woensdag 30 maart 2016

Symboliek...: leer de taal  van de symboliek te her_kennen, wie de symboliek herkent, herkent de taal van het leven en Jezus, God, Krishna, Moslim vallen weg. Alle geschriften zijn geschreven in simpele symboliek taal het is aan de religies, de politiek dat woorden zijn verdraait om mensen onwetend en onderdrukt te houden. We lopen vast in de vele woorden, kennis. We raken verward,we begrijpen de woorden niet eens, laat staan staan onszelf. Elk woord grijpen we al aan vast, het stijgt naar ons hoofd en wanhopig zoeken we al weer naar een nieuwe verlosser in deze krankzinnige wereld. Elke situatie, dier, een gevoel verteld ons een waarheid, geeft ons helderheid, blijven we meer bij onszelf en alles daarbuiten valt weg, zonder aandacht, zonder voeding kan het niet langer groeien en woekeren. De taal van oorsprong, diep in onszelf verborgen, het is zo simpel... de lucht klaart gelijk op en woorden worden niet langer verspilt.



dinsdag 29 maart 2016

Ont_spanning...: ha fijn, ik zet gewoon door maar ergens begin ik al spijt te krijgen. Links, rechts, ik hoor alleen maar ziekte termen en medicijnen. De namen kan ik niet eens uitspreken, laat staan onthouden. De pijn bommetjes gingen door mijn lichaam en inwendig zat ik te mopperen op mijn spiegeltje. In alle goedheid ben ik zelf de klos, maar binnen een week zal ik muziek hebben. Een gesprek komt op gang, ja, wat een ellende, wat een eenzaamheid en vooral het aantrekken van al het leed m.n in de zorg. Als je even doorvraagt, dan ontvang je klare taal, zonder oordeel. Ontspanning, met voldoening pak ik de huishoudelijke klusjes maar aan bij thuiskomst. Geeft me meer ontspanning dan al die wartaal in de buitenwereld die ik niet begrijp, wel kan voelen! Onze moedertaal is toch Nederlands of is dat veranderd in medische google specialisten taal?


 

maandag 28 maart 2016

Wensen...: hij had een wens, ouderwets gebakken aardappels. We spreken af dat ik de aardappelen zou bakken. 150 km heen en 150 km terug met een mand vol eten en de pan. We hadden ook gezien, hoe graag hij het ook wilde om ons te plezieren, het ging niet meer. Zij, in rolstoel in de keuken gezet zodat ze mee kon genieten en proeven van de bereiding van de maaltijd. Stil en met tranen in de ogen keek ze toe. Koffie met slagroom en een tweede kopje volgde, het smaakte zo lekker. Oude foto's bekijken, bij sommige had ik alsof de tijd helemaal niet had stilgestaan, bij andere een diepe herkenning. De tafel gedekt compleet met paas servetten en als we allemaal zitten te eten komt de verzorgster binnen en loopt op me af; 'ik ben de contact persoon." Ze was al verbaasd dat we met zijn allen zaten te eten. We reageren helemaal niet op het woord contactpersoon, iedereen is met de aandacht bij de maaltijd. Pilletjes worden neergelegd en ook genegeerd. In wat voor maatschappij zijn we toch terecht gekomen? Pil hier, pil daar. Wensen zijn vervuld, zo eenvoudig , liefde stroomde, het geeft rust, het geeft vertrouwen, de afstand is groot maar geen belemmering. We zijn verbonden! En dan de thuiskomst, het 1ste wat we hoorde was; Waar is de taart? en het tweede, tja bombarie om de verdwenen slagroom. Welkom thuis ma en ook haar wensen worden echt wel vervuld!


 

zaterdag 26 maart 2016

Van donker naar licht, van oud naar nieuw...; deze dagen voelt aan als diepgaande zuivering van binnenuit. Een groeispurt die gepaard gaat met pijnen, een geboorte van iets nieuws. Door een smal kanaal wurmen naar het Licht. Mijn lichaam zuivert, gepaard met pijnen al geruime tijd. Ik accepteer, maar het mag minder, maar de groei zet door. Deze paasdagen zal ik de maaltijd bereiden, delen en afscheid nemen... een proces doorlopen en getransformeerd! Ik wens iedereen een liefdevol Paasweekend, deel en geef zonder verwachtingen. In liefde. Een een nieuwe tijd breekt aan, het oude verdwijnt. Voor wie vasthoudt met klappen maar in stilte vinden de mooiste transformaties plaats. 



donderdag 24 maart 2016

Definitief...: het loopt op een einde, het heeft geen zin meer om ertegenin te gaan. Een woord en je verzeild in een discussie. Een woord en ze lachen je uit. De woorden die je hoort zijn te krom voor woorden. Agressie, vasthouden en vooral eigenbelang en macht. Als alles goed gaat, is er niets aan de hand, komt het dichterbij dan heeft men een mening erover en is het Raak, dan is het explosie en vingers wijzen naar de ander. Men wil niet horen, men wil niet voelen, men maakt dezelfde misstappen en blijft veilig in de comfortzone. Het raakte me, dit is niet menselijk meer, dit is de ander pijn blijven doen, van de ander blijven lenen en ik keer naar binnen. Het is definitief, tranen beginnen te stromen, van onbestemd naar definitief. Het wachten is enkel nog hoelang? Ik had niet verwacht dat ik dit zou meemaken, dat het leven zoals we zijn opgegroeid definitief getransformeerd is. Maar innerlijk voel ik de pijn, hadden we maar nog even kunnen genieten?
Kijk naar jezelf, kijk naar de ander. Voel jezelf en voel de ander. Doet men het werkelijk met opzet of zit men gevangen in zichzelf? De Vader, De Moeder, De Zoon en de Heilige Geest, niets staat los van elkaar!



woensdag 23 maart 2016

Raken...: Laat je raken in je gevoel, er is niets mis mee met voelen wel mis met de zogenaamde hulpverlening die voelen voedt tot in de eeuwigheid, en dat is slopend proces. Vandaag had een vriendin van mij definitief haar huis verkocht. We kennen elkaar nu al heel wat jaartjes en hebben samen het pad gelopen. Nu kunnen we erom lachen, maar op een avond zaten we naast elkaar in een sekte_achtige spirituele beweging en werd ze hard aangevallen door alle personen. Ik keek vooruit, dit had niets te maken met spiritualiteit maar met het vormen van het zoveelste sekte achtige beweging. Tranen stonden in haar ogen en ze vroeg aan wat ik er van vond. Heel droog had ik geantwoord dat ze niet geaard was en die kwam binnen. Het had haar niet losgelaten en wat was ze kwaad. Laat je raken, maak de wond open. 
Maar nu stond het huis centraal, een weerstand, een denken, een vechten... die hardnekkige oude vastgeroeste stukjes ergens daarbinnen. En zo mooi, eenmaal geraakt kwam de verkoop van haar huis in een stroomversnelling, de makelaar kan er nog steeds niet bij, gelukkige nieuwe eigenaars en mijn vriendin, definitief een nieuw leven.
Enkel door raken ontstaat een opening, leren we zien, nog beter inzien en veranderd de wereld om je heen. Het beeld wordt duidelijker, je voelt meer, je ziet meer, je luistert vanuit je Hart, dat levende pompende orgaan in het lichaam. Je lichaam geeft de signalen, je hersenen pikken de signalen op, helaas onze hersenen kunnen nog niet eens meer voor een volle procent werken door de enorme overbelasting van de vele kennis, de woorden. Er ontstaat een onbalans, woorden worden misvormd. De waarheid kan niemand jou leren, kennis wel, maar kennis is prut, waarheid is waarheid! Laat je raken, maak open die schil... en voel!


 
beperkingen... we worden beladen met beperkingen. Klaargestoomd voor de volgende groep beperkingen. Als men mij het goede nieuws vertel, dan antwoord ik; ik hoop dat de EU, de politiek, de grote geestelijke heiligen met Beperkingen definitief gevallen zijn! Spring in het diepe, laat je niet beperken door de macht, laat je niet langer beperken door de geestelijken, een geloof en ook het spirituele. In mijn ogen is de mens van binnen uniek en heeft onbeperkte mogelijkheden!



maandag 21 maart 2016

Ontwricht...; de Aarde is ontwricht, de samenleving is ontwricht, relaties ontwricht, de mens is ontwricht. Pijnen, diep weggestopte emoties vinden hun weg naar buiten. Het lichaam laat los zonder angst, zonder vluchten in medicatie. Emoties die nog even worden gespiegeld en gelijk worden getransformeerd, wat een diep respect voel ik voor het wonder Leven. Maar kijk ik om me heen, de spirituele, de hulpverlening, de onwetende zoeken hun vlucht in de ibrofen en paracetamol, niet voorgelicht worden dat juist deze medicijnen een kortsluiting maken in de bovenkamer en voor een moment worden verdoofd. Ontwricht, kunnen we nog helder denken? We maken ons druk om de zorg, om armoede, om dit en dat maar maken we ons druk om de oorlogindustrie, betaald door onze centen? Oorlogen die al jaren aan de gang zijn, vooral in Azie.Waar onschuldigen mensen worden gedood en de daders vrijuit gaan. Geld wat besteed had kunnen worden aan armoede, scholing en hygiene van vele mensen en kinderen. De massale kap van onze regenwouden, enkel voor papier, voor kranten en tijdschriften waar mensen met macht op kicken om hun foto daarin te laten zien. De Aarde ontwricht, bomen worden gekapt, de aarde wordt ontwricht, de wortels verdwenen, geen enkele houvast meer daar onder de grond. De mens verliest zijn zekerheden, geen enkele houvast meer aan buiten. Men is niet meer dan een nummer in de samenleving en heb je je dienst gedaan dan heb je letterlijk en figuurlijk afgedaan. De vele beloningen van weleer om je afhankelijk te maken, slapend te houden ontvang je niet meer. Je wordt gedwongen los te laten, je zekerheden, je huis, je kennis en iets wakker te zijn, waar vindt je hulp in deze ontwrichte samenleving waar liefde ontbreekt, waar een nummer Telt?


Jacky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

zondag 20 maart 2016

Bedelaarnap...; monniken gaan met de bedelnap langs de deuren voor hun maal. Nu gaan velen met de bedelnap rond. Op straat hoor je iemand vertellen dat hij met eieren langs de deuren is gegaan, geld bedelen voor de sportclubs. Ja, grote sportclubs ontvangen subsidies en de de kleineren mogen bedelen langs de deuren. In de supermarkt bespringen ze je of je lid wil worden of een bijdrage wilt geven aan de geneeskunde. Ik wil helemaal geen geld geven, ik vindt het al erg genoeg dat mensen onwetend worden gehouden, dat mensen hun energie/ geld af moeten geven om zogenaamd beter te worden. We worden overspoeld door zogenaamde verlichte mensen, zij weten en trekken ook mensen aan. De groep mensen die ontwaakt wordt groter, ze worden allen geraakt, ze raken verdwaald in het grote aanbod van hulp die meer is gericht op kennis en geld verdienen dan op meditatie, individu en leren onafhankelijk zijn. De bedelnap gaat rond en voor je het weet begint men een discussie, gaat men bewijzen en je begint te twijfelen, ze trekken je over de streep. Men kijkt niet naar de mens, men kijkt naar geld, naar verdienen en niet de ellende die steeds groter wordt. Maar in het gewone leven, zonder de bemoeienissen van buitenaf vinden mooie verlichtingen plaats, zonder woorden, in liefde en wordt er gedeeld, er wordt gegeven er wordt niet gekeken naar of iemand goed is, de nodige mensen kent, de nodige papieren heeft. Daar is geen bedelaarnap te vinden, daar helpen mensen elkaar! Stop met bedelen... want in onwetendheid zijn we allen verantwoordelijk voor het in stand houden van de enorme ellende, pijn, eenzaamheid onder velen!


 

zaterdag 19 maart 2016

Het jurkje...: een mooi jurkje, voor nette gelegenheden en hij stond echt mooi. Nu heb ik jaren niet echt om kleding gegeven. Het was een prutje bij elkaar en vindingrijk als ik ben, zag het er allemaal netjes uit. Oke, ik ben iemand van swabber de swabber maar de laatste tijd gebeurde er toch wel heel veel. Loslaten en gelijk weer ingevuld. In gedachten had ik belangrijke dingen laten liggen en nu lijkt het alsof mijn wensen zomaar worden vervuld, het komt op mijn pad, ik wordt ernaar toe getrokken. Het jurkje, onwennig en er nog onderuit proberen te komen, schiet de verkoopster in de lach en trekt me over de drempel, het jurkje gaat mee naar huis. Met een glimlach denk ik waar ik het jurkje zal aantrekken, want een overnachting met diner, wow is een nieuwe uitdaging. Ik begin beter voor mezelf te zorgen, ondanks de zuiveringen van mijn lichaam, begin ik steeds meer mezelf te zien! Er is nog een wens, we hebben ooit, mijn dochter en ik een lijstje opgesteld en gisterenavond, heel spontaan kwam zij met een prachtig idee. We hebben zoveel bereikt, zoveel om trots op zijn, we hebben er hard voor gewerkt. We hebben veel losgelaten en achtergelaten. Maar dat laatste op ons lijstje zullen we ook vervullen. Overvloed, een ander leven, een leven van binnen naar buiten. In het leven staan wie we zijn, wat we voelen, wat we uitdragen in liefde en licht. Het jurkje zal ik niet in de kast hangen voor, je weet maar nooit, ik houd het voor netjes. Nee, ik zal het dragen, een nieuw leven! (ik doe geen afstand van mijn swabber swabber kleding, want ik draag dat hoe ik me voel op dat moment!)
 

vrijdag 18 maart 2016

Zuiveren...: het lichaam gaat door met zuiveren, al die oude prut, herinneringen, pijnen komen het lichaam uit. Vanochtend wakker geworden met een fikse ontsteking, nou fantastisch tot me te binnen schoot dat er een afspraak stond voor het luchtfiltersysteem en gelijk schoot me te midden, het oude  bekende verontreinigen waar ik tegen op moest vechten en iedereen afdeed als 'het zit tussen je oren'. De laatste restjes zijn het zwaarst en de afspraak werd van de ochtend naar laat in de middag geplaatst. En ja hoor, wetenschappelijk, kennis en totaal geen oor voor gevoel, realiteit en als ik hem later vertel dat de motor eindelijk weer hoorbaar is in de keuken, kijkt hij me verdwaast aan. We denken teveel, we handelen uit kennis, we denken het te weten. We lezen en langzaam denken we dat we de verlichting hebben bereikt. We hebben het niet de gaten, maar als er een probleem is, leen je niet van buiten, de oplossing voor het probleem zit in onszelf en niet bij anderen. Zuiveren, een folder valt open en ik zie het hotel waar mijn partner zijn oog op had laten vallen. Een hele mooie aanbieding, met diner en midden in het centrum. Toeval bestaat niet, het is ons gegund, die paar dagen waar we nu al zo naar uit kijken. Zuiveren, het oude laat los, en wordt gelijk weer opgevuld met het nieuwe. Blijft een bijzonder proces... en voelen, dat hoort er bij!


 

donderdag 17 maart 2016

We zijn het gewend, we doen het ieder voor zich alleen. We roeien met de riemen die we hebben en raken gewend aan het ritueel, de dagelijkse beslommeringen, de sleur, het ritme. We zijn het gewend, we doen het alleen, we houden onze mond, we slikken onze gevoelens in en braaf doen we wat deze maatschappij ons opdraagt. Tot het moment, dat iemand zijn mond opentrekt, zijn Hart laat spreken, zijn tranen vloeien en ook een lach, die is belangrijk vooral in de tijd van machteloosheid. Het dringt nog na, daar diep in mij, zoveel pijn, de schreeuw om help mij. Bevangen door angst, omringt door machteloosheid en dan die ene stem die wakker schud in Liefde. 

We zijn niet alleen, we zijn eenzaam doordat we altijd naar buiten waren gericht; doe dit, doe zus, mag niet maar in ons zit een Hart, gevoel, leven. Wat doen we elkaar een geweld aan, zoveel leed, zoveel pijn "mens, hou je snater, slik je tranen in". Emoties mogen stromen, voed ze niet negatief, laat ze stromen ook bij de ander. Accepteer... en dan zeg ik; wie niet begrijpt, die houdt zijn snater. Wie begrijpt, die spreekt vanuit zijn gevoel!

dinsdag 15 maart 2016

Begrijpen...: begrijp jij het nog? Men wordt geleerd de taal te begrijpen, maar begrijpen in de praktijk is een groot niet begrijpen. Men zoekt en grijpt elke houvast en verliest zichzelf in de storm. Geen aarding en het hoofd is een overvol vuilnisvat, maar begrijpen, ach ja... men begrijpt de taal, men begrijpt het bekende, het oppervlakkige. Men spuugt de gal en ontevredenheid uit over al wat mis is in de buitenwereld. Men zoekt het daarboven... engeltjes zonder aarding zijn bengeltjes en gaan vrij hun gang, daar vraagt men toch zelf om in hun niet begrijpen? Laat de kennis los, ontdoe je van al die fratsen. De wereld vergaat niet, het enige dat vergaat is al het wegbranden van al die vergaarde prut daarboven in ons brein. Daar buiten hoef je niet te begrijpen, het gaat erom dat je weer leert dat je je eigen taal weer begrijpt! 



vrijdag 11 maart 2016

Waar ben je boos over? vroeg ze op de man af en ik antwoordde; de zorg, de hele industrie, maatschappij die van geneeskunde naar medicijnkunde is gedraaid. Vrijwel mijn hele leven was de zorg mijn spiegel, ik zag, ik voelde hoe mensen het leven werd afgenomen, de vrijheid om te leven wie ze zijn, nog erger, ik zag hoe het leven was verdwenen en toch kunstmatig in leven werd gehouden. Pijn, verdriet, alleenstaand en blijven hopen op dat ene vonkje wat zou overwaaien en het lichtje in de ander zou ontsteken. Na al die jaren, op een harde manier, ontstak het lichtje. Eindelijk vragen die worden beantwoord, eindelijk een rust. Angst is wat in de ander heerst, schuldgevoel of ze eraan heeft bijgedragen hoe de medische zorg zo uit balans is geraakt, angst voor de dood, angst voor de eenzaamheid. De hele zorg is uit balans, het heeft niets meer te maken met genezen. Genezen is zoiets als de scherven lijmen maar de wond blijft een zwak punt. Healen is wonden helen maar verbazend is dat velen preken over licht maar het zelf niet ervaren hebben, dan spreek je niet over healen, je bent het duister en verspreid leugens. Leugens worden geslikt, gevolgd, wie waarheid is wordt gekruisigd, wordt gestraft. De zorg zal voor nog meer problemen zorgen, de hele branche is opgezet uit verdienen. We staan er niet bij stil, we blijven maar veilig in de comfortzone van het ego, we willen onze zekerheden niet kwijt. Een zekerheid hebben we, het feit dat je nu leeft. Al die verhalen over zorg, het is niet allemaal waar wat je leest, de realiteit is anders en liefde, al doet het ook pijn, maakt wonden open en heelt. Dankbaar ben ik dat ik heb volgehouden om dat wat mij dierbaar is de deur van de kooi te openen... want vrijheid hebben we niet gekend, de medische branche heeft veel schade aangericht aan vele mensenlevens. 




dinsdag 8 maart 2016

Herhaling....; opvallend al die berichten, het verleden herhaald zich x op x. We lezen, praten, maken onze zorgen en bezorgen onszelf een hoge bloeddruk met het inspannen van oud nieuws. We dienen leren #zorg te dragen voor onszelf, niet dat de ander zorg draagt voor ons. We dienen weer naar binnen te keren en niet naar buiten gericht te zijn. Elke vorm van religie, en politiek is een ziekmakende religie, een gestoorde religie, moeten we loslaten. Religie, politiek, het wil maar 1 ding, de ware religie die in ieder mens zit te blijven onderdrukken. De macht te vergroten door angsten te blijven voeden.



zaterdag 5 maart 2016

Harde pantsers...: we dragen harde pantsers om onze angsten te verbergen, onze schuldgevoelens, onze eenzaamheid, verbittering en niet kunnen praten met de woorden vanuit onszelf. We richten schade aan binnen ons, we richten schade aan onze relaties, onze omgeving enkel door de het pantser wat we dragen. Maar wie de moed heeft om met liefde het pantser te doorboren, komt het licht naar binnen... het licht in de ander begint op te laaien. Na jaren van strijden, verbittering, komen de angsten in beweging. Vragen worden gesteld, zo bang voor dat wat komen gaat, zo bang voor het onbekende en ook de enorme last op schouders van zoveel schuldgevoel. Mensen wat doen we elkaar aan. We zijn elkaars spiegels, we hebben de rollen gekozen om elkaar wakker te schudden, niet om elkaar te blijven pijnigen, niet om het leven in lijden te overleven. Een glimlach, glunderende ogen, want in ieder zit de liefde verborgen, de wensen, de verlangens en het besef van gevangen zijn. Omringt worden door mensen uit de zorg, de taal van energie wordt gehoord, rust en acceptatie en elkaar aanvullen. Men spreekt weleens van narcisme, maar achter elke deur gaat wel een vorm van narcisme schuil. Gewond, gekwetst, afgesneden van het leven en leven bevindt zich in jou, niet in je hoofd, maar het lichaam, het hart dat klopt. De laatste dagen gebeurd er veel, terug naar de kern, terug naar de bron. Beeindiging en nieuw. Het maakt dat ik meer ben bij mezelf, mijn energie richt op wat nu belangrijk is om af te ronden. Het is pijnlijk, het is liefdevol, net als bij de geboorte van een kind. Doorbreek de harde pantsers, zie het als een schaal van een ei. Tik het open en het leven komt naar buiten. In alles is eenheid, in alles zijn we verbonden en in alles is een natuurlijk ritme dat wij als mens geen vat op hebben, al denken velen van wel... laat die gedachte maar gauw varen! Het is goed, er is rust na al die jaren en dankbaar dat ik ben doorgegaan, want onrecht is iets wat mensen elkaar zelf aandoen. Het is liefde dat heelt!


 

donderdag 3 maart 2016

Droomwereld...; door onze verlangens creeeren we onze eigen droomwereld, we denken dat alles moet veranderen, we denken dat we al zoveel hebben gedaan om de wereld te veranderen. We denken dat alles goed komt, dat alles weer zo wordt als het was. Wij als mens hebben een enorme verbeeldingskracht en op den duur worden die beelden waarheid in de droom. Ook ik had een droom, ook ik dacht dat ik het had bereikt 1 tree. Helaas ik werd ruw wakker uit mijn droom en werd de diepte ingesmeten. Een wond die ruw werd opengereten, zoveel pijn, zoveel duisternis, mijn eigen droombeeld aan diggelen. Ik zag duidelijk de symboliek van de pijnen, de situaties, de momenten die door me heen gingen. Maar juist dat ik wakker was zag ik wat voor geweldig cadeau ik had gegeven, het diepste waar ik altijd voor ben gegaan werd beantwoord, realiteit, waarheid! Ik moest alleen even wakker worden en zo is het bij alles, we slapen, we creeeren onze eigen droomwereld. We zoeken wat af, overal behalve in onszelf. We trekken aan wat we nodig hebben om te leren, eenmaal de les geleerd, dient de volgende zich wel aan. Maar om waarheid te leren kennen, dien je wakker te worden!