling van tranen, een gevoel van machteloosheid. Hier kun je niet tegen vechten, hier helpen geen woorden, in een zieke, duistere wereld waar liefde verborgen is in harten van velen. Het kwam binnen; men verloochent zichzelf, wie je bent, wat je doet, je enthousiasme, je Zien, het verkennen; er is meer dan alleen die donkere lucht. Als ze de kans kreeg nam ze elk visje met 1 oog mee naar huis om te redden van de wc pot. Nog steeds wil ze iedereen redden, iedereen zielig, iedereen heeft liefde nodig maar het zonnetje begon te doven. Verloochen niet je afkomst, verberg niet de weg die je hier in nu heeft gebracht. De moed, de kracht en de vele ontberingen. De lichtzijde, het enthousiasme, de stralende ogen en het gevoel dat je niet in de steek laat. De wereld is ziek, velen verbergen zich achter alles en nog wat. We worden omringt door pijn en eenzaamheid en gevoelens van woede, oordelen... maar verloochen het Kind niet in jezelf... wees wie je bent Nu. Oplossing is er niet, wie weet lost het op in Liefde!