dinsdag 14 juni 2016

Leegte...: ik voel me leeg, waar ik ook kijk, wat ik ook voel het is leeg en wat doe ik, nog meer ruimte maken. Boeken weg en het ruimt op, wat een rust. De volgende kamer is aan de beurt, nog meer boeken. Het voelt onrustig, ik wordt er naar van. Ja, nee en hoppa resoluut de doos in, ruimte maken het is allemaal verleden tijd! Ik kom foto's tegen en raar ik zie nergens foto"s waar ik op sta met mijn vader of moeder. 1 foto raakt me, de enigste foto dat mijn moeder en ik samen 3 dagen weg zijn geweest. Ik kom foto's tegen van mijn broer en foto's van mijn gezin. Mijn dochter staat niet alleen, een vader of de moeder of het zoveelste dier wat ze waar ze weer mee thuis kwam. In de leegte is ook voelen, een diep voelen wat pijn doet maar net als bij de boeken, een diep inademen en uitademen, kom op jongens het verleden is er niet, je mag voelen maar haal jezelf en anderen niet neer en dan is er weer Ruimte, Licht, Lucht...



zaterdag 11 juni 2016

De mens laat zich Lijden door het denken...: Met de banden opgepompt maak ik een fietstocht met de fiets. Onverwachts stromen er tranen over mijn wangen, tranen van dankbaarheid omdat ik bewust werd hoeveel vrijheid ik in de jaren al had gewonnen. Ik hoef me geen zorgen te maken over mijn fiets dat de reparatie aan een elektrische motor te duur uitvalt, ik hoef me geen zorgen te maken over scheidingen omdat we altijd voor een bepaalde vrijheid hebben gekozen en de belangrijkste regel hanteren; overal waar je naam voor staat, ben je zelf verantwoordelijk. Ik hoef me niet zorgen te maken over wat ik moet laten, omdat ik het niet eens ken en wat je niet kent, hoef je ook niet te missen. Het is ons geleerd onverantwoordelijk te zijn en met onverantwoordelijkheid komt ook een vorm van egoisme, van luiheid. We zien niet alles, wat we niet zien vullen we zelf in zonder het te ervaren. Dankbaarheid dat ik me bewust werd dat vrijheid van binnen zit. Dat de waas die er nog voor zat, optrok. Het verleden is niets meer dan verhalen die worden gevoed in het heden, doorgegeven worden van generatie op generatie en eigenlijk er is niets, helemaal niets. En als ik later moet wachten en een tijdschrift wil kopen om de tijd te doden. Laat maar, zelfs tijdschriften schreeuwen moord en brand wat ik wel en niet moet doen. Laat je niet lijden door het denken, in elke duisternis zit licht verborgen. Zonder licht is er geen duisternis. En wie mij verteld hoe ik moet ademen, ik pak de fiets of maak een wandeling en mijn ademhaling zal natuurlijk diep doorademen en uitademen....

 

vrijdag 10 juni 2016

Ambtelijk apparaat...: Niet mijn hobby maar mijn ID kaart moest er nu toch echt komen. Welkom in het gemeentehuis, bij binnenkomst een klap in mijn gezicht van de warmte, hoe zit dat nu met duurzaamheid, klimaat regelaar en al die foefjes meer, niet daar. Geen idee wat ik moest doen, netjes vragen, dat ging perfect. Hoppa, de balie, dat ging minder, maar ik was al voorbereid en mijn pasfoto straalde dat dan ook uit. Ambtenaren hebben totaal geen benul van waar ze nu echt op moeten letten met alle nadelige gevolgen voor hen die er maar moeten voor zorgen dat het naar wensen wordt verwerkt. Tja, gevalletje verantwoordelijkheid afschuiven dus. Volgende stap, wachten, maar goed dat ik de bril bij me had anders had ik er waarschijnlijk nu nog gezeten, uitleg krijg je niet, je wordt geacht, hoe kan het anders, je bonnetje maar te lezen. Gevalletje verantwoordelijkheid afschuiven nr. ??? Een jonge vrouw gaat naast me zitten, een verhaal over ziekten en blabla en bij een volgende label ziekte zegt ze; "het zegt u waarschijnlijk niets".  Nee, ik hoorde wel aan dat alles wat haar aangepraat werd en als ze daar mee door gaat met nog geen 10 jr. in een rolstoel zou zitten. Waar zijn we mee bezig in dit land. nr. 18, ik ben aan de beurt en mevrouw met haar keurige stem en papiertje dat ik binnen de lijntjes moet schrijven, Zucht, gelukkig ze had er nog meer. Maar ze wees me er gelijk op dat mijn kaart verlopen was. Tja, kost geld he, antwoord ik en ze gaat weer verder ik hoorde opvallend vaak het zinnetje 'het kan nog weleens mis gaan' op mijn vraag of ik een bewijs meekreeg dat ik mijn ID kaart aangevraagd heb maar nu geen meer had, kreeg ik een heel betoog, maar geen antwoord. De hele boel ontregelde en mevrouw was nog niet klaar, nee, ze hadden maar 1 printer, dat was vanwege de bezuinigen anders moest de burger meer belasting betalen. Ik keek haar aan, 1 printer en wij moeten nog steeds dat enorme geldverslindende gemeentehuis betalen. Ze zijn echt niet goed wijs. Eindelijk ben ik klaar, en wat ontvang ik, een bewijs van dat ik mijn ID kaart heb aangevraagd. Wie kan dit nog allemaal volgen?In ieder geval  kan dit nog weleens de laatste ID kaart zijn, het is nogal geen bedrag incl. pasfoto, je spekt alleen maar de kas ermee. Over 10 jaar bestaan er misschien wel helemaal geen grenzen meer, 1 land, 1 nationaliteit.
 Opgelucht verlaat ik het gemeente huis en besluit om lekker met mijn kereltje een terrasje te pakken in zijn lunchpauze, wat een vrijheid!



donderdag 9 juni 2016

Doorgang...: Verleden, nu, toekomst, er is geen brug tussen verleden en toekomst. Verleden is geweest en de toekomst is er nog niet, het is geen springplank om over het moment te springen. Het nu is een doorgang, een transformator waar verleden en toekomst elkaar treffen en getransformeerd worden. Het verleden kan niet mee naar de toekomst en de toekomst kunnen we niet blijven voorspellen, blijft over het nu, het moment, een doorgang, er is ook geen nu. Er is niets en in dat niets ligt alles. Elke dag hebben we momenten, ontmoetingen, delingen... licht wordt geschenen op diep verborgen stukken. Maskers die we dragen, leugens die we voeden. De aanraking met licht doet pijn, denk maar aan de uitspraak; 'het licht doet pijn aan de ogen.' Pijn is raken, het licht toelaten en de duisternis verdwijnt... volgend moment is aangebroken, het verleden is er niet, de toekomst ook niet, het nu ook niet. Leven is stromen, niets blijft hetzelfde, niets is voorspelbaar. Leven is, ja wat, leven is een heelheid!



woensdag 8 juni 2016

Mantel zorg....: wie heeft dat woord uitgevonden. Mooie verhalen door ambtelijk apparaat uitgedraaid. Praktijk ontbreekt, een mantel om de buitenkant te verfraaien, om mensen zoet te houden, om ze op te laten draaien voor liefdadigheid. De dood komt altijd onverwacht, al voel je het aan, je weet en op het moment dat je het weet , weet je het niet meer. Overal die termen, zonder inhoud, zonder liefde en zonder begrijpen. We mogen geen inbreuk maken op andermans leven,  we kunnen alleen maar er Zijn en door te zijn wordt er op natuurlijke manier gehandeld. Energie blijft stromen, emoties worden niet langer negatief gevoed. Als iemand sterft, blijven anderen achter en velen zijn niet bewust van de enorme eenzaamheid die onbewust erin is geslopen door het zogenaamde label 'mantelzorg'. We worden steeds meer een machine, we worden gevoed door een systeem, we eten ongezond en we blijven als een machine braaf functioneren. Een machine moet onderhouden worden, eens in de zoveel tijd begint het te haperen tot de machine stopt. Ingehouden emoties vinden blazen hun stoom af, ontploffingen hier en daar. Een verstoorde machine, een verstoorde maatschappij en in stilte vraag ik; stop met al die labels, al die woorden die onze maatschappij beheersen. Zonder woorden wordt meer verteld, gehandeld en meer licht verspreid!