zondag 31 juli 2016

Verandering.... bij heftige situaties komen veel emoties los waar men niet naar luistert en wie niet luistert gaat voorbij aan het kennen van de ander, je kent jezelf niet. Het hele Huis wordt op zijn kop gezet, een wervelwind waait erdoor heen en zo makkelijk hoe mensen de diepte omzeilen en dat de ander niet wordt gezien. Diepe wonden overgedragen op de ander en als het een kind betreft, och al die mooie woorden en zo gemakzuchtig hoe het aan de kant wordt geschoven. Leed, lijden is gespreksstof maar dat emoties dieper liggen en mogen worden uitgesproken is taboe. Het verleden heeft je gevormd wie je nu bent, als je de ander niet kent, als je verdriet hebt geleden omdat ze er niet voor je waren ga niet naar beneden in lage energie. Wat je denkt te hebben gemist omdat onze maatschappij daar zo op heeft gehamerd, zet het terzijde, want elke leegte wordt ingevuld, er zijn altijd mensen aan je zij, engeltjes op je schouders. Het verleden is er niet om te blijven herhalen, maar ook niet om in te slikken, spreek het uit. We kennen de ander niet, we hoeven niet mee te gaan in het lijden van de ander. Het vreet energie, het zet je hele huishouding op zijn kop. Rechtvaardigheid, want niemand is goed of fout, in alles zit een les maar vooral dat een Kind niet wordt gezien, heeft me geraakt vandaag. Hoe vaak zien we onze kinderen niet omdat we zo druk bezig zijn met ons eigen terwijl juist zij ons op onze diepe wonden spiegelen om definitief te worden opgelost. 


donderdag 28 juli 2016

Kip zonder kop...: er komt geen woord meer uit, en juist als ik zwijg begint de ander naar zichzelf te kijken en te luisteren. Moe, moe van al het vechten, de hoge inzet, loslaten van diep, diepe oude angsten. Moe aan de ogen, ik weet niet eens meer wat ik allemaal zie, alsof het beeld, ach laat ook maar.... men komt er zelf wel achter. Beloningen, inzet wordt beloont, verwachtingen losgelaten, in de realiteit gebeurd meer goeds dan men ons doet geloven. Dan de laatste patient, verward, mag niet drinken en ik zeg niets. De verpleegkundige komt eraan en ik vraag waarom hij geen vocht mag hebben met zo'n brandende huid. Een gesprek komt op gang, mijn 2 kerels antwoorden gelijk 'dat heb jij ook gezegd'. De verpleegkundige vindt het een boeiend onderwerp en ik denk pfffff... wil naar huis. "Je drinkt je vocht, je beweegt en je neemt weer verantwoordelijkheid" Hij komt weer bij, afspraak staat en aan het eind van de dag toch beloont al of niet bewust, we moeten het samen doen, ieder heeft zijn eigen ervaring, kennis en waarheid. Ziekte zit in de mens, zijn overtuigingen, zijn blokkades. We dienen dieper te gaan en niet aan het oppervlakte ronddrijven. We hoeven niet alles te volgen, al die regels, wetten, protocollen en onwetendheid drijven ons steeds meer in gevang. Iets is in beweging van binnenuit, maakt niet uit dat ik na al die maanden naar een adempauze verlang. Ohhhhhh heb ik zowaar verlangens!



woensdag 20 juli 2016

Droog_koken...: exceem staat voor droogkoken en opvallend genoeg weet vrijwel niemand de oorzaak of de behandeling. Men smeert er naar hartelus hormoonzalf op om te onderdrukken, weg is weg en het gejammer en geklaag houdt wel op. Exceem heeft te maken met droogkoken van het systeem, lichamelijk en geestelijk. Emoties vinden hun uitweg naar buiten en onze medische zorg doet niets anders dan onderdrukken. Exceem behandel je met veel vocht, goed water en voeding die van binnenuit reinigen en herstellen. Exceem behandel het Ego grote weerstand biedt, elke x dien je door weerstanden heen te gaan. Je emoties te reinigen, je emoties tot je laten, de shit onder ogen zien, het hoort allemaal bij het helingsproces exceem. Sla je die stappen over blijft het als een virus in ernstiger mate terugkomen. Ontstekingen, vervuiling van lucht, water en negatieve emoties, de huid absorbeert en gaat letterlijk branden van kortsluiting. Vervuilde werkplekken, slecht geventileerde ruimtes, negatieve en angstige energieen en alles draait om vasthouden aan onze angsten. Grote weerstanden op angsten; wat als dit, wat als dat, het niet voldoende luisteren naar je eigen systeem, je lichaam, je eigen waarheid. Grote zuiveringen, laat het toe, laat het naar buiten stromen, verberg je niet langer achter een masker. De binnenkant is belangrijker en alle pilletjes, prietpraat en zogenaamde genezers, het is zijn illusies. 
Wij zijn in het bezit van hulpmiddelen, of het nu medicatie of supplementen zijn, een behandeling of een soort sessie, het zijn hulpmiddelen die je worden aangereikt om er iets mee te doen maar niet om je afhankelijk te maken en je verantwoordelijkheid buiten je te leggen!

maandag 18 juli 2016

Vogelvrij of is het aan de goden over gelaten worden. De dag begon met een ontmoeting in het gebouw waar ooit mijn strijd begon om te leven. Niets veranderd, zelfs het behangetje zat nog op de muur. Mevr. de internist had wel heftige zenuwtrekken en totaal geen Oor naar de geestelijke problemen die een ziekte veroorzaakt binnen relaties dus ook werk. Maar goed, de uitslag hebben we gevierd met een saucijzenbroodje van de plaatselijke bakker. Geleerde lessen doorgegeven worden wel degelijk beloont. Volgende stap, een woning, al had ik daar een verkeerd gevoel over. Wees verantwoordelijk, draag zorg voor je eigen leven en toch BAM iets in mij kwam tot leven... wat een poppenkast gebeuren zorg instanties en woningbouwverenigingen, ze snappen hun eigen plaatje niet eens. Geoliede machines die de regels opvolgen en niet door hebben dat iedereen buiten de deur wordt gehouden. Explosie, een zeer oude emotie kwam naar boven, wat een lucht, wat een ruimte. Wees verantwoordelijk voor je eigen leven en als dessert krijgen we gepresenteerd dat er met een rechtzaak wordt gedreigt omdat een ander beslist over andermans tuin. Nou ja  zeg... wees verantwoordelijk voor je eigen leven, niet dat van een ander. Er is al genoeg ellende veroorzaakt door de onrust die in de mens zit, houd je niet bezig met de onrust buiten je, zorg eerst dat je de rust in jezelf vindt. Ziet de wereld er een stuk Lichter uit!



donderdag 7 juli 2016

emotie...: ik verloor mezelf in emotie, meer kon ik even niet dragen. Ondanks mijn woorden, en het los_laten. Ik verloor mezelf in de emotie, mijn Hart scheurde open en de grond begon te beven. Niet de waarheid, vertel ons wat anders. Ik ben niet alleen, ze hebben me nodig en die woorden maakten dat ik begon te handelen. Ik heb de kracht, ik heb de liefde en het vertrouwen. Ik liet los en gaf me over. Overgave, totale overgave, want het is niet mis als dat waar je voor hebt geknokt, al die jaren hebt gegeven om gezamelijk het nieuwe in te gaan wordt geraakt. Niet ik, maar wij worden geraakt. Niet ik, maar wij worden geholpen, we worden bijgestaan. Niet ik en niet wij, reken maar, voelen doet pijn, maar wie niet voelt kan zich niet verbinden, noch met zichzelf, noch met de ander. Emotie lost op, moeheid en dankbaarheid voel ik nu diep van binnen mijn wensen, mijn dromen in beweging komen!



woensdag 6 juli 2016

Ont_stekingen...: vasthouden aan het oude, veiligheid, comfort, moeite met systemen, met gezag en trouw blijven volgen. Het is zo veilig, zo comfortabel maar het lichaam vertoont hardnekkige ontstekingen. Weerstand tegen gezondheid van lichaam en geest, laat ons bij het oude, ons hardnekkige denken, het is zo veilig en bekend. Zoeken naar oorzaken buiten ons, we zijn er maar druk mee. Het denken maakt overuren, we luisteren niet naar onszelf. Ont_stekingen laat alles los, het is niet altijd makkelijk in een maatschappij die aan het verdwijnen is. Hulpeloos, boos, afhankelijk maar in de duisternis is ook het licht te vinden. Het is niet langer ik, ikke, het is wij en gezamelijk groeien we uit tot een kracht die veel groter en voor healing van ons allen en Aarde zorgt.