dinsdag 28 februari 2017

Ons HUIS...: ons huis, zo belangrijk en we voelen ons hier thuis. Meerdere malen ons huis gedwongen te verlaten in hoop op een gelukkig thuis. Ons Huis, in 3 weken tijd vertrokken van een beerput die nu opengaat. Geen cent te maken, berooid, lichamelijk en financieel, alsof het ons niet was gegund. Ik herinner me de Flow waarin alles stroomde. Ik had het huis bezichtigd en in de auto stroomde de tranen van ' wat heb ik nu weer gedaan?' Een huis betrekken met kale vloeren, kale trap en geen raam decoratie. Het berichtje dat gelijktijdig kwam ' we komen je helpen' en de zeer korte tijd van huis ontruimen en verhuizen. Hulp uit onverwachte hoek, tot zelfs het moment dat we de straat uitreden in een nieuwe auto, onze ammoniak auto achtergelaten, op weg naar ons nieuwe Huis. We waren zo blij, zo dankbaar en we genoten van ons huis, onze tuin en ons dorp. Het maakt niet uit hoeveel je bezit, iemand zei tegen mij; ' jouw bezit zit in jouw *Huis* en nu de laatste dag voel ik de geschenken die dit huis ons heeft gebracht. Onze tuin in ere hersteld en voor de zomer aanbreekt, zal ook het terras helemaal naar wens zijn en we zitten al stilletjes te genieten, wie had dat ooit gedacht. Hij voelt zich schuldig, hij had niet geholpen, hij werd tegengehouden... maar kijk, we zijn allen bij elkaar, we hebben een solide huis en de reden waarvoor we hier kwamen, wordt nu zichtbaar. De lessen afgerond, het oude opgelost... wat een energie zit er in dit *Huis* . Het maakt niet uit, wel of geen geld, berooid worden we allemaal als we blindelings ten onder willen gaan. Mijn trap ligt er nog steeds zo bij, mijn muren nog steeds niet geverfd, maar de vloer die blinkt, onze trots... een mooi huis verdient een mooie vloer was zijn eis. Ik sputterde nog tegen, maar inderdaad, de voeten op de grond is belangrijk om niet te zweven. Ons huis, een nieuwe fase gaan we in, we hoeven niet meer te vertrekken, we voelen hier ons thuis. Het maakt niet uit hoeveel je aan bezittingen hebt, hoeveel je hebt vergaard, vroeg of laat wordt het je afgenomen en dan nog, je kunt het niet meenemen in je graf. Liefde, vrijheid, Licht is het belangrijkste in het leven... maak je *Huis* tot een haven vol rust in deze vreemde tijd!



maandag 27 februari 2017

Healing...: het busje staat klaar, veel te vroeg en de heer des huizes zit met jas aan en netjes de papieren in de hand klaar voor vertrek. Een belangrijke dag, een bezoek aan het ziekenhuis. Speciaal aan gevraagd om ongerustheid weg te nemen. Het is alweer 3 kwart jaar geleden, ernstige exceem klachten die terugkwamen net als de darmen, het staat met elkaar in verband. Er wordt niet gekeken naar het exceem, niet naar oorzaken, ik heb er met mijn neus boven op gestaan en het is verschrikkelijk wat zorg doet. Smeren, smeren, tubes vlogen erdoor. De huid dun, nog erger hormoonzalf komt in de bloedbanen en een arts staat er met een mobieltje foto's van te maken en zegt; over 2 weken zien we u weer terug. Infecties, ontstekingen er wordt niet naar gekeken, net zo min als dat de medicatie wordt gecheckt, slikken en smeren en incasseren maar weer. En natuurlijk het gaat een x mis. 2 maanden lang heb ik heb verzorgd en op het laatst ging het goed mis. Uitbarsting van een exceem ziekte en hij is naar het ziekenhuis gebracht. Ik was bang, doodsbang, want ik had hem verzorgd, geholpen, ik zou zeker de schuld krijgen want hormoonzalf was taboe. Tranen van angst krampachtig achter mijn ogen, en als een wonder de arts vroeg om raad, ze vroeg welke methode ik voor was en ze regelde een opname, het bloed was niet goed. Ze regelde zorg voor thuis. Ik zie ze nog binnen komen, grote doos met daarin allemaal handschoentjes, schorten, mondkapjes alsof hij een zwaar besmettelijke ziekte had. Het enigste wat besmettelijk is is hormoonzalf, puur vergif. Ik leerde hem zijn huid zelf verzorgen, zijn eten op verantwoordelijke manier te koken, ik leerde de aanvulling op zijn voeding wat juist ten goede komt van genezing, van healing van lichaam en geest. De zorg eruit,enkel gericht op pillen en smeren en niet opvolgen van wat het ziekenhuis had opgesteld. Een goede samenwerking met het ziekenhuis, ik zou het zelf overnemen en vandaag, heel even zag ik hem wegtrekken. Het stukje angst voor herhaling en we lachen het weg. Nog even en het voorjaar begint maar wat een mooi geschenk op deze dag die in ons geheugen staat als overlijden van mijn broer. Zijn vader wordt gezonder, respect voor zijn moed en ook, het ziekenhuis uit te lopen na eerst de aangeboden koffie te hebben geaccepteerd! We kunnen niet zonder medici, we kunnen het niet alleen af met zogenaamde spiritualiteit. We leven nu eenmaal in een tijd dat we verbinden, leren en aanvullen van elkaar. We dienen zelf verantwoordelijkheid te nemen, we dienen zelf te investeren en niet in armoede denken en blijven bedelen. We kunnen blijven luisteren naar al die mooie berichten vol illusies. Maar als je het zelf ervaart, niet zelf toepast in je leven, kun je het niet begrijpen, kun je het niet delen, niet luisteren. Dan blijft het bij woorden, zinloze woorden zonder helen!

 

zaterdag 25 februari 2017

De laatste loodjes, uit de diepte, de pijn, de eenzaamheid maar ook de enorme boosheid. Mensen zijn net politica als het hun uitkomt. 23 jaar geleden viel ik van de trap met een bijna genezen sleutelbeen, oke, die was weer genezen. Ik voelde dat er iets ging gebeuren, iets heftigs. De dagen ervoor had ik verlangt naar mijn broer, ik wilde hem zien, spreken, mijn leven aan hem tonen. Hij was zo aanwezig en de eenzaamheid nam toe. De dag erna, een telefoontje van niet eens familie, mijn broer was gestorven onder zijn favoriete sport en niemand had de moeite genomen te helpen, iedereen dacht aan een grap. Hij werd begraven, hij wilde niet worden begraven maar toch, een aula vol mensen en wat ik hoorde was niet mijn broer, dit was hem niet. Ik was alleen, afgescheiden van de menigte, bijna niemand wist dat ik zijn zusje was. Ik ben even bij hem geweest in een wildvreemde omgeving, hij was het niet. Een jaar later, de diepe angst, mijn dochter werd geboren in een sfeer van afgescheidenheid, het voelde alsof de massa tegen ons was, mijn grootste pijn. Hoe hard konden mensen zijn, dood en leven, het hoort bij elkaar. 22 jaar later, ik werd gebeld, mijn moeder ernstige pijnen en niemand had eraan gedacht dat het de sterfdag van haar zoon was. Al die jaren niet over gesproken alsof het een zonde was. Ik heb haar gesproken, ik zag haar ogen na vele jaren schitteren, ze wilde naar haar zoon, ze miste hem maar ze kon dit niet achter zich laten. Van mij mocht ze gaan naar haar zoon, hij wachtte al verscheidende jaren en nu was het tijd. Ze zou niemand achter laten, ze zou juist bij ons zijn samen met haar zoon. Dit voelt als mijn diepste pijn, zo hard kunnen mensen zijn. Ik neem afscheid van het verleden en *weet* mijn broer, mijn moeder* zijn herenigd, we zijn allen bij elkaar en in dit *Huis* zullen we ook nieuw begin vieren, letterlijk met zijn viertjes. Eenzaamheid is niet verbondenheid, niet verbonden met het Hart, niet verbonden met alles dat is. Mensen zijn net als politicus als het aankomt op hun hebzucht en onwetend in wat ze anderen aandoen. Mijn moeder heeft gezwegen, ik heb gezwegen, mijn Kind mag Spreken, haar leven leven... de oude wond definitief getransformeerd. Frank en mama, ik draag jullie mee in mijn hart.



vrijdag 24 februari 2017

Goedgelovige...: Zeker, ik was goedgelovig, ik geloofde in hulp in onze democratische samenleving. Alhoewel ook naief, vaag herkende ik het maar ik koos het hazenpad en elke te vluchten, kwamen de lessen bikkelhard terug. Zo ook de vorige woning, dachten we alles te hebben afgerond, een nieuw bestaan met ons gezin op te bouwen, de niet geleerde les kwam terug. We dachten gelukkig te zijn, maar de lucht was al vervuild en de hoofdpijnaanvallen werden meer. Ik kon het ook testen aan een luchtfilter in mijn eigen huis, maar ach ik was naief, ik wilde de waarheid niet zien, laat staan voelen. Ik zie me nog staan bij het busstation en in de verte zag ik ze aan het werk. Iemand vroeg, omdat ik er woonde, wat er aan de hand was. "Weet ik veel, boeren misschien' Geen idee wat speelde ook niet het bericht over onschuldige baggerbootjes achter ons. Nou, de ellende begon, s'ochtends vroeg de diesel aan en onze keuken vol met rioolvliegjes, het plafond zwart. Je gaat op zoek of er misschien ergens wat ligt te rotten, een stuk fruit of een aardappel. Rioolproblemen, heftige stank in en om de woning. Ammoniak  lucht tot zelfs in de auto, kilometers moesten we eerst rijden voordat de lucht verdwenen was en de garage kreeg natuurlijk de schuld. Goedgelovig, zekers... de badkamer werd helemaal van een nieuw kleurtje voorzien, zwart van de schimmel. Ramen die niet meer konden openen, en het glas van de deur spontaan knalde, het huis aan het verzakken. Hulp kregen we niet, maar ik werd steeds zieker, mijn gezin ook. Het eten smaakte niet meer, de koffie smaakte niet meer en onze filters waren zwart. De enigste hulp was na een half jaar het huis uit te roken, ik heb gehuild, ik had niet gelogen. Mensen waren tegen ons, we moesten zwijgen, immers de fabriek bracht bij velen brood op de plank en er waren er die een huis hadden gekocht, daar gaat de waarde als iemand voor zichzelf opkomt. We zijn vertrokken, hoe, ik weet alleen maar dat ik terug kwam van het klooster, ik kon ademen, ik kon bewegen, ik had geen pijn, ik had geen uitslag, ik was helder en ik wilde niet terug. Bij thuiskomst leek ik alsof ik vergiftigd werd. Men heeft me in de auto gezet en ergens in een bos onder een boom gezet. Ik voelde mijn adem, ik dacht nog ik leef... en de dag daarna kon het me niet meer schelen. Ze hadden gelijk, de arts en anderen waarschuwde me, ik was dichtbij het eindstation, heel dicht en ik werd opstandig dat had ik mijn kind niet beloofd. We zijn vertrokken, doodziek, lieve vrienden hebben heel snel gezorgd dat ik in het nieuwe huis kon slapen en elke dag ben ik dankbaar dat ik hier ben en de ervaringen deel ik omdat ik weet er gaat geen enkele deur open behalve deur naar jezelf en op dat moment weet je echt niet wat achter die deur bevind. Maak de sprong in het diepe..... er zijn er steeds meer die je voor zijn gegaan... PLONS...



woensdag 22 februari 2017

Karma...; we woonden op een plek om oud karma op te lossen, oude herinneringen, oude waarheden kwamen aan het licht. Ik geloofde en nog steeds in de fabels van karma zo men ermee om gaat, alsof het duister, het lijden extra wordt gevoed. Angst om te spreken, angst om te leven naar dat wat je in het leven ervaart. Het stuk karma kwam ter sprake omdat het het ineens in de herinnering kwam en de ander antwoordde gelijk; ' het was waar, het was de waarheid' en geloof me die ander is echt niet zijn koppie kwijt. Het verhaal doet niet ter sprake, het gaat om de waarheid die men niet mag spreken, niet mag leven en die alles doorsijpelt en waar de samenleving nu in rep en roer is, iedereen weet het beter, iedereen is een leraar, een apostel maar de weinigen die zwijgen en hun leven delen en leven dat zijn zij die lichtjes doorgeven in een samenleving die in duisternis gehuld is. Nu het stuk, dat laatste stukje in herinnering kwam is er rust diep in mij, diep in ons. Het vele vechten tegen de medici, huisartsen, scholen om je gezin gezond te houden van gif, men krijgt al genoeg binnen. Ze deden het af, ze namen het over op het moment dat ze de kans zagen, de gevolgen ervan wilde men niet horen, men neemt niet eens de moeite om een dossier te lezen en mocht het zo zijn, dan zijn belangrijke afspraken als sneeuw voor de zon verdwenen. Afgelopen jaar kwam alles in hoog tempo voorbij en ook de huisarts... liever een gezin in de vernieling, in angst en ook de bedreiging door medicatie en slechte begeleiding voor ons allemaal, het boeit hen niets, de *zieke* heeft voorrang om nog meer ellende te kweken. Voor mij een geschenk dat uit onze donkere tijd iemand uit zijn vel sprong en handelde uit het hart. Ik geloof niet in karma, in tweezielen, in weet ik veel wat, ik geloof wel in de waarheid die in vele emotie schuilt, een roep om hulp, een schreeuw om leven, een wanhoopsdaad om gehoord te worden. Oordeel niet over de ander, veroordeel een ander niet op zijn verleden. Alles is een les, alles heeft een reden. Onze maatschappij, onze samenleving heeft waarheid de kiem in gedrukt, generatie op generatie en we werden gedwongen te geloven in de leugen. Luister naar je gevoel, voel je angst, voel je haat, voel je jaloersheid, al die gevoelens vertellen jou wat en hoe meer je luistert naar je gevoel, al weet je echt niet hoe je ermee om moet gaan. Reken maar, elke dag komt er iemand, of een woord, of een liedje, een symboliek op je pad en valt het kwartje en niemand anders dan jij hoort het antwoord!



maandag 20 februari 2017

Bomen zijn de vijand van de mens...; in zekere zin is dit waarheid. Op een dag nemen bomen terug wat de mens heeft genomen van onze Aarde. Ze vernietigen met hun wortels en groei de stenen paleizen, wegen worden begroeid. Kijk maar eens langs de autosnelwegen, het groen komt spontaan tussen het asfalt naar boven. De mens vecht Tegen haar bestaan, niet voor haar bestaan. Bomen worden massaal gekapt, ook hier in het dorp, niet enkel voor N_wegen maar ook in het dorp zelf. Gerooide bomen en daarnaast zie je de borden voor toerisme staan. Hoe mooi de natuur in ons Achterhoek, er blijft niets over, behalve de vele borden die mensen blindelings volgen en niet zien wat er van de natuur overblijft. Zo blind zijn, zo vol onvrede en ook gemakzuchtig. De natuur verteld ons zoveel, we gaan gemakzuchtig en lui met onze Aarde om, alsof we er niet zijn. We zijn bezig met achteraf jammeren en kermen over wat wel en niet goed gaat. Op het moment zelf als iets gebeurd waar de mens zijn hulp, zijn liefde kan geven, delen, geeft men niet thuis. Uit angst zwijgt men en legt de verantwoordelijkheid buiten zich. Bomen zijn de vijand van de mens, op een dag nemen de bomen terug wat de mens van de Aarde heeft genomen. Men let op de vele borden, de vele apps men is lui en gemakzuchtig en ook daar een grote spiegel, de valkuil voor het creeeren van vele sekten; men plaatst iemand op de troon omdat men zelf geen inzet meer wil vergen, niet wil voelen, niet hier wil zijn op de Aarde. Onvrede met zichzelf, onvrede met alles wat buiten afspeelt hoe kan men dan spreken van vrede, van liefde? In on_vrede voedt men on_vrede en men mist de realiteit!



zaterdag 18 februari 2017


Alles in het leven gebeurd met een reden, al heb je het dan op het moment niet in de gaten. Op een dag ontvang jezelf de antwoorden doordat de stukjes op de plaatst vielen. We hebben met ons gezin op een niet zo geaard stekkie gewoond, we waren zelf niet geaard maar we kwamen er niet voor niets, we kwamen daar om iets op te lossen, iets ouds en daarom een gedeelte van dat huis voelde ook als thuis, het was heel bekend. Het was ook de tijd dat ik me bewust ging worden van mijn eigen taal, mijn eigen gevoeligheid, het was ook heel sterk in die periode. Maar het heeft me ook ziek gemaakt omdat ik zo gevoelig was en met de zweverige begeleiding ik de grond totaal kon verliezen. En zoiets noemt men spiritualiteit, oh bah. Er zijn ook dingen gebeurd die ik nimmer zou doorgeven aan een ander, maar ik moest ze zelf eerst ervaren, doorvoelen en loslaten.In die tijd was mijn intuitie sterk vertegenwoordigt, alhoewel nog steeds hoor maar dan wel goed geaard, dat is een must. Vandaag kwam de channel binnen die we samen deden, elk onderdeel is uitgekomen en het laatste deel is in werking. Het heeft me altijd van binnen de kracht gegeven om door te gaan, er kan nu eenmaal niets gebeuren hoe chaotisch het nu ook is, het hoort erbij, misschien voelt het chaotisch omdat velen slapen of net aan het ontwaken zijn. Het bracht me ook bij het woord Liefde. Liefde, je komt bij elkaar omdat je iets in de ander herkent wat ook in jezelf zit maar je niet bewust van bent. Je gaat meespelen in het spel, slachtoffer en dader, je voelt de pijn, het lijden waar je echt doorheen moet gaan om je eigen rommel op te ruimen en de ander ook. Je leert steeds meer de regels van loslaten, grenzen aangeven en de ander zijn vrijheid geven om ook te ontwikkelen, iets wat niet mag in onze maatschappij; je dient immers trouw te zijn aan elkaar tot aan de dood. Dag en nacht in energie van de ander te leven tot je erin verstikt, overleeft en dat noemt men liefde. En dan een openbaring, het inzicht, dat de ander net als jij zijn eigen lessen moet doorvoelen, jij kan het immers de ander niet vertellen, het niet afnemen. Volledige acceptatie en ook vertrouwen in elkaar, in de goede stukken die vertrouwen geeft in elkaar. De buitenwereld krijgt minder grip op ons, waarom zouden we, er is al ellende genoeg, het doet al pijn genoeg hoe mensen met zichzelf en anderen omgaan. Verberg je gevoel, je intuitie niet, noem het geen spiritualiteit, het is menselijk, het is natuurlijk om te voelen, aan te voelen een dier doet het toch ook. Die heeft geen app of een medicatie nodig, arme dier slaat gelijk op de vlucht van straling of vergif en wij mensen, wordt het als ware verboden.. rare wereld leven we toch.



donderdag 16 februari 2017

Normen en waarden...: een helder inzicht, alles viel op zijn plaatst. Alsof het verleden een doolhof was en geen uitgang te vinden. Zwarte maan en Cheiron, een oude wond die elk jaar zich herhaald. Het genezen van het kind in onszelf, het kind staat centraal. Het overlijden van mijn broer, een pijnlijk gebeurtenis, want aan onze kant van de familie mochten we niet zijn. Een jaar later de geboorte van kind, een eenzame start, het innerlijke gevecht om een kind te laten groeien in een omgeving waar zij mocht zijn. De harde werkelijkheid, een kind mag niet in vrijheid opgroeien, het moet zich aanpassen aan de maatschappij, aan de normen en waarden die ook in familieverbanden terug te vinden en voelbaar zijn. De pijn in mijn en ons Hart, hoe kunnen we onze kinderen zo behandelen, zo aan de kant zetten omdat het niet voldoet aan de normen en waarden van onze maatschappij. De wonden die elk jaar voelbaar waren en dit jaar dieper. We voelen de pijn, maar diep in ons borrelt een gevoel, we hebben het goed gedaan. Ons Kind heeft ons geleid door het doolhof waar we allen als individu binnen het gezin ons ontwikkelen in vrijheid. We hebben onze eigen normen en waarden en die mogen we zien en voelen. Weg met al die sprookjes over hoe en wat liefde is. Het gezin volgens onze maatschappij is niet de hoeksteen van de samenleving, het is een steen om onze nek. 


Goed, ik moet natuurlijk niet aangeven om de dag ernaar maar eens rustig aan te doen. Dus het werd een heel relax dagje, mij zomaar gegeven. Onze huis en tuin in leven, jazeker de schuur vol met hout voor het cadeau aan onze dochter werd vandaag bezocht. Vroeg stond hij in de keuken, popelend om aan de slag te gaan. Hout bewerken was zijn leven en nu toch nog aan de slag. Trotst en gelukkig stond hij daar, niets stofvervuiling, het hout is met liefde en vakmanschap verwerkt tot een bed, nergens zorgen over maken. Mooi om dit soort momenten mee te maken, het geeft energie, het geeft liefde, het geeft een healing van oude diepe wonden en vandaag dan ook een dagje rust, even op adem komen want als de golven gaan liggen, is er niets en ruimte om het nieuwe te ontvangen, zonder verwachtingen, zonder woorden, zomaar en het geeft Licht!


J

woensdag 15 februari 2017

Verwijdert...: we zijn het geloof, het vertrouwen in onszelf kwijtgeraakt. Onder al die problemen, situaties komt men uit bij 1 ding; angst. De mens is nog nooit zo bang geweest als nu en niet verwonderlijk. We zijn verwijdert van ons zelf, we hebben onze toevlucht gezocht buiten ons. Medicatie, het blijft een belangrijk gegeven in mijn leven. Berichten staan vol over de nadelen van medicatie, vervuilingen men blijft afhankelijk van onderzoeken, wat anderen ons vertellen, men blijft verwijdert van zichzelf, men is ver heen. Meditatie; keer terug, keer in, veilig in je eigen Huis, verbonden met alles. Medicatie, het vergiftigd de mens, het lichaam, de ziel, het voelen en zien, onze voelsprieten worden uitgeschakeld en we zitten gevangen in ons eigen lichaam, onze geest. Het lijkt, voelt alsof de wereld tegen ons is, de wereld vijandig is, de wereld ons niet begrijpt. We blijven vechten om hulp, recht, genezing, we blijven afhankelijk van wat buiten ons ligt. Medicatie,het lichaam voelt dood, zwaar en het enigste medicijn; medicatie, keer terug, keer in, ga voelen wat het met je doet, zet oud zeer in beweging, laat het stromen, en jouw eigen waarheid, jouw eigen wetenschap komt tevoorschijn. We onderzoeken en defineeren medicatie en pijn. Maar we onderzoeken niet door pijn te accepteren ons eigen gevoel. Pffff... ik heb het gevoel dat de deksel van de beerput in mij definitief verwijdert is. De pijn van de zorg, de onderdrukking van medicatie van mooie zielen die verwijdert raken van hunzelf en hun "familie" . Onze familie is onze Aarde en zie hoe ver we verwijdert zijn hiervan!


 

dinsdag 14 februari 2017

Bevrijding....: de zon roept mij naar buiten, heerlijk warm uit de zon achter het huis. Doggy loopt na lange tijd weer te struinen overal tot weer achter in de tuin. Haar vacht glanst en de vacht, hoe is het mogelijk, trekt weer bij. Energie heeft ze weer als vanouds, onze tuin is weer ons rustpunt. Toch maar wat snoeien en de vogeltjes laten hun protest weer horen, de boom wordt nu bewoont en overal in de buurt horen we weer hun vrolijke zang. Geeft zo'n rust, geen gedachten, dit is liefde, dit is leven en het geeft ons weer energie. Opa kan niet wachten, vogelzaadjes gehaald en zijn ouderwetse waslijntje wordt gebruikt. Een stoeltje neergezet voor als de zon even lekker warm schijnt. Nee hij wil zelf het vogelbakje vullen en NEE hij wil zeker niet meer terug, het leven bevalt hem goed, maar het voorjaar moet nu echt beginnen voor hem. Ramen open, luchten het huis, de vogeltjes die schetteren, Doggy die struint. Wat voelt het als een bevrijding en het is maar een tuin, een huis, maar wij zijn hier gelukkig, wij vinden hier onze rust en dat op een dag als vandaag!



maandag 13 februari 2017

Helder_Zien...: mijn ogen schreeuwen uit;  wat wil ik niet zien, niet voelen? en het komt in beweging. Al die gebeurtenissen op mijn pad komen razendsnel voorbij. De pijn, het verdriet wat los begint te komen, ik slikte alles in. Helder zag ik de bittere armoede in mijn leven, geen cent te maken, en geen cent ook geen eten, anderen gingen voor en uit schaamte zwijgen. De diepe vernederingen die ik moest ondergaan in mijn ziekte periode, niet 1 x maar 3 x herhaalde deze les zich, alsof ik het maar bleef slikken, het overleven gaat voort. Waar velen over schreeuwen, bedelen, vluchten ik werd er beroerd van en ik sprak niet, ik wilde niet voelen, ik kwam niet in verweer. Mijn moeder vertelde ooit ' ze konden alles met je doen, zoveel pijn maar je zweeg, je zei geen stom woord, je werd niet eens kwaad. Kwaad werd ik afgelopen week,diep was ik geraakt door een opmerking ' we moeten waken voor mensen zonder 1 euro" en dat in een raadszaal met leden die mijn gezin ernstig in gevaar hadden gebracht en tot de dag van vandaag erover zwijgen. Ik zweeg zelf ook, gebedel niet aan mijn deur. Ik zag hoe ik mijn energie van me heb laten afnemen x op x en hoe anderen met mijn energie verder konden. De goeroe's op mijn pad die me leegzogen, letterlijk en figuurlijk, de waarheid mocht niet worden uitgesproken. Ik zag ook de mensen op mijn pad, mijn vrienden hoe we allen zijn gegroeid en hoe we in energie verbonden zijn en ik houd van ze op heel diep niveau. Ik zag afgelopen jaar terug, de lessen geleerd en toegepast alsof het me niets kon schelen, wie vraagt om hulp, krijgt mijn hulp hoe het verleden ook is geweest. Dankbaar ontvangen, het kost pijn, emoties loslaten, we waren altijd samen en op onze manier loste we het ook, de harde manier. Helder_zien, wel dromen, maar ze kwamen niet uit, de energie liet ik me afnemen. Mijn vader zegt nu zo vaak; jij kan heel wat mensen helpen, maar ze willen zelf niet. En nu in tranen, ik ben een goed mens, ik ben liefde en niet de liefde die we kennen zoals ons geleerd is. Ik ben overvloed waard en overvloed is niet alleen geld, het is je leven, je bewust _zijn, het verleden definitief oplossen, weg ermee. Je kan niet preken over een vernieuwde samenleving met de diepe pijn, eenzaamheid, gebedel, slachtofferrollen uit je verleden. Mens Durf Te Leven... het voorjaar is in aantocht!



zondag 12 februari 2017

Politiek...: ik heb niets met politiek, politiek heeft ook niets te maken met mensen, menselijkheid. Politiek gaat over macht, onderdrukken, eigenbelang en in de 1ste plaats over geld. Politiek kun je niet tegen praten, politiek begrijpt niet, draagt maskers, speelt rolletjes en een mens telt niet mee, kan ook niet hun eigen menselijkheid kennen ze niet. Ze kijken niet naar voren en ook niet naar hunzelf. Vernieuwde politiek is menselijkheid, hetzelf ontwikkelen, in je spiegels durven te kijken en de kennis, de wetten ont_leren; weg met die rommel. Vernieuwde politiek zijn dan ook mensen die vanuit emoties hun weg bewandelen en hun lessen leren, groeien in hun bewust_zijn. Ooit zette een plan zich in ontwikkeling, ik begreep het niet, ik begreep enkel mijn gevoel en dat gaf me de kracht om mezelf te blijven ontwikkelen, te groeien en emoties te overstijgen. Het leven kan ingewikkeld en chaotisch overkomen en ik ben zelf niet een persoon die voorspelbaar is, net als het leven. Het leven is nu eenmaal niet voorspelbaar, maar het leven kent een perfecte orde en op een dag ga jet begrijpen, je wordt bewust van je eigen innerlijke plan of visie die je ooit hebt neergezet, gepland als zaadje in de duisternis. Politiek in de vorm die we kennen is voorbij, krampachtig uit angst blijft men nog schreeuwen om hun macht te behouden. Spreken tot de mens, je leven delen met de mensen is vernieuwde politiek; nieuwe zaadjes worden gepland, nog even en de zon breekt door en de eerste zaadjes laten hun tere blaadjes in het zonlicht zien om te groeien zonder afgunst, zonder eigenbelangen, zonder haat maar in liefde voor de aarde, voor het geheel wat ernstig in gevaar is. Politiek zonder geleerde kennis maar met ervaring, wijsheid en liefde zal doorgang vinden!


zaterdag 11 februari 2017

Iedere dag krijg je een spiegel, een reflectie van je eigen leven, hoe het was, hoe het is. Vandaag was een heel bijzondere, in het nabijzijn van mijn partner werden we beiden geconfronteerd met het verleden. De herinneringen kwamen voorbij aan het begin van de ziekte, vage verschijnsel, gerommel van de huisarts, onder tafel drukken van gegevens die ernstig waren. De maanden dat ik niets kon, mijn spieren werkten niet, mijn spraak viel uit, de ernstige pijnen en vooral het eeuwige denken hoe ik moest denken om mijn linkervoet op te tillen, neer te zetten en dan de rechtervoet om de trap op te komen. Verlammingsverschijnselen, reacties op de medicatie, altijd tegendraads en het gevoel van iets dat leefde, waarnam in een lichaam wat niet functioneerde. De zoektocht naar genezing, wat wel, wat niet en er was heel wat op gebied waar je naar hartenlus kon shoppen; we maken je beter... ja ja en toch kom je een x bij de juiste. Het gevoel dat door je heen gaat als je weer even kunt lopen, je weer kunt bewegen en je *weet* dat je niet gek bent, het lichaam zal genezen hoe dan ook. De levensstijl die veranderde, de lessen op je pad en ook de veranderingen en toepassingen aan je voedsel, want eten en drinken moeten we echt. De periode van willen bewijzen aan anderen, je wilt dat de mens beter wordt. De vele veroordelingen, harde commentaren en ja ook van huisartsen die maar wat aanrommelde maar het niets met genezen te maken. De periode van bekijk het maar daarop volgend;' nou breekt mij de klomp', men was al jaren gewaarschuwd, en nu barst de media los; dit is goed, dat is fout, zus, zo... och jee en vele volgen braaf maar ook er zijn er die beginnen te voelen, dit voelt niet pluis. Ieder krijgt zijn rugzakje mee, en ieder wordt geconfronteerd met lijden en het is aan ieder van ons wat we er mee doen, gaan we voelen of willen we niet voelen. In het spel krijgen we ook vele leermeesters op ons pad, toevallige of die een langere tijd met je optrekken, maar ze zijn er en op een dag denk je eraan terug, de woorden die ze je gaven, de aanreikingen en aanwijzingen en dan zie je dat er iets in jou in de ander het herkende. In de vele media en voorlichtingen over voeding mis ik dat de kern ontbreekt, alsof er angst opligt tegenover de economie die zich rijkelijk verdient en de mensen afhankelijk houdt. Gezonde voeding, helaas het bestaat niet, ik zou niet weten waar op dit moment gezonde voeding wordt verbouwd in een Aarde die in ernstig gevaar verkeerd. Toch de Aarde voorziet in alles wat we nodig hebben in deze huidige toestand waar alles in verkeerd... gezonde voeding is in de plaatst voeding die wordt verbouwd, wordt aangeboden in positieve energie en hetzelfde ook voor het mega aanbod van supplementen, velen zijn op winst gericht niet op het welzijn, simpele handgrepen zijn er.... nr 1 staat meditatie, het ontleren van alle rommel in je bovenkamers en het opnieuw leren van je eigen wijsheid, ergens diep verscholen in jezelf. 


Jaciedere dagky Bruins www.jackybruins.nl
Tel. 06-20296392

vrijdag 10 februari 2017

Vertrouwen...: haar ogen straalde, ze telde weer mee in de samenleving, ze hadden weer een identiteit na jaren aan de afgrond te hebben geleefd. Vertrouwen in zichzelf, vertrouwen in elkaar en het wordt ons afgenomen, of beter gezegd, velen laten het afnemen. De strijd van het bestaan, de harde werkelijkheid, mensen die elkaar niet zien staan en altijd met hun mond vol met oordelen over de ander klaar staan. Ik sprak een jong iemand, van doffe ogen naar ogen die gingen stralen, ook zij werd gehoord. Ze zijn zo wijs, ze hebben zoveel licht en liefde te geven, maar ook hen zien velen niet staan. 'Men gunt elkaar het licht in de ogen niet', let maar op de ogen, wie wordt gehoord, gezien, voelt weer vertrouwen in zichzelf, in de ander, in de energie die stroomt. Ik sprak een ander, na jaren te hebben gezorgd en dat wat hem lief was leek onbereikbaar. Hij mag genieten, hij mag stralen en ook hij, wat een wijsheid en dat in deze tijd. Let op de ogen, ze vertellen zoveel. Stralende ogen, energie die stroomt in een tijd van zoveel chaos, vinden mensen elkaar!



woensdag 8 februari 2017

Niets moet, zodra moeten moeten wordt is het werk en kost het extra energie... grenzen trekken, luisteren en wat een samenwerking kwam er op gang zonder emotie over de enorme fout die er was gemaakt. Uitwisseling, zwart op wit en laat de ander zijn werk doen, niet ik. Behalve 1, die handelde naar de Wet... oke ik ga mijn eigen weg, niets moet, zodra moeten moeten wordt ben ik hondsmoe en vreet het energie! Iets uit liefde kost geen energie, geeft energie, zoals een moeder haar kind opvoed; uit liefde en niets is teveel. Kijk naar een ambtenaar, staat al klaar met stapel papieren, trots op resultaat al heeft hij het niet eens zelf gedaan. Liefde geeft energie en moeten wordt niets!



dinsdag 7 februari 2017



Geluk...: wat is geluk, geluk is een moment, een diepe ervaring, maar niet blijvend. Wat wij geluk noemen, is niet blijvend, al willen velen het doen geloven. Geluk en tegenspoed, het zijn tegenstellingen, het hoort bij elkaar. Wat wij geluk noemen is een vasthoudendheid, een niet willen delen, doorgeven. Ben je hier voor jezelf of ben je hier voor het geheel. Spiegels, niet alle spiegels heb ik gelijk door, blijft wel aanwezig en als ik iets te leren heb, komen er meerdere spiegels in korte tijd op mijn pad. Mensen verdwaald, cirkeltjes zwemmen en het koppie boven water houden. Verloren in de massa waar men schreeuwt, jammert, alles overstemd door emotie. Geluk is tijdelijk, de honger naar meer, wegvluchten van jezelf, wegvluchten van het ware geluk wat onder het oppervlakte zit. 
Leef je voor jezelf of voor het grote geheel?
Leef, deel, dans het Leven... het leven is een dans en niet een rechte rail met bestemming eindstation.

maandag 6 februari 2017

FOOD...: ik keek naar een mooie film over genetisch gemanipuleerd voedsel en werd geconfronteerd met een eigen stuk verleden. De strijd die ik voerde om mijn kind gezond op te laten groeien. De vele gevechten met artsen, medicatie, zalfjes, schoolsysteem en op de 1ste plaatst voeding. Mijn kind leerde me luisteren, ze gaf zelf aan wat wel of niet goed was voor haar. De eenzaamheid waarin we leefde, het onbegrepen zijn, een kind groeit er wel overheen. De vele producten, zalfjes, homeopathie, en de dure reform producten, laatstgenoemde verdween gelijk in de prullenbak. Het lichaam en geest reageren sterk op de vervuiling, naast voedselallergie hebben we nu te maken met een ernstige vorm van luchtvervuiling. De cyclus herhaald zich dieper en ernstiger. En de industrie staat klaar met druppeltjes, zalfjes, biologisch en duurzame producten en het legertje coach heeft de antwoorden wel klaar; tussen de oren, neem je medicijn zodat je weer beter voelt... het hakte erin bij mij, in 22 jaar is het onbewustheid enorm gevoed en er wordt aan verdient. Ik hoef niet meer te vechten, te bewijzen, ieder heeft zijn eigen keuze hoe en wat. Onze voeding, ons water, onze lucht is enorm vervuild en het enigste medicijn is het menselijk lichaam en geest zelf!



woensdag 1 februari 2017

Het einde....: razendsnel voltrekt het leven in plaatsjes, beelden aan me voorbij. Oude lessen, ontmoetingen, een komen en gaan. Zichtbaar wordt steeds meer de waarheid verscholen in belangrijke lessen, ik had het juist, onbewust bewandelde ik mijn eigen weg, al of niet te worden begrepen. Zichtbaar dat waar ik niet voor was; mensen dragen het in zich mee, al die mooie kwaliteiten waar hebzuchtige gretig aan wilde verdienen door het in stand houden van lijden. Labels, termen, uitleg, analyseren, schreeuwen en gelijk willen halen, waar zijn we allen mee bezig geweest? Het einde, zuiveringen die nog steeds doorgaan, heel mooi, want ze vertellen zoveel en eenmaal naar buiten ontstaat leegheid, geen emotie, geen invulling, meer een vorm van opluchting, vrijheid; we hoeven het niet langer meer met ons mee te dragen, we hoeven het niet langer te verbergen. Hoe dieper we gaan, hoe meer verbinding met onszelf, met de ander en zo mooi, over vernieuwing gesproken; we dragen het in ons mee, en we blijven maar preken over veranderingen, vernieuwingen. Al wat is, is er al... de toekomst draagt men in zich mee en men blijft wanhopig zoeken, kennis opdoen, nog meer stof vergaren. Om het einde te *vieren* eten we heerlijk met elkaar, het gezin compleet en rust in Huis!