zondag 31 januari 2016

Delen....: zondagochtend in alle vroegte op weg om de twee meiden weg te brengen. En natuurlijk begon dat alweer onder protest, niet willen rijden, bang om te verdwalen en een ander kan er weer voor opdraaien. Altijd wel een excuus wat nergens op slaat. Maar goed, we draaien op het laatst het schema aan, wij rijden. Rustig op de weg, achterin even gekwebbel en dan horen we niets meer en als het schemert naderen we het vliegveldje. We lopen naar binnen, zoveel nationaliteiten, maar zoveel angst naar elkaar toe. We waren er beduusd van wat al die media met ons mensen doet. Afstandelijk, angst, haat, niet eens naast elkaar kunnen leven, want je weet maar nooit. Blij weer in de auto te zitten en nee, we maken geen tussenstop, want van binnen weten we al; de ander zal volkomen in paniek zijn als we onverwachts aanbellen en wel zo vroeg op de ochtend. Wij kunnen in het algemeen niet delen, er moet altijd wel iets tegenover staan, men wil er wat voor terughebben. Zelf ben ik altijd iemand geweest om te delen, een kop koffie, voedsel, het maakt niet uit maar het is niet vanzelfsprekend. Men wil bezitten, wil oppotten, wil bezuinigen op de laatste centen. Deel wat je hebt, we komen niets te kort. Deel je liefde, je vertrouwen, in ieder mens zit wel iets goeds. Het is de invloed van de massa, de buitenwereld, de chaos die met de dag groter wordt... ga er niet in mee. Zelfs nu op afstand, deelt ons prinses haar dromen met het thuisfront. Ik voel haar, ik zie haar en ben zo blij dat ze haar zonnetje weer volop laat schijnen. Zo eenvoudig kan het zijn, als we het elkaar maar gunnen, delen met wat we hebben, of het nu een kop koffie is, een maaltijd, een glimlach of een luistert oor. Het is zo nodig in deze chaotische maatschappij waar we allen mee worden geraakt, want vooral de media voert het tempo over halve waarheden heel snel op. 



vrijdag 29 januari 2016

Wat een feestelijke dag moest zijn, werd een dag vol realiteit in pijn en ook liefde. De meest kromme dingen komen je ten ore en als iemand naar de huisarts wil voor een kleinigheidje, kan hij er niet terecht. Bedankt maar weer zorg! wij betalen, wij investeren maar hebben we even iemand nodig gaan de bedelaars voor. We halen het laatste brood bij de plaatselijke bakker en natuurlijk een gebakje. 3 marsepein, dit maal stonden ze er nog. Maar op een dag zoals vandaag, voor de 1 een nieuw jaar voor de ander het doek definitief gesloten, voelt wel raar. Op naar de volgende halte. Een bijzondere ont_moeting, 2 jonge mensen die hier een bestaan opbouwen. Het licht uit de handen vermindert door de druk van de media. Waar zijn we mee bezig, haat en angst zaaien, de weg naar oorlog voeren, het komt steeds dichter bij. Moet het zover komen dat we in ons egoisme, de drang naar meer en meer, niet alleen onze naaste pijn doen maar ook alles om zeep helpen omdat geld en bedelen belangrijker zijn. Wie kijkt oprecht naar de ander, wie al zoveel verloren zijn, alle zekerheden zijn verdwenen en de massa wordt opgedreven naar meer woede, meer haat. Laat het licht in de handen stromen, zonder je af van de enorme nieuwsverspreiding vol leugens, houdt contact met gelijkgestemden zodat het licht meer kan stromen en het donker niet de plaats inneemt. De grote stad, leeg en leegstand, het centrum vrijwel uitgestorven. Een mooi gesprek met een plaatselijke winkelier. Dit wisten we allemaal niet, dit lezen we niet in de krant, de man nam zijn verhaal en ook hier; wij mensen maken zelf heel veel kapot voor de ander maar ook voor zichzelf. Wie tussen de mensen is hoort andere verhalen, geen negativiteit, wel de onmacht. Hoe meer men luistert naar elkaar, hoe lichter het wordt. Mensen doe het elkaar niet aan, kies voor gelijkgestemden, kies er niet voor om je verheven te voelen  boven de ander. Geloof niet de media en al die tegenstrijdige berichten. Wat een dag, we zijn blij als we weer thuis zijn. Moe, munt van het beeld wat de buitenwereld ons bracht. Pijn in onze harten voor het geweld, de eenzaamheid en ook de onmacht om niet te spreken die overal om ons heen heerst. Er zijn mensen die alles hebben verloren, die elke dag in onzekerheid leven, die niet weten of ze hun geliefden terug zullen zien. Die bloot staan aan het psychische terreur in ons eigen land. Ogen die zien en voelen hoever wij van elkaar en onszelf verwijdert zijn, hoeveel problemen niet zijn veroorzaakt door ons systeem. Je kunt alleen maar er "zijn" meer niet, al wil je nog zoveel, 'zijn'is voldoende en misschien toch op zijn tijd oordopjes in. Want echt, ook ik kan soms niet alles zien, horen en voelen!



donderdag 28 januari 2016

De 1 leeft om bezittingen te vergaren, de ander om meer kennis te verzamelen en dat noemt men dan ook; bewustwording. Allemaal mooi, maar als het lichaam sterft, neemt het dan de bezittingen mee? Neemt het alle kennis mee, welnee, het is onmogelijk. Kennis sla je op in je hersenen en je hersenen maken deel uit van het lichaam en sterft ook. De computer blijft een mooie spiegel voor het menselijk lichaam. Kom op mensen, minder kennis verzamelen, minder nieuws, want men wordt stapeldol!



woensdag 27 januari 2016

Een gewone dag, steeds meer en eerder naar binnen gekeerd. Niet naar het verleden, geen verlangen naar de toekomst_ het is nu eenmaal niet meer te voorspellen, wat ieder ook verteld. De enigste garantie die je hebt is het NU, het moment en dan is er rust. Het wordt ook allemaal onrustig, chaotisch, we merken het allemaal, maar ertegen vechten lost niets meer op; ieder moet nu voelen, zonder voelen geen ontwaken. Ook al die mooie woorden over positiviteit en mediteren, doe zus, doe zo. Ik ben niet altijd positief, ik ben een gevoelsmens en ook ik heb mijn denken. Iedereen heeft een denken, kan ook niet anders met al die gegevens leven na leven erin gestopt. Maar door meer te leren bij jezelf te blijven, meer in het nu en wel op een natuurlijke manier met een vleugje humor, beginnen de hersenen vanzelf wel de informatie helderder te doorzien. Misschien is dat wel positief zijn, meer ruimte, meer licht en meer in het NU. Elke dag geeft wel geschenkjes en elke dag ook donderwolkjes en je kunt natuurlijk het duistere blijven herkauwen, maar daar wordt je niet beter van. Een ernstig tekort aan licht in onze samenleving, we bedelen erop los, we klagen en jammeren en vol verbazing kijk ik; je hebt zoveel en je hebt het zelf gedaan, wordt het niet tijd om je verantwoordelijkheid op te nemen en het zelf recht te zetten zoals ik ooit heb gedaan; een harde les maar nog altijd dankbaar voor mijn eigen naam. Waar licht is, zie je niet veel mensen, ze verdragen het licht niet, ze zijn bang, ze willen in hun eigen duisternis blijven, hun ellende, vechten en bedelen, dat is hun bekend. De enigste garantie die je hebt is het nu, dit moment en daar doen echt al die fabels, woorden er niet aan toe. Die zijn alleen maar voor de afleiding, omleiding, misleiding.



maandag 25 januari 2016

'99% van de mensheid is van het type zakenmens'  Osho...: Hele wijze uitspraak, want eigenlijk handelen we vaak om er zelf aan te verdienen, zelf beter aan te worden. We denken niet in liefde, we denken uit bezittingen, vergaren, ophopen en als mens zijn we onszelf verloren. Hoe vaak krijgen we geen kansen aangeboden die we van de hand wijzen? Altijd wel klaar met een smoes, iets anders is belangrijker, omdat het iets op kan leveren. Wie bezittingen heeft, geld, telt mee wie niets heeft, telt niet mee, men kan er immers niet aan verdienen. Bewustzijn kan men niet aan verdienen, men kan er niet in handelen, bewustzijn is geen ding, geen bezit. Een citaat verteld ons zoveel over ons zakelijk denken, hoe we handelen door er zelf aan te verdienen, niet om te groeien als mens in Liefde!


 

donderdag 21 januari 2016

"Toren"....: al jong werd ik uit het gewone leven gehaald, weg van mijn vriendinnetjes, weg van de mensen. Ik kwam terecht in echt een torenkamertje op het platteland, gescheiden van alles en nog wat en op school in het naburige stadje en niet op school achter het huis. Ik groeide op alleen, ondanks een gezin waar de samenstelling echt iets anders was. We hadden een grote verantwoordelijkheid, mijn broer en ik, zorgen voor de ander en naar onszelf, ach dat telde niet mee. De jaren gaan voorbij, de spiegels zie je maar je ziet de deur niet om eruit te stappen. Stapje voor stapje ga je voorwaarts, je ruimt dingen op, ordenen, ruimte creeren en dan ontstaat er leegte, een vorm van niet gelukkig zijn, een gebrek aan inspiratie aan creativiteit. Ik werd me bewust dat ik het torenkamertje niet had verlaten en BAM de aktie volgde net als de stortvloed van tranen die volgde. Met knikkende knieen naar buiten treden, tussen de mensen bewegen, iets wat ik zelf leuk vindt om het te ervaren. Mezelf weer leren zien, mijn lichaam weer voelen en daar kwam de volgende klap... ik verborg mezelf maar al te vaak en als een vrouw vriendelijk zegt: 'bent u misschien altijd dik geweest." Hallo, de ogen van pubertje worden groot en rond van verbazing bij de opmerking en ik denk bij mezelf; nu ben ik aan de beurt... pffff... waar ben ik aan begonnen om uit het torenkamertje te komen. 

Onbewust dragen we patronen met ons mee, we spelen ze, we worden gespiegeld en toch ervaren we liever de pijn en ellende dan oprecht jezelf te zijn. Het voelde als een koude douche, maar ook een gevoel van opluchting en me schuldig voelen aan, nee... want ik ben er trots op dat ik heel wat stappen heb gezet en de vruchten heb mogen ontvangen en genieten kan ... en nu gewoon de volgende stap!

woensdag 20 januari 2016

Steeds meer zie je de verdeling binnen de maatschappij, de verdeling in de mens, in relaties tot. Verlaag je je in angst, in slachtofferrollen, je werk, je geld, je bezittingen houdt je het licht tegen. In deze maatschappij mag je nu eenmaal geen eenling zijn, je mag de waarheid niet vertellen, je bent anders, je bent pessimistisch HUH... in mijn Ogen ben je steeds gewoon meer een Mens. Wie steeds meer mens wordt, ziet de wereld andersom. Juist door de weerstand om in de leegte te vallen, vervallen we in krampachtig vasthouden om te blijven voldoen aan de maatschappij. We maken het zo ingewikkeld dat we niets meer doen dan krampachtig ons te verweren en de schuld buiten ons te leggen. Zeg nu zelf heel eerlijk, als je al die berichten leest, hoort, wordt er niet een ongemakkelijk gevoel in jou geraakt? ga je niet wanhopig op zoek in je hersentrommel om je gelijk te bewijzen, een excuus te verzinnen, een stuk theorie op te dreunen alleen maar om jezelf te blijven ontwijken?



dinsdag 19 januari 2016

Eenzaamheid...; eenzaamheid is een gevoel waar men in komt als dingen wegvallen, eenzaamheid is een ander gevoel dan alleen zijn. Velen hebben niet geleerd om alleen te zijn, ze hebben anderen nodig om te voldaan aan de maatschappij. Voldoen aan de verwachtingen, verlangens en elk gevoel van wegvallen van een persoon, een zekerheid voelt men zich eenzaam. Ik werd wakker met een gevoel van 'alleen zijn', een oud gevoel wat uit de diepte naar boven komt. Ik groeide alleen op, ik vond altijd wel iets om mezelf te vermaken of te ontwikkelen op gebied van creativiteit. Wie alleen is, vindt de rust, luistert en soms ook ongemakkelijk omdat de energie zo snel gaat, mensen zo zoekende maar ook vasthoudend, zich niet kunnen inleven in dat deze periode voorbij is. Niet de rust en stilte kunnen vinden, men raakt in paniek, men gaat zoeken overal, men verliest zich in de maatschappij. Ieder mens zal eenzaamheid voelen, het hoort erbij... een leegte die ontstaat die weer opgevuld zal worden. Vanuit alleen zijn komen gevoelens; past het wel of niet bij jou?, is er nog een stukje verlangen, wil je nog ergens bij horen, wil je nog bewijzen? En dan kijk ik naar buiten; alleen zijn is nog niet zo gek, het is natuurlijk, ik wordt juist onrustig van al die tegenspraak, verwarring en chaos en zoek ik met liefde mezelf weer op en laat me weer verrassen wat de dag weer zal brengen!



maandag 18 januari 2016

De mens is een slaaf van zijn eigen gedachten, denken en verleden.: Vaak denk ik weleens; de wereld staat op zijn kop, chaos, verwarring, vechten en veel denken en woorden. Alles moet men verwoorden naar kennis, naar het verleden. Men kan het beter gelijk maar in stukjes verdelen en stukje voor stukje de puzzel leggen naar 1 geheel. Dagelijks gebeuren er wonderen, wonderen die niet staan beschreven, maar wonderen die je ontvangt als wonden geheeld zijn, als wijsheid in liefde zijn doorgegeven, als de oude draden definitief zijn verwijderd en langzaam nieuwe draden ontstaan, verbonden met hetzelf, met de ander. 9, het nummer van afronding en voltooiing als ik het goed heb. Dit weekend stond voor afronding en voltooiing van iets wat in andere ogen zo heftig kan zijn, maar het is niet heftig, het is zo mooi hoe het in zijn werk gaat. Er wordt veel geschreven over kinderen, jongeren en ja, het is heftig hoe de ouderen vasthouden aan hun eigen slavernij en het gaat er steeds harder aan toe om de kinderen slaafs te houden. Mijn grootste geschenk was mijn kind, zij heeft stap voor stap mij laten voelen, ze heeft me leren luisteren, ze heeft stap voor stap mijn Hart geopend. Het is een taal die iedereen verstaat als het Ego wegvalt, als men wil voelen. Ieder kind heeft zijn eigen bagage meegenomen, ieder kind ontspoord in het leven enkel om bewust te worden. Als ouder heb je de taak om te luisteren naar het kind, maar het kind ook vrij te houden, zijn grenzen zelf leren aan te geven al ben je het er niet altijd mee eens. Een kind wat in innerlijke vrijheid opgroeit heeft de moed en de kracht om zijn eigen bagage te legen. Het heeft de moed, het licht en de liefde in zich om de ander te Zien zijn innerlijke. Het zal er op vertrouwen om dat licht aan te wakkeren. Het zal erop vertrouwen dat om een Hart te raken in pijn, het een heling, een transformatie kan geven. In deze tijd waarin zoveel vanuit hun ego handelen, blind vertrouwen op de kennis is het zo mooi om te Zien hoe kinderen, jongvolwassenen elkaar helpen om te ontwaken. De kwaliteiten die ze in zich meedragen, zijn hun gereedschappen voor het uiten van hun gevoel. Ze zijn anders dan wij, ik voel me er soms echt een antiek geval bij, wat een razendsnelle energie er plaatst vindt, dat houd ik niet bij. Stop met labelen, stop met in hokjes plaatsen, stop met controle houden... deze kinderen dragen zo veel licht in zich mee, zoveel liefde ondanks hun enorme wonden, waar ze zelf voor hebben gekozen, ooit om te helen in deze tijd. Ook ik... tja... wij allemaal! Kinderen vinden elkaar, raken elkaar, helen elkaar zonder tussenkomst van de bedelende Ego's!


 

zondag 17 januari 2016

'Wachten tot Hij komt", God die mensen geneest, blinden laat zien, over water loopt", de Bijbel heeft heel wat vervormd en mensen doen laten geloven. Niemand kan een ander genezen, niemand kan blinden laten zien, niemand kan over water lopen en wachten tot Hij komt, dan leef je niet, dan ben je al dood... je wacht op iets wat nimmer komt. De bijbel verteld niet dat God of Jezus de mensen naar in zichzelf liet kijken, hun innerlijk. Hij leerde de mensen dat je niet hoeft te wachten op iets of iemand maar dat er er al is, in jezelf. Mensen zijn vervormd en van generatie op generatie vormt men hun eigen kinderen;  dit mag niet, dat mag niet, je moet zus en je moet zo, een kind wordt een slaaf van de maatschappij en de gevolgen zijn extreem. Een kind gevangen in slavernij, geen ruggengraat, maar blijven zoeken bij de ander. De ouder of verzorgende niet verraden, zich schuldig voelen over zijn eigen gevoel, zijn eigen energie vraagt om problemen die worden gevoed door het leger van hulpverleners. Ieder kind dient vrij op te groeien, ieder ouder dient te luisteren naar het kind, ieder ouder dient naar binnen te keren en niet zijn eigen kind te laten leven in slavernij en af te schuiven naar de ander. "wachten tot Hij komt, hij helpt jou wel." Rustig zie ik een stuk verleden, ik voelde de oude stukken emoties; het schuldig zijn, het niet voldoen aan de wensen van deze maatschappij. Maar mijn liefde voor het Kind dreef me naar binnen toe, het liet me handelen uit en voor liefde voor het Kind. Nu zijn we 13 jaar verder, een wakkere blik naar buiten toe... wat een ellende, wat een shit en we drijven onze kinderen tot wanhoop. "Laat de blinden zien", keer je naar binnen, zie en voel je eigen innerlijke wereld. " "Mensen genezen" ik ken niemand, geen enkele goeroe of wat dan ook die mensen geneest, helen is de energie naar binnen keren, ieder mens kan zichzelf helen, al zijn oude wonden, zijn eigen lessen. Sta eens stil bij deze vraag;'wat doen we onze kinderen aan? Wat ontnemen we dagelijks van onze kinderen om onze eigen zekerheden te behouden? Wat voeden we meer; oprechte liefde om onze kinderen te raken en onze wonden te helen of te voeden de slavernij, het gebedel en het geen ruggengraat geven? De bijbel heeft ons dingen geleerd die absoluut niet waar zijn, een mens geloofd nu eenmaal en de bijbel, de kerk heeft er geen voordeel aan als mensen zichzelf helen, de realiteit zien, in vrijheid te leven in liefde, licht! Dan zou er immers geen kerk zijn, geen geloof en ook geen politiek zoals we nu kennen. Wonderen bestaan niet, het zijn wonderen als men het door_ziet!


 

vrijdag 15 januari 2016

Politiek...: eigenlijk heeft het woord geen waarde meer, al wat zo schreeuwt om aandacht, verliest zijn macht en komt om in eigen angst! Politiek, al het geschreeuw vanuit de samenleving, een schreeuw uit onwetendheid, spartelen om hulp, verzuipen in eigen leed en een een steeds grotere groep die zwijgt, die ieder voor zich hun eigen waarheid herkent in de grote chaos die is losgebarsten collectief. Onwetenheid is het grootste gevaar, in elke situatie, men handelt uit emotie, uit vasthouden aan, hun zicht te beperkt en men blijft horizontaal zich zogenaamd veranderen. Niets veranderen, men leeft in verleden of toekomst maar niet in het nu. Ik kan anderen niet veranderen, ik kan de ander niet bij de hand pakken, ieder moet zijn eigen waarheid vinden, zijn eigen pad lopen. Ik heb geen gelijk, waar velen nu staan, stond ik ook ooit, vol onwetendheid, niet begrijpen maar wel voelen, heel veel voelen en daar sta ik om bekend! De politiek moet anders, om te beginnen de politiek binnen eigen gemeente en nu moet ik zeggen, de gemeente waar ik in woon spant toch echt al jaren de troon! Zij zijn onwetend, ze staren zich blind op het verleden, ze voelen zichzelf de baas en de gewone mens telt niet mee. Hoe kun je dan beslissingen nemen voor de bevolking? Onmogelijk, want zij die vol emoties zitten, onverwerkte wonden, kunnen niet een groep leiden en dat zien we toch wel heel veel terug in de social media. Daar is een andere weg voor nodig, een andere zienswijze en die begint met; laat elke politieke overtuiging vallen, het is niet meer dan een rollenspel, een masker dragen. Zij die denken dat ze leiders zijn, veranderaars moeten verplicht cursus bewustzijn volgen en blijven volgen. Want een nieuwe politiek zal bestaan uit mensen met bewustzijn, met levenservaringen getransformeerd, van daaruit komt ook het 'luisteren' en spreken vanuit het Hart! Leuk he, hoe al die termen zo misleidend zijn en voedend voor veel ego's, terwijl het zo simpel is. Het is altijd terug te brengen naar de kern. Maar inderdaad zover is het nog niet, maar het is noodzakelijk dat mensen nu worden gehoord, mensen die al zolang door de politieke spelletjes aan de kant zijn geschoven en tot op heden geen enkele inspraak hebben. En het worden er meer, toch bijzonder hoe in deze tijd men steeds meer verbonden raakt met hen die dezelfde kant opkijken, ook in de brrrrrr... politiek!


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

donderdag 14 januari 2016

Lijdt in stilte...; 90% van het lijden bestaat uit iets dat aangenaam voorkomt met lijden hebt geassocieerd.'Osho. Ziekte wordt gevoed, al vanaf jongsaf aan, als iemand ziek is, moet je lief tegen hem zijn, je moet medelijden met hem hebben, aandacht schenken. Ziekte krijgt een betekenis... ik had hem lang niet door, wel dat het niet klopte, de grootste klagers krijgen altijd aandacht en diegene die lijden in stilte worden niet gezien, niet gehoord. Iemand in mijn leven kreeg altijd de aandacht voor haar ziekte, medelijden en altijd rekening houden met die persoon. Als kind groeide je ermee op, ziek zijn, pijn lijden deed je in stilte anders kreeg ik een snauw. Negatieve aandacht, de een creeerde elke x weer een nieuwe pijn als de aandacht in de omgeving verminderde, de ander creeerde pijn uit er niet mogen Zijn! Men gebruikt lijden om de ander uit te buiten. Leer te kijken naar de pijn, leer te kijken naar het lichaam, breek de bruggen die gebouwd zijn, de energie voedt enkel het negatieve en met het breken van de brug kan de energie het negatieve niet meer voeden en stroomt de energie naar het positieve. Pijn verteld ons dat er iets mis is, en als iets mis is dan ontstaan er haperingen en dien je ernaar te kijken, niet vereenzelvigen, want jij bent niet te pijn. Het leven blijft me steeds meer verwonderen, dat in stilte zoveel duidelijk wordt, lessen in heel hoog tempo worden doorzien en ook dat is de brug verwijderen. Voed niet het negatieve, een mens heeft liefde nodig, ieder heeft zijn pijn en ieder dient te leren luisteren en te voelen naar zijn eigen pijn."Lijdt in Stilte".... kom bij jezelf, het is zo gemakkelijk om je lijden te verkondigen, om aandacht te vragen en te ontvangen, maar de omgeving wordt uitgebuit, uitgeput en niet gezien, laat staan gehoord!


 

dinsdag 12 januari 2016

Vervoersmiddel..: al jaren fiets ik op mijn eigen vertrouwde fiets, een fiets is een vervoersmiddel wat staat voor je eigen innerlijk huis. Jouw lichaam is het enigste vervoersmiddel hier op Aarde. Ooit een crossfiets, een mountainbike, een racefiets doet de fiets het nu aan als een stadsfiets, relaxt, rustig. Het heeft zijn ongelukjes wel gehad in de jaren dat ik hem heb, hij genoot ook in zijn goede jaren van een bekendheid als zeer snelle fiets. Zware operaties ondergaan, ja van de berg afrijden in hoge versnelling vraagt ook om ongemak, het frame doormidden en keurig gelast, daarna kreeg het de bijnaam 'slagschip'. Natuurlijk keken we in al die jaren naar een andere fiets, maar geen voldeed aan mijn eisen. Je mocht er niets mee vervoeren, je mocht niet dit en dat en de prijzen stegen. Wow, een prijs van een 2de hands auto voor een fiets die een levensverwachting heeft van nog geen 10 jaar, nou, mij niet gezien. Met moeite konden we een tweede op de kop tikken voor evt. onderdelen. Deze fiets heeft nog dienst gedaan voor de zeer magere ritjes van ons pubertje. Maar de gedachte aan een nieuwe fiets met al die ongemakken en zeker de bekende berg op en af, kreeg ze de oude fiets in bruikleen. Vorige jaar is de fiets helemaal in top vorm gemaakt, hij kan weer wat jaartjes verder, hij mag genieten van de rust. We leven in een wegwerpmaatschappij, sneller, luxer en het voldoet al jaren niet meer aan het beeld van een gewoon vervoersmiddel wat je brengt van a naar b. Het heeft net als al het andere termen gekregen; een racefiets, een mountainbike, een tourfiets, een stadsfiets, een stationfiets.... ach ach als ik er mij een beetje in verdiep dan denk ik, wat hebben we er een zootje van gemaakt. Zoveel, dat we zijn verdwaald in onze eigen snelheid, wetenschap en technologie. Mooiste is, je vervoersmiddel is jouw symbool voor je eigen lichaam hier op Aarde en alle vervoersmiddelen en dingen staan in dienst van de oude Economie. Wordt het geen tijd om er anders naar te kijken? Dat het dienst komt voor de mensen, met de mensen en herstel van onze Aarde!


zaterdag 9 januari 2016

In stilte wordt meer gezegd dan in woorden verteld..: Ik werd wakker geschud, door een persoon die even op me af kwam en ik voelde de energie door onze handen. We hoefde elkaar niets te vertellen, we begrepen elkaar en ik werd wakker van wat mijn blik had gezien de laatste dagen. We zijn zo afhankelijk, we roepen afhankelijkheid op, we zijn niet dankbaar en we denken armoedig, we denken dat we niets bezitten, we voelen ons steeds meer in het nauw gedreven en de haat vlamt op. Onze blikken naar buiten en de ander vallen we aan. Elke leersituatie in ons leven komt terug, we blijven net zolang leren tot we de les begrijpen, tot we het draaien naar het licht. Dankbaar zijn voor wat we hebben, maar ook heel belangrijk in tijden van Duisternis, of het ziekte is of een gebrek aan geld, het zijn periodes, ze komen en ze gaan. Toen ik een jaar of 20 was bezat ik niets, mijn dromen waren opgegaan, ik had geen onderdak en mijn inboedel stond in het buitenland. Daar sta je dan, hoe regel je dat, de meeste vrienden waren vertrokken en toch in alles werd voorzien. Ik had binnen 1 dag een onderdak, ik kreeg voedsel, mijn inboedel kwam naar Nederland en door een ongelukje met de stalling liep ik die winter in mijn zomerkleding en schoenen gewoon door de sneeuw. Ook hier werd voor mij gezorgd, ik kreeg kleding, een eigen plek, van alle kanten kwam hulp om de kamer bewoonbaar te maken. We zien deze kleine geschenken niet in onze emoties van afhankelijkheid naar meer en meer. Toch zijn het waardevolle lessen en als je de geschenkjes ziet en voelt, geef je ze door. Er is genoeg voor ons allemaal, er wordt in alles voorzien. We denken te beperkt, we zijn enorm afhankelijk van anderen maar juist in stilte en de sprong wagen in het diepe, de onzekerheden, leer je zoveel. Wij mensen hebben elkaar zoveel te geven, te delen al is het maar een hand, een knuffel een luisterend oor. Weg van alle media, gewoon in het nu zijn, tussen en voor de mensen, want we zijn allen mens. Al begin ook ik hieraan wel te twijfelen als ik alles lees en zie en dan sluit ik de gordijntjes, want al die media en al het afhankelijke verwijderd ons van onszelf en van de anderen en dat geeft zoveel gevoelens van eenzaamheid. We hebben meer dan voldoende, in alles wordt voorzien, sta open om het te zien, te voelen, te ontvangen en geven en delen!

 

vrijdag 8 januari 2016

Tijd...; we leven in een tijd dat alles snel gaat, een tijd van moeten, willen en snel, snel. Tijd, bestaat er een tijd of is tijd niet meer dan ons denken. Het heeft ons veel tijd bespaart door de snelle uitvindingen van de wetenschap maar het heeft ons nog minder tijd gegeven; we willen meer en meer en resultaat. Het is niets meer dan verlangen en dan rijst de vraag; 'maar hoe gaat het eruit zien in de toekomst?" Tijd is een product van ons denken en het maakt het minder gemakkelijk om plaatst te maken voor zelfbewustzijn. Er gebeurd zoveel in zo'n korte tijd maar wie kijkt naar de natuur; de natuur kent geen tijd, wel seizoenen. Maakt zich niet druk over groei in een korte tijd naar de dood. De natuur denkt niet eens na over de dood, een boom denkt niet na over snelle groei in een korte tijd, alleen de mens denkt daar over na, alleen de mens grijpt in om een bv. fruitboom sneller te laten groeien met meer vruchten... en dan heeft de mens weer een nieuwe gespreksstof; vreemd he, dat we zo ongezond voedsel tot ons nemen! Wees stil, laat je niet meeslepen door het begrip tijd. Neem de tijd om je te zuiveren, neem de tijd om in het nu te zijn, kijk niet naar de toekomst. Want wie kijkt naar de toekomst, sleept het verleden gewoon met zich mee! Ach, het woordje 'tijd'!



donderdag 7 januari 2016

Energie is een materie die men niet kan verwoorden, het is een samenspel van binnen en buiten. Wetenschap en her_inneren, het is allemaal 1 geheel. Teveel zijn we op buiten gericht, niet in onszelf. Als een spanningnet overbelast is veroorzaakt het kortsluiting, is ons denken overbelast veroorzaakt het stress, burn_outs maar ook een vorm van herhalen van het verleden door afgesneden te zijn van ons innerlijk leven. Te veel gericht op uiterlijk leven, geleefd te worden door de buitenwereld, door de maatschappij. We benutten maar misschien 10% van onze hersenen, de rest wordt bedolven door kennis, woorden, grafieken, statistieken, rapporten... oh man ik wordt nu al duizelig ervan. Energie is razendsnel, het draait ook razendsnel de emoties om in positief. Het wordt niet altijd begrepen omdat we vaak te onrustig zijn, niet stil zijn. Ik keek in een 25 jarige oude spiegel en zo mooi om te Zien, te voelen dat al zit men in zijn hoofd, in zijn emoties, in het verleden, draait men zichzelf weer op slot, de juiste informatie binnenkomt en wordt doorgegeven, niet naar het hoofd, niet het Ego, want die vinden altijd wel een excuus, een verweer, een redenatie maar in het *hart* van onbewust naar bewust. 
Wij mensen gebruiken te weinig van onze hersenen, we zijn beperkt, zien en handelen beperkt en handelen vaak uit het verleden of wandelen met gemak naar de toekomst... maar zo werkt energie niet, het is een samenspel van wetenschap en her_inneren. Herinneren van opgedane ervaringen en toepassen in je leven! In alle nare situaties, beerputten die los gaan zit een diamant verstopt, een waarheid en die waarheid behoort jou toe, hij zit in jou verborgen!


woensdag 6 januari 2016


Mensen geloven eerder in de leugen dan te zoeken naar de waarheid. Leugens zijn makkelijk, leugens bedenkt men zelf, de waarheid is er! Leugens is bergafwaarts, makkelijk, bekend ellendig, maar dat zijn we gewend. De waarheid is bergopwaarts, je moet er wat voor doen, het kan gevaarlijk zijn en onbekend, maar eenmaal een top bereikt, voel je je licht, je voelt je goed en als je naar beneden kijkt; ach wat een armzalig gekronkel in de rondte... wees nu maar stil!


dinsdag 5 januari 2016

In de puinhopen van het Leven kan men graven in het verleden, of hopen op een betere toekomst. We willen nogal eens wat vergeten, we vergeten onszelf, we vluchten weg van gevoel. Verwijdering van onszelf en van onze geliefden, al het andere is belangrijker zegt het Ego. We zijn niet ons verleden, noch onze vader, noch onze moeder, we zijn ieder uniek en geliefd om wie we zijn wat we binnen in ons meedragen. Misschien noemt men dat liefde, licht en wordt het aangeraakt,doet het even pijn maar zo mooi, zo vol liefde en licht er vrij komt!



maandag 4 januari 2016

Geluk of waarheid...: Veel mensen zijn op zoek naar geluk. Geluk is dat aan al jouw verlangens worden voldaan, alle wensen worden vervuld en sta je uiteindelijk weer met een gevoel van ongelukkig zijn. Waarheid is een zoektocht naar binnen, de waarheid vinden. De waarheid van het Leven! De feestdagen waren voor mij een beeld van Duister en Licht en die kleine Lichtpuntjes geven mij Kracht dat Liefde, oprechte liefde het enigste medicijn is. Misschien ben ik in andermans ogen niet te lief, lief zijn is gedwee mee lopen met de massa, goed zijn voor de ander, of de ander zo goed is voor jou, doet er niet aan toe. Mensen houden in het algemeen niet van mensen die spreken of handelen uit het Hart. Je komt er te dichtbij, en dichtbij is beangstigend, men zoekt liever hun toevlucht in het steeds grotere aanbod van verleners die als ware niet door de ander heen kijken, gewoon omdat het de moed ontbreekt om naar zichzelf te kijken. Ik heb altijd, bewust of onbewust gekozen voor het pad van de Waarheid! Maar het pad vraagt uitdagingen ... bekende uitdagingen, want er wordt elke x weer opnieuw van je gevraagd de vele triggers in hoog tempo en ik heb er geen antwoord op, ik laat het los!



zondag 3 januari 2016

Hoogte en lage...; we hebben onze huizen gebouwd zonder fundering, velen leven alsof ze in luchtkastelen wonen, huizen gebouwd op bruggen boven een rivier. Rivier is stromend en nimmer hetzelfde water. De illusies spatten uiteen, onze huizen vallen letterlijk in water en het lost op. Hoe hoger je staat, hoe meer je ziet, hoe lager je staat, je blik is beperkt, je ziet maar een klein gedeelte en de rest wordt uit het zicht ontnomen. Hoe lager in energie, hoe beperkter je bent. Hoe hoger in energie, hoe meer je *Ziet*. In alles komt de eenvoud terug, alles is terug te voeren naar de symbolieken in de Natuur. Vandaag zei ik; 'nog even en dan kunnen wij ook in de rij staan.' Het antwoord dat ik kreeg was; 'nee, daar komen wij niet voor in aanmerking." Ja, die was heel heel herkenbaar, we komen nergens voor in aanmerking, altijd vielen we tussen wal en schip en altijd als we de periode hadden doorstaan, konden anderen er veelvuldig gebruik van maken. Nu kermt de bevolking erop los, in de veronderstelling dat ze er recht op hebben, dat het altijd zo is geweest. Nee, we hebben er een potje van gemaakt, we werden in hoog tempo blind en doof en stom. Toch bleef mijn vraag me de hele dag bij, want ergens, diep van binnen, *weet* ik dat ik Schoolgeld heb betaald voor het verhogen van Energie!


 

zaterdag 2 januari 2016


Iemand zei altijd tegen mij; de muziek moet je raken, diep van binnen." Ohhhh... wat een medicijn, muziek, de muziek komt weer binnen, trilt me als ware weer helemaal in mijn eigen Zijn. De oude lp's... wow... wat een herinneringen, elk krasje, elk piepje en laatste nummer, feilloos wordt het herinnert. Dat geheugen werkt dus heel goed en voor ons allen; de sleutels dragen we bij ons, we hebben ze ontvangen in het verleden, ze passen op je Hart en niet je Ego, niet je kennis, want die gaat mee met elk woord wat wordt geschreven, wordt verteld, wordt geleerd! Gebruik je sleutels om deuren te openen, zo simpel is het Leven, zo ingewikkeld maken we het zelf!